พาราแรว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : C12 : เผลอใจ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 358

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2562 13:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
C12 : เผลอใจ [100%]
แบบอักษร

ให้ตายเถอะเรื่องของฮายติดอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลา ฉันไม่สามารถที่จะสลัดความคิดเรื่องของฮายออกจากหัวไปได้เลยจริงๆ พรุ่งนี้คือวันที่เรานัดกันแล้วจริงๆหรอ ฉันมองดูเฟรมที่ไปเลือกซื้อกับซอนมินและลูกชายแล้วก็รู้สึกใจเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“มามี๊ครับ พรุ่งนี้เราจะขายภาพได้แล้วใช่ไหมครับ”

“ครับผม”

“ถ้าเราขายภาพได้ โปรแกรมจะขออะไรได้ซัก 1 อย่างไหมน๊า??” นั่นไง เจ้าเล่ห์ตลอดเลยลูกช้านนน!!

“ขออะไรครับ ไอรอนแมนหรอ” ฉันถาม “หรือว่าตัวต่อ” ฉันเดาไปก่อนแต่พอมองหน้าลูกชาย ก็ได้ยินความคิดขึ้นมาทันทีว่าเขาจะขอ สายลัดข้อมือเลเซอร์ไอรอนแมน และเครื่องดนตรี

“ไม่ใช่ครับมามี๊ โปรแกรมโตแล้วไม่เอาหรอกของเล่น”

เด็กชาย 4 ขวบย่างเข้า 5 ขวบ เอ่ยเสียงงุ๊งงิ๊งในลำคอ โตมากเลยจ้าลูกชายมามี๊โต๊โต พูดไปก็นั่งเล่นตัวต่อไอรอนแมนไป บอกไม่เล่นของเล่นแล้วในมือนั้นคืออะไรลูก

“งั้นจะเอาเครื่องดนตรีหรอครับ หรือสายลัดข้อมือเลเซอร์ไอรอนแมนดี เอาอะไรดีหละ” ฉันแกล้งถาม

“มามี๊รู้ใจผมที่สุดเลย ผมอยากได้ทั้ง 2 อย่างเลย” โปรแกรมหันมามองฉันแล้วก็เอี้ยวตัวมาชูนิ้วอวบขึ้นมา 2 นิ้ว

“มามี๊ได้ข่าวว่าโปรแกรมจะแสดงโชว์ด้วยหรอครับ ไหนมาเล่าให้มามี๊ฟังซิ๊” โปรแกรมรีบวิ่งมาจากกองของเล่น ฉันกอดรัดลูกชายไว้ในอ้อมกอด

“ผมจะได้แสดงเล่นเปียโน ส่วนมาริโอ้ได้แสดงตีกลองครับ”

“ว้าววว!! เปียโนเล่นเหมือนกับคีบอร์ดไหมน๊า เหมือนทีน้าพาร์ทสอนหรือเปล่า” ฉันถามอย่างไม่รู้

“เหมือนน้าพาร์ทสอนเลย คุณครูบอกว่าผมเล่นเก่งที่สุดในห้องก็เลยให้ผมเล่น แล้วเพื่อนๆที่เหลือก็ได้ร้องเพลงประสานเสียง แล้วก็มีเต้นรำด้วย”

“ว้าวววว!! ฟังแล้วน่าสนุกจังเลย”

“ตกลงจะขอมามี๊ซื้อเปียโนไว้เล่นในบ้านใช่ไหม”

“อิอิ มามี๊จะให้ได้ไหม มันจะแพงหรือเปล่า บ้านเรามีเงินเหลือพอซื้อไหมครับ” โถววว เด็กหนอเด็ก ฉันบอกกับโปรแกรมมาตลอดว่าบ้านเราเงินไม่เยอะ ให้เขาประหยัดไว้ และโปรแกรมก็เชื่อสนิทใจ เพราะฉันไม่อยากให้เค้ากลายเป็นเด็กที่โตมาแล้วเอาแต่ใจ ใช้เงินอย่างไร้เหตุไร้ผล โดยไม่เห็นคุณค่าของมัน

“เดี๋ยวถ้ามามี๊วาดรูปขายได้ มามี๊จะซื้อให้ดีไหมครับ แต่มามี๊ให้แค่เปียโนนะ ให้ได้แค่ 1 อย่างเท่านั้น จะเอา 2 อย่างไม่ได้”

“ทำไมหละครับมามี๊”

“ลูกก็ต้องเลือกสิ่งที่จำเป็นที่สุดสิครับ จะเอาทุกอย่างได้ยังไง เราต้องเก็บเงินไว้จ่ายค่าเทอม ไว้ช่วยเหลือคนอื่นๆ ให้พี่ๆที่ทำงานมามี๊ไปใช้จ่ายครอบครัวของเค้าอีกนะ”

“จริงๆด้วย” โปรแกรมมองหน้าฉันตาตื่น

“เพราะฉะนั้นอีก 2-3 วัน รอมามี๊ได้เงินจากการวาดภาพ เราถึงจะไปซื้อเปียโนพร้อมๆกันดีไหมครับ”

“ดีครับ เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

เด็กชายตัวน้อยโผกอดฉันแน่น แล้วก็เต้นไปมาที่อ้อมกอดด้วยความดีใจ เพิ่งรู้ว่าลูกฉันชอบดนตรีขนาดนี้ ปกติเห็นเล่นแต่ตัวต่อทั้งวันทั้งคืนไม่มีเบื่อ พอฮายเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆเขาชอบเล่นตัวต่อมากๆ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าโปรแกรมเขาก็แอบมีนิสัยเหมือนพ่อแท้ๆอย่างฮายเหมือนกันนะเนี่ย ทั้งๆที่ไม่ได้เลี้ยงดูกันมาตั้งแต่เด็ก แถมยังชอบดนตรีเหมือนกันอีกแปลกจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ฉันไปส่งโปรแกรมที่โรงเรียนแล้วก็กลับมาที่บ้านเพื่อรอฮายมาเคาะประตูเรียก ระหว่างที่รอก็ทำการจัดของพวกอุปกรณ์ที่จะวาดภาพไปด้วย

“ซอนมินวันนี้เข้าออฟฟิศค่ำๆเลยนะ ถ้ายังไงนายก็เอาเอกสารกองไว้ที่โต๊ะนั่นแหละ หรือถ้ามีอะไรด่วนๆก็แสกนส่งเข้าเมลมา”

“ได้ครับ”

“ช่วยติดต่อไป Innovation World ที่เมืองไทยด้วยนะ เรื่องมาติดตั้งโปรแกรมเอกสาร รู้สึกว่าใช้งานเอกสารจนจะล้นออฟฟิศไปละ”

“อ๋อ เรื่องนั้นผมติดต่อไปแล้วครับ เห็นบอกว่าได้คิวอาทิตย์หน้า อาทิตย์นี้เค้าไปติดตั้งที่ไต้หวัน”

“อ๋อ OK เดี๋ยวระบบเสร็จจะได้ลดเวลาตรวจเอกสารได้อีกเยอะ ไม่ต้องเข้าออฟฟิศบ่อยด้วย”

“แต่พนักงานคงโดนทวงกันเป็นว่าเล่นเลยแน่ๆ” ซอนมินว่าพร้อมกับขำไม่หยุด

“นายนั่นแหละจะโดนฉันทวงเอกสารคนแรก”

ติ้งดิ่ง!! เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น ฉันจึงมองไปทางประตู สงสัยฮายมาแล้วแน่ๆ

“งั้นแค่นี้ก่อนนะ ตอนเย็นไม่ต้องอยู่รอหละ เพราว่าไม่รู้จะเข้าไปกี่โมง”

“ครับผม”

ฉันดูหน้าจอที่ขึ้นตรงประตูว่าใช่ฮายหรือเปล่า เดี๋ยวนี้ต้องระมัดระวังตัวให้ได้มากที่สุด ภัยอันตรายอยู่รอบตัว เดี๋ยวก็ได้เผลอไปเหมือนวันนั้นอีก พอเห็นว่าใช่ฮาย ฉันจึงเปิดประตูบ้านให้เขาเข้ามา

“มาไวกว่าเวลาอีกนะ” ฉันว่า

“ก็ผมอยากเจอคุณไวๆหนิ” เขาพูดพร้อมกับก้าวขาเข้ามาในบ้านด้วยสายตาที่ยิ้มแย้มแจ่มใส

“แล้วนั่นคุณเอาอะไรมาด้วยหนะ” ฉันถามเมื่อเค้าถือถุงอะไรบางอย่างเข้ามาในบ้าน

“ไวน์ ยี่ห้อนี้อร่อยมาก รับรองคุณต้องชอบ” น้ำเสียงเขาดูปราบปลื้มนะ

“คิดจะมอมฉันหรือไง”

“อะไรกันทำไมมองผมแง่ร้ายแบบนั้นหละครับโคอาล่า นี่ผมเอามาเพื่อฉลองเดทแรกของเราเชียวนะ” ฮายพูดพร้อมกับเดินมาใกล้ๆฉัน จนฉันต้องผละออกจากเขาเดินเลี่ยงไปอีกทาง เพื่อทำการลดแอร์ในบ้านให้หนาวๆเข้าไว้ จะได้ใส่เสื้อผ้าปกคลุมร่างกาย ไม่ลุ่มร้อนเหมือนใจที่มันโดนแผดเผาไปด้วยความรู้สึกที่ยากเกินจะคาดเดา

“นี่คุณร้อนหรือไง ทำไมถึงลดแอร์ลงเหลือแค่ 20 อากาศข้างนอกก็เย็นแล้วนะ ผมว่าคุณเปิดฮีตเตอร์ไม่ดีกว่าหรอ”

“ไม่ค่ะฉันเป็นคนขี้ร้อน หนาวๆแบบนี้แหละชอบมากเลย” ว่าแล้วก็เอาผ้าพันคอมาพันรอบคอแล้วก็ใส่ฮูตปิดไว้อีกชั้น เอาสิ!! อย่าได้หวังจะมาแตะต้องตัวฉันหรือลวนลามเด็ดขาด ฮายมองฉันแล้วก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างขำๆ

“แก้วไวน์บ้านคุณอยู่ไหน เดี๋ยวผมให้ชิม รับรองจะติดใจ”

“ฉันไม่ดื่มได้ไหม พอดีว่าไม่ค่อยถูกกับของพวกนี้เท่าไหร่” ไม่ใช่ว่ากินไมได้นะ ตั้งแต่มีเงินมานี่ก็ต้องฝึกดื่มเพื่อออกสังคม แต่เวลาดื่มมากๆจนเมาแล้วมันมักจะควบคุมสติตัวเองไม่ได้ จะบ้าคลั่งโวยวาย พูดมาก หัวเราะ เหมือนคนละคนไปเลย เพราะฉะนั้นก็เลยจะกินกับคนสนิทและคนในครอบครัวเท่านั้นแหละ

“แก้วเดียวเอง ชิมๆ นะครับ” ฮายเดินมาใกล้แล้วก็คล้องคอฉันด้วยวงแขนกำยำแน่นปึ้กของเขา ฉันหันไปมองหน้าเขาที่ชักจะใกล้ไปแล้วนะ!! เห็นดังนั้นก็สะดุ้งโหยงจับแขนเขาออกจากไหล่ของตัวเอง

“เดี๋ยวไปเอาแก้วมาให้ค่ะ แค่แก้วเดียวนะ”

“อื้มดื่มแค่ 1 แก้วพอ”

ฉันเดินไปเอาแก้วไวน์ที่เก็บไว้ในห้องเก็บไวน์อีกที ฉันไม่ได้มีห้องเก็บไวน์เพราะว่าซื้อเองหรอก ได้มาเพราะว่ามีคนซื้อมาฝากบ้าง เอามาเป็นของกำนัลบ้าง ปีใหม่บ้าง หลังจากเอาชื่อไวน์ไปเสิร์ชดูราคาแล้วก็ตกใจไม่กล้าทิ้ง ก็เลยทำห้องเก็บไวน์ซะเลย แล้วย้ายไวน์จากที่ทำงานทั้งหมดมาเก็บไว้ในนี้แทน ถ้ามีงานกินเลี้ยงปีใหม่ หรือว่าวันเกิดใครก็ค่อยหยิบไปแจกจ่ายอีกที อย่าว่าฉันขี้งกเลย ก็แค่เสียดายจริงๆนะ ขวดละแสนสองแสนก็ยังมีเลย สะสมมา 4 ปีตั้งแต่มาเปิดบริษัทที่นี่นับรวมๆแล้วเกือบ 100 ขวด นี่ขนาดแจกจ่ายให้พนักงานเป็นของขวัญวันเกิดไปบ้างแล้วนะ

“นี่โคอาล่า คุณเก็บแก้วไวน์ไว้ในห้องลับหรอไง” ไม่ทันที่ฉันจะเปิดประตู ก็มีเสียงแทรกมาเสียแล้ว ลืมไปเลย!! การมีไวน์ในบ้านแบบนี้มันเหมือนแสดงความหรูหราฟู่ฟ่า แต่ฉันไม่ได้ซื้อไง ได้มาฟรี! แค่ทำห้องไวน์เก็บไว้ เดี๋ยวฮายเห็นต้องมานั่งอธิบายอีก ไม่ได้การละ

“คุณเป็นลูกค้าก็นั่งรอที่โซฟาสิ เดี๋ยวฉันไปเอาแก้วแปปเดียว”

“ผมตามไปดูไม่ได้หรอ วันนี้เราเดทกันวันแรกนะครับโคอาล่า” โคอาล่าอะไรกันนนน!!! เล่นเอาฉันทำหน้าไม่ถูกเลย

“ตามได้แต่อย่าถามอะไรอีกนะ ฉันขี้เกียจตอบ” ฉันพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้องเก็บไวน์ที่มีอุณหภูมิค่อนข้างเย็น และแยกโซนแบ่งเป็นไวน์ขาวไวน์แดงตามป้าย ป้ายที่ว่าก็ให้สถาปนิกทำหมด เพราะว่าไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้ เขาแค่บอกว่าต้องเก็บไว้ที่ไหน ตรงไหนแค่นั้น

“หูววว นี่บ้านคุณมีห้องเก็บไวน์ด้วยหรอ ไหนบอกไม่ดื่มไง” ฮายมองหน้าฉันด้วยความสงสัย ก่อนที่จะเดินไปดูไวน์แต่ละขวด

“ก็ไม่ได้ดื่มไงคะ ได้มาก็เอามาเก็บไว้เฉยๆ” ฉันพูดพร้อมกับเดินไปที่ตู้เก็บแก้วไวน์ ที่ต้องทำแยกแก้วไว้ที่นี่เป็นเพราะว่าตกแต่งห้องเก๋ๆ ตามสถาปนิกแนะนำ

“หูววว นี่คุณมี Romanee-Conti 1990 ด้วยหรอ”

“มั้ง!! ทำไมหรอ?” ฉันถามพร้อมกับเดินไปดูใกล้ๆ ฮายหันหน้ามาพร้อมกับทำตาลุกวาว

“ก็มันแพงมากๆเลยหนะสิ ถ้าจำไม่ผิดผลิตได้ 450 ขวดเท่านั้นนะ ราคาราวๆ 28,000 ดอลลาร์ นี่ตุณซื้อเองเลยหรอ” เขามองหน้าฉันอย่างทึ่งๆ

“ฉันไม่ได้ซื้อ” ฉันพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องเก็บไวน์ ฮายกวาดสายตามองไวน์รอบๆห้องอย่างเพลิดเพลินก่อนจะเดินตามฉันออกมา

“แล้วใครซื้อ แค่ห้องนั้นรวมๆกันก็หลายดอลลาร์แล้วมั้งหนะ บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าคุณเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงมีห้องเก็บไวน์ขนาดนั้น บ้านไม่ใหญ่มากแต่มีถึงห้องเก็บไวน์เลยหรอ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าถาม ก็ถามไม่เลิกซะที ตกลงจะเอาไหมคะแก้วไวน์ ถ้าไม่เอาฉันจะได้เอาไปเก็บ” ฉันทำท่าจะเดินแต่ก็ถูกฮายรั้งตัวไว้

“เดี๋ยวสิ ตอบคำถามผมมาก่อน ไม่งั้นผมจะจูบคุณจริงๆด้วยนะโคอาล่า” ฮายกอดเอวฉันแน่นและยื่นหน้ามาใกล้ๆ

“นี่คุณ!!”

“ไหนบอกจะเรียกผมว่าแร็กคูนไง เรียกผมว่าแร็กคูนสิ เดทกันอยู่นะลืมหรอ” ไม่ทันที่ฉันจะเรียกเขาก็มาจุ๊บปากฉันแล้ว บ้าจริง!! หลบไม่ทัน นี่ขนาดพันตัวซะหนา ยังจะมาจุ๊บปากอีก

“เออเดี๋ยวสิ ฉันบอกก็ได้ๆ”

“ตกลงว่าไง เรียกว่าแร็กคูนด้วยนะ”

“คือไวน์พวกนั้นฉันได้มาฟรี มีคนซื้อมาฝากอีกที”

“ใครกันซื้อมาฝาก เยอะขนาดนั้นเลยหรอ”

“ก็หลายคน เวลาเขามาดูงาน หรือไม่ก็ฉันไปตรวจงาน เขาก็เอาไวน์มาให้ตลอด ฉันปฏิเสธไม่ได้ก็เลยรับๆมาไว้หนะ”

“ทั้งหมดนั้นเลยหรอ”

“อื้ม ไม่เคยซื้อ ถ้านายอยากได้ก็เอาไปสิ ฉันให้ จะเอากี่ขวดก็ได้”

“แร็กคูนสิ เอาใหม่ ถ้าต่อไปเรียกผมว่าคุณหรือนาย โคอาล่าจะโดนลงโทษแน่ๆ” พูดจบก็จุ๊บปากฉันอีกแล้ว จนฉันหลับตาปี๋ เจ็บใจชะมัด ให้ตายเถอะ ใจก็เต้นรัวไม่หยุดด้วย

“ถ้า เออ...แร็กคูนอยากได้ก็เอาไปสิ... เออคือปล่อยได้ยัง” ฉันถามเขาที่เอาแต่กอดและจ้องฉันจนฉันทำตัวไม่ถูกไปหมดแล้ว ช้านจะบ้าตาย ใจเต้นไม่หยุดเลย

“น่ารักที่สุด” ฮายยกมือขึ้นมาบีบแก้มฉัน หลังจากนั้นก็ปล่อยฉันออกจากอ้อมกอดของเขา

“คนละแก้วนะ” ฮายพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปเปิดไวน์ที่เคาเตอร์ส่วนฉันก็เดินแยกออกมาเพื่อทำการผสมสีในถาดที่เตรียมไว้

“คุณจะเอา...เออไม่ใช่ แร็ก” แม่งเอ้ยยยกระดากปากจัง ตั้งแต่มีแฟนมาไม่เคยต้องมาเรียกอะไรใครแบบนี้เลย

“หืม จะพูดว่าอะไรหนะ? ” ฮายตะโกนถามด้วยเสียงโทนต่ำตากเคาเตอร์

“ฉันจะถามว่า เออคือ แร็กคูนคุณอยากได้กี่ภาษาแล้วก็คำพูดแนวไหน คำคม หรือว่าสำนวน แล้วจะเอาภาษาอะไรบ้าง”

“ภาษาอะไรบ้างหละที่โคอาล่าถนัด” ฮายถามขึ้น

“ฉันหรอ ไม่รู้สิ ก็ได้หมดนะ ไทย เกาหลี ญี่ปุ่น ลาว อังกฤษ แล้วแต่คุณดีกว่า”

“โคอาล่าคิดราคายังไง”

“ฉันไม่เคยคิดราคาเลยหนะสิ” ฉันว่า

“อ่าว แล้วแบบนี้ปกติคุณไม่เคยขายภาพหรอ” ฮายเดินมาหาฉันพร้อมกับแก้วไวน์

“ไม่เคยขายเลยสักครั้ง มีแต่ให้ฟรี กับคนซื้อตีราคาให้เอง”

“อะไรกันเนี่ย!! ผมนึกว่าคุณจะมืออาชีพซะอีก” ฮายว่าพร้อมกับยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน ฉันมองดูแก้วไวน์และกำลังจะยกขึ้นดื่ม แต่พอมองหน้าฮายกับรู้สึกว่าได้ยินความคิดแปลกๆของเขาที่จ้องมาเร่งให้ฉันดื่ม ทำไมต้องอยากให้ฉันดื่มขนาดนั้นหรือในนี้จะมียานอนหลับหรือยาปลุกเซ็ก ฉันลืมไปสนิทว่าคนอย่างเขามันเลวขนาดไหน กับเรื่องผู้หญิงคือทำได้หมด

“ทำไมต้องจ้องขนาดนั้น ใส่อะไรลงไปในนี้”

“อะไรกัน ผมจ้องเพราะว่าอยากให้คุณชิมต่างหาก รสนี้ดีจริงๆนะ”

“แน่ใจนะว่าไม่มียานอนหลับหรือยาปลุกเซ็ก”

“ทำไมมองผมในแง่ร้ายจังครับโคอาล่า” ฮายว่าพร้อมกับตีหน้าเศร้า ใครจะเชื่อนายลง!!

“ก็เพราะว่าเป็นแร็กคูนทั้งเจ้าเล่ห์และขี้ขโมยยังไงหละ”

“ผมสาบาน ผมไม่ได้ใส่อะไรลงไป โอเค๊” ฮายยกมือขึ้นทำท่าสาบาน

“ครั้งก่อนนายก็พูดแนวๆนี้ ตกลงกันว่าจะใส่ถุงยาง แต่ก็ไม่ใส่ถุงยางจนฉัน...” พูดแล้วก็น่าโมโหเชียว เกือบหลุดพูดว่าตัวเองท้องแล้วไหมหละ

“จนคุณทำไม?” ฮายเดินเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นและมองตาฉันนิ่ง ไม่นะ!! อย่าสงสัย

“จนฉันต้องไปซื้อยาคุมทานไงหละ เพราะว่ากลัวท้อง” โชคดีที่คิดหาคำพูดทัน

“ทานยาคุมไปก็ดีแล้วหนิ ถ้าท้องมาคุณสิจะลำบาก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆคุณก็กลายเป็นซิงเกิลมัม แล้วลูกผมก็ไม่มีพ่ออีก มาตามหาผมตอนโตมานี่แย่เลยนะ ขนาดตอนแรกผมยังตกใจคิดว่าโปรแกรมที่คุณรับเลี้ยงมาคือลูกผมเลย”

ให้ตายเถอะ!! พูดวนมาเรื่องนี้อีกแล้ว

“ถ้าสมมุติฉันไม่ได้กินยาคุมมาแล้วท้อง จู่ๆคุณก็พบว่าคุณคือพ่อเด็กคนหนึ่ง ไม่ต้องโปรแกรมก็ได้ ใครก็ได้ คุณจะทำไง”

“ผมหรอ?” ฮายจิบไวน์เข้าปากพร้อมกับนั่งคิด “ผมคง”

RRrrr เสียงสั่นจากโทรศัพท์ของฮายดังขึ้น

จะมาโทรหาฮายทำไมตอนนี้ ฉันกำลังจะรู้คำตอบแล้วเชียว!! อ่านความคิดฮายก็ไม่ได้ยินเสียงด้วยสิ อะไรวะ!! ใช้ใจคิดหรือคลื่นโทรศัพท์บังเสียงกันแน่ ฉันกำลังจะรู้อยู่แล้วเชียว งั้นฉันก็ยังไม่บอกเขาเรื่องโปรแกรมก็แล้วกััน ว่าความจริงคืออะไร ให้เป็นความลับไปก่อน เพราะยังไง ฮายก็เพิ่งได้เจอโปรแกรมแค่ครั้งเดียวเอง โอกาสเดทกันก็ตั้ง 3 ครั้ง ต้องมีสักครั้งแหละน่าที่ฉันได้บอกเขาเรื่องนี้ เขาจะรับได้หรือไม่ได้ก็ช่าง แต่ฉันมีโอกาสเจอเขาแล้วก็อยากจะบอกความจริงให้เขารู้ไป ส่วนเรื่องค่าเลี้ยงดูเขาจะจ่ายไม่จ่ายฉันไม่ได้กังวลใจอยู่แล้ว เพราะที่ผ่านมาฉันก็เป็นคนจ่ายเงินมาตลอด ไม่ได้มีปัญหาอะไร อย่างน้อยฮายก็ควรรับรู้ไว้ว่าเขามีทายาทบนโลกใบนี้ 1 คน

RRrrr

“แปปนะ” ฮายล้วงเอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง

“ว่าไงครับพี่”

(…)

“ตอนเย็นได้ไหม ตอนนี้ผมติดธุระมาดูงานศิลปะ”

(…)

“พี่ไม่รู้จักหรอกน่า”

(…)

“ครับ แล้วเจอกัน”

(…)

“เมื่อกี้เราพูดถึงไหนนะ” ฮายถาม

“ช่างมันเถอะ ทำงานต่อดีกว่า เดี่ยวช้า ตอนเย็นคุณมีนัดด้วยหนิ”

“บอกให้เรียกแร็กคูนไง งอนหรอ” ฮายดื่มไวน์จนหมดแก้วก่อนเดินมานั่งลงข้างๆฉันที่ถือจานสี

“ไม่ได้งอน แค่อยากให้งานเสร็จไวๆ คุณจะได้กลับไวๆด้วย” ฉันหันไปมองฮายพร้อมกับยู่ปากยกขึ้นใส่เขา ส่วนฮายก็เอื้อมมือมาบีบจมูก

“งอนชัดๆ ปากแข็งชะมัดเลย” มือไม้ถึงตัวตลอดเลย ฉันสะบัดหน้าหนีมือของเขา

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้งอน ตกลงคุณจะเอากี่ภาษา”

“ภาษาหนึ่ง ราคาเท่าไหร่” ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่เคยคิดราคา!!

“ถ้างั้นผมเหมาเอา 8 ภาษา เอาภาษาอะไรก็ได้ที่โคอาล่าถนัด แต่ขอให้ให้มีเกาหลีด้วยนะ”

“แล้วคุณแร็กคูนจะเอาแนวไหน หมายถึง คำคม กลอน ความรัก หรือะไรดี”

“นั่นสิเอาแนวไหนดี” ฮายทำท่าคิด “โคอาล่าพอมีไอเดียไหมครับ” ฮายนั่งลงข้างๆพร้อมกับเอาวงแขนมากอดฉันเข้าไปหา ตกใจหมดเลย เกือบปล่อยถาดสีแล้วไหมหละ!

“เอาเพลงของคุณไหม เพลงที่คุณชอบ เพลงที่คุณแต่ง ไม่ก็เพลงในวงของคุณ ยกประโยคเด็ดๆในเพลงขึ้นมา”

“อื้มได้ เอาเลยจัดไป” ฮายพูดพร้อมกับจูบปากฉัน กลิ่นของไวน์เข้าจมูกฉันพร้อมๆกับกลิ่นอ่อนๆของควันบุหรี่ จนฉันเกือบจะปล่อยถาดสีลงพื้น หากเขาจูบนานกว่านี้อีกนิดคงได้เช็ดพื้นกันวุ่นแน่ๆ

“นายสูบก่อนมาหรอ” เมื่อเขาผละออกไปฉันจึงถามขึ้น ที่จริงก็ได้กลิ่นตั้งแต่เขาจุ๊บครั้งแรกแล้วหละ แต่รอบนี้เขาดันจูบแล้วสอดแทรกลิ้นมาด้วยหนะสิ

“ไม่นะ วันนี้ผมยังไม่ได้สูบเลย มีกลิ่นติดหรอ”

“อื้ม สงสัยอยู่ในปอดสะสมมานาน ป่านนี้ปอดหายไป 1 ข้างแล้วมั้ง” ฉันแซวฮายเล่น ก่อนที่จะผละออกจากเขา

“ผมถึงจะหยุดสูบนี่ไง เพื่อได้ใกล้ชิดโคอาล่ามากขึ้น” ฉันหันไปจ้องเขานิ่งก่อน หันหน้าลงมองจานสีพร้อมกับจุ่มพู่กันลงไป “ผมอยากหยุดสูบเพื่อคุณจริงๆนะ ผมรู้สึกผิดจริงๆที่ทำให้คุณต้องกลายเป็นแบบนี้”

“คุณไม่ต้องทำเพื่อฉันหรอก ทำเพื่อตัวคุณเองเถอะ หยุดสูบได้ ก็ไม่เป็นมะเร็ง อายุก็ยืน กลิ่นลมหายใจก็ดีขึ้นด้วย”

“อื้มผมจะพยายามให้มากขึ้น”

“ฉันเป็นกำลังใจให้” ฉันเงยหน้าหันไปมองฮายที่นั่งข้างๆ

“3 เดทนี้ผมจะชนะใจคุณให้ได้โคอาลา” ขณะที่ฮายกำลังจะโน้มตัวลงมาอย่างช้า ฉันรีบลุกขึ้นทันที รู้ทันหรอก พูดคำจุ๊บคำ ฉวยโอกาสทีเนี่ย ใช่เขาเลยเหอะ!

“เรามาคิดหาประโยคเพลงกันเถอะ คุณชอบเพลงอะไรของตัวเองบ้าง” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

เราใช้เวลาในการทำ art อยู่ประมาณ 4 ชั่วโมง เพราะว่าเสียเวลาในการค้นหาเพลงและความเรื่องมากของฮายที่ตัวอักษรต้องเป๊ะต้องตรง ต้องเอียง ต้องโค้ง จนฉันเกร็งไปหมด และเถียงกับเขาไปมาหลายรอบมาก

“เสร็จซักที ปวดหลัง!!” ฉันพูดพร้อมกับทุบหลังตัวเองไปมา

“ผมก็ปวดหลัง โคอาลานวดหลังให้ผมหน่อยสิ เห็นเค้าบอกว่าคนไทยนวดเก่ง”

“ฉันสิต้องปวดกว่าคุณ คุณทำอะไรบ้างนอกจากเล่นมือถือ เดี๋ยวก็นั่ง เดี๋ยวก็เดินไปเดินมา เดี๋ยวก็เอาตัวต่อของลูกฉันมาเล่น ลุกขึ้นมาร้องเพลง เต้น วุ่นวายอย่างกับเด็ก” ฉันบ่นพร้อมกับเอาจานสีไปล้างที่อ่าง

“ก็ผมเป็นพวกอยู่นิ่งๆไม่เป็น สมาธิของผมค่อนข้างสั้นนี่นา แต่ถ้าเรื่องนั้นผมไม่สั้นนะครับ”

หืมมม!! เรื่องนั้น OMG วกไปเรื่องใต้สะดืออีกแล้วสินะ ตาเถรเอ้ย!! ทำไมเขาถึงไม่หยุดบ้ากามอีก

“ไม่คิดเรื่องแบบนั้นสักวันจะเป็นไรไหมเนี่ย” ฉันบ่นอุบอยู่คนเดียว

“ว่าแต่โคอาลาจะให้ผมตีราคาเองเลยหรอ”

“อื้ม ฉันตีไม่เป็น แร็กคูนสะดวกจ่ายเท่าไหร่ก็จ่ายมาเลย” ฮายเดินมาใกล้ๆ เรียกแร็กคูนจนฉันมองท่าทางการเดินของฮายเหมือนแร็กคูนไปแล้ว

“ผมเหมาเลยละกัน 25 ล้านบาท”

“แพงขนาดนั้นเลยหรอ แค่เขียนแค่นี้นะ” ฉันถาม

“อื้ม อาของผมบอกว่าภาษาหนึ่งตกที่ 2 ล้านบาท 8 ภาษา ก็ 16 ล้าน แต่ผมเหมาคุณแล้วกัน 20 ล้าน เป็นไง ใจดีไหม?”

ฉันมองหน้าของฮายที่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“นายยอมจ่ายค่ารูปแพงขนาดนี้เลยหรอ ครั้งก่อนก็ 15 ล้านบาท ครั้งนี้ 20 ล้านเลยนะ เพียงแค่ 1 รูป”

“ได้มาก็ขายไป เกร็งกำไรเหมือนที่ดิน ราคารูปพวกนี้มีแต่ขึ้นกับขึ้น ไม่มีราคาลงหรอก”

อ๋อ สั่งทำเพื่อทำขายนี่เอง ยิ่งเป็นดาราซุปเปอร์สตาร์แบบนี้แล้วแปบเดียวก็คงขายออกสินะ

“งั้นก็ตามสบาย คุณสะดวกโอนหรือจ่ายเป็นเช็ค” ฉันถามเขา

“เดี๋ยวผมเขียนเช็คให้” ฮายล้วงเอาเช็คขึ้นมาเขียนพร้อมกับยื่นให้ฉัน

“นี่ครับ รวยขึ้นภายใน 1 วัน”

“ขอบคุณค่ะ อดมื้อกินมื้อมานาน กำลังหาเงินจ่ายค่าเทอมลูกชายพอดีเลย โชคดีจริงๆ เฮง เฮง เฮง” ฉันว่าพร้อมกับเอาเช็คที่ได้ปัดไปมารอบตัวเอง “ส่วนรูปเดี๋ยวรอแห้งแล้วฉันจะให้คนจัดส่งไปที่บ้านคุณนะ”

“ครับ ว่าแต่ตอนนี้เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมง ทำอะไรกันดีโคอาลา” คำพูดแบบนี้ แววตาแบบนี้หมายความว่าไง ฉันตากจานสีเสร็จก็เดินถอยร่นออกไปให้ไกลเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ไม่ต้องทำอะไรค่ะ ก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมันสิ”

“เหลือตั้ง 2 ชั่วโมง ไวน์คุณก็ไม่ได้ดื่มสักนิดเหลืออีกตั้งครึ่งขวด”

“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่อยากดื่ม”

“แก้วเดียว!” ฮายยกแก้วไวน์ยื่นให้ฉัน “แล้วก็มานั่งคุย มาเรียนรู้กันดีกว่า OK ไหม”

“...” มามุกไหนเนี่ย

“งั้นเล่นเกมส์ก็ได้ เล่นเกมส์ตอบคำถาม ถ้าไม่อยากตอบก็แค่ดื่มไวน์ ถ้าตอบก็ไม่ต้องดื่ม”

“เกมส์อะไรเนี่ย”

“ก็โคอาล่าบอกว่าไม่อยากดื่มนี่นา คุณก็แค่ตอบคำถามผมจะได้ไม่ต้องดื่มไง หมดขวดนี้ผมก็จะกลับบ้าน ไม่หมดผมก็จะอยู่ที่นี่ต่อจนครบ 2 ชั่วโมง ตกลงตามนี้”

“เฮ้ย!! ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงคุณเลยนะ”

“ไม่รู้แหละ ผมถือว่าโคอาลาตกลง” พูดจบเขาก็รินไวน์ใส่แก้วของเขาแล้วก็เอามาวางไว้ข้างๆแก้วของฉันที่ยังคงเหลือครึ่งแก้ว

ตอนนี้เราสองคนนั่งกันที่โซฟา ฉันได้แต่มองแก้วไวน์อย่างหงุดหงิดใจ ลิมิตของฉันอยู่ที่ 3 แก้วที่มีสติพอควบคุมได้ เกินนี้คือเริ่มมึนและอาจจะเมาได้ ให้ตายเถอะ!! ซอนมินไม่อยู่ด้วย ปกติกินจนเมาซอนมินก็จะสามารถเกลี้ยกล่อมฉันให้หยุดอาละวาดและพูดมากได้ โดยเฉพาะสิ่งที่เก็บไว้ในใจที่ชอบเผลอพูดไปตอนดื่มจนเมานี่แหละ เรื่องอะไรก็ไม่กลัวเท่ากับเรื่องโปรแกรม

“ใครเริ่มก่อนดีผมเริ่มก่อนนะ”

“โคอาลาเกิดวันไหน”

“14 กุมภาพันธ์”

“วันวาเลนไทด์นี่นา” ฮายทำหน้าตกใจแถมยังยิ้มออกมาซะกว้างเชียว “ตาคุณถามบ้างแล้ว”

“ฉันไม่มีอะไรจะถามอะ”

“ถามมาเถอะน่าผมตอบได้หมด ถ้าคุณโคอาลาสุดเลิฟไม่ถามคุณก็ดื่ม”

“ฮ๊ะ!!?ไม่ได้อยู่ในกติกานี่นา”

“ก็นี่ไง ผมตั้งขึ้นมาแล้ว ดื่มเลยๆ ห้ามข้าม” เซ็งชะมัด!! ฉันยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มพรวดเดียวหมดแก้ว อ๊ายยย! เกลียดรสชาติแบบนี้ชะมัด หวานๆซ่าๆ ฉันได้แต่เลียริมฝีผากบางและกัดเม้มเอาไว้เพื่อข่มอารมณ์ตัวเองกับรสชาติแบบนี้

“เก่งมาก” ฮายรับแก้วไวน์จากมือฉันไปเติมจนครึ่งแก้ว “ตาผมบ้าง โคอาล่าจะบอกความจริงโปรแกรมเมื่อไหร่ว่าโปรแกรมคือลูกบุญธรรมของคุณ”

“ไม่ถามเรื่องแบบนี้สิ” ฉันมองหน้าเขาที่เอาแต่ขำฉัน ความคิดเขาเหมือนรู้ทางฉันแล้วหละ เขามุ่งตรงจะถามแต่เรื่องโปรแกรมเพื่อจะให้ฉันดื่มไวน์ให้หมด ไม่ได้การละไม่งั้นฉันอาจจะโดนเขารุกแน่ๆ

“ถ้าคุณไม่อยากตอบ คุณก็ดื่มสิ” ให้ตายเถอะ!! ดื่มอีกแล้ว ว่าแล้วฉันก็มองดูแก้วไวน์ของตัวเอง แล้วยกขึ้นดื่มอีก อ๊า!! หวานแหม่งๆเฝื่อนๆ ไม่ชอบเลย แทบอยากจะบ้วนทิ้งจริงๆ “ตาโคอาลาถามบ้าง” ฮายเติมแก้วไวน์ให้ฉันอีกแล้ว ขออย่าถามเรื่องโปรแกรมได้ไหม ฉันไม่อยากตอบคำถามเรื่องนี้ไม่ว่าเรื่องอะไร ไม่ได้การละ ฉันต้องให้ไวน์หมดไวๆก่อนที่ฉันจะเมา คิดหาคำถามที่เขาไม่อยากตอบดีกว่า

“แล้วแร๊กคูนหายป่วยจากโรคซึมเศร้าจนคิดจะฆ่าตัวตายหรือยัง ทุกวันนี้ยังต้องไปพบหมออีกไหม” เขาทำท่าชะงัก ไม่ตอบฉันแน่ๆท่าทางแบบนี้ ดื่มเลยๆ

“โคอาลาถามแบบนี้เพราะเป็นห่วงผมหรือแค่อยากรู้” ฮายถามฉันหรอ เขาต้องตอบสิไม่ใช่มาถาม โดว่ ตั้งกติกาเอง ดันลืมเองซะได้

“ไม่อยากตอบก็ดื่มสิคะ” ฉันยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีชัย เมื่อไม่ตอบแต่มาถามก็ต้องดื่มสิ

“ผมไม่ได้ไม่อยากตอบ แค่อยากรู้ความรู้สึกของโคอาลามากกว่า”

“แต่ว่าคุณยังไม่มีสิทธิ์ถาม เพราะว่าฉันถามคุณอยู่ ดื่มเลย!! ฉันเพิ่งคิดกติกา”

“ฮ๊ะ??”

“ตกใจทำไม ก็เมื่อกี้คุณก็เพิ่งตั้งกติกาใหม่เหมือนกัน”

“ได้!! ผมจะดื่ม งั้นคุณก็ตอบคำถามมาว่า ที่คุณถามเพราะว่าคุณแค่อยากรู้หรือว่าเป็นห่วงผม เพราะอะไร”

“ก็ต้องอยากรู้เฉยๆสิ มันต้องมีเหตุผลมากกว่านี้ด้วยหรอ”

“งั้นคุณก็ดื่มเลย ตอบคำถามไม่เคลียร์”

“อะไรกันเนี่ย!!” สุดท้ายฉันกับฮายก็เลยต้องดื่มไวน์พร้อมกัน เฮ้อ!!! เป็นเกมส์ที่ไม่ได้อะไรเลยนอกจากดื่ม และดื่ม!! 3 ฉัน เริ่มมึนแล้วนะ!! อีกแก้วนี่คือไม่รู้ว่าจะคุมตัวเองได้มากน้อยขนาดไหน “พอแล้วได้ไหม ฉันพอแล้ว”

“เดี๋ยวสิ ” ฮายเอื้อมมือมาจับฉันไว้ ในขณะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นยืน “นั่งลงก่อนอีกประมาณ 2 แก้ว จะหมดขวดแล้วนะ แค่คนละคำถาม”

“แต่ว่า”

“ตกลงกันแล้วไง ไม่งั้นผมก็จะอยู่ต่อจนครบ 2 ชั่วโมง” ฉันมองหน้าอายด้วยสายตาที่เริ่มเบลอๆ สลับไปมากับแก้วไวน์ ดูท่าทางของเขาแล้วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด เขาไม่คิดจะเมาหรือมีอาการอะไรเลยหรือไง

“คุณถาม!”

“ใช้คำถามเดิมได้ไหม คิดไม่ออก” ฉันพูดพร้อมกับเอามือมาขยี้ตา มันเบลอแล้วจริงๆนะ ให้ตายเถอะ

“ได้ ผมจะตอบให้! ผมยังไปหาหมออยู่แต่ว่า 6 เดือนไปที ไม่ได้ไปทุกเดือนเหมือนเมื่อก่อน ผมยังไม่ได้หายขาดหรอกโรคนั้นก็มาเป็นพักๆ แต่ที่ได้มาเพิ่มคงเป็นเรื่องราวบางเรื่องที่เหมือนผมจะลืมๆไป แล้วฝันวกไปวนมาเกือบทุกคืน ก็ยังต้องทานยานอนหลับและยาแก้เครียดเหมือนเดิม” ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตอบคำถามฉัน แถมยังพูดออกมาหมดเปลือก ทั้งๆที่เรา 2 คนไม่ได้สนิทกันจนจะต้องพูดมาขนาดนั้น

“ทำไมคุณถึงกล้าบอกฉัน เราไม่ได้สนิทกันขนาดคุณจะบอกเรื่องส่วนตัวของคุณนะ”

“ถ้าเป็นคนอื่น ผมคงไม่บอก แต่เพราะเป็นโคอาลาของผม ผมถึงบอก อีกอย่างเราก็เดทกันอยู่”

“คุณไว้ใจฉันหรอ? ถ้าฉันไปบอกคนอื่นหละ”

“คุณไม่บอกหรอก เพราะว่าผมมีคลิปของคุณ”

“ห๊ะ?”

“ดื่มไวน์ที่เหลือให้หมด 2 แก้วซะ คุณถามมา 2 คำถาม”

“ห๊ะ? อะไรของคุณเนี่ย โกงอะ”

“ก็คุณถามมาจริงๆ ผมก็ตอบคำถามคุณหมด”

ให้ตายเถอะ เอาอีกแล้ว ฉันหลงกลผู้ชายคนนี้อีกแล้ว!!! ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า และดื่มไวน์ที่เหลือ 2 แก้วที่วางเรียงต่อฉัน ฮายมองฉันอย่างสะใจ ความคิดของเขาฉันได้ยินหมดแหละ เขากำลังตลกและหัวเราะฉันอยู่ และเขาก็รู้ด้วยมองออกว่าฉันเป็นพวกคออ่อน ทานได้ แต่ทานได้ไม่เยอะ

“อ๊า! หมดแล้วๆ นายออกบ้านฉันไปได้แล้ว” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด คอพับ โยกไปโยกมา ทรงตัวไม่ค่อยจะได้แล้ว

ไม่ทันที่ฉันจะลุกขึ้นไปส่งเขา ก็โดนเขารวบหัวรวบหางผลักนอนลงบนโซฟาเสียแล้ว อ๊าก!! ไม่นะ ฉันไม่มีแรงสู้ อย่ามาทำอะไรแบบนี้ในบ้านของฉันนะ ฉันไม่อยากเสียตัวรอบ 2 กับผู้ชายเจ้าเล่ห์แบบนี้อีกแล้ว

“อย่านะ คนเจ้าเล่ห์ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวก็ท้องขึ้นมาอีกหรอก”

“คุณเคยท้องหรือไง” ฮายถามฉันชิดริมฝีปาก นี่ฉันเผลอพูดไปหรอวะ โถ่เว้ย!!! สติๆ 5 แก้วเราต้องไม่พูดอะไรออกไปเด็ดขาด

“ยุ่ง!!”

“งั้นเราก็มาฟื้นความจำกันเถอะ”

“ม่ายยยย!!!”

ตอนนี้ฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วหละ เพราะว่าปากของฉันถูกปากของฮายประกบไว้แน่นลิ้นเปียกที่มีแต่กลิ่นไวน์และรสชาติหวานๆ มันเอ่อล้นหยอกเย้าเข้ามาในโพรงปากของฉันอย่างเมามันส์ ฉันพยายามดิ้นสู้แต่สู้ไม่ได้จริงๆ แรงกดทับของผู้ชายอย่างเขาบวกกับอาการเมาของฉันมันทำให้แรงที่ปกติมีมากมายก่ายกองมันหายไปหมด มือก็ถูกจับตรึงไว้ที่บนหัว ฉันดิ้นไปไหนไม่รอดแล้ว ช่วยด้วย!!! ฮายผละริมฝีปากออกจากฉัน ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า

“เดท 3 ครั้งของเรา ชนะใจหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่กายของคุณผมชนะแน่นอน”

พูดจบก็ประกบปากฉันต่อ พร้อมกับมือที่ซุกเข้ามาภายใต้ร่มผ้าหนาของฉัน...ฉันทำไมต้องมาพลาดอะไรแบบนี้ พระเจ้าอุตส่าห์ให้ฉันได้ยินความคิดของเขาแท้ๆ แต่ทำไมต้องทำให้ฉันแพ้เรื่องอย่างว่าด้วย พับผ่าเซ้!!!

พาราแรว: ตอนหน้าก็จะมี NC++ ด้วยน๊า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น