Tossaporn

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปฐมบท

คำค้น : Tossaporn

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2562 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฐมบท
แบบอักษร

ตื้ดด~~ ตืดดดดด~ 

ตุบ.

''ฮาวว~~''ร่างของเด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาจากนินทราด้วยความเกียจคล้าน​หลังจากที่ทุบนาฬิกาปุกของตน

เมื่อมองไปยังท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างที่ห่างจากเตียงของเขาประมาณ4-5ก้าวยังพบว่าดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ตัวของเขามีชื่อชินจิ เป็นเด็กหนุ่มนักเรียนทุนจากประเทศไทยเพื่อมาเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมเอกชนในใจกลางจังหวัดเเห่งนึงของประเทศญี่ปุ่น​ 

นับตั้งเเต่มาอยู่ที่นี่ก็เกือบจะ 2 ปีเสียเเล้วสำหรับตัวเขาที่ยังอายุไม่ครบ18 เเล้วต้องจากครอบครัวถึงเขาจะไม่ได้กังวลเกี่ยวเรื่องนี้มากก็ตาม

''ยังเหลือเวลาอีกมาก ชั้นคงต้องไปหาอะไรทำค่าเวลาเสียก่อนล้ะนะ''ชินจิลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะสูดหายใจลึกๆก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความอารมณ์ดีในยามเช้าของเขาเเล้วเดินออกจากห้องของเขาเพื่อไปทำกิจวัตรต่างๆของเขาในยามเช้าทุกวัน

เมื่อดูจากเวลาตอนนี้ก็ยังช่วงประมาณ​ตี4-5​ ยังคงเหลือเวลาอีกเหลือเฟือก่อนที่เขาจะเเต่งตัวไปโรงเรียน 


ณ​ โรงเรียนของชินจิ

ชินจิดินไปตามทางของโถงทางเดินในอาคารเรียนพร้อมกับอ่านหนังสือของเขาไปพลางๆด้วยความไม่รับร้อน เมื่อดูจากสภาพของอาคารเเละห้องเรียนต่างๆที่เขาเรียนอยู่พบว่ามันค่อนข้างที่จะดูดีไม่น้อยสำหรับลูกคุณหนูหลายคนในที่เเห่งนี้

''โยว่​ ชินอิจิ​ นายเป็นไงบ้าง''พบชายหนุ่มผมเเดงคนนึงรูปร่างพอๆกันกับชินจิเดินเข้ามาทักทาย​ ดูท่าชินจิจะไม่เเปลกใจเท่าไหร่ที่คนๆนี้เติมชื่อเล่นของเขา

''อา​ ชั้นสบายดี ว่าเเต่วันนี้ดูถ้าฝนจะตกนะ''ชินจิพูดกับเพื่อนของเขานามว่าไซเอตะที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งเเต่เขาเข้ามาโรงเรียนนี้ใหม่ เเละเป็นอีกคนนคงที่ช่วยเขาหลายอย่าง​รวมถึงพวกเกมต่างๆเพราะฉะนั้นปกติไอเจ้าไซเอตะเนี่ยค่อนข้างที่จะมาสายเลยทีเดียว

''เอ๋​ ชั้นไม่เห็นว่ามันเหมือนจะตกเลยนิ''ไซเอตะพูดออกมาด้วยความสงสัย

''ช่างเถอะ​ มีอะไรค่อยไปคุยในห้องละกัน''ชินจิกล่าว 

''โอเค​ร​ โอเคร''

ครืดด

เมื่อชินจิเดินเข้ามาในห้องกับพบว่ามีนักเรียนคนอยู่ในห้องเรียนก่อนเเล้ว

''ดีจ่ะ​ ชินอิจิ''เด็กผญผมสีส้มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับชินจิเข้ามาทักทาย

''ดี​ สึกุมิ''ชินจิ

''โอว​ ดียัยเตี้ย เธอเติมชื่อให้เพื่อนชั้นอีกเเล้วน้ะ''เจ้าไซเอต่ะกล่าวหยอกล้อเด็กผู้หญิงผมส้ม

''นายก็เหมือนกันไม่ใช่หรอ เจ้าทึ่ม''สึกุมิกล่าวตอบโต้

''เเต่นี่มันเพื่อนชั้นนะ'​'ไซเอตะ

''ชินอิจิก็เพื่อนชั้นเหมือนกันนั้นเเหละย่ะ''

ตอนนี้ชินจิได้เเต่ยิ้มเหยเกเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะดูเหมือนว่าการพูดมากเกี่ยวกับเรื่องเล็กๆน้อยๆสำหรับคนญี่ปุ่นจะกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปเสียเเล้ว​ หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันสารพัดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆตามภาษาวัยรุ่นก่อนที่จะถึงเวลาเข้าเรียนตามปกติ


ตกเย็น

ตุบ​ ตุบ​ อัก​ 

เสียงของการถูกกระเเทกด้วยบางอย่างพร้อมกับเสียงความเจ็บปวดของชายคนกนึ่งดังมากจากซอกตึก

''เฮ้​ ไออ้วนน้ำอัดลม ชั้นบอกเเกกี่รอบเเล้วว่าให้รีบเอาเงินมา​ อยากเจ็บตัวนักรึไง''ร่างของชายกำยำพร้อมกับกลุ่มเเก๊งวัยรุ่นของมันประมาณ3-4คนกำลังรุมทำร้ายร่างกายชายอ้วนวัยกลางใส่เเว่นอย่างชอกช้ำ

''โอ๊ย​ พอแล้ว​ ชั้นเจ็บน้ะ ปล่อยชั้นไปเถอะ''ชายอ้วนขอร้องหัวหน้าของกลุ่มเเก๊งนักเลงด้วยความเอียดโอย

''หาา!  เเกจะรีบส่งเงินมาซะในตอนที่ข้าผู้นี้ยังใจดีกับเเกอยู่​ หรือจะให้ชั้นจับเเกถอดเสื้อผ้าเเล้วเอาเเกไปประจาญ''ชายกำยำที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนักเลงพูดขึ้น

''อย่านะ! ชั้นไม่มีอะไรเลย ปล่อยชั้นไปเถอะ"

''ได้ไม่ยอมดีใช่ไหม พวกเเกไปค้นตัวมัน เเล้วเอามันไปประจาญซะ''ชายกำยำสั่งลูกน้องของมันด้วย

''ทำไมลูกพี่ไม่สั่งให้ทำตั้งเเต่เเรกฟ่ะ'' 'มัวเเต่ตืบมันมาหลายชม.ไม่รู้จะมีเงินจริงรึเปล่า เสียเวลาจริงๆ'​เหล่าลูกน้องเเอบคบคิดในสิ่งที่ลูกพี่ของพวกมันทำ

''หาา! เเกพูดว่าอะไรนะ​ ไอโง่''​

''​เปล่าๆครับลูกพี่"

''​เออ! งั้นรีบๆซะก่อนที่ข้าจะจับเเกไปประจาญอีกคน''​หัวหน้ามันกล่าวออกมาด้วยความดุดัน

''ไม่น้ะ อย่าทำชั้นเลย​ ชั้นยอมเเล้ว''ชายอ้วนยังคงโอดโอยเผื่อที่จะให้หัวหน้าเเก๊งวัยรุ่นเห็นใจมันบ้าง

''ฮาฮา มันสายไปเเล้ว​ ไออ้วน''

โป๊ก​ อัก

ในขณะที่หัวหน้าเเก๊งนักเลงกำลังสนุกกับการที่ได้ทำร้ายผู้อื่นอยู่ทันใดนั้นก็มีบางอย่างเปาะลงบนกลางกระบานของมันพอดี

''ใครวะ''มันกล่าวออกมาด้วยความเจ็บปวดเเละโกรธเเค้นหลังจากที่มันโดนก้อนหินปาใส่หัว

''ชั้นเอง''เสียงของชินจิดังขึ้นที่กำลังเดินเข้ามาหากลุ่มนักเลง

''เเก​ ไอเด็กเมื่อวานซืน กล้าดียังไงมาปาก้อนหินใส่ข้า''เมื่อมันเห็นชินจิเป็นเเค่เด็กม.ปลายมันจึงได้ใจไปอีก

''ชั้นได้ยินเสียงหมาเห่าเเถวนี้ นึกว่าที่ไหนได้​ ชั้นไปล้ะ''เมื่อชินจิดึงความสนใจมา เเละเห็นชายอ้วนที่ถูกรังเเกสามารถย่องเเล้ววิ่งหนีไปอีกทางได้ชินจิจึงบอกปัด​ ก่อนจะทำท่าเดินไปจาก

''ลูกพี่​ เจ้าอ้วนนั่นมันหนีไปเเล้ว''

''โถ่​ ไอพวกโง่ เเกปล่อยมันหนีไปได้ยังไง​ ปล่อยมันไป ครั้งหน้าถ้ามันมาอีกจะซัดให้น่วมเลยคอยดู เเต่ตอน​นี้..ข้าเห็นเหยื่อตัวใหม่เเล้ว''มันกล่าวก่อนที่จะมองที่ชินจิด้วยความโลภอีกครั้ง ด้วยที่ชินจินั้นเป็นเด็กนักเรียนม.ปลายเเละจากชุดโรงเรียนที่มีชื่อเสียงพอสมควรมันจึงคิดว่าชินจิจะต้องเป็นพวกมีเงินเป็นเเน่

''ห้ะ! พวกเเกอยากกินไก่งั้นเรอะ​ อาา​ นี่​ ชั้นเพิ่งซื้อมันมาจากตลาดสดๆเมื่อกี้เลย''ชินจิกล่าวกวนประสาทพวกมันอย่างมีความสุขก่อนที่จะหยิบไก่ตัวนึงขึ้นมาจากถุงที่เขาไปตลาดมากะจะไปทำอาหารที่บ้าน

''หนอย​ เเก! ไอเด็กนรก​ กล้าว่าข้าเป็นหมางั้นเรอะ ตาย!''มันกล่าวด้วยความเดือดดาลเป็นอย่างมากก่อนที่จะวิ่งโถมเข้ามากะจะซัดชินจิให้ตายไปข้างนึง

''โว้ว​ มาเร็วป็อปปี้​ มาม่ะ ไก่ทอดหวานๆสดๆชิ้นนี้กำลังรอเเกอยู่''ชินจิไม่ลืมที่จะหยิบน่องไก่ขึ้นมาล่อเเล้วตบมือเรียกชายกำยำที่ตอนนี้เหมือนกระทิงที่กำลังวิ่งชนผ้าสีเเดงยังไงยังงั้น​ 


5 นาที​ผ่านไป

''อ้าวๆพวกเเกจะปล่อยให้ชั้นเล่นอยู่คนเดียวไม่ได้นะ''ชินจิกล่าวก่อนที่จะมองไปยังร่างของพวกนักเลงที่นอนเกลื่อนอยู่เบื้องหน้าในขณะที่ตนกำลังฟุตเวิร์คอยู่​ 

''.... ''​เเต่เสียงตอบรับที่ได้กับมานั้นคือความเงียบ

''​เวรกรรม. สงสัยเครื่องจะติดไปหน่อย ที่หลังพวกเเกก็อย่าไปรังเเกใครอีกหละไม่งั้นชั้นจะมาหาพวกเเกอีกเเน่​ ฮืม.. "ชินจิรู้ว่าพวกมันนั้นไม่ได้สลบไปเเค่เเกล้งตายหรือทำเป็นสลบเท่านั้น​ จึงกล่าวข่มขู่ออกไปก่อนจะมองไปยังหนังสือสีรุ้งอันโด่ดเด่นในจุดที่ชายอ้วนนั้นโดนทำร้ายเเละก่อนหนีไป

'สงสัยจะของลุงคนนั้นละมั้ง ค่อยเอาไปคืนให้ทีหลังละกัน'ชินจิหยิบหนังสือนั้นขึ้นมา สมุดเล่มนี้มีรูปร่างที่ค่อนข้างธรรมดา เเตกต่างไปนิดหน่อยตรงที่มันมีสีรุ้งเจ็ดสี่รอบหนังสือเพียงเท่านั้น​ ก่อนจะเดินออกไปจากซอกตึก

เมื่อชินจิผ่านไปเเล้วพวกนักเลงจึงลุกขึ้นมาจากการเเกล้งตายก่อนที่จะกล่าวขึ้นมาเหมือนกันอย่างหวาดผวาว่า

''ปีศาจ''


#กล่าวอีกรอบนะครับว่าเรื่องนี้คือฟิค​ถ้าพาดพิงหรือเป็นการทำให้เข้าใจผิดก็ขอโทดนะที่นี้ด้วยนะครับ


ที่มาของภาพปกเรื่อง https:/www.pinterest.com.com/pin/455637687293383337/


ความคิดเห็น