Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 58 พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับผมเหรอ

ชื่อตอน : บทที่ 58 พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับผมเหรอ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 226

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 58 พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับผมเหรอ
แบบอักษร

 

 

 

จูอี้หลงหลับตา รู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว ลำตัวเขาแนบชิดกับไป๋อวี่ ศีรษะพิงเข้ากับไหล่และใบหน้าที่ซุกไซร้อยู่ในผมเหนือใบหู จูอี้หลงอยากจะโอบกอดร่างที่อยู่เบื้องหน้า แต่เขาทำไม่ได้ เขาทำไม่ได้.... 

จูอี้หลงพยายามเรียกสติกลับคืนมา เขาผงะออกห่างไป๋อวี่ ใช้มือทั้งสองข้างยันไป๋อวี่ออกไป พร้อมกับก้าวถอยออกมาด้านหลัง 

"ทำไม พี่กลัวอะไร พี่กลัวว่าพี่จะอดใจไม่ไหวใช่ไหม..." ไป๋อวี่ส่งรอยยิ้มยียวนมาให้ 

"ผมพาทีมงานมากินข้าว เดี๋ยวต้องรีบกลับกองฯ เรามีเวลาพักไม่นาน" จูอี้หลงอธิบาย นัยน์ตามองลงที่พื้น 

"ผม...เหรอ อ้อ คุณจูอี้หลง คุณเป็นดาราใหญ่งานรัดตัวนี่นา "ผม" ลืมไป" ไป๋อวี่เน้นคำว่า "ผม" ที่เขาเรียกตัวเอง 

"จริงสิ ผมรู้มาว่าคุณจะได้ร่วมงานกับ CCTV...." ไป๋อวี่ทอดเสียง เว้นระยะ แล้วจ้องหน้าจูอี้หลง 

"ผมล่ะทึ่งจริงๆ "คุณ" ทำได้ยังไงเนี่ย ...ขนาด "ผม" เป็นลูกพ่อแท้ๆ ก็ยังไม่มีปัญญาเลย" น้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง ใครได้ยินก็คงต้องโกรธแน่ แต่จูอี้หลงกลับเงียบเฉย เขาหันตัวเดินไปยกล้อเข็นอาหารขึ้นมาตั้งไว้เหมือนเดิม ไป๋อวี่ปราดตามมา 

"ทำไมเงียบไปล่ะ" เขาคว้าข้อมือจูอี้หลงมาบีบไว้แน่น นัยตาส่อแววโกรธเกรี้ยว จูอี้หลงบิดข้อสะบัดมือของไป๋อวี่ออกไป เขาก้มลงเก็บจานเมลามีนที่ตกเกลื่อนพื้น ไม่ใส่ใจไป๋อวี่ 

ไป๋อวี่เลือดขึ้นหน้าแล้ว เขากระชากคอเสื้อจูอี้หลงจากทางด้านหลัง จูอี้หลงถูกกระชากจากท่าที่กำลังก้มลงเก็บจาน เขาหมุนตัวสะบัดออกจากการเกาะกุมตามสัญชาตญาณ ใช้หมัดแบบเปิดฝ่ามือปัดกระแทกมือของไป๋อวี่ออกไป ทำให้หลังมือของไป๋อวี่ฟาดเข้ากับหน้าของตัวเองจนเกิดเป็นรอยนิ้วแดงปื้นนึง แต่ไป๋อวี่ไม่สนใจ 

"บอกผมมา ว่าพี่คุยอะไรกับพ่อผม" ไป๋อวี่ตะโกน พุ่งเข้ารวบคอเสื้อของจูอี้หลง ที่นิ่งเฉยปล่อยให้เขารวบคอเสื้อแล้วเขย่า ไป๋อวี่ดันจูอี้หลงจนเขาถอยกรูดไปติดผนัง 

"ทำไม ...พูดไม่ออกล่ะสิ ..." เขาคาดคั้นคนที่เอาแต่เงียบแล้วหลบสายตาลงต่ำ 

"ย๊ากกกก" ไป๋อวี่ร้องเหมือนคนเสียสติ เขากระแทกจูอี้หลงกับผนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

"บอกมาสิ บอกมา พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับผมเหรอ" ไป๋อวี่เริ่มร้องไห้แล้ว 

"ไม่มี" เป็นเสียงแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากริมฝีปากของคนที่ถูกกระแทกจนหัวกระดอนไปมาไม่หยุด 

ไป๋อวี่ชงัก เขาปล่อยมือจากคอเสื้อของจูอี้หลงแล้วเงื้อมือขึ้นฟาดหน้านั้นฉาดแล้วฉาดเล่า จนมุมปากของจูอี้หลงแตก 

"พูดสิ ทำไมไม่พูด พี่มีเรื่องที่จะต้องอธิบายกับผมไม่ใช่หรือไง" ไป๋อวี่ร้องไห้ เขาไม่เข้าใจคนที่อยู่ตรงหน้าจริงๆ มือที่เงื้อง่าขึ้นตบหน้าจูอี้หลงเปลี่ยนมากุมอยู่ที่อกของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆทรุดลงคุกเข่ากับพื้น เขาเงยหน้าขึ้นหาคนที่ยืนพิงติดพนัง มองดูแก้มที่บวมแดงและริมฝีปากที่บวมเจ่อมีเลือดไหล 

"ทำไมพี่จะต้องคุยกับไป๋เทียนจ้าว พี่คุยอะไรกับไอ้ปีศาจนั่น" ไป๋อวี่หอบหายใจ 

"พี่ไม่ได้ขายผมให้กับไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นใช่ไหม" 

"เขาเป็นพ่อนายนะ" จูอี้หลงติง แล้วใช้นิ้วแตะเช็ดเลือดที่ซึมบริเวณมุมปาก 

"นั่นไม่ใช่คำพูดที่ผมอยากได้ยิน" ไป๋อวี่ตวาดกลับ นัยตาเหลือบไปมองที่พื้นข้างตัว เขาเอียงตัวลงไปคว้าช้อนส้อมที่พื้นขึ้นมาแล้วดีดตัวขึ้นยืน มือข้างนึงกดลำคอของจูอี้หลงไว้กับผนัง มือข้างที่กำส้อมไว้เงื้อขึ้นสูง 

"พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเหรอ พี่รับสินบนจากไป๋เทียนจ้าวใช่ไม๊" ไป๋อวี่ยังต้องการคำตอบ เมื่อเห็นจูอี้หลงหุบปากเงียบ ไป๋อวี่ก็ลดแขนวูบลงมาเหมือนจะแทงจูอี้หลงด้วยส้อมที่อยู่ในมือ จูอี้หลงยกแขนขึ้นรับตามสัญชาตญาณ ส้อมสเตนเลสปักแทงเข้าบริเวณเหนือข้อมือเสียงดังฉึก 

"โอ้ย" จูอี้หลงร้อง ไป๋อวี่ตกใจ ทิ้งส้อมออกจากมือ รีบคว้าแขนจูอี้หลงไว้ พอเขาเห็นเลือด เขาก็ละล่ำละลักแทบไม่เป็นคำ 

"พี่ยกแขนขึ้นรับทำไม ผมไม่ได้จะแทงพี่จริงๆซักหน่อย พี่ซันพี่ซัน" ไป๋อวี่ตะโกนเรียก 

"ถือว่าผมชดใช้ให้คุณก็แล้วกัน" จูอี้หลงกล่าว จังหวะเดียวกับที่หลินชิงหูกับถังซันพรวดพราดเข้ามา ทั้งคู่ชะงักเฮือก เมื่อเห็นไป๋อวี่ใช้มือทั้งสองช้อนจับศรีษะจูอี้หลงแล้วจูบเขาอึดใจใหญ่ก่อนจะถอนริมฝีปากออก 

"มันต้องชดใช้กันทั้งชีวิต .... แค่นี้ผมยังคิดว่าไม่คุ้ม" ไป๋อวี่กล่าวห้วนๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหมุนตัวเดินออกจากห้องไป 

หลินชิงหูสไลด์ตัวเข้าช้อนร่างจูอี้หลงที่ร่วงผล็อยลงพื้น ในขณะที่ถังซันรีบตามไป๋อวี่ออกไปจนชนกันจูไฉ่หงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามา ทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครกล่าวคำขอโทษ เพียงสบตากันแค่แว่บเดียวเท่านั้น 

ทั้งจูอี้หลง จูไฉ่หงและหลินชิงหูไม่มีใครได้ทานมื้อเที่ยง มีแต่ทีมงานที่ชมเปาะว่าหม้อไฟอร่อยจริงๆ ถึงจะไม่ได้กินสเต็กแต่ก็ไม่เสียดายเลย ก่อนที่ทีมงานจะทานหม้อไฟเสร็จแล้วลงมาที่รถ จูไฉ่หงก็ทำแผลที่แขนให้จูอี้หลงเสร็จแล้ว เธอใช้เจลเย็นคลูแพ็คประคบแก้มและปากให้เขา จูอี้หลงสวมหมวกแก๊ปกับผ้าคาดปาก เขาดึงฮู้ดของเสื้อโค้ทขึ้นคลุมทับหมวกแก้ปอีกชั้นนึง แค่นี้ก็ไม่มีใครมองเห็นใบหน้าที่บวมแดงของเขาแล้ว 

ไม่มีใครแปลกใจที่จูอี้หลงมารออยู่ในรถ เพราะหลินชิงหูมีกุญแจรถอีกชุดหนึ่ง และระยะหลังๆนี้ พวกเขาก็มักจะแยกตัวกันมาขึ้นรถบ่อยๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตจนถูกรุมล้อมจากบรรดาแฟนๆ ระหว่างทาง น้องๆในทีมนอกจากจะขอบคุณที่พามาทานหม้อไฟอร่อยๆ ยังถามถึงสเต็กว่าตกลงมีใครสั่งมากินไหม หลินชิงหูแค่ตอบสั้นๆว่า อืม บรรยากาศในรถดูอึมครึมจนทุกคนเลือกที่จะปิดปากเงียบมาตลอดทาง 

ผู้กำกับไม่เอ่ยถามแม้แต่คำเดียวว่าจูอี้หลงไปทำอะไรมาหน้าเขาถึงได้เป็นอย่างนั้น เขารีบปรึกษากับคนคุมคิวและสคริปต์ ว่าจะเลื่อนเอาฉากไหนขึ้นมาถ่ายก่อนได้บ้าง อู๋เสียเป็นตัวละครที่ต้องบาดเจ็บ สะบักสะบอมอยู่แล้ว สลับเอาฉากที่ไม่แย้งกับสภาพภายนอกของจูอี้หลงตอนนี้มาถ่ายทำก่อนก็ใช้ได้แล้ว จูอี้หลงค้อมตัวลงขอโทษทุกๆคนที่เขาทำให้ลำบาก ทีมงานทุกคนของเขาก็ค้อมตัวลงขอโทษคนอื่นๆด้วยเช่นกัน ถึงแม้จะยังงงๆอยู่ว่าจูเหล่าซือไปมีเรื่องกับใครมา พวกเขาถึงได้ไม่รู้ 

ถึงจะไม่มีใครถามว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาถึงกลับมาในสภาพอย่างนั้น แต่คนเราก็ยังอดซุบซิบกันไม่ได้ คำว่าไป๋อวี่เพียงแค่คำเดี๋ยวก็ดูเหมือนจะอธิบายทุกอย่าง และทำให้แต่ละคนต่างก็เปลี่ยนเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้เหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องของไป๋อวี่กับจูอี้หลงเป็นเหมือนเผือกร้อนที่ไม่มีใครอยากถือไว้ในมือ รีบโยนออกไปให้ไกลตัวจะดีเป็นที่สุด 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}