JEH​ PUK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4

คำค้น : ผัวเก่า, ทวงคืน, รีเทิร์น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4
แบบอักษร

 

​พั่บๆๆๆ 

 

​ทันทีที่ดาญ่าเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงกระแทกกันของร่างสองร่างซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือแฟนของเธอเอง 

 

​"อ้าาา​ เบา... หน่อยค่ะ​ อ้ะ ซี้ดดด~" 

 

​"อ้ะ​ อ้าาา​ เฮียโจ้​ อ้า​ กรี๊ด​ดด~" 

 

​เสียงครางและเสียงหอบหายใจแรงๆของคนทั้งสองเปรียบเสมือนน้ำมันที่รดลงบนกองไฟอย่างดาญ่า 

 

​"ฉันว่าพวกเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ" ดาญ่าเดินไปที่ปลายเตียงของคนที่กำลังทำกิจกรรทสวาทก็อยู่ 

 

" กรี๊ดดด~"ดาด้าคู่ขาของโจ้ร้องกรี๊ดเสียงหลงเมื่อรู้ว่าห้องนี้ไม่ได้มีแค่สองคนอีกต่อไป 

 

​ดาด้าเด้งตัวออกจากโจ้อย่างไวก่อนจะวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ข้างๆเตียงนอน​ ถึงเธอจะอยากได้เงินแต่เธอจะไม่ยอมเสียชื่อเสียงแน่​ แต่ก่อนที่เธอจะวิ่งออกไปกลับโดนจิกหัวจากด้านหลังโดยร่างบางอีกคน 

​"กรี๊ดดด" ดาด้ากรี๊ดก่อนที่เธอจะถูกผลักจนร่างกระทบผนังห้องอย่างแรง 

 

​"เฮียโจ้​ค่ะช่วยดาด้าด้วยค่ะ​ กรี๊ดดด" ดาด้าพูดขอร้องให้โจ้ช่วย​ แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจเลยสักนิดเขาสวมเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่แม้แต่จะชายตามองมายังคู่ขาของตัวเอง 

 

​ดาด้าต้องกรี๊ดออกมาอีกครั้งเมื่อถูกอีกฝ่ายจิกหัวเธอแรงขึ้น 

 

​"พอเถอะดาญ่า" โจ้พูดขึ้นเมื่อเขาจัดการตัวเองเรียบร้อย​แล้ว 

ดาญ่าหันมามองหน้าโจ้​ แล้วตบดาด้าจนศีรษะกระแทกผนังห้องอย่างแรงแล้วสลบไป 

 

​เธอโกรธเขานี่เขาไม่คิดว่าเขาผิดเลยใช่ไหม​ ยิ่งเขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายมันก็ยิ่งทำให้เธอโกรธจัดเข้าไปอีก 

 

​ดาญ่าลุกขึ้นไปยืนประจันหน้ากับโจ้ก่อนที่เธอจะตบเขาอย่างแรงไปทีหนึ่งจนเลือดซิบที่มุมปลา 

 

​"เลิกม่ะ" ดาญ่าพูดอย่างมีน้ำโห 

 

​"ยังไงก็ได้" โจ้ตอบอย่างคนไม่แคร์อะไร 

 

​"ที่นายคบฉันก็เพราะแค่อยากเอาใช่ไหม" ดาญ่าถามทั้งที่เธอก็พอจะเดาอะไรออกบ้างแล้ว 

 

​"ใช่" โจ้ตอบอย่างไม่ปิดบัง 

 

​"แต่ตอนนี้คงไม่ต้อง​การแล้วใช่ไหม" ดาญ่าถามทั้งๆที่คำถามนี้เธอเองก็รู้คำตอบของมันดี 

 

​"รู้ตัวก็ดี​ เพราะตอนนี้ฉันเบื่อเธอแล้ว" โจ้พูดแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างสบายใจโดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของดาญ่าแม้แต่นิด 

 

​ดาญ่าโกรธจัดเมื่อรู้ว่าเขาหลอกเธอมาตั้งแต่ต้น​ ร่างบางคว้าโคมไฟที่อยู่ข้างโซฟามาก่อนจะฟาดไปที่ร่างของโจ้อย่างแรงจนฝ่ายนั้นที่ยังไม่ได้ตั้งตัวที่จะถูกทำร้ายถึงกับ​จุกแล้วรีบรวบร่างบางเอาไว้ก่อนที่เธอจะทำร้ายเขาไปมากกว่านี้​ แต่เหมือนว่าโจ้จะไม่สามารถควบคุมดาญ่าได้เธอสบัดตัวออกจากการเกาะกุมของโจ้ก่อนที่เขาจะโดนเธอซัดไปอีกรอบ 

 

​เพี๊ยะๆ​ เพี๊ยะๆ​ เพี๊ยะๆ 

 

​ดาญ่าจัดลูกตบให้โจ้อีกฉาดใหญ่เมื่อเธอพ้นจากการเกาะกุม​ แล้วเดินออกจากห้องไป 

 

​โจ้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปมองคู่ขาของตัวเองที่สภาพยับเยินจนเขาตกใจ​ แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยสภาพที่ไม่ต่างจากคู่ขาของตัวเองมากนัก 

 

​และตั้งแต่ที่เกิดเรื่องวันนั้นขึ้นโจ้กับดาญ่าก็ได้จบความสัมพันธ์กันตั้งแต่วันนั้น 

 

​และเหมือนจะมีบางคนที่พึ่งจะรู้ใจตัวเองนั้นก็คือโจ้​ เขาพึ่งจะรู้ว่าตัวเองชอบดาญ่ามากแค่ไหนแต่ก็สายไปเสียแล้วเพราะตอนนี้เธอกับเขาไม่ได้อยู่ในสถานะเดิมอีกต่อไปจึงเป็นเหตุทำให้เขาต้องหาวิธีทวงเธอคืน 

 

​ปัจจุบัน 

​"ฉันไม่ได้ลืม​ แต่ฉันขอให้เธอลืมมันไปได้ไหม​ ฉันขอโอกาสนะดาญ่า" โจ้พูดด้วยน้ำเสีบงรู้สึกผิดแล้วมองตาดาญ่าอย่างขอร้องให้เธอให้โอกาสเขา 

"นายคิดว่ามันลืมกันได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ" ความจริงไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากลืมแต่ยิ่งพยายามลืมมันกลับยิ่งฉายชัดอยู่ในหัวสมองว่าเขาเคยเลวๆอะไรไว้กับเธอ 

" ไปเหอะ"ดาญ่าพูดอย่างตัดบทสนทนา 

ทั้งโจ้และ​ดาญ่าอย่างเดินกันไปเงียบๆอย่างคนตกอยู่ในความคิดของตัวเองจนในที่สุดทั้งคู่ก็เดินมาถึงม้าหินอ่อนหน้าอาคารเรียนแล้วใช้มันเป็นที่นั่งรอปลาวาฬ 

"เฮ้​ ญ่าอยู่นี้นี่เอง​ กินข้าวป่ะ" ปลาร้องทักเมื่อเห็นเพื่อนตัวเอง​ ก่อนจะเดินไปหาที่ม้าหินอ่อน 

"นี่โจ้ไปกินข้าวด้วยกันไหม" ปลาวาฬชวนโจ้อย่างคนอัธยาศัย​ดี​ 

"ที่จริงฉันชวนดาญ่ากินข้าวแต่เขาบอกว่าจะมารอเธอก่อน" โจ้พูดยิ้มๆ 

"อ๋อ​ อืม" ปลาตอบรับอย่างแปลกใจว่าเพื่อนเธอไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดโจ้หรอกเหรอ 

ทั้งสามคนเดินไปที่โรงอาหาร​ แต่ก็ดูจะเป็นจุดสนใจไม่น้อยเพราะแต่ละคนหน้าอย่างกับพระเอกนางเอกเลยก็ว่าได้ 

ความคิดเห็น