Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 60 แม่รู้มั้ย ผมของหลงเกอหอมมาก

ชื่อตอน : บทที่ 60 แม่รู้มั้ย ผมของหลงเกอหอมมาก

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 270

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 11:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 60 แม่รู้มั้ย ผมของหลงเกอหอมมาก
แบบอักษร

        จางฟงโทรศัพท์ไปบอกเลขาหลี่ ว่าไป๋อวี่บาดเจ็บ บ่ายวันถัดมาคุณนายไป๋ก็มานั่งรออยู่ในห้องของไป๋อวี่ ในโรงแรมที่เขาพักกับทีมงาน...

        วันนี้ไป๋อวี่มีอีเว้นท์กับเสื้อผ้าแบรนด์โพนี่ เขาต้องใส่รองเท้าของโพนี่ทั้งๆที่เท้าเจ็บ ไป๋อวี่เป็นคนฉลาด พอเขารู้สึกปวดเท้ามากๆ เขาก็นั่งลงบนพื้นเวทีเลย แฟนๆกลับกรี๊ดกันใหญ่ เห็นว่าเขาน่ารัก รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าทำให้แฟนๆไม่รู้ว่าเขาปวดเท้าจนน้ำตาแทบเล็ด ก็เป็นนักแสดงนี่นา ไป๋อวี่สวมบทบาทคนร่าเริงอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เมื่องานเลิก เยี่ยหลานช่วยเขาถอดรองเท้า หลังเท้าด้านที่พลิกกระแทกพื้นกลายเป็นสีม่วงเข้ม ดีว่าข้อเท้าบวมไม่มาก ไป๋อวี่บอกคนจัดรายการว่ามันเป็นแผลเดิมตั้งแต่ตอนเขาถ่ายรายการ Happy Camp มันยังไม่หายดี แล้วเขาก็ไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก มันเลยกลับมาเป็นอีก

        พอไป๋อวี่กลับถึงโรงแรมก็เจอคุณนายไป๋รออยู่ จางฟงที่ช่วยพยุงเขาขึ้นมาส่งที่ห้อง ถึงกับเบิ่งตาค้าง กลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ เมื่อเห็นไป๋อวี่กระโดดขาเดียวเหยงๆเข้าไปทรุดลงกับพื้นเอาหน้าซุกตักมารดาที่นั่งอยู่ในเก้าอี้นวมที่วางอยู่ติดผนังห้อง ส่งเสียงอ้อนเหมือนเด็กอนุบาล จางฟงต้องรีบโค้งสวัสดีแล้วหมุนตัวเดินจากมา ถังซันเอ่ยทักทายคุณนายไป๋ก่อนจะบอกไป๋อวี่ว่าให้โทรหาเขาหากต้องการอะไร แล้วเขาก็ขอตัวถอยออกมา    

        คุณนายไป๋ลูบศีรษะของบุตรชายเบาๆ เธอปล่อยให้เขาซุกหน้าซบตักเธออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากถาม     

        "ทำไมเท้าถึงเจ็บอีกล่ะ"     

        "ผมสะดุดบันได แค่ช้ำเอง แม่ไม่ต้องห่วง" ไป๋อวี่ตอบเสียงอู้อี้ ถูไถใบหน้ากับตักของคุณนายไป๋     

        "ได้ยินว่าไปพบกับหลงเกอมาเหรอจ๊ะ"     

        "อืม" ไป๋อวี่ครางตอบเบาๆ     

        "แล้วคุยกันได้ความว่ายังไงบ้าง"    

       ไป๋อวี่ยกศีรษะขึ้นจากตักมารดา เขาแหงนหน้ามองดูเธอ แล้วหัวเราะเสียงขื่น    

        "หลงเกอคิดว่าผมโง่ เขาแกล้งทำเป็นว่ารับสินบนจากพ่อ คงอยากจะให้ผมเข้าใจผิด จะได้เกลียดเขา"     

        "แล้วทำไมเขาถึงอยากจะให้อาอวี่เกลียดเขาล่ะ"     

        "เขาคงรำคาญมั้ง ที่ผมคอยตื๊อเขาอยู่"    

        "ลูกคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ"    

        "เขาอยากทำตัวเป็นคนชั่ว ผมจะได้เกลียดเขา เขาไม่อยากให้ผมรักเขาอีก ถ้านั่นทำให้เขาสบายใจผมก็จะไม่รักเขาอีก เขาจะได้ไม่ต้องทรมานตัวเอง แสดงบทผู้ร้ายใจทรามให้ใครต่อใครเข้าใจเขาผิดอีก"    

        "ลูกจะไม่รักจูเหล่าซือแล้วสินะ" ไป๋อวี่ซบหน้าลงกับตักมารดาอีก     

        "ผมจะเลิกรักเข้าได้ยังไง ... จะให้แกล้งทำว่าไม่รักน่ะ ผมทำได้อยู่แล้ว บทบาทไหนๆผมก็เล่นได้ทั้งนั้น มาดูซิว่าระหว่างผมกับเขา ใครจะเป็นดาราเจ้าบทบาทมากกว่ากัน" ...... คุณนายไป๋ถอนหายใจบางๆ   

        "คืนนี้แม่นอนคุยกับอาอวี่ได้มั้ย" ไป๋อวี่ยันตัวลุกขึ้นยืน กระโดดขาเดียวไปที่เตียง    

        "แม่นอนด้านนอกนะ จะได้ลุกไปห้องน้ำง่ายๆ" เขาดึงผ้าห่มเปิดออก    

        "เดี๋ยวขอผ้าห่มอีกผืน ผมไม่ห่มผืนเดี๋ยวกับแม่หรอก เดี๋ยวไป๋เทียนจ้าวจะมาอาละวาดว่าผมเป็นเด็กไม่ยอมโตเอา"    

        "อาอวี่เคยห่มผ้าห่มผืนเดียวกับหลงเกอมั้ย" ไป๋อวี่ชะงักไป รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก เข้าใจความหมายแฝงที่มารดาต้องการจะถาม    

        "อือ" เขาผงกหัวตอบรับ    

        "ผมเคยอาบน้ำกับเขาด้วย" ไป๋อวี่เดินกระเผลกกลับไปจูงมารดามานั่งที่เตียง ก่อนจะกลิ้งตัวขึ้นไปนอนแล้วใช้ตักเธอต่างหมอน    

        "แม่รู้มั้ย ผมของหลงเกอหอมมาก ... ไม่ใช่แค่กลิ่นแชมพูนะ แบบว่า ยังไงล่ะ..." ไป๋อวี่อธิบายไม่ถูก    

        "กลิ่นหวานๆ" คุณนายไป๋อธิบายให้    

        "ใช่ใช่ใช่ กลิ่นหวานๆ หลงเกอมีกลิ่นหวานๆทั้งตัวเลย"    

        แล้วจู่ๆไป๋อวี่ก็ร้องไห้     

        "ผมอยากกอดเขา ผมอยากกอดเขาไว้ตลอดไป ผมจะทำยังไงดี" คุณนายไป๋ได้แต่ลูบศรีษะกับแผ่นหลังของไป๋อวี่ เธอรู้สึกจุกแน่นในหน้าอก สังเวชบุตรชายที่นอนดิ้นทุรนทุรายอยู่ในอ้อมกอดของเธอ


        ถังซันนั่งอยู่ในรถตู้ VIP ของจูอี้หลง จูไฉ่หงก็อยู่ด้วย ทั้งคู่โทรนัดมาคุยกัน ต่างฝ่ายต่างก็ให้คนขับรถขับมาทั้งคืนแล้วมาพบกันกลางทาง ตอนนี้คนขับรถของจูอี้หลง และคนขับรถของไป๋อวี่ กำลังนั่งสูบบุหรี่ฟังเพลงอยู่ในรถตู้ของไป๋อวี่ อากาศหนาวเย็นเกินกว่าที่พวกเขาจะยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านนอก    

        "ทำไมไป๋เหล่าซือจะต้องทำร้ายจูเหล่าซือด้วย" จูไฉ่หงตั้งคำถามด้วยเสียงสาบสะอื้น    

        "แล้วทำไมพี่ถึงบอกว่าพี่อยากจะทำร้ายจูเหล่าซือ" จูไฉ่หงหมายถึงข้อความที่ถังซันส่งมาให้เมื่อตอนกลางวัน    

        "ก็เขาอยากจะให้เราทำอย่างนั้นไม่ใช่หรือไง" ถังซันสะบัดเสียง จูไฉ่หงปล่อยโฮ เธอพยักหน้าติดๆกันเป็นเชิงไม่ปฏิเสธสิ่งที่ถังซันกล่าว ถังซันกระชากทิชชู่จากกล่องที่วางไว้หลังที่นั่งคนขับออกมาหลายแผ่นแล้วยื่นให้จูไฉ่หง    

        "เขาพยายามจะทำให้ไป๋อวี่คิดว่าเขารับสินบนจากไป๋เทียนจ้าว..." ถังซันว่า    

        "นั่นแหละที่ฉันกลัว ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะทำอย่างนั้นจริงๆ พี่หลินก็ไม่เชื่อ" จูไฉ่หงซับน้ำตา    

        "ก็เธอไม่ใช่เหรอที่สงสัยเขา" ถังซันตำหนิ    

        "สงสัยเหรอ.... ฉันเพียงคิดว่าถ้าเขาจะรับสินบนจริงๆ ก็คงเพราะไป๋อวี่..." เธอหยุดกลืนก้อนสะอื้นแล้วกล่าวต่อ    

        "ฉันแค่คิดว่า เขาอาจจะยอมทำชั่วสารพัด เพียงเพื่อจะผลักไป๋เหล่าซือออกไป ฉันเพียงแค่กลัวว่า เขาจะยอมสละตัวเองเพื่อไป๋เหล่าซือ พี่ก็รู้ ฉันไม่เคยคิดสงสัยว่าเขาจะทำเรื่องอะไรไม่ดีเลย ฉันกลัวก็แต่ความรู้สึกที่เขามีให้ไป๋เหล่าซือ จะทำให้เขาตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ จะทำให้เขายอมทำร้ายแม้แต่ตัวเอง เพื่อส่งให้ไป๋เหล่าซือเดินต่อไปข้างหน้า โดยไม่หันหลังกลับมามองเขาอีก"    

        "ถ้าจูเหล่าซือคิดอย่างนั้น เขาก็ดูถูกน้ำใจของไป๋อวี่เกินไปแล้ว ต่อให้จูเหล่าซือกลายเป็นฆาตรกรโหด ไป๋อวี่ก็ไม่มีวันทิ้งเขาไว้ข้างหลัง ถ้าเขาพุ่งลงเหว ไป๋อวี่ก็คงจะพุ่งตามไป เธอว่าเขารักไป๋อวี่มากใช่ไหม ถ้ารักมากถึงขนาดนั้น เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าไป๋อวี่รักเขามากขนาดไหน ที่ฉันอยากจะซัดเขาสักเปรี้ยงสองเปรี้ยง ไม่ใช่เพราะว่าฉันเกลียดเขา แต่ฉันอยากจะเรียกสติเขา คนเราจะเฉือนหัวใจตัวเองทิ้งได้ยังไง เขาคิดว่าเขาทำร้ายแต่ตัวเขาเองอยู่เหรอไง เขาเลือดออกอาอวี่ก็เลือดออก เขาเจ็บอาอวี่ก็เจ็บ เขางี่เง่าถึงขนาดไม่เข้าใจได้ยังไง มันน่าตบกระโหลกเขาซักเปรี้ยงไหมเล่า" ถังซันร่ายยาวอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์

        "ตอนนี้ไป๋เหล่าซือเป็นไงบ้าง" จูไฉ่หงถาม เธอหยุดร้องไห้แล้ว    

        "อยู่กับคุณนายไป๋ พรุ่งนี้คงดีขึ้นเยอะ แม่ลูกคู่นี้เปิดอกคุยกันตลอด"    

        "น่าอิจฉาจัง แม้แต่กับพี่ ไป๋เหล่าซือก็ไม่เคยปิดบังอะไรใช่ไหม"    

        "อืม ก็...อ่ะนะ"    

        "ผิดกับจูเหล่าซือนะ เขาไม่ค่อยคุยกับใครเลย กับทางบ้านเขาก็เงียบๆ ตอนที่เขารับบทโต้วจื่อ แล้วกลับไปกินข้าวบ้าน เขาเอานิสัยโต้วจื่อติดตัวกลับไปด้วย ทำเอาช็อคกันทั้งบ้าน เพราะเขาพูดกับที่บ้านเยอะกว่าที่เขาเคยพูดมาตลอดชีวิตอีกมั้ง"

        "เขาไม่เปิดใจคุยกับใครเลยหรือไง แบบนี้อึดอัดแย่ อกจะแตกเอา" จูไฉ่หงส่ายหัว แล้วจู่ๆเธอก็เบิกตาโพลง ใบหน้าบานขึ้น    

        "เผิงเหล่าซือ ...." เธอเขย่าแขนถังซัน    

        "เผิงกวนอิง ฉันลืมเขาไปได้ยังไง" จูไฉ่หงยิ้มแล้ว   

        "เธออยากให้ไป๋อวี่ฆ่าคนตายเรอะ" ถังซันตาเหลือก    

        "ไม่รู้ล่ะ มีแต่เผิงเหล่าซือที่จูเหล่าซือจะยอมเปิดอกคุยด้วย" จูไฉ่หงสรุป.... มือควานหาโทรศัพท์...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}