Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.5 : สตรอว์เบอร์รี่

ชื่อตอน : Ep.5 : สตรอว์เบอร์รี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.5 : สตรอว์เบอร์รี่
แบบอักษร

“ เสือชอบกินสตรอว์เบอร์รี่ใช่มะ งั้นหั่นไว้เยอะๆ “

“ ฉันชอบช็อกโกแลต แต่ที่กินสตรอว์เบอร์รี่เพราะแค่อยากแย่งเธอ “ ผมกระซิบเบาๆข้างๆหูจากด้านหลังของคนที่กำลังหั่นสตรอว์เบอร์รี่อยู่

“ ไม่เคยรู้ ละ..เลย “ เสียงสั่นๆที่ตอบกลับมา ทำให้ผมอดขำไม่ได้

“ หั่นสตรอว์เบอร์รี่ยังไง ช้ำหมด เบามือหน่อย ของบางอย่างมันเบาะบางนะ “ ผมยืนซ้อนด้านหลังพร้อมจับมือเธอหั่นเบาๆ

เธอตัวสั่นรึป่าว สงสัยผมรุกแรงไป ถ้าเกิดกลัวแล้วหนีกลับบ้านผมแย่เลย

“ อะ ทำไป อย่าอู้ “ ผมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เพราะกลัวเธอจะกลัวผมซะก่อน

แตะนิดเดียวถึงกับสั่น ผมเข้าหาเธอไม่ได้จริงด้วย จีบแบบผู้หญิงปกติไม่ได้สินะ ยากจังเลยน้า จีบคนซื่อบื้อเนี่ย นอกจากจะต้องทำให้รู้ใจ แล้วต้องระวังจะทำมากเกินไปด้วย


“ เอาครีมมาปาดสักที จะหั่นให้หมดกิโลเลยรึไง “

“ เจ้าค่ะๆ ใจเย็นๆ “

ผมยืนมองคนที่ทำอะไรเก้ๆกังๆ แล้วหงุดหงิด ที่จริงผมก็ไม่ได้ทำเป็นหรอก แต่เพราะรู้ว่าจะต้องสอนเธอ เมื่อคืนก็เลยหัดทำจนถึงดึกเลย มันคือความงี่เง่าของผมเอง ที่ดันเสนอเมนูที่ไม่เคยทำมาก่อน แต่พูดไปแล้ว ผมก็ต้องทำให้ได้ ต้องทำขรึม ก่อนเธอจะรู้ว่าผมทำเป็นก่อนหน้าเธอแค่วันเดียว

“ มันคงจะยากเกินไปสำหรับเธอ “ เพราะเห็นเธอปาดไปปาดมาอยู่นานแล้ว

ผมค่อยๆทำให้เธอดู พอปาดเค้กเสร็จเลยยอมให้เด็กน้อยเป็นคนวางสตรอว์เบอร์รี่เอง ดูเธอจะมีความสุขมาก วางไปกินไป จะเสร็จไหมเนี่ย

“ อยากดูหนังอะ ฉันไปหาหนังดูดีกว่า “

“ โอเคเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันยกถาดออกไป นายหาหนังรอเลย “

ถ้าคนอื่นผมอาจจะวางใจ แต่ถ้าเป็นยัยนี่ ผมไม่ไว้ใจเลย เอาไว้ทำเสร็จไปยกเองดีกว่า ดูอะไรดีนะ หนังผีหรอ เบื่ออะฆาตกรรมไปเลยแล้วกัน เอาให้หลอนนอนไม่หลับกันไม่ได้ไปข้างนึง

“ เสือเสร็จแล้ว “

ชิบหายละ ผมพยายามรีบไปเอาเค้กก่อนที่ คนซุ่มซ่ามจะยกมาเอง แต่ไม่ทันเธอยกมาจริงๆ เธอเดินมองเค้กตลอดทาง พลาดแน่ๆ ต้องล้มแน่ๆ

“ เดินดีๆมองทางสิ “

“ ฉันก็เก่งเหมือนกันนะ อุ๊ป!! “ แล้วเธอก็สะดุดขอบพรมในห้องรับแขก

ผมเลยรีบวิ่งไปรับเค้กที่จะล่วงลงพื้น เค้กที่ทำมาจะครึ่งวัน แล้วปล่อยให้เธอจับกบแบบนั้นแหละ คนอะไรซุ่มซ่ามไม่มีแก้ไข ผมมองเธอด้วยสายตาที่โกรธมาก

“ พรมผืนนี้เป็นแสนเลยนะ ระวังไม่เป็นรึไง “

“ ขอโทษค่ะ “ เธอทำหน้าสลดเหมือนทุกครั้งที่ถูกดุ

ให้ตายสิมือเลอะหมดเลย แถมเค้กยังเละไปครึ่ง

“ มีครั้งไหนที่จะไม่ซุ่มซ่ามไหม เมื่อกี้เจ็บรึป่าว “

“ ไม่อะ พรมนายมันนุ่ม เลยไม่เป็นอะไรเลย “

“ ดูดิ มือฉันเลอะเลย เพราะเธอเลย “

ผมยื่นมือข้างที่เลอะให้เธอดู แล้วใช้มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบทิชชู ถ้าไม่เช็ดก่อนแล้วไปล้างมันจะมันๆ ซึ่งผมไม่ปลื้มเอาซะเลย

“ อย่าเช็ดนะ เสียดาย “

เสียงห้ามของเธอทำเอาผมตกใจนิดๆ แต่พอเห็นสายตาของเธอมันก็ทำเอาผมอยากได้มากกว่าเช็ดออกแล้วสิ

“ งั้นทำความสะอาดให้ฉันสิ “

เธอเคยทำมาแล้ว เธอรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร ผมส่งมือที่เลอะครีมเค้กเต็มไปหมดให้เธอ เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ผมบนโซฟา แต่มีหรอแค่เลียเฉยๆจะพอ ผมเอนตัวมาข้างหลังนิดๆเพื่อให้เธอทำมันยากขึ้น แล้วค่อยๆเอนหนีทีละนิด เพื่อให้เธอขึ้นมาอยู่บนตัวผม

ลิ้นเล็กๆที่สัมผัสกับปลายนิ้ว แล้วค่อยๆลากตั้งแค่โคนจนถึงปลายนิ้ว ทำไมผมอยากให้นิ้วเป็นอย่างอื่นจังนะ เธอครอบปากลงบนนิ้วแล้วรูดตั้งแต่โคนยันปลายเลย ภาพแบบนี้ดูแล้วได้อารมณ์ดีจัง

ผมค่อยดึงมือเข้ามาใกล้ตัวผมโดยไม่ให้เธอรู้ตัวค่อยๆขยับมาทีละนิด เพื่อให้เธอขึ้นมาอยู่บนตัวผมมากขึ้น

“ ครีมนี้อร่อยจัง “

“ ไม่อร่อยได้ไงฉันทำเอง มีที่นี่ที่เดียว เลียไปฝ่ามือด้วย “

แต่ครั้งนี้เหมือนเธอรู้ เธอจับข้อมือของผมเอาไว้ไม่ให้หนี แล้วค่อยๆเลียฝ่ามือผมช้าๆ ตั้งใจไปรึป่าว ได้ทีผมล่ะ ผมใช้มือข้างที่มันไม่ได้เลอะจับเธอหมุนหันหลังมาให้ผม จนเธอเสียหลักเซชนกับหน้าอกผม จนเธอต้องรีบสปริงตัวขึ้นมานั่ง

“ ฉันเมื่อย “

“ พอแล้ว กินเค้กดีกว่า “

แต่อยู่ท่านี้ เธอเป็นของผมอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว พอเธอจะลุกขึ้นผมกับคว้าเอวเธอให้นั่งลง

“ คนทำผิดต้องทำยังไง “

“ ขอโทษค่ะ “

“ เจ้าข๋าาาาาาา “ ผมลากเสียงยาวๆ

“ อะๆ ก็ได้ๆ เหมี๊ยววววว “

“ ซุ่มซ่ามแบบนี้เป็นแมวอะดีแล้ว “ ผมกระซิบข้างหูเธอเบาๆ พร้อมเม้มที่ปลายหูเธอเบาๆ เธอมีอาการขนลุกอย่างชัดเจน ผิวหนังขาวละเอียด ที่มีตุ่มเล็กๆผุดขึ้นอย่างชัดเจน

อยากทำมากกว่านี้จัง แต่ยัยนี่คงกลัว ไม่กล้าเข้ามาใกล้ผมอีกแน่ๆ ผมเลยตัดใจลุกขึ้นจากโซฟา เพื่อไปเอามีดยาวๆ ส้อม และก็กล่องใส่อาหาร ที่ห้องครัว แล้วตัดแบ่งเค้กชิ้นที่ยังไม่เละใส่กล่องเอาไว้

“ เอาไปอวดพ่อเธอหน่อย แล้วเราค่อยกินอันที่เละๆนี่ก็ได้ “

“ ขอบใจ “

ผมตัดแบ่งเค้กไป หยิบสตรอว์เบอร์รี่เข้าปากไปด้วย ทำให้ทรัพยากรสตรอว์เบอร์รี่เหลือน้อยที่สุด ต่อหน้าเธอนั่นแหละ ผมกินไป มองหน้าเธอไป ดูคนที่มองด้วยสายตาละห้อย น่าสงสาร

“ พอๆ แบบนี้ฉันจะกินอารายยยย “

“ ไหนพูดก่อนซิ๊ พี่เสือขาาาาา เจ้าข๋าอยากกินสตรอว์เบอร์รี่ค่ะ “

ผมชอบในความที่เธอรู้ว่าผมแกล้ง แต่ยอมให้ผมแกล้ง ถ้าผมจะแกล้งแรงขึ้น เธอจะยังยอมให้ผมแกล้งอยู่ไหมนะ


Jaokha Say..........

แกล้งเข้าไป แกล้งกันให้ตายไปเลย รู้ว่าเค้าแกล้ง แต่ทำไมถึงไม่รู้จักโกรธเค้าบ้างนะ เพราะรู้ว่าถึงโกรธไปเค้าก็ไม่ง้อรึป่าว ผู้ชายอะไรร้ายกาจ ฉันได้แต่มองสตรอว์เบอร์รี่บนเค้กที่มันกำลังจะหมด อยากจะโกรธจัง เราอุตส่าห์ทำ แต่เค้ากลับไม่ได้สนใจเลย หยิบกินท่าเดียว

“ พอๆ แบบนี้ฉันจะกินอารายยยย “

“ ไหนพูดก่อนซิ๊ พี่เสือขาาาาา เจ้าข๋าอยากกินสตรอว์เบอร์รี่ค่ะ “

ฉันมองสายตาเจ้าเล่ห์แล้วรู้เลยว่าถ้าฉันช้า ฉันอดแน่ๆ ง้าาาาาา ชิ้นสุดท้าย ฉันมองสตรอว์เบอร์รี่ชิ้นสุดท้ายที่จะเข้าปาก

“ พี่ไทเกอร์ขาาาาาา “

เค้าหยุดชะงัก แล้วคาบสตรอว์เบอร์รี่ชิ้นนั้นเอาไว้แบบนั้น

“ เจ้าข๋าอยากกินสตรอว์เบอร์รี่ชิ้นนั้นค่ะ “

โธ่!!!!! ไรวะ เข้าปากไปแล้วจะแย่งยังไง คนร้ายกาจเอาหน้าเข้ามาใกล้ เพื่อบอกฉันว่า อยากกินต้องมาแย่งเอาจากปาก ที่ทำแบบนี้เพราะคิดว่าฉันไม่กล้าสินะ เค้ายังคาบยั่วอยู่แบบนั้น แล้วโน้มลงมาใกล้ฉัน

“ อ้าอาก “

อ้าอาก คืออะไร ฉันไม่เข้าใจ คนตรงหน้าทำหน้าไม่สบอารมณ์ เลยดันฉันลงนอนราบกับโซฟา

“ อ้าอาก “

อ้าปาก!! ฉันค่อยๆเปิดปากช้าๆ เพราะรู้ว่าเค้าแกล้งแน่ อ้าาาาาา สตรอว์เบอร์รี่ที่เค้างับไว้ มันถูกปล่อยลงในปากฉันช้าๆ มันหวานกว่าที่กินในครัวรึป่าว ถ้าอยากได้อีกต้องทำยังไง

“ ฉันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงรึป่าว “

ฉันละความสนใจจากความหวานในปากมาที่คนที่พูด ลืมไปเลยว่าเค้ากำลังอยู่บนตัวฉัน เต้นแรงหรอ ฉันใช้มือข้างนึงกดลงที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง

“ ก็ไม่นิ “

“ แล้วเธอกลัวฉันรึป่าว “

“ ก็ไม่นะ “

ทำไมเค้าทำเสียงอ่อยแบบนี้ แปลกคน ว่าแต่จะไม่ลุกจริงหรอ หนักนะ

“ รู้ไหม ทำไมฉันถึงชอบแกล้งเธอ “

เราต้องนอนคุยกันใกล้ๆแบบนี้หรอ เริ่มรู้สึกแปลกๆแล้วสิ

“ ทำไม ? “

“ เพราะฉันรู้สึกว่าฉันแพ้เธออยู่แค่คนเดียวนะสิ แล้วฉันก็จะแกล้งจนกว่าจะชนะ “

รู้สึกว่าแพ้แค่ฉันงั้นหรอ แพ้อะไรอะ แพ้เรื่องอะไร ชอบสายตานี้จัง เหมือนกับถ้าฉันมองลึกเข้าไปแล้วถูกดูดเข้าไปสู่โลกของเค้า

“ ทำไมฉันถึงต้องยอมให้นายแกล้งด้วยนะ “

คำถามของฉันเหมือนไร้คำตอบมีเพียงหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้เท่านั้น มันจะขยับเข้ามาใกล้ทุกครั้งที่หายใจ เหมือนลมหายใจมันคือแรงดึงดูด จูบหรอ ฉันหันหลบแล้วหลับตาปี๋ลงทันที จูบแรกจะต้องเสีย เพียงแค่ถูกแกล้งหรอ

ป๊อก!!!! แรงดีดของนิ้วที่กระแทกหน้าผาก แม้มันจะไม่ได้แรง แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกตัว

“ ฉันไม่ทำอะไรผู้หญิงที่ไม่สมยอมหรอก “ คนตรงหน้ายันตัวขึ้นแล้ววิ่งเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านทันที


ไม่ทำอะไรผู้หญิงที่ไม่สมยอม แสดงว่าเมื่อกี้ เค้าจะจูบจริงๆใช่ไหม คงไม่หรอก ไหนบอกเราขี้เหร่ไง คงแกล้งเหมือนเคย ฉันลุกขึ้นมานั่งด้วยหัวใจที่ไม่ปกติเลย มันทั้งเต้นรัว ทั้งสงสัย เมื่อกี้เค้าตั้งใจจะจูบรึป่าว หรือแค่แกล้งเหมือนทุกที

“ ยัยซื่อบื้อ ฉันมีรางวัลให้ “ เมื่อสิ้นเสียง สตรอว์เบอร์รี่ลูกโตๆถูกเทลงบนตักอย่างมากมาย

ที่กินจนหมด เพราะแอบซื้อมาให้เรางั้นหรอ

“ ถือเป็นรางวัล ที่ยอมให้ฉันแกล้งก็แล้วกัน “

รางวัลที่ให้แกล้งงั้นหรอ มีด้วยหรอ แต่ลูกใหญ่จังเลยนะ โลนึงคงจะแพงน่าดู ฉันหยิบสตรอว์เบอร์รี่ลูกโตๆเพื่อทดสอบความหวาน แต่ไม่มีลูกไหนหวานเท่าชิ้นนั้นที่ถูกเค้าป้อนได้เลย

“ ขอบคุณค่ะ “

“ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันปะ “

“ เลี้ยงหรอ “

“ อื้มต้องเลี้ยงดิ สามัญชนแบบเธอไม่มีตังจ่ายอยู่แล้ว “

“ สามัญชน นายคิดว่าตัวเองเป็นพระราชารึไง งั้นไม่ต้องมากินสตรอว์เบอร์รี่ของฉันแล้ว “ ฉันยกแขนขึ้นมาป้องมือที่จะมาหยิบสตรอว์เบอร์รี่บนตัก

“ ฉันเป็นคนซื้อนะ “

“ แต่ตอนนี้มันเป็นของฉัน ให้มันรู้ไปสามัญชนอย่างฉันตกปกป้องสมบัติจากพระราชาแสนร้ายกาจแบบนายไม่ได้ “

เราเล่นเกมส์ชิงสตรอว์เบอร์รี่กันอยู่นาน มันนานแค่ไหนแล้วนะ ที่เค้าเข้ามามีบทบาทในชีวิตของฉันขนาดนี้ ท่าจะจริงแฮะ ที่บอกถ้าฉันไม่มีเค้า ชีวิตฉันจะมืดมน

“ ห้ามหายไปนะ “

“ ทำไมอะ “

“ ที่จริงแล้วฉันก็มีนายเป็นเพื่อนแค่คนเดียวนิ นายหายไปคงเหงา ต่อให้นายมีแฟน เราก็ยังจะเป็นเพื่อนแบบนี้ใช่ปะ “

เค้านิ่งและเงียบ

“ ถ้าฉันมีแฟน เราจะไม่เหมือนเดิม “ คำตอบจากเค้าทำเอาฉันตกใจ

“ นายจะเลิกคบฉันงั้นหรอ “

อะไรกัน มีแฟนแล้วเลิกคบเลยหรอ ใจร้ายไปป่าว แล้วแบบนี้ฉันจะทำยังไง ฉันไม่สำคัญถึงกับตัดทิ้งง่ายๆเลยหรอ

“ อย่ามาคิดประหลาด เพราะฉันจะไม่มีแฟนต่างหาก ฉันมีแฟนสาวๆในโลกนี้คงเสียใจ “

“ แหวะ ไอ้คนหลงตัวเอง “

“ ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนเลย ถ้าเธอยอมเป็นของฉัน เพื่อนของฉัน แมวของฉัน คนที่ถูกฉันแกล้ง หัดร้องเหมียวๆ ไว้ให้เคยชินล่ะ “

“ โรคจิต “

“ พรุ่งนี้ไปรับที่บ้านด้วยนะคะพระราชา สามัญชนอย่างฉันหมดงบตั้งแต่ซื้อของขวัญแต่งงานให้พี่ลูน่าแล้ว ฉันจะแต่งตัวสวยๆรอ เข้าใจ๊ “

พระราชางั้นหรอ งั้นต้องใช้ให้เข็ด ให้ตกบัลลังก์ตายไปเลย กล้ามาว่าฉันเป็นสามัญชน แค่ทำงานกับพ่อ พ่อไม่ได้จ่ายเงินเดือนเท่านั้นเอง

“ รีบเก็บของ วันนี้เราจะไปแว๊นกัน “

“ เอามอเตอร์ไซค์ไปส่งหรอ “

“ อื้ม ขับรถเล่นกัน เย็นมากแล้วไม่น่าจะร้อนแล้วล่ะ “

ความคิดเห็น