Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 59 ตามนั้นเลย

ชื่อตอน : บทที่ 59 ตามนั้นเลย

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 171

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 59 ตามนั้นเลย
แบบอักษร

 

 

​วันนั้น ไป๋อวี่เอาแต่เดินพรวดๆไม่รอถังซัน เขาเดินไปใช้บันไดหนีไฟแทนที่จะใช้ลิฟท์ โรงแรมนี้สูงเพียงแค่ 8 ชั้น และพวกเขาก็อยู่เพียงชั้นที่ 3 เท่านั้น 

ไป๋อวี่เดินขึ้นแทนที่จะเดินลง เมื่อเขาเดินไปจนสุดชั้นบนก็พบว่าประตูที่จะขึ้นไปดาดฟ้ามันล็อคอยู่ ไป๋อวี่ทั้งเขย่าทั้งเตะและถีบประตู เขาร้องไห้และส่งเสียงตะโกนย๊ากย๊ากอยู่หลายครั้ง ถังซันยืนอยู่ที่ชั้นพักของบันไดระหว่างชั้น 7 กับชั้น 8 เขาปล่อยให้ไป๋อวี่ระบายอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่จนพอใจ เมื่อเห็นไป๋อวี่สงบลงแล้ว เขาจึงเดินขึ้นไป โอบไหล่ไป๋อวี่แล้วพาเขามานั่งลงที่บันได 

"ถ้านายรู้ว่าทำร้ายเขาแล้วตัวนายเองก็จะเจ็บปวดยิ่งกว่า... นายจะทำร้ายเขาทำไม" ถังซันถาม 

ไป๋อวี่ซุกหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสอง เขายังร้องไห้เบาๆไม่หยุด 

"ผมก็แค่อยากจะให้เขาอธิบายให้ผมฟัง ผมอยากจะให้เขาแก้ตัวกับผมว่าเขาไม่ได้ทำอย่างที่คนอื่นเข้าใจ" ไป๋อวี่อธิบายด้วยเสียงที่อู้อี้ น้ำมูกน้ำลายไหลเปรอะหน้า 

"แล้วยังไงล่ะ เขาไม่ยอมอธิบาย เขาไม่ยอมแก้ตัว แล้วนายจะต้องไปโกรธเขาทำไม ตัวนายก็ไม่ได้เข้าใจเขาผิดนี่นา" ถังซันล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำมูกน้ำลายให้ไป๋อวี่ 

"พี่ไม่เห็นหรือยังไง เขาทำเหมือนผมไม่มีค่า ไม่มีความสำคัญอะไรเลย ถ้าเขารักผม เขาจะต้องรีบอธิบายกับผมสิ เขาจะต้องไม่ปล่อยให้ผมเข้าใจเขาผิด" ไป๋อวี่หยุดสะอื้นแล้ว 

"งั้นเขาก็คงอยากจะให้นายเข้าใจเขาผิดอ่ะนะ ...ใช่สิ คงจะเป็นยังงั้นแหละ จูเหล่าซือคงอยากจะให้นายเกลียดเขา" ถังซันช่วยสรุปให้ น้ำเสียงเรียบๆ เหมือนจะลองหยังเชิงดู 

"เขาทำเกินไปแล้ว ยั่วให้ผมทำร้ายเขายังงั้น แล้วต่อไป ผมจะกล้าไปพบหน้าเขาได้ยังไง" ไป๋อวี่ก้มลงมองที่พื้นระหว่างเท้าทั้งสองข้าง เหมือนกำลังมองหารูที่เขาจะมุดเข้าไปซ่อนได้ เขาอยากกลายเป็นแมงอะไรซักตัว แล้วมุดลงรูไปจริงๆ เขารู้ดีว่า เขาไม่มีวันจะทำร้ายจูอี้หลงได้หากอีกฝ่ายหนึ่งไม่ยินยอม เขาแค่อยากจะให้จูอี้หลงสู้ อยากจะให้เขาแก้ตัว อยากจะให้เขาอธิบาย อยากจะให้เขาทำอะไรก็ได้ที่แสดงว่าเขายังใส่ใจ เขายังแคร์....... ไม่ใช่เฉยเมยเหมือนคนที่อยู่ตรงหน้าไม่มีตัวตนอย่างนี้..... 

"นั่นยังไงล่ะ พี่ว่าแล้ว จูเหล่าซือคงจะไม่อยากให้นายไปพบหน้าเขาจริงๆ เขาคงอยากจะตัดนายออกจากชีวิตของเขา ก็เลยไม่ยอมแก้ตัวอะไรเลย ปล่อยให้นายเข้าใจเขาผิดๆ นายจะได้เลิกยุ่งกับเขาเสียที" คราวนี้น้ำเสียงของถังซันฟังดูหนักแน่นขึ้น 

....    ที่จริงถังซันไม่อยากจะพูดอย่างนั้นเลย เขารู้ดีว่าที่จูอี้หลงทำไปทั้งหมด ก็เพื่อที่จะให้ไป๋อวี่ตัดใจได้ เขาคงยอมเจ็บทั้งตัวและหัวใจ เพื่อที่จะให้ไป๋อวี่ กลับไปเป็นไป๋อวี่คนเดิมของเมื่อปีที่แล้ว กลับไปเป็นไป๋อวี่ ก่อนที่จะได้รู้จักคนชื่อจูอี้หลง ถังซันเพียงแค่คิดว่า ถ้าผลของการพบปะพูดคุยกันออกมาเป็นว่าพวกเขาตัดใจเลิกรากันไปได้ มันก็จะยิ่งดีกว่าอะไรทั้งหมด... 

"เขาคงไม่ต้องการผมแล้วจริงๆ" ไป๋อวี่เลิกมองหารูที่พื้น เขาใช้นิ้วปาดเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน 

"ผมจะเป็นอย่างที่เขาอยากให้ผมเป็น" ไป๋อวี่บอก เขาสูดน้ำมูกซี้ดใหญ่ก่อนจะหัวเราะ 

"เอาเลย อยากจะให้ผมทำยังไงเขาก็แค่บอกมาตรงๆ ไม่ต้องมาเล่นละครให้ผมดู" 

"แค่นายเลิกสนใจเขาก็คงจะพอแล้วมั้ง" ...เขาพยายามบอกนายแล้วแต่นายมันดื้อดันทุรังเองต่างหาก ถังซันนึกในใจ    "ได้เลย ตามนั้นเลย .... " ไป๋อวี่หันมาชี้นิ้วใส่ถังซัน นัยตาขวาง แสยะปากหัวเราะ เหมือนตัวละครโรคจิต 

"ตามนั้นเลย..." เขาทวนคำตัวเองก่อนจะหมุนตัวเดินลงบันไดไป 

ถ้านายตัดสินใจได้แล้ว นายก็น่าจะใช้ลิฟท์นะ จะเดินลงบันไดลงมาตั้งแปดชั้นทำไม ถังซันโอดครวญอยู่ในใจ รู้ทั้งรู้เห็นทั้งเห็นว่าไป๋อวี่ตัดขาดจูอี้หลงได้ก็แต่ปาก ในใจตอนนี้คงไม่อะไรอย่างอื่นนอกจากจูอี้หลง ถังซันแทบจะมองเห็นไป๋อวี่เป็นตัวการ์ตูน ที่มีบอลลูนคำพูดว่า หลงเกอหลงเกอหลงเกอหลงเกอ ลอยอยู่รอบตัว เขาหอบแฮกๆเดินลงบันไดตามมาโดยไม่ทักท้วงอะไร เหงื่อออกเป็นไอจับอยู่บนแว่นจนเขาแทบจะหัวทิ่มอยู่หลายรอบ แต่ไป๋อวี่กลับเดินฉิว ทั้งๆที่แว่นก็กลบไปด้วยไอน้ำจากเหงื่อและลมหายใจเหมือนกัน .... ไอ้หมอนี่ อยู่ในโหมดเดินแบบขาดสติแล้ว ขาก้าวอย่างอัตโนมัติลงบันไดไปเรื่อยๆ แต่ตากับใจ ไม่รับรู้อะไรแล้ว 

แล้วมันก็จริงอย่างที่ถังซันคิด เมื่อก้าวมาถึงพื้นที่ไม่มีบันไดแล้ว ไป๋อวี่กลับก้าวต่อเหมือนมันยังมีบันไดอยู่ทำให้เท้าข้างนั้นกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนข้อเท้าเขาพลิก ล้มเค้เก้ลงไป ถังซันโทรเรียกพี่เหลียงคนขับรถกับจางฟงช่างภาพ ให้มาช่วยพยุงไป๋อวี่ 

พี่เหลียงขับรถมาจอดที่ประตูทางหนีไฟ ก่อนจะลงมาพร้อมกับช่างภาพประจำทีม เปิดประตูเข้ามาช่วยพยุงไป๋อวี่ไปขึ้นรถ ช่างแต่งหน้าอุทานลั่นเมื่อเห็นเท้าไป๋อวี่ 

"โอ้ย หักแน่เลยค่ะ พี่ซัน" 

"ไปโรงพยาบาล" ถังซันบอกคนขับรถ เขามองดูไป๋อวี่ที่พลิกตัวนั่งตะแคงเข้าหาหน้าต่างรถ ไม่ร้อง ไม่แสดงอาการเจ็บปวด เสี่ยวหลานหยิบคูลแพ็คออกมาจากตู้เย็นขนาดเล็กที่เสียบชาร์จไว้ระหว่างเบาะที่นั่งด้านหน้า เธอก้มลงประคบเย็นให้ข้อเท้าไป๋อวี่ 

"ไม่หัก" เสี่ยวหลานบอก ... ถังซันปวดหัวใจ...... 

.... เออ ไม่หัก แต่แหลกละเอียดเลย ไอ้คนที่เอนตัว นอนตะแคงไม่พูดไม่จานี่ มันแหลกละเอียดไปแล้ว... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}