ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 22 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 22 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 22 100%
แบบอักษร



มาเฟียไร้รัก 22



หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาได้หลายเดือน วิระก็ยังเป็นที่พูดถึงในความโหดไม่หยุดแม้จะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม ตอนนี้วิระเองก็ท้องใหญ่ขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แม้จะเข้าสู่เดือนที่ตั้งครรภ์เดือนที่แปดแล้วตอนแรกวิระก็กังวลที่ท้องของวิระไม่ได้มีขนาดใหญ่แต่คุณหมอบอกว่าลูกของวิระมีขนาดตัวเล็กแต่ก็แข็งแรงดีไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง ส่วนอาการแพ้ท้องเองก็ยังคงมีอยู่เล็กน้อยแต่จะเป็นช่วงเช้าๆที่ลุกขึ้นก่อนจะไปอาบน้ำล้างหน้า ส่วนครอบครัวของคุณชายอี้เฟิงก็กลับไปตั้งแต่หลังงานเลี้ยงจัดเสร็จ ลู่เหวินในตอนนั้นร้องไห้งอแงกอดลมหนาวไม่ยอมปล่อย แต่สุดท้ายก็ไม่อาจรั้งไว้ได้ เพราะครอบครัวคุณชายอี้เฟิงเองก็ต้องกลับไปดูแลธุรกิจที่ฝั่งไทย ตั้งแต่นั้นมาลู่เหวินก็ค่อนข้างจะชอบงอแง และยังเป็นเด็กเอาแต่ใจเหมือนเดิม แต่ที่แปลกไปหน่อยจะเป็นการที่ชอบมานอนหนุนตักของวิระเอามือน้อยๆลูบท้องแถมยังมานอนจุ๊บท้องทุกคืนอีก อาจจะสัมผัสได้ถึงน้องในท้อง ดูๆแล้วถ้าน้องออกมาก็คงจะรักน้องเหมือนกัน…


“คุณชายน้อยครับ หยุดเดินก่อนเถอะครับ” เสียงเฟยดังขึ้นมา พร้อมกับเดินตามลู่เหวินที่หลายเดือนมานี้เดินเก่งขึ้นเยอะ แถมยังชอบเดินไปหลบมุมนู้นมุมนี้ ปีนขึ้นเก้าอี้สูงๆ หรือโต๊ะสูงๆ วิระที่ใกล้คลอดก็ไม่สามารถดูแลลูกชายได้ดีเท่าไร เพราะคงเดินตามลู่เหวินไม่ทันวีรภาพเลยส่งเฟยเลยถูกส่งมาดูแลชั่วคราวในระหว่างที่วีรภาพไม่อยู่บ้าน


“แบร่!” ลู่เหวินที่เห็นว่าเฟยตามตนเองไม่ทันก็หันไปแล่บลิ้นใส่ ก่อนจะเดินดุ๊กดิกเข้ามาหาวิระที่นั่งอยู่บนโซฟาแทนที่จะแกล้งเฟยต่อ


“ซนให้น้อยๆหน่อยครับลู่เหวิน ลุงเฟยเค้าจะเหนื่อยนะ” วิระลูบหัวลูกชายที่กอดตนเองอยู่เบาๆด้วยความเอ็นดู ช่วงนี้วีรภาพเองก็ยุ่งมากเลยกลับบ้านค่อนข้างดึก แต่ถ้าวันไหนว่างก็จะพาลู่เหวินเข้าไปเลี้ยงที่บริษัทด้วย แต่พอกลับมาถึงบ้านสภาพของวีรภาพก็เละเหมือนทุกครั้ง หัวฟูจนไม่เป็นทรง ลู่เหวินมักจะแผลงฤทธิ์ใส่วีรภาพทุกครั้ง ยิ่งช่วงนี้วีรภาพเข้าใกล้วิระไม่ได้เลย ลู่เหวินจะออกอาการไม่ชอบใจเอามือน้อยๆไล่ทุบวีรภาพทุกครั้ง จนวีรภาพต้องยอมแพ้และยอมถอยให้ห่างวิระให้ลู่เหวินพอใจ


“น้องๆๆ จุ๊บน้อง” ลู่เหวินไม่ฟังที่วิระดุ แต่กลับก้มหน้าจุ๊บน้องในท้องก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้ภาษาเด็กที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าลู่เหวินคุยอะไรกับน้องในท้อง คุยไปคุยมาก็หัวเราะคิกคักอยู่แบบนั้น จนเหนื่อยก็ผล็อยหลับไป วิระเลยต้องให้เฟยเข้ามาอุ้มลูกชายขึ้นไปนอนดีๆบนห้อง วิระเองก็เดินขึ้นห้องไปนอนพักเหมือนกัน ยิ่งใกล้คลอดเท่าไร วิระยิ่งชอบนอนเท่านั้น ยิ่งนอนแล้วเปิดแอร์เย็นๆซุกในผ้าห่มหนาๆยิ่งดี วีรภาพชอบบอกว่าวิระทำตัวเหมือนแมวท้องแก่ แต่แล้วไงวิระไม่แคร์เพราะวิระชอบนอนมากจริงๆในช่วงนี้ เดาว่าลูกน้อยในท้องต้องนอนเก่งมากแน่ๆ


วิระหลับสนิทไปอีกครั้ง จนวีรภาพกลับมาถึงที่บ้าน ไม่เห็นวิระและลูกอยู่ชั้นล่างของบ้านก็เดาได้ว่าทั้งคู่คงอยู่ที่บนห้อง พอขึ้นมาชั้นบนและเปิดประตูเข้ามาก็เห็นวิระนอนอยู่บนเตียง ลูกชายก็นอนที่เตียงเด็กของตนเอง วีรภาพเลยเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะออกมานอนกอดวิระบนเตียง ช่วงนี้วีรภาพไม่มีเวลาดูแลลูกและเมียเลย จนอดกังวลไม่ได้ว่าลูกคนเล็กในท้องอาจจะไม่ค่อยชอบวีรภาพเหมือนลู่เหวิน วีรภาพอยากจะมีลูกขี้อ้อนสักคน ยอมรับตามตรงเลยว่าอิจฉาอี้เฟิงมันที่มีลูกชอบอ้อน หันกลับมามองลูกตัวเองทีไร มีแต่หน้าบึ้งใส่ด้วยความไม่ชอบใจในตัววีรภาพ เฮ้อ! คิดแล้วมันเศร้า!!


วีรภาพที่นอนกอดวิระไปสักพักก็เผลอคล้อยหลับตามไป เพราะทำงานหนักติดกันมาหลายสัปดาห์ทำให้วีรภาพหลับสนิทจนวิระรู้สึกตัวตื่นก่อนขึ้นมาตั้งนาน นอนซุกอกวีรภาพเล่นแต่วีรภาพก็ยังไม่รู้สึกตัวสักที จนลู่เหวินเองก็ตื่นขึ้นมา วิระเลยลุกขึ้นก่อนจะเดินอุ้มลูกลงจากเตียงของเด็กลงพื้น พอลงมาอยู่ที่พื้นลู่เหวินก็เดินเล่นรื้อของไปทั่วห้องก่อนจะปืนขึ้นเตียงของวิระแล้วกระโดดล้มทับวีรภาพที่หลับสนิทอยู่ จนวีรภาพสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ


“ก้อนอะไรมาทับป๊าเนี่ย”


“ปะ!”


“เด็กดื้อเรียกปะเสียงดังเชียวนะ” วีรภาพบอกลูกชายก่อนจะใช้สองมือจับลู่เหวินลอยขึ้น ซึ่งลู่เหวินก็หัวเราะชอบใจเพราะชอบเล่นอะไรแบบนี้ ยิ่งวีรภาพยกลู่เหวินขึ้นสูงเท่าไรลู่เหวินยิ่งชอบมากๆ


“วีร์ เดี๋ยวลูกตก”


“ไม่ตกหรอก”


พอวีรภาพบอกแบบนั้นวิระที่กลับมานอนที่เตียงก็ต้องก็ลุกขึ้นนั่งพิงเตียงแทนเพราะรู้สึกเหมือนลูกจะดิ้นเตะท้อง พอเอามือจับท้องดู เจ้าตัวน้อยในท้องก็ถีบตรงที่วิระจับจนวิระเริ่มจุกจนร้องออกมาเบาๆ


“อ๊ะ!”


“เป็นอะไร เจ็บท้องจะคลอดรึเปล่า” พอได้ยินเสียงวิระร้องวีรภาพก็วางลู่เหวินลงบนอกของตัวก่อนจะหันมาถามวิระด้วยความเป็นห่วง เพราะวิระก็ใกล้คลอดแล้ว เวลามีอาการเจ็บท้องแบบนี้ วีรภาพกลัววิระจะคลอดก่อนกำหนด


“เปล่า ลูกดิ้นแรงไปหน่อย”


“ไหนดูสิ ใครดิ้นแรงจนคุณแม่เจ็บกันนะ ลู่เหวินครับมาคุยกับน้องเร็ว” วีรภาพจับมือน้อยๆลูกชายให้สัมผัสน้องในท้องที่กำลังดิ้น ลู่เหวินก็หัวเราะคิกคักที่น้องเตะมือของตนเองอย่างชอบใจ  


วีรภาพมองภาพของครอบครัวด้วยรอยยิ้มสุขใจ อีกไม่นานก็จะมีตัวน้อยๆออกมาอีกหนึ่งคนแล้ว ในบ้านคงจะยุ่งวุ่นวายน่าดู แต่ดูจากการขี้อ้อนของคุณแม่อย่างวิระ ลูกคนนี้ต้องเป็นเด็กน้อยน่ารักแน่ๆ วีรภาพอาจจะได้ลูกสาว และที่ต้องมาลุ้นเพศแบบนี้เพราะวิระไม่ยอมตรวจดูเพศของลูก บอกอยากลุ้นตอนคลอดทีเดียวเหมือนตอนคลอดลู่เหวิน ซึ่งวีรภาพก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้ได้ลูกสาวหรือไม่ก็ผู้ชายน่ารักๆสักคน วีรภาพอยากมีลูกมาเรียกป๊าจ๋าด้วยน้ำเสียงอ้อนๆบ้าง ซึ่งถ้าจะให้ลู่เหวินมาเรียกแบบนี้ วีรภาพคิดว่าคงไม่มีวันแน่นอน ขอตั้งความหวังไว้กับลูกในท้องอีกคนดีกว่า!


....................................50%.............................................




ในช่วงเช้าของวันหยุดวีรภาพก็ต้องตื่นแต่เช้าด้วยความวุ่นวายเล็กน้อยเพราะลู่เหวินส่งเสียงดังตั้งแต่เช้ามืด พอเดินเข้ามาดูที่เตียงของลูกก็เห็นลู่เหวินตกลงมาอยู่ที่พื้น คงเพราะเจ้าเด็กดื้อคนนี้ปีนตกเตียงลงมา โชคดีที่พื้นในห้องปูพื้นให้นิ่มไว้ ลู่เหวินเลยไม่เจ็บมาก แต่ก็หัวโนเล็กน้อยเลยทำให้รู้สึกเจ็บจนร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้


“ฮึก ปะ!”


“โอ๋ๆนะครับ ไม่ร้องนะ เดี๋ยวมะตื่นแล้วโดนดุนะ แอบปีนลงมาได้ยังไงดีนะคอไม่หักที่ตกลงมาแบบนี้” วีรภาพปลอบลูกชายที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่ โชคดีที่วิระยังนอนหลับสนิทอยู่ถ้าเกิดมาเห็นลูกตกจากเตียงแบบนี้อาจจะตกใจจนร้องไห้เหมือนลูกก็ได้ แต่วีรภาพกลับคิดอีกแบบเพราะเรื่องเจ็บตัวแบบนี้ถือเป็นประสบการณ์ชีวิต เจ็บแล้วจะได้จำ แต่ลูกชายของวีรภาพคงไม่จำเพราะเดี๋ยวก็แอบทำอีกจนกว่าจะลงจากเตียงด้วยสภาพดีๆได้ วีรภาพเชื่อแบบนั้นเพราะลู่เหวินก็หัวดื้อเหมือนตนเอง


“หัวโนนิดเดียว เดี๋ยวก็หายครับ ฟู่ๆ ป๊าเป่าให้จะได้หายเจ็บเร็วๆเนอะ” วีรภาพเป่าหัวลูกชายแต่ก็โดนลู่เหวินส่งมือน้อยๆตีที่ปากให้หยุด จนวีรภาพหัวเราะออกมากับนิสัยขี้รำคาญของลูกชาย ดื้อจริงๆเลยตัวก็แค่นี้



ปู้ดดดดดดดดดดด


ขณะที่กำลังปลอบลูกชายให้หยุดร้องไห้ ลู่เหวินก็จัดการปล่อยแก๊สไข่เน่าประจำวันในช่วงเช้าออกมาเสียงดัง แต่เหมือนจะไม่ได้มีแค่กลิ่นเพียงอย่างเดียว วีรภาพคิดว่ามีอย่างอื่นตามมาด้วย เพราะลู่เหวินทำหน้าบูดและเหมือนเกร็งร่างกายก่อนจะขับถ่ายตามออกมาติดๆ จนวีรภาพที่อุ้มลูกชายอยู่ต้องรีบจัดการพาลูกชายไปล้างตัวและถือโอกาสอาบน้ำเลย ถ้าชักช้าเดี๋ยวจะมีอาการร้องโวยวายรอบสองตามมาติดๆ


หลังจากที่ล้างก้นลูกชายเสร็จ วีรภาพก็จับลู่เหวินมาแช่น้ำอุ่นพร้อมตนเองและหยิบตุ๊กตายางเป็ดน้ำมาใส่ในอ่างอาบน้ำให้ลอยเต็มอ่างทำให้ลู่เหวินไม่ดื้อ เพราะสนใจที่จะตามบีบตุ๊กตาเป็ดให้มีเสียงแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจแทน กว่าลู่เหวินจะพอใจและยอมที่จะขึ้นจากอ่างน้ำวีรภาพก็ได้ยินเสียงเรียกของวิระดังเข้ามาในห้องน้ำ ทำให้วีรภาพต้องอุ้มลูกชายขึ้นและรีบไปเช็ดตัวและแต่งตัวให้ก่อนจะโดนวิระบ่นที่พาลูกแช่น้ำแต่เช้าแบบนี้


“ทำไมให้ลูกแช่น้ำแต่เช้าเลยวีร์ เดี๋ยวก็ไม่สบาย” นั่นไง พอออกมาจากห้องน้ำ วีรภาพก็โดนวิระดุเรื่องที่พาลูกแช่น้ำแต่เช้าทันที


“ลูกอึเหม็นเลยล้างก้นแล้วพาแช่น้ำจะได้ไม่งอแง แล้วตื่นนานรึยัง ลุกไหวมั้ย”


“ไหว….. รีบแต่งตัวให้ลูกก่อนเถอะ”


“โอเค งั้นอย่าเพิ่งลุกนะ ขอแต่งตัวให้ลูกก่อน” วีรภาพเอ่ยบอกว่าที่คุณแม่ลูกสองก่อนจะรีบแต่งตัวให้ลูกชายโดยหยิบชุดที่ลูกชายไม่ค่อยจะปลื้มเท่าไรมาใส่ให้ ชุดคุณหมีน้อยที่ลู่เหวินไม่ชอบ เพราะมันดูน่ารักน่าชังมากๆเวลาสวมใส่แต่ลู่เหวินเหมือนเป็นเด็กที่ไม่ชอบอะไรๆที่มันน่ารักๆเท่าไรนี่สิ


“อื้ออออ ปะ!”


“น่ารักออกครับลู่เหวิน”


“ฮื่อออ มะๆๆ หามะ!” ลู่เหวินหน้างอเมื่อโดนวีรภาพแกล้งให้ใส่ชุดที่น่ารัก ก่อนจะงอแงหาวิระที่นั่งยิ้มบางๆอยู่บนเตียง แต่ยังไม่ทันที่วีรภาพจะปล่อยให้ลู่เหวินเดินเข้าไปหาวิระ วิระก็ร้องออกมาเสียงดัง มือของวิระก็กุมเข้าที่ท้อง ใบหน้าเริ่มซีดเซียวจนวีรภาพที่เห็นเข้าตกใจจนปล่อยของทุกอย่างออกจากมือ


“จะ เจ็บ..”


“เป็นอะไรวิระ จะคลอดรึเปล่า แต่นี่ยังไม่ครบเก้าเดือนเลยนะ” วีรภาพรีบเดินเข้ามาหาวิระอย่างเป็นกังวล จนเริ่มทำอะไรไม่ถูกที่เห็นอาการของวิระเหมือนคนเจ็บท้องใกล้คลอดแบบนี้


“เจ็บท้อง พาไปโรงพยาบาลวีร์ ไปเดี๋ยวนี้” วิระบอกเสียงสั่น ตอนนี้วิระรู้สึกเหมือนตอนเจ็บท้องจะคลอดลู่เหวินเลย แต่ท้องนี้วิระยังไม่ครบเก้าเดือนเลยด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้วิระกลัวจะคลอดก่อนกำหนดจริงๆ


“ฮึก มะๆๆ น้องๆ” ลู่เหวินเดินมาเกาะเตียงก่อนจะส่งเสียงร้องและมองไปที่ท้องของวิระ วีรภาพเลยรีบเดินไปเปิดประตูเพื่อตะโกนบอกเฟยให้เตรียมรถและให้ส่งคนมาอุ้มลู่เหวิน ส่วนวีรภาพจะอุ้มวิระไปขึ้นรถเพื่อรีบไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด


โชคดีที่ในช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่เช้าเกินไป ทำให้วีรภาพพาวิระมาโรงพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งพอมาถึงโรงพยาบาลวิระถูกจับขึ้นเตียงและถูกส่งเข้าห้องคลอด วีรภาพและลู่เหวินที่ถูกเฟยอุ้มอยู่ก็รออยู่หน้าห้อง เพราะถ้าหากวีรภาพเข้าไปลูกชายอาจจะงอแงได้ถ้าไม่เห็นใครสักคนอยู่ข้างๆ


“ฮึก มะๆ ปะหามะ” วีรภาพเข้ามาอุ้มลูกชายที่ยังมีอาการสะอึกสะอื้นหาวิระ แต่พอวีรภาพเข้ามาอุ้ม ลู่เหวินก็กอดคอวีรภาพแน่นสายตาก็มองจ้องเข้าไปที่ประตูห้องที่วิระอยู่ข้างใน เหมือนกับลูกชายรับรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น


“เฟย เดี๋ยวไปหานมมาไว้ให้ลู่เหวินด้วยนะ เดี๋ยวจะหิวจนงอแงขึ้นมาอีก”


“ครับคุณชาย แล้วคุณชายจะรับอะไรมั้ยครับ”


“ขอกาแฟก็พอ”


“งั้นเดี๋ยวผมไปจัดการให้ครับ”


พอเฟยเดินไปแล้ว วีรภาพก็เดินอุ้มลูกชายมานั่งรอที่เก้าอี้หน้าห้อง แม้จะเป็นโรงพยาบาลของตนเองแต่เพราะเหตุการณ์มันฉุกเฉินมาก วีรภาพเลยไม่อยากไปรอวิระที่ห้องรับรอง เพราะถ้าไปรอที่ห้องนั้นวีรภาพก็คงจะกระวนกระวายใจจนอยู่ไม่สุข ขอรอวิระและลูกอีกคนที่กำลังจะเกิดมาตรงหน้าห้องคลอดนี้แทนดีกว่า




เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ลู่เหวินที่รอจนกินนมและหลับคาไหล่ของวีรภาพไปก็อดเห็นน้องที่เพิ่งออกมาลืมตาดูโลกไปอย่างน่าเสียดาย ลูกคนที่สองของวีรภาพไม่ใช่เด็กผู้หญิงอย่างที่ภาวนาแต่เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กจนน่าหวั่นใจ หมอที่ทำคลอดออกมาอธิบายว่าเป็นเพราะคลอดก่อนกำหนดเป็นเดือนเลยตัวเล็กกว่าเด็กคลอดตามกำหนดและก็ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดจนกว่าจะแข็งแรง ส่วนวิระก็ถูกพาตัวไปพักผ่อนที่ห้องวีไอพีโดยที่วีรภาพก็พาลู่เหวินตามไปติดๆหลังจากพยาบาลพาลูกชายคนเล็กไปเข้าห้องอบ พอเข้ามาในห้องพัก ลู่เหวินที่เห็นแม่ของตนเองก็พยายามจะเข้าไปหาแต่วีรภาพไม่ยอม เพราะวิระยังสลบอยู่และวีรภาพก็กลัวลู่เหวินจะไปโดนแผลผ่าตัดของวิระด้วย วีรภาพขอขัดใจลูกชายไม่เสี่ยงให้วิระเจ็บกว่านี้ดีกว่า


“หม่ำๆก่อนครับลู่เหวิน” พอถึงเวลาข้าวเที่ยง วีรภาพพยายามป้อนข้าวลูกชายที่ทำหน้างอไม่เลิก คงเพราะยังงอนที่ไม่ยอมให้เข้าไปหาวิระบนเตียง เจ้าตัวน้อยทำหน้างอพร้อมสะบัดหน้าหนีไม่ยอมกินข้าวง่ายๆ ทั้งๆที่ก็หิวจนท้องน้อยๆนั่นส่งเสียงร้อง


“หม่ำเร็วครับ เดี๋ยวม๊าตื่นขึ้นมาโดนดุนะ”


“บุ่ยยยยย”


สุดท้ายก็ยอมอ้าปากรับข้าวกินแต่โดยดีคงเพราะกลัววิระตื่นขึ้นมาดุ ดีนะที่เฟยไปหาร้านอร่อยๆมาให้ลู่เหวินกินได้ ไม่งั้นถ้ารสชาติอาหารไม่ถูกใจคงคายทิ้งออกมา เป็นเด็กที่มีนิสัยเรื่องมากตั้งแต่เด็ก ไม่ต้องถามเลยว่าได้ใครมา ได้วีรภาพมาทั้งหมดเลย


พอลู่เหวินกินข้าวเสร็จเรียบร้อย วีรภาพก็พาลูกชายออกมาดูลูกชายคนเล็กที่ตอนนี้ยังอยู่ในตู้อบ ที่พอมาถึงหน้าห้องลู่เหวินเอาหน้าแนบเกาะกระจกดูหน้าน้องชายที่นอนตัวแดงอยู่ข้างใน ลู่เหวินดูจะตื่นเต้นเป็นอย่างมากจนวีรภาพรู้สึกเอ็นดูที่เห็นท่าทางแบบนี้ของลูกชาย เพราะเห็นแบบนี้ก็สบายใจ ลู่เหวินคงจะรักน้องเหมือนกัน ซึ่งตอนนี้ก็คงต้องรอให้เจ้าตัวน้อยในตู้อบแข็งแรงเร็วๆ จะได้ออกมาซนเป็นเพื่อนกับลู่เหวิน แต่ถ้าถึงเวลานั้นตระกูลหยางคงป่วนน่าดู แต่คงไม่ยากเกินความสามารถของคุณแม่ลูกสองอย่างวิระได้หรอก วีรภาพเชื่อมั่นในตัวของภรรยามากว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย หึหึ 



...........................................100%.............................................................

หลังๆ โมเม้นท์พี่น้องจะเยอะ พี่ลู่เหวินนนนนนนนนน น้อง................


ความคิดเห็น