marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 33: หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33: หนี
แบบอักษร



คลืดดดดดด



เสียงเหล็กกระทบกับผนังส่งเสียงดังออกมาอย่างแรงทำให้คนที่นั่งหรบอยู่ใต้โตะถึงมีอาการสั่นเทาเพราะความกลัว

“ฮึกๆ....” เสียงสะอึกสะอื้นที่กลั้นเอาไว้เพราะกลัวคนที่ตามมาได้ยินหลังจากที่ตอบตกลงเล่นเกมบ้าๆนั้นพอเธอเห็นกฏละเธอแค่คิดว่ามีคนแกล้งแต่จู่ๆก็มีคนมาประชิดตัดเธอแล้วสติของเธอก็หายไปพอตื่นมาอีกทีก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหนรู้แค่อยู่บ้านใครก็ไม่รู้ทั่วบริเวณมีแค่บ้านที่เธออยู่หลังเดียวจากนั้นก็เป็นป่าไปหมดตอนเช้าเธอก็ใช้ชีวิตปกติแต่พอดวงอาทิตย์ลาลับเท่านั้นเธอก็ได้ยินเสียงแปลกทันทีจนเธอได้เจอกับเจ้าของเสียงเย็นๆนั่นอีกครั้งพร้อมกับมีดที่ไล่แทงเธอ....

“อยู่ไหนกันนะ...อยู่ไหนเอ่ย~~~” เสียงแหบพร่าดังรอดออกมาผ่านหน้ากากพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก..

“ฮึก.....” มีจานั่งสั่นระริกพร้อมกับความกลัวแล่นเข้่สู่หัวใจเธอไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต....สิ่งมีชีวิตตรงข้างหลังประตูคือสิ่งที่น่ากลัวมากสำหรับเธอเพราะมันไม่เหมือนคนปกติ...


คลืดดดดดด



‘เดินเดิน ตามเธอไป ฉุดกระฉากลากไถไปตามทาง

เสียบและทุบด้วยค้อนปอนด์ตรงกลาง

ตอบแทนเธอที่ทำให้ฉันทรมาน..’



เสียงร้องเพลงดังขึ้นมาทำให้คนที่หรบอยู่ใต้โต๊ะตัวสั่นระริกเสียงร้องเพลงที่มีความหมายน่ากลัวนั่นดังขึ้นเป็นระยะราวกับเจ้าของเสียงพยายามสร้างความกลัวให้คนที่หรบอยู่


‘เธอมีสองใจอยู่กับเขาทำฉันเจ็บ

จากวันนี้ไป อยากให้เธออยู่กับฉัน

เดินเดิน ตามเธอไป เสียบกระซวกลากไส้ คนใจทราม

สับด้วยขวานทุบด้วยค้อนปอนด์ตรงกลาง

ขอโทษที่ทำให้เธอทรมาน.....’


หญิงสาวนั่งกลั้นหายใจเพราะเสียงร้องของคนข้างนอกค่อยๆคืบคลานเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ...


‘แต่วันนี้เผาเธอที่ข้างทาง แต่วันนี้เผาเธอด้วยนั่งยาง

แต่วันนี้เผาเธอที่ข้างทาง แต่วันนี้เผาเธอด้วยนั่งยาง’

(CR: นั่งย่าง Paradox)


เธอนั่งคดตัวเองเล็กลงเรื่อยๆเพราะเสียงเย็นยะเยือกนั่นเข้ามาใกล้เธอเรื่อยเธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ทุกอย่างมันมึนงงไปหมด....

“จ๊ะเอ๋!!! เจอแล้ว~~~~~” ทันทีมี่กำลังนั่งคิดหาเหตุผลว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่จู่ๆเจ้าของเสียงเย็นๆนั้นก็มาโผล่ตรงหน้าเธอพร้อมกับเงื้อมมีดนั่นขึ้น....

“กรี๊ด!!!!!!!!.....” เธอสะดุ้งตกใจกลัวก่อนจะลุกขึ้นผลักโต๊ะใส่เจ้าของเสียงนั้นด้วยความกลัวจนโต๊ะทับร่างนั้นอยู่บนพื้นเธอรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นทันทีไม่รู้ว่าจะไปทางไหนแต่จะต้องซ่อนตัวเอาชีวิตรอดให้ได้......

“ทางไหนดี!!” เธอหันช้ายหันขวามองไปยังทางแยกตรงหน้าพรางมองข้างหลังด้วยเพราะกลัวว่าเจ้าของเสียงน่ากลัวนั้นจะตามมาเธอตัดสินใจวิ่งไปทางปีกช้ายของคฤหาสน์ก่อนจะไปสะดุดตากับห้องหนึ่งเธอจึงตัดสินใจเข้าไปในห้องนั้นทันที


แอ๊ดดดด

ปัง!

แค่กๆ



เธอปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาก่อนจะค่อยๆถอยหลังห่างออกจากประตูช้าๆค่อยๆถอยไปช้าๆจนไม่นานเธอเห็นเงาคนเดินผ่านประตูช้าๆพร้อมกับร้องเรียกหาเธออย่างน่ากลัว

“อยู่ไหนกันนะ....นัมมีจา~~~~” สองมือสวยปิดปากตัวเองเพราะกลัวตัวเองร้องออกไปในตอนนี้มีเพียงเสียงของคนข้างนอกเท่านั้นที่ดังอยู่ทั่วบ้าน

“นัมมีจา~~~~ ถ้าฉันเจอเธอฉันจะค่อยๆใช้มีดกลีดตัวเธอจากนั้นฉันจะทรมานเธอด้วยการเอาเกลือโรยลงบาดแผลสดๆของเธอฮึๆๆๆ” เสียงเย็นยะเยือกพูดเรื่องที่ตัวเองอยากทำออกมาอย่างสบายใจในขณะที่อีกคนที่หรบอยู่ในห้องตัวสั่นระริกเธอก้าวถอยหลังห่างจากประตูเรื่อยๆจนร่างของเธอไปชนกับอะไรบ้างอย่างข้างหลัง....

ปึก!

“อื้อๆๆๆๆ” เธอกำลังจะกรีดร้องออกมาแต่จู่ๆก็มีมือของบางคนปิดปากเธอไว้...

“ซู่ๆๆๆ~~~~ เดี๋ยวมันได้ยินเงียบๆไว้” เขาคนนั้นพูดด้วยท่าทีอ่อนแรงแต่เธอรู้สึกคุ้นเสียงเขามากเสียนี่..

“คุณพีช....” พอนึกไปนึกมาเธอก็จำได้ทันทีว่าเขาคนนี้เป็นใคร...คนที่ส่งเงินเลี้ยงดูเธอมาตลอดนั้นเอง

“เงียบๆ....อย่าพึ่งพูดอะไรถ้าเรายังอยากมีชีวิตรอด” เสียงของเขาดูอิดโรยอย่างมากเธอจึงทำตามที่เขาบอกทั้งที่ในใจมีคำถามมากมากมายเหลือเกิน....



เช้าวันต่อมา



“อื้อ....” เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่ไม่ได้หลับมาเกือบทั้งคืนก่อนจะสัมผัสได้ถึงร่างอุ่นที่อยู่ข้างๆเธอ...

“คุณพีข!! ตื่นค่ะ!!!” เธอพยายามปลุกเขาตอนนี้ร่างของชายสี่สิบปลายๆเต็มไปด้วยรอยบาดแผลที่น่ากลัวเขาค่อยๆลืมตาขึ้นมามองเธอก่อนจะค่อยๆพยุงตัวขึ้น....

“เช้าแล้วสินะ” พอได้ยินเขาพูดแบบนี้เธอก็พยักหน้าทันที

“นี่มันเรื่องอะไรกันค่ะ” เธอถามเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เธอไม่เข้าใจและงงมากที่ตัวเองต้องมาอยู่ที่นี่

“เมียผม....เขาจับได้ว่าผมมีคุณเขาเลยส่งคนมาจัดการผมแต่ไม่คิดว่าจะรวมถึงคุณด้วยเมื่อวานผมนอนในห้องนี้ทั้งวันแต่ตอนที่ลงแอบไปกินข้าวก็ได้ยินเสียงคนเดินวนไปวนมาผมเลยรอให้คนนั้นหายไปถึงลงไปหาอะไรกินแต่ตอนนี้ผมชักจะแน่ใจบางอย่างแล้วว่าตอนเช้าจะไม่มีใครมาทำอะไรเราแต่พอพระอาทิตย์ตกดินเท่านั้นที่พวกนั้นจะมาไล่ฆ่าเรา” ร่างเล็กนั่งฟังสิ่งที่ชายตรงหน้าพูดอย่างตั้งใจพร้อมกับพยักหน้าเธอก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน

“ว่าแต่คุณมาที่นี่ได้ไง” หญิงสาวมองหน้าเขาก่อนจะเล่าเรื่องที่เธอเจอให้เขาฟังอย่างละเอียด

“อ้อๆ...นี่คงเหมือนเกมส์เอาชีวิตรอดสินะ”

“คงประมาณนั้นว่าแต่เราไปหาอะไรกินกันก่อนไหมฉันจะทำแผลให้คุณด้วยแล้วเราค่อยคิดเรื่องหนีกันอีกที”

“ก็ดีเหมือนกัน...” ทั้งสองคนพยุงกันค่อยๆเดินลงไปชั้นล่างอย่างทุลักทุเลก่อนจะจัดการทุกอย่างดั่งที่ตัวเองพูดก่อนพระอาทิตย์ตกดินแล้วต้องหนีอีกครั้ง....

“เราหนีเข้าป่ากันไหม” คำพูดหญิงสาวทำให้ชายร่างใหญ่มองหน้าเธอ...แม้ว่าเขาจะทำผิดต่อภรรยาจริงๆแต่ไม่คิดว่าภรรยาของเขาจะทำกับเขาถึงเพียงนี้ใจจริงเขาอยากจะทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วหนีเอาชีวิตรอดเพียงคนเดียวแต่ลำพังเขาคนเดียวคงไม่สามารถหนีได้เพราะเขาเจ็บหนักพอสมควร...

“เราต้องหาจังหวะก่อนวันนี้คงเป็นไปไม่ได้แต่เราสามารถเตรียมทุกอย่างไว้ได้อีกสามสี่วันเราค่อยเตรียมเข้าป่ากัน” หญิงสาวอายุน้อยกว่ามองเขาพรางคิดในใจว่าที่เขาเจ็บก็เป็นภาระของเธอเปล่าๆแต่เขาคงจะมีแผนการพาเธอหนีได้เธอถึงช่วยเขา

“งั้นตกลงตามนั้น”



สี่วันต่อมา



สองชีวิตอาศัยอยู่ในคฤหาสน์อย่างหรบๆซ่อนพร้อมกับความกลัวพออาทิตย์ตกดินทั่งสองก็ต้องรีบไปหาที่ซ่อนวิ่งหนีจากความตายมาสี่วันแล้วและวันนี้ทุกอย่างที่เตรียมไว้กเสร็จสมบูรณ์ทั้งสองจึงสะพายเป้ที่เตรียมทุกอย่างไว้แล้ววิ่งหนีออกจากที่คฤหาสน์หลังใหญ่นั้นตั้งแต่เช้าทั้งคู่วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตจนออกห่างจากสถานที่แห่งนั้นมาไกลพอสมควร...

“แฮ่กๆ....พักก่อนได้ไหม” เสียงเล็กของหญิงสาวพูดขึ้นด้วยความเหน็ดเหนื่อย

“แฮ่กๆ...ผมก็คิดงั้น” ทั้งคู่นั่งพักหายใจในกลางป่าที่แสนกว้างใหญ่มองไปรอบๆก็ไม่เห็นทางออกทุกอย่างดูเป็นทางตันไปหมดแต่ทั้งสองคนก็ไม่ยอมแพ้ยังคงวิ่งหาทางออกไปต่อเรื่อยๆ....




อีกด้านหนึ่ง



ผมนั่งมองคนสองคนวิ่งหนีจากคฤหาสน์ของผมอย่างรีบร้อนแต่เข้าผ่านจอพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างพอใจ...

“คุณจะจัดการคนของคุณยังไงก็ได้คุณนายคอนราดสันแต่เก็บผู้หญิงคนนั้นไว้ผมจะสั่งสอนเธอให้รู้จักความตายเอง” หญิงวัยกลางคนที่ยืนข้างหลังผมยิ้มร้ายออกมาอย่างพอใจสี่วันมานี่เธอสนุกมากที่เห็นสามีของเธอหนีตายแบบนั้นเพราะเขานอกใจเธอช้ำไปช้ำมาเอาเงินขอเธอไปให้ผู้หญิงพวกนั้นใช้อย่างสบายใจแถมสร้างหนี้มากมายให้เธอตามใช้ครั้งนี้ทันทีที่ได้ยินผมโทรไปบอกเธอก็เสนอแผนนี้มาทันทีลำพังเกาะนั้นก็เอาไว้จัดการพวกลูกหนี้ของเราอยู่แล้วด้วย....

“ได้สิค่ะคุณชเวแค่นี้มันก็สนุกมากละ...คืนนี้ฉันจะลงมือจัดการเองส่วนผู้หญิงคนนั้นจะปล่อยให้คุณ” ผมมองไปยังจอมอนิเตอร์ที่เห็นสองร่างวิ่งหนีอย่างกลัวตายแต่สองคนนั้นจะรู้ไหมว่าไม่ว่าจะหนีไปไหนกไม่สามารถหนีจากเกาะของเขาได้แถมเขายังติดตั้งกล้องไว้ทั่วเกาะ.....

“ชักจะสนุกละสิ”




อ่านไปอ่านมามันเหมือนโรคจิตเลยเนอะแต่ก็นะสัญชาตญาณของมนุษย์มีดีมีเลวปะปนกันไปในสังคมบางคนเราไม่สามารถยั่งลึกถึงจิตใจเขาได้ถ้าเขาไม่อยากให้เรารับรู้....

ปล. อีกสองวันไรท์สอบเสร็จอีกไม่นานเรื่องของซาก็จบไรทว่าจะเขียนของคนอื่นๆต่อในเช็คนี้เลยกำลังนึกๆอยู่ว่าจะเอาไงเฮ้ออออออ



ความคิดเห็น