goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความเสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเสียใจ
แบบอักษร

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ดูท่าทางคุณหมอต้องการจะบอกอะไรผมให้ทราบไหมครับ”

นายแพทย์ที่ทำการรักษาแพรรัมภา ถอนหายใจกับสิ่งที่จะต้องบอกกับญาติของคนไข้ให้รับทราบถึงผลกระทบจากการที่กระสุนไปโดนจุดสำคัญ

“ใช่ครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคนป่วยครับ”

“เออ..ผมเป็นคนรักครับ พอดีคนป่วยพึ่งจะสูญเสียพ่อของเธอไปครับ คุณหมอมีอะไรบอกผมได้เลยนะครับ”

“โอเค ครับ ผมก็อยากให้คุณช่วยดูแลสภาพจิตใจของผู้ป่วยหลังจากนี้ เพราะมีกระสุนไปโดนตรงใกล้ๆ กระดูกสันหลังมีสิทธิ์อาจจะทำให้คนป่วยอัมพาตช่วงล่าง”

“อัมพาต!!! นี้หมอจะบอกว่าคนรักของผมจะพิการเหรอครับ”

“ไม่ใช่ครับ ผมต้องรอให้เธอฟื้นก่อนสักระยะ แล้วเราจะมาเช็คว่ากระสุนที่โดนมันไปกระทบเธอมากน้อยแค่ไหนครับ แต่ผมอยากจะอธิบายให้คุณฟัง คุณจะได้ช่วยดูแลสภาพจิตใจของคนป่วย”

ลูอิสได้ฟังสิ่งที่นายแพทย์อธิบายก็รู้สึกมันสับสน มึนงง ช็อคมันมีความรู้สึกมากมายหลายอย่างเขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรนะตอนนี้ นายแพทย์สังเกตุใบหน้าคนรักของผู้ป่วยแล้วรู้สึกสงสาร แต่ทุกอย่างมันต้องรอคนป่วยฟื้นขึ้นมาแล้วมาเช็คกันอีกรอบ

“อย่าพึ่งวิตกกังวลไปมากครับ นี่คือการบอกกล่าวอาการเบื้องต้นของผู้ป่วยครับ เพราะผู้ป่วยถูกกระสุนเข้าไปตรงจุดสำคัญหลายจุด”

“ครับ ผมจะดูแลเธอให้ดีหลังจากที่เธอฟื้นครับ ผมขอบคุณ คุณหมอมากๆนะครับที่ช่วยชีวิตคนรักของผม”

“ไม่เป็นไรครับ มันคืออาชีพของผมอยู่แล้วครับ”

นายแพทย์ที่ทำการรักษาส่งยิ้มให้กำลังใจเขา และตบไปบนบ่าอย่างให้กำลังใจให้สู้ๆ ไปกับคนป่วยลูอิสยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณอย่างที่เขารู้วัฒนธรรมการทำความเคารพคนที่มีอายุมากกว่า

“โอเคนะครับ เดี๋ยวคุณไปรอที่ห้องพักก่อนก็ได้นะครับ สักพักพยาบาลคงจะย้ายคนป่วยเข้าไปพักรักษาตัวในห้องที่คุณจองไว้นะครับ ยังไงผมขออนุญาตกลับก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะแวะเข้ามาดูอาการอีกทีครับ”

ลูอิสส่งยิ้มให้กับนายแพทย์ ที่ดูแล้วท่าทางจะเป็นนายแพทย์ที่ใจดี และใจเย็นมากๆ ในการที่พูดคุยและอธิบายให้กับญาติผู้ป่วย หลังจากที่นายแพทย์เดินจากไปแล้วเขาก็ได้เดินไปยังห้องพักที่ได้เปิดรอคนรักไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว

ลูอิสที่เขามานั่งรอในห้องพัก เขาหลับตาไว้สักครู่พยายามปรับอารมณ์ความรู้สึกตอนนี้เวลานี้เขาจะมาอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว จนเวลาผ่านเลยไปหลายชั่วโมงหลังที่พยาบาลย้ายแพรรัมภาไปอยู่ห้องICU เพื่อรอดูอาการสักพัก ก็จะนำเธอมายังห้องนี้

ลูอิสที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อว่าพยาบาลจะพาคนรักมายังห้องนี้ จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงล้อลากเตียงผู้ป่วยดังเข้ามาภายในห้องพักวีไอพี ที่มีห้องรับแขก ห้องครับแยกไว้ต่างหาก

“ขออนุญาตนำคนป่วยเข้ามานะคะ เชิญญาติช่วยเซ็นเอกสารด้วยนะคะ”

ลูอิสเดินเข้าไปเซ็นเอกสารต่างๆ ตาก็จ้องมองบุรุษพยาบาลที่ทำการเคลื่อนย้ายคนรักขึ้นไปนอนยังเตียงนอนผู้ป่วย

“โอเค เรียบร้อยแล้วนะคะถ้ามีอะไรฉุกเฉินกดปุ่มเรียกพยาบาลได้เลยนะคะ”

เมื่อทุกคนออกไปจากห้องแล้ว เขาเดินเข้าไปหาแพรรัมภาที่นอนนิ่งด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว ลูอิสลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงผู้ป่วย

“ที่รัก เจ็บมากไหมผมขอโทษที่ผมดูแลคุณได้ไม่ดีพอจนทำให้คุณเป็นแบบนี้นะที่รัก”

ลูอิสลุกขึ้นจุมพิตตรงบริเวณหน้าผากของคนรัก มี่ยังนอนนิ่ง เขาค่อยๆลูบไปยังดวงตาและจัดทรงผมให้เธอยามหลับ และเริ่มสำรวจบาดแผลที่มีผ้าพันไว้

ส่วนทางด้านคนอื่นๆที่ตอนนี้ได้เข้ามาจัดการ งานสวดอภิธรรมที่จะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้เป็นคืนแรก มีบรรดาคนรู้จัก รวมตัวช่วยกันคนละไม้ละมือ ทั้งดอกไม้ที่ถูกจัดและประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวที่ส่งตรงมาจากไร่ของกังสดาล มาร์ตินที่ตอนนี้ต้องทำกน้าที่แทนเพื่อนและคนรักที่ยังพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล ซึ่งเขาได้โทรไปสอบถามอาการจากเพื่อนสนิทแล้ว ทำให้ได้รู้ความคืบหน้าบางอย่างเกี่ยวกับอาการของแพรรัมภา ซึ่งเขารู้สึกสงสารเพื่อนมาก ตอนที่เขาแย่ ยังไม่แย่เท่ากับเพื่อนสนิทในตอนนี้

“คุณได้โทรหา คุณลูอิสหรือยังคะยัยบีมเป็นอย่างไรบ้าง”

“โทรแล้ว ลูอิสมันฝากเราดูแลทางนี้จัดการงานทุกอย่างให้สมเกียรติของท่านเจ้าสัวเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อกี้ผมให้คุณดาวโทรไปยังคนสนิทของแม่คุณบีมให้ทราบเรื่องของคุณบีมแล้วเห็นว่าป้าคนที่ดูแลคุณบีมจะนั่งรถมาถึงเย็นนี้”

กั้งสังเกตุเห็นอาการของสามี มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่นอน เธอจึงจับมือของคนรักเอามากุมไว้

“เราสองคนต้องช่วยคุณลูอิสให้ดีที่สุด กั้งรู้สึกสงสารคุณลูอิสมากๆ พวกเรายังมีพ่อแม่ของเราทั้งคู่แต่สองคนนั้นตอนนี้เราไม่รู้เลยว่าสภาพจิตใจภายในเป็นยังไงบ้าง คุณมีอะไรจะบอกกั้งอีกไหม”

“ใช่มันมี ผมรู้สึกกังวลหากคุณบีมฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองอาจจะต้องเดินไม่ได้คุณบีมจะรู้สึกยังไง”

“ห๊ะ!!! อะไรนะคะ คุณบอกว่ายัยบีมอาจจะเดินไม่ได้”

ดาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินก็รีบวิ่งมาหา พร้อมกับสอบถามอาการของเพื่อนสนิทที่เธอพอจะจับใจความได้บ้างแต่ไม่อยากจะเชื่อ นี่เพื่อนเธอไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย ยัยบีม

“พี่กั้ง สิ่งที่พี่พูดเมื่อกี้คือเรื่องจริงใช่ไหมคะ”

ทั้งสองพยักหน้าให้เป็นคำตอบ ดาวที่ได้รับการยืนยันถึงเข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้น พ่อก็มาเสียแล้วตัวเองดันมีโอกาสที่จะเดินไม่ได้ยัยบีม

เจมส์ที่หันมามองเพื่อนสนิทของคนรักเจ้านายทรุดนั่งลงไปจึงรีบวิ่งมารับ

“คุณดาวโอเคไหม เหนื่อยเหรอครับพักก่อนก็ได้นะดูแล้วไม่น่าจะมีอะไรแล้วนะครับ”

“ฉันโอเคคะ คุณเจมส์แต่ยัยบีมกับคุณลูอิสจะโอเคหรือเปล่าดาวไม่รู้ หือ หือ”

จู่ๆดาวก็หันหน้าไปซบตรงอกของเจมส์แล้วร้องไห้ สะอึกสะอื้น เธอรู้สึกสงสารเพื่อนและกังวลคนที่เคยทำอะไรได้สะดวกจู่มาเกิดเรื่องแบบนี้เพื่อนเธอจะเป็นยังไง

“ผมเชื่อว่าคุณลูอิสดูแลคุณบีมได้ คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ เพื่อนของคุณจะโอเคทุกอย่าง ใจเย็นๆเรามาทำสิ่งนี้แทนทั้งสองก่อนเถอะนะครับ”

เจมส์ผลักดาวออกมาแล้วจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคาบน้ำตาของความเศร้า ดาวพยักหน้ารับและสูดลมหายใจเข้าไปเพื่อฮึดสู้แทนเพื่อนสนิท

ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ที่วันนี้ล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามแล้วคนรักของเขาก็ยังไม่รู้สึกตัว อาจจะเกิดจากอาการเพลียเพราะเสียเลือดและภาวะช็อคไปช่วงที่ทำการผ่าตัดจึงทำให้แพรรัมภายังไม่รู้สึกตัว

“ที่รัก นอนนานไปไหมตื่นมาเถอะนะครับ ตื่นมายิ้มให้กับผมหน่อยที่รัก ผมรอให้คุณตื่นมายิ้มให้กับผมนะ”

ลูอิสที่ดูแลคนรักทุกอย่างด้วยตัวเอง เขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าแต่เขากับเต็มใจที่จะทำมันให้กับเธอ เขาคอยเอาหวีมาหวีผมให้พร้อมเอาครีมทาไปตรงริมฝีปากที่พยาบาลบอกให้เขาคอยทาริมฝีปากให้เพื่อที่คนป่วยปากจะได้ไม่แตกแห้ง

ลูอิสที่ลากเก้าอี้มานั่งคุยข้างๆ และคอยปลุกให้คนรักรู้สึกตัวขึ้นมาและคอยทำการพลิกตัวให้ ช่วงที่เขากำลังจะพยุงให้ตัวเธอขึ้นมา เขารู้สึกถึงบางอย่างเขาค่อยเอาพยุงเธอกลับไปนอนอีกครั้ง เขาสังเกตุเห็นปลายนิ้วของคนรักเริ่มกระดิก มันทำให้เขายิ้มทั้งน้ำตาและรีบกดออดเรียกพยาบาลให้เข้ามาดูอาการ ตาเขาไม่ได้ฝาดไปแน่ๆ

“ที่รัก คุณโอเคไหม ที่รักค่อยๆลืมตานะครับ”

แพรรัมภาที่ค่อยลืมตาที่ละนิด ค่อยๆ ปรับแสงที่มันเข้าตามันทำให้เธอรู้สึกแสบตา ลูอิสเห็นจึงค่อยๆเอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาบังไว้ให้คนรักค่อยๆปรับสายตา

“คุณ คุณ ฉันอยู่ที่ไหน”

ลูอิสส่งยิ้มและก้มลงไปจูบหน้าผากของคนรักด้วยความดีใจแบบสุดๆ ที่เธอฟื้นขึ้นมาจากการที่หลับไปสามวัน เขาค่อยๆเอามือลูบไปบนใบหน้าสักพักเขาก็ได้ยินเสียงนายแพทย์คนที่ทำการรักษาและพยาบาลเดินเข้า เขาเลยออกไปยืนตรงข้างๆ รอเพื่อสะดวกกับหมอและพยาบาลในการตรวจเช็คร่างกาย

เมื่อทุกอย่างผ่านไปได้สักพัก นายแพทย์ก็ส่งยิ้มมาให้กับเขาและคนป่วย

“โอเคแล้วนะครับ ทุกอย่างถือว่าโอเคไม่มีปัญหาอะไรช่วงนี้คนป่วยก็ค่อยๆ ปรับร่างกายหลังจากที่นอนนานๆ อาจจะทำให้ขาไม่แรง อย่าพึ่งตกใจนะครับ”

ลูอิสได้ยินสิ่งที่คุณหมอพูดแล้วเขา แอบเห็นสายตาของคุณหมอที่ส่งมาให้กับเขา แสดงว่าคุณหมอจะยังไม่บอกอาการด้านอื่นๆ ที่ทุกคนกังวลให้กับคนป่วยรู้ตัว

แพรรัมภาสอดส่ายสายตามองคนอื่นๆ หายไปไหนกันภาพความทรงจำสุดท้ายคือพ่อของเธอ แต่เธอยังจะไม่พูดเพราะยังมีคุณหมอและพยาบาลอยู่เต็มภายในห้องจนคุณหมอและพยาบาลออกไปกันหมดแล้วเธอเริ่มที่จะทำหน้าสงสัยซึ่งลูอิสพอจะรู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องบอกเรื่องพ่อของเธอแล้ว

“ที่รัก คุณโอเคแล้วใช่ไหม เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า”

แพรรัมภาส่ายหน้า เธอกำลังจะอ้าปากพูดถึงสิ่งที่เธอกำลังสงสัย

“ที่รัก!! คุณพึ่งฟื้น ใจเย็นๆ ผมกำลังจะบอกคุณตอนนี้แหละครับผมรู้ว่าคุณจะถามอะไร”

“คุณบอกบีมเถอะคะ ว่าเหตุการณ์หลังจากที่บีมถูกยิงเกิดอะไรขึ้นใช่ไหมคะ”

ลูอิสพยักหน้าแล้วมือเล็กๆ ขึ้นมาเกาะกุมไว้ พร้อมกับพูด สายตาก็จ้องมองคนรัก

“ที่รัก ผมขอโทษที่ผมรักษาชีวิตของพ่อคุณไว้ไม่ได้”

แพรรัมภาที่ได้ยินสิ่งที่คนรักเอ่ยปากพูดออกมา น้ำตามันก็ไหลอย่างห้ามไม่ได้

“ผมขอโทษนะครับ ที่รักที่ผมเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ทำให้คุณสูญเสียยกโทษให้กับผมนะครับ”

ลูอิสจับใบหน้าที่สะอึกสะอื้นร้องไห้กอดไว้ตรงอก แล้วเอามือลูบไปยังศีรษะตาจะจ้องมองออกไปยังหน้าต่างซึ่งต่างคนต่างไม่พูดอะไรหลังจากนั้น ลูอิสต้องปล่อยให้เธอร้องไห้ไปสักพัก เขารู้ว่าความสูญเสียมันเศร้าแค่ไหน

ส่วนแพรรัมภาที่ร้องไห้ไปสักพักใหญ่ๆ ก็ตั้งสติสงบอารมณ์ความเสียใจที่เธอก็ส่วนร่วมให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นเธอค่อยผลักตัวลูอิสให้ออกห่าง

“คุณ แล้วใครเป็นจัดงานศพของป๊า ศพป๊าตั้งไว้ที่ไหน พาฉันไปได้ไหมคะ ฉันขอร้อง พาฉันไปเถอะคะ”

“ที่รักใจเย็นๆ คุณพึ่งฟื้นคุณพักก่อนวันนี้ พรุ่งนี้ผมจะขออนุญาตหมอพาคุณไปเองนะครับที่รัก”

แพรรัมภาที่ได้ยินก็รู้สึกเศร้าร้องไห้ฟูมฟาย จนเขาไม่สามารถทนกับเสียงสะอื้นที่มันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเขา ลูอิสคอยเอามือลูบศีรษะเพื่อปลอบโยนคนรักจนเธอร้องไห้จนเหนื่อยและหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น