Lunarlith

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 32 : ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่โฮสต์ของที่นี่

ชื่อตอน : Chapter 32 : ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่โฮสต์ของที่นี่

คำค้น : misty club,hostclub,erotic,romantic,3p,4p,nc25,โฮสต์คลับ,nc

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2562 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 32 : ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่โฮสต์ของที่นี่
แบบอักษร

-CHAPTER 32-


ตึง

ข้าวต้มหมูควันฉุยเพิ่งถูกตักขึ้นจากหม้อถูกวางลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างระมัดระวัง

“ยัยต้อง พี่ทำอาหารเช้าไว้ให้แล้วนะ” แทนคุณตะโกนบอกน้องสาวที่ยังไม่ยอมลงมาข้างล่างตั้งแต่เช้าตรู่ 

พอได้ยินเสียงพี่ชาย เธอค่อยโผล่หน้าออกมาจากบันไดชั้นบนและส่งเสียงตอบด้วยใบหน้าง่วงงุน

“พี่ไปทำงานก่อนนะ ลงมากินข้าวก่อนล่ะ เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะ” คนพี่มองน้องสาวที่อยู่ในชุดนอนแล้วบ่นออกไปตามนิสัยก่อนจะตรงไปที่รถเพื่อออกไปทำงาน

ทันทีที่ลับร่างพี่ชาย ต้องใจที่ทำหน้างัวเงียอยู่ในชุดนอนก็ดูเหมือนจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง หญิงสาวสลัดชุดนอนออกจากตัวเผยให้เห็นชุดข้างในเตรียมออกจากบ้านได้ทันที เธอไม่รอช้าคว้ากระเป๋าและตามพี่ชายออกไปโดยที่ไม่ให้เขารู้ตัว

ตั้งแต่วันที่เธอเห็นผู้หญิงอยู่ในบ้านกับแทนคุณ นี่ก็ล่วงเข้าวันที่ 5 แล้ว เธอไม่ถามอะไรให้มากความเพราะรู้ดีว่าพี่ชายไม่ยอมตอบอะไรออกมาง่ายๆ แน่ สู้สืบเองดีกว่า

เธออยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร 

ต้องใจเชื่อว่าพี่ชายไม่ใช่พวกชอบหิ้วผู้หญิงมานอนที่บ้านแน่นอน แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร สำคัญกับแทนคุณยังไง และดีพอที่จะมาพัวพันกับพี่ชายเธอรึเปล่า

ถึงจะเรียนดีไซน์ แต่ด้วยความที่เป็นคนหวงพี่ชายขนานหนักมาตั้งแต่ไหนแต่ไร การตามสืบและสะกดรอยใครบางคนเลยเป็นเรื่องที่ไม่ยากเย็นสำหรับเธอ อย่างการสะกดรอยตามพี่ชายอยู่ทุกวันนี้

และถึงแม้ว่าตั้งแต่แอบตามพี่ชายมา กิจวัตรประจำวันของพี่เธอจะดูปกติ ไปทำงาน กลับบ้าน หรือเข้ายิม โดยที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาจุกจิกกวนใจ แต่ต้องใจมั่นใจว่าไม่วันใดวันหนึ่งเขาต้องไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกแน่ก่อนที่เธอจะกลับฝรั่งเศส

และสัญชาติญาณของเธอบอกว่า มันน่าจะเป็นวันนี้ซะด้วยสิ



“พี่คุณกำลังออกจากโรงพยาบาลแล้วนี่นา” ต้องใจที่กำลังนั่งละเลียดสตอว์เบอร์รี่ช็อตเค้กอยู่ในคาเฟ่หน้าโรงพยาบาลรีบดึงแว่นกันแดดลงมาปกปิดใบหน้าเมื่อเห็นรถของพี่ชายเลี้ยวออกมาจากโรงพยาบาล

หญิงสาวทิ้งขนมอย่างไม่ไยดี เธอหยิบกระเป๋าแล้วเรียกแท็กซี่ตามแทนคุณไปทันที

“ตามรถคันนั้นไปค่ะ” เธอชี้นิ้วไปที่รถคันสีขาวของพี่ชายทันทีที่ได้ขึ้นแท็กซี่

ไม่ได้นำพากับสายตาของคนขับแท็กซี่ที่มองมาแปลกๆ 

ก็หน้าตาก็สวย แต่งตัวก็ดี ไหงใส่แว่นกันแดดขึ้นแท็กซี่ตอนหนึ่งทุ่มได้ คนขับโคลงหัวแต่ก็ขับรถตามไปอย่างไม่ขัดศรัทธา

สัญชาติญาณของต้องใจแม่นอย่างกับตาเห็น เมื่อรถแท็กซี่พาเธอมายังหน้าถนนที่มีแต่ไฟสว่างไสว และแท็กซี่ได้เลี้ยวไปจอดที่หน้าคลับแห่งหนึ่งตามรถสีขาวของแทนคุณ ซึ่งมันผิดวิสัยของพี่เธอเอามากๆ

“นี่มันอะไรกัน พี่คุณมาที่นี่ทำไม” มองจากภายนอก หญิงสาวไม่รู้หรอกว่ามันคือโฮสต์คลับ จนได้ล่วงเข้าไปข้างในและเจอกับการ์ดตัวใหญ่ต้อนรับ

ต้องใจเสียเวลากับการ์ดจนคลาดสายตาจากแทนคุณ เธอเออออตามน้ำไปจนได้เข้าไปในคลับและตกตะลึงเมื่อพบว่ามันเป็นคลับสำหรับผู้หญิง

นี่คงไม่ได้หมายความว่าพี่ชายของเธอ...

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นมาเมื่อคิดถึงความน่าจะเป็น

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่ามาเป็นครั้งแรกรึเปล่าคะ” เสียงทักทายที่เต็มไปด้วยจริตจะก้านขัดจังหวะความคิด หญิงสาวกลับมาทำใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม เธอหันมองต้นเสียง เป็นชายหนุ่มผิวสีร่างยักษ์ที่ฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เธอเชิดหน้าขึ้น

“ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นโฮสต์คลับเหรอคะ” ต้องใจถามห้วนๆ ดวงตาหลังแว่นดำยังคงกลอกไปมาเพื่อมองหาพี่ชาย

“ใช่แล้วค่ะคุณลูกค้า MISTY CLUB ของเราเป็นโฮสต์คลับอันดับหนึ่งเลยนะคะ คุณลูกค้าจะไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจโฮสต์....” ยังไม่ทันที่หนุ่มผิวสีจะพูดจบ ต้องใจก็ขัดขึ้นมา

“ฉันขอโฮสต์อันดับหนึ่ง”

“คะ...” เมื่อเห็นท่าทีอึกอักของหนุ่มร่างใหญ่ใจสาวข้างหน้า ต้องใจเลยหยิบบางสิ่งออกมา

“โฮสต์อันดับหนึ่งว่างรึเปล่า” เธอชูบัตรเครดิตสีทองในมือ หนุ่มร่างยักษ์รับมาพลางยิ้มหวาน

“โชคดีที่วันนี้โฮสต์อันดับหนึ่งของเราว่างพอดีเลยค่ะ เชิญคุณลูกค้าที่โต๊ะก่อนนะคะ สักครู่พีทจะมาบริการค่ะ เขาจัดแจงพาเธอไปที่โต๊ะ”

แค่นี้ก็เรียบร้อย เงินนี่ใช้จัดการอะไรได้ง่ายขึ้นเสมอเลยน้า 

ต้องใจหย่อนสะโพกลงกับโซฟานุ่ม ถึงแม้เสียงเพลงเบาๆ ในบรรยากาศสลัวๆ จะช่วยให้ผ่อนคลาย แต่ใจเธอไม่ได้สบายขึ้นมาเลย

จะให้ใจเย็นอยู่ได้ยังไง ในเมื่อกำลังสงสัยว่าพี่ชายของตัวเองมาทำอะไรในโฮสต์คลับ แต่เธอก็กำลังพยายามคิดบวกว่าเขาอาจจะมาหาเพื่อนหรือแวะมาทำอะไรสักอย่าง

มันต้องไม่ใช่อย่างนั้นสิ พี่ชายเธอจะเป็นโฮสต์ไปได้ยังไง

“อ๊ะ” สัมผัสเย็นๆ ถูกแปะลงบนแก้มของเธอ ต้องใจเอียงแก้มหนีทันที

“Blood Mary for you babe” 

“ขอบคุณ แต่ฉันไม่ชอบกลิ่นมะเขือเทศ” เธอหันมาเจอหนุ่มหน้าฝรั่งที่ยืนส่งยิ้มให้อย่างมีเสน่ห์เป็นเขาที่เอาแก้วค็อกเทลมาแนบแก้มเธอ

นี่น่ะหรอ โฮสต์อันดับหนึ่ง ต้องใจมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหล่อเหลาแบบดูแบดๆ หุ่นล่ำกำลังดี ความสูงที่น่าจะเกิน 180 CM เขาอยู่ในชุดเรียบๆ อย่างเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวกับกางเกงยีนส์แต่ดูแพงระยับไปทั้งตัวแบบนั้น

ดูลึกลับ ร้ายกาจ แล้วก็น่าดึงดูดไปพร้อมๆ กัน

ถ้าอยู่ในช่วงเวลาปกติ โฮสต์อันดับหนึ่งคนนี้ก็ดูดีน่าหลงใหลไม่น้อย แต่ตอนนี้เธอมีสิ่งให้สนใจมากกว่านั้น

“นั่งสิคะคุณโฮสต์อันดับหนึ่ง” เธอสั่งก่อนจะหันหน้าไปมองบรรยากาศรอบๆ ตามเดิม

ทำเอาคนโดนสั่งรู้สึกหน้าม้านไปเล็กน้อย ธรรมดาสาวที่ไหนเห็นเขาก็มีแต่จะเขินอายหรือไม่ก็กระโจนใส่ แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เขินไม่ว่า ยังมีหน้ามาสั่งเขานั่งอย่างกับจะสัมภาษณ์งานซะอย่างนั้น

ไม่เคยมีใครเมินใส่เขาแบบนี้ 

“พีทครับ” พีทพยายามเรียกสติและทำหน้าที่ของตัวเองด้วยการแนะนำตัว เขาขยับตัวและทิ้งร่างลงนั่งข้างหญิงสาวร่างเล็ก

“ต้องใจค่ะ” พีทกวาดตามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถึงถูกปิดบังด้วยแว่นกันแดดแต่ก็ยังมองเห็นเค้าลางความสวย

ถ้าไม่ใช่ถอดแว่นมาแล้วตาเหล่อะนะ

เธออยู่ในชุดจั๊มสูทขาสั้นสีเบจอวดเรียวขาสวยๆ ดูกะโปโลไปสักหน่อยเมื่อเทียบกับสถานที่ แต่มองจากกระเป๋า รองเท้า นาฬิกาที่สวมใส่ก็รู้อยู่ว่าแบรนด์เนมทั้งตัว แถมยังจ่ายเงินซื้อโฮสต์อันดับหนึ่งมานั่งได้ 

ลูกค้าคนนี้คงไม่ธรรมดา

แต่แทนที่จะเอนด์จอยกับหนุ่มหล่ออย่างเขา เธอกลับนั่งมองทางนู้นทีทางนี้ทีเหมือนจะมองหาใครสักคน 

ไม่ได้สนใจกับโฮสต์หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ พีทเลิกคิ้ว

“คุณทำงานที่นี่มานานรึยัง” ถามคำแรกก็ราวกับ HR มาเอง ทำอย่างกับเขามาสัมภาษณ์งาน

บางทีเธออาจจะเขินละมั้ง เลยหาเรื่องชวนคุย

“ก็สักสองปีแล้วครับ”

“งั้นคุณก็รู้จักโฮสต์ทุกคนที่นี่เลยใช่ไหม” คิ้วของพีทเริ่มกระตุก ผู้หญิงคนนี้ชักจะถามอะไรแปลกเข้าไปทุกทีแล้ว นี่ไม่ได้สนใจเขาเลยหรือไง แม่คุณ

“ก็ส่วนใหญ่ คุณถามทำไมเหรอ” เขาเท้าแขนตัวเองไว้กับหลังโซฟา เอนตัวไปถามเธอใกล้ๆ 

“เปล่า” ต้องใจตอบปัดๆ เธอมองร่างสูงที่เอนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเธอต้องขยับตัวจนสุดโซฟา

ยิ่งเขาอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ เธอเพิ่งรู้สึกว่าตัวเขาใหญ่มากจนตัวเธอดูเล็กลงไปอีก เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตจางๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้ามาใกล้จนจมูกโด่งเป็นสันเกือบจะชนจมูกเธอ ต้องใจหลับตาปี๋เมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาจนริมฝีปากห่างกันไม่ถึงคืบ

พรึบ

“ถอดแว่นออกแล้วสวยกว่าเดิมตั้งเยอะ” เสียงทุ้มดังใกล้มากๆ ขณะที่เขาดึงแว่นกันแดดออกไปจากใบหน้าเธอ ก่อนจะผละออกไป 

ต้องใจที่ยังหลับตาปี๋ได้ยินเสียงชายหนุ่มหัวเราะหึๆ เธอเลยลืมตาขึ้นทันที ร่างใหญ่หนาถือแว่นกันแดดของเธอในมือพลางส่งยิ้มกวนมาให้เธอ

ร่างเล็กชักสีหน้ามองด้วยสายตาหงุดหงิดที่เสียทีทำท่ากลัวเขาออกไป เธอคว้าแก้วค็อกเทลสีแดงสดข้างหน้ามากระดกแก้เก้อ

ทันใดนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับใครบางคน ร่างสวยเซ็กซี่ของเธอยืนอยู่ใกล้ๆ มุมห้อง ร่างที่เธอจำได้ทันทีว่าคือผู้หญิงคนนั้น คนที่ออกมาจากบ้านเธอพร้อมแทนคุณ!

“เอ๊ะ ผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นใคร” พีทมองตามสายตาของต้องใจที่ชะเง้อจนคอยาวแล้วเผลอพึมพำชื่อเธอออกมาเมื่อเห็นร่างคุ้นตา

“วีนัส” นี่เธอกลับมาที่คลับแล้วงั้นเหรอ พีทลุกพรวด แต่ต้องใจดึงแขนเขาเอาไว้ก่อน

“วีนัสงั้นเหรอ วีนัสเป็นใคร แล้วคุณจะไปไหน ตอบฉันก่อนสิ”

“วีนัสเป็นเจ้าของคลับ” นี่ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องที่เธอหนีไปกับไอ้หมอนั่นเลยนะ และชายหนุ่มก็ต้องขบกรามเมื่อมองไปแล้วเห็นแทนคุณเดินมาหาวีนัสพอดี 

“เจ้าของคลับงั้นเหรอ เธอเป็นแฟนกับผู้ชายคนนั้นเหรอคะ” ต้องใจดึงรั้งแขนพีทที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาสองคนนั้น ใจของหญิงสาวเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเพราะรอคำตอบจากปากพีท หนุ่มลูกครึ่งละสายตาจากหนุ่มสาวกลับมาสบตาเธอ เขากระตุกยิ้มมุมปาก

“ไม่ใช่ ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่หนึ่งในโฮสต์ของที่นี่ต่างหากล่ะ”

คำว่าหนึ่งในโฮสต์ของที่นี่เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจหญิงสาวเลยทีเดียว 



อีกฟากหนึ่งของคลับก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน วีนัสกำลังยืนจ้องหน้าแทนคุณ คนที่ทำให้เธอโมโหมาหลายวัน เพราะหลังจากมาส่งเธอที่คลับเขาก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์และตอบไลน์เธออีกเลย

เขาทำให้เธอรู้สึกเสียเซลฟ์ที่ต้องเป็นคนคอยโทรตาม ทั้งที่ก่อนหน้านั้นก็ยังทำสวีตกับเธออยู่เลย 

ใจของหญิงสาวคิดไปสารพัด หรือเธอทำอะไรผิดไป หรือว่าเขาจะเบื่อเธอแล้ว หรือเกิดอะไรขึ้นกับเขา

และถ้าเขาไม่มีเหตุผลดีๆ ให้เธอละก็ ได้เห็นดีกันแน่

“ว่าไง สรุปว่าทำไมฉันถึงติดต่อคุณไม่ได้”

“คือว่า” ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ ตัวต้นเหตุก็มายืนอยู่ตรงหน้าซะก่อน

“พี่คุณ...” 

“ต้อง! มาที่นี่ได้ยังไง” คุณหมอหนุ่มแทบช็อคเมื่อน้องสาวสุดที่รักมายืนอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ทั้งโกรธและผิดหวัง

“ไม่มาแล้วจะรู้เหรอว่าพี่ชายของต้องขายตัว” น้ำเสียงของต้องใจเย็นเยียบเต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวพี่ชายคนเดียวเป็นที่สุด

“ต้องฟังพี่อธิบายก่อน”

“พี่เป็นหมอไม่ใช่เหรอ แล้วพี่มาทำอย่างนี้ได้ยังไงน่ะ พี่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอที่ต้องมาทำอาชีพแบบนี้น่ะ”

“ออกไปคุยกันข้างนอกนะ” แทนคุณเห็นว่าคนในคลับเริ่มให้ความสนใจเพราะเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เขาพยายามดึงตัวน้องสาวออกไปคุยกันข้างนอก 

“พี่ไม่รู้สึก แต่ต้องรู้สึกเข้าใจไหม พี่ไม่คิดหรอว่าต้องจะขยะแขยงแค่ไหนที่มีพี่ชายขายตัวอะ” แต่ต้องใจเหมือนฟิวส์ขาดไปแล้ว เธอสะบัดตัวออกจากเขาไม่ยอมให้พี่ชายแตะต้อง 

คำพูดของเธอทำเอาแทนคุณชะงักไป เขามองมือตัวเองที่จะยื่นไปจับน้องสาวก่อนจะดึงมันกลับมาไว้ข้างตัว

น้องสาวคนเดียวที่เขารักและทะนุถนอมที่สุดกำลังบอกว่าเธอขยะแขยงเขา...

“นี่เธอ พูดอย่างนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ” สถานการณ์ข้างหน้าทำให้คนที่มองอยู่อย่างวีนัสอดใจไม่ไหวแทรกออกมา

“คุณนี่เอง ผู้หญิงที่อยู่ที่บ้านฉันวันนั้น” ต้องใจหันมองร่างสวยเซ็กซี่ของวีนัสตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คราวหลังถ้าพี่จะรับแขกก็ช่วยพาไปที่อื่น นั่นมันบ้านเรานะไม่ใช่ม่านรูด”

“ยัยต้อง!” แทนคุณกระชากแขนน้องสาวกลับมา เขาทนให้น้องสาวตัวน้อยๆ กลายเป็นคนก้าวร้าวไม่ได้ พอกับที่ไม่อยากให้ใครมาดูถูกวีนัส

“ไม่ต้องมาเรียกชื่อหนู หนูไม่อยากมีพี่ชายแบบพี่แล้ว” หญิงสาวกรีดเสียง เธอสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของแทนคุณ ไม่รอช้าที่จะออกไปจากที่ตรงนี้

“เดี๋ยวสิ” เสียงของวีนัสยังตามมาจากข้างหลัง 

“คนที่ทำให้พี่ชายเธอมาอยู่ในสภาพแบบนี้ก็คือเธอนั่นแหละ ถ้าเธอมองว่างานนี้มันต่ำ ก็รู้เอาไว้ด้วยนะว่าคนที่ทำให้เขาตกต่ำก็คือตัวเธอเอง” เสียงพูดไล่หลังทำให้ต้องใจตวัดตากลับไปมองหน้าคนพูด เจ้าของคลับคนสวยยืนอยู่ข้างแทนคุณมองเธอด้วยสายตาตำหนิชัดเจน ส่วนพี่ชายมองมาที่เธออย่างเจ็บปวด



“ฮึก ฮือออ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย” เสียงร้องไห้สะอึกอะอื้นของหญิงสาวไม่ได้ดังเกินกว่าเสียงฟ้าที่กำลังร้องครืน หลังจากวิ่งออกมาจากคลับ ท้องฟ้าก็กระหน่ำซ้ำเติมเธอด้วยฝนห่าใหญ่ที่ตกลงมา 

ต้องใจหลบอยู่ตรงมุมตึกห่างจากคลับประมาณ 3 ล็อค ร่างเล็กนั่งยองๆ กอดเข่าตัวเองราวกับอยากจะปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด 

เธอไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่แสนดีราวกับเทวดาของเธอจะทำอย่างนี้ คนที่มีทั้งเกียรติและศักดิ์ศรีอย่างเขากลับมาทำงานในบาร์โฮสต์

และยิ่งไม่กล้าคิดเข้าไปใหญ่ว่าเหตุที่เขาต้องมาทำงานอย่างนี้มันเป็นเพราะตัวเธอ

แม้จะหลบอยู่ตรงมุมกำแพงแต่ฝนก็ยังสาดมาโดนร่างเล็กจนเปียกปอน แต่ความผิดหวังเสียใจดูจะมีอิทธิพลมากกว่าสายฝน หญิงสาวไม่สนใจแม้ว่าร่างของตัวเองจะเริ่มเปียกชื้น

จู่ๆ ร่มสีดำคันใหญ่ก็ถูกกางที่เหนือร่างเล็กบางพร้อมกับที่ปลายรองเท้าหนังสีดำมาหยุดอยู่ตรงหน้า 

“มีอะไรให้ช่วยไหม” เสียงทุ้มดังมาจากเหนือหัว ต้องใจเช็ดน้ำตาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มใต้ร่มคันใหญ่

“ฮึก ช่วยพาฉันไปที”

“ได้สิครับ” รอยยิ้มภายใต้ร่มสีดำดูไม่น่าไว้ใจ น่าเสียดายที่มันกลืนไปกับเงาดำจนหญิงสาวไม่ทันได้เห็น


***


มาแล้วค่ะ

ขออนุญาตต้มมาม่าแป๊บ 😩

คิดถึงคนอ่านทุกคนเลยน้า

ความคิดเห็น