Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 57 สเต็ก

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 57 สเต็ก
แบบอักษร

​        หลินชิงหูพุ่งลงจากรถเป็นคนแรกเขาก้าวยาวๆ เดินห่างออกไปพร้อมกับกรอกเสียงลงในโทรศัพท์ 

"ให้ใครก็ได้ ไปยกหม้อไฟออกจากห้องจูเหล่าซือหน่อย เดี๋ยวก่อน ไม่ต้องไม่ต้อง ไม่ทันแล้ว เดี๋ยวจะสลับห้องเอา เราจะไม่ใช้ห้องที่มีหม้อไฟนะ มาใช้ห้องที่มีสเต็กแทน" พูดจบเขาก็รีบวางหู 

ถังซันขมวดคิ้ว มองโทรศัพท์ในมือ 

"ย้ายไปห้องข้างๆนี่" เขาบอกไป๋อวี่ 

"ทำไมล่ะ หลงเกอไม่กินหม้อไฟแล้วเหรอ" 

"ฉันยกนายใส่พานมาให้เขากิน เขายังจะอยากกินหม้อไฟอีกหรือไง" ถังซันโบกมือไล่ไป๋อวี่ไปทางประตูห้อง ไป๋อวี่ยักคิ้ว ทำหน้าทะเล้น 

ถึงในใจเขาจะอัดแน่นไปด้วยความกังวล แต่สีหน้าก็ยังฉาบไปด้วยรอยยิ้ม ไป๋อวี่ก็เป็นคนอย่างนี้เอง จะมีใครซักกี่คนที่รู้ว่าในใจเขาเจ็บปวดขนาดไหน ... ถังซันได้แต่ถอนใจ 

จูอี้หลงยังนั่งเฉยอยู่ในรถ สัญชาตญาณบอกเขาว่า กำลังจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาเห็นหลินชิงหูกับจูไฉ่หงส่งข้อความรัวๆ นี่ไม่ใช่วิธีที่พวกเขาติดต่อกันเวลาไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องหรือยังไง กับทีมของไป๋อวี่ พวกเขาก็ติดต่อกันด้วยวิธีนี้ 

...ไป๋อวี่? 

"จูเหล่าซือ ลงมาได้แล้วค่ะ หนูหิวจะแย่แล้ว" ช่างแต่งหน้าวัยยี่สิบกว่าๆเร่ง จูอี้หลงได้แต่รีบลงจากรถ ทั้งที่ใจไม่อยากลงไปเลย หลินชิงหูกับผู้ช่วยสไตลิสต์เดินนำเข้าไปก่อนแล้ว จูไฉ่หงหยุดยืนรอเขาอยู่ ช่างกล้องก้าวนำขึ้นไปข้างหน้าก่อนจะหันมาเก็บรูปจูอี้หลงสองสามแชะ คนขับรถเดินตามมาติดๆ จูอี้หลงถอนใจเบาๆ ช่างเถอะ อะไรจะเกิดก็เกิด เราจะคิดมากไปทำไม... 

หลินชิงหูปราดไปเอากุญแจที่เค้าเตอร์ พนักงานต้อนรับเผยยิ้มหวาน บอกว่าเพื่อนคุณขึ้นไปก่อนแล้วนะคะ หลินชิงหูรับคำ ครับ แล้วรีบเดินจากมา คนอื่นๆในทีมยืนอยู่หน้าลิฟท์ พอเขามาถึงลิฟท์ก็เปิดพอดี ทั้งหมดรีบเข้าไปในลิฟท์ 

"ชั้นสามเอง" หลินชิงหูบอก เมื่อลิฟท์เปิด เขาจะยื่นกุญแจให้กับผู้ช่วยสไตลิสต์แล้วก็ต้องอุทานในใจ ตายห่ะ... รีบจนลืมถาม ห้องไหนเป็นห้องไหนล่ะเนี่ย 

หลินชิงหูตัดสินใจเดินนำทุกคนไป เขาปราดเข้าหาห้องแรก มือจับลูกปิดประตูแล้วจะสอดกุญแจเพื่อไขประตูห้อง ลูกบิดประตูหมุนฟรีอยู่ทำให้เขาถอนหายใจพรวด หันมาหาน้องๆในทีม 

"อ๊ะ ลืมไป นี่กุญแจห้องพวกเธอ อาหารคงจะอยู่ในห้องแล้วล่ะ กินให้อร่อย แต่ก็ทำเวลาหน่อยนะ ยังต้องตีรถกลับไปอีก" สาวน้อยช่างแต่งหน้ารีบคว้ากุญแจหมับ หลินชิงหูรอจนพวกนั้นเข้าห้องที่อยู่ติดกัน ปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเปิดประตูห้องเดินนำจูไฉ่หงกับจูอี้หลงเข้าไป จูอี้หลงชะงักเมื่อหลินชิงหูกับจูไฉ่หงเดินหลบออกไปด้านข้าง ทำให้เขามองเห็นทั้งห้องอย่างชัดเจน 

ไป๋อวี่ยืนอยู่ตรงนั้น ตรงกลางห้อง ด้านข้างรถเข็นที่มีจานสเต็กวางซ้อนสลับหว่างกันอยู่ จูอี้หลงหมุนตัวจะออกจากห้อง แต่เจอถังซันขยับตัวมายืนขวางไว้ จูอี้หลงหันขวับมามองหลินชิงหูที่เมื่อครู่เปิดประตูห้องเดินนำเข้ามาก่อนพร้อมกับจูไฉ่หง นัยน์ตาจูอี้หลงวาวโรจน์ ใครๆก็รู้ว่าเวลาจูเหล่าซือโกรธ เขาน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร 

หลินชิงหูรู้สึกเหมือนมีธนูนับหมื่นๆดอก พุ่งจากสายตาของจูอี้หลงเข้าปักบนอกของเขา เขาแทบจะทรุดลงไปแต่ได้จูไฉ่หงดันอยู่ทางด้านหลัง ทำให้เขาได้สติ ค่อยๆเดินเลี่ยงไปทางถังซัน 

"ขอร้องล่ะ อาหลง นายค่อยๆคุยกับไป๋เหล่าซือได้ไหม... พวกพี่จะรออยู่ห้องข้างๆนะ..." ไม่รอให้จูอี้หลงตอบ หลินชิงหูก็ปราดเข้าด้านหลังถังซัน เปิดประตู แทรกตัวออกไป จูไฉ่หงทำตัวลีบพุ่งตามออกไปติดๆ ถังซันค้อมหัวให้จูอี้หลงก่อนจะหมุนตัวตามจูไฉ่หงออกไป แต่เขาไม่ทันจะก้าวออกจากห้องด้วยซ้ำ เมื่อเสียงโครมทางด้านหลังทำให้เขาชงัก รีบหันกลับไปมอง 

ประตูที่ยังเปิดอ้าอยู่ เผยให้เห็นภาพจูอี้หลงที่ทลายล้อเข็นอาหาร จนมันล้มลง เสียงโครมดังลั่น 

จูไฉ่หงยกมือทั้งสองขึ้นปิดปาก กักเสียงร้องของตนเองไว้ เธอเป็นห่วงกลัวว่าอาหลงของเธอจะโดนทำร้าย แต่เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเวลาจูเหล่าซือโกรธ เขาจะน่ากลัวสุดๆ เขาไม่ใช่คนที่จะโกรธอะไรได้ง่ายๆ ตั้งแต่ที่เธอเคยทำงานกับเขามา เธอเคยเห็นเขาโกรธมากจริงๆก็เพียงแค่ครั้งเดียว ครั้งที่มีนักแสดงหญิงคนหนึ่งพยายามจะเข้าไปในห้องพักของเขา เขารักษามารยาทอย่างถึงที่สุด ต่อเมื่อนักแสดงคนนั้นได้ล่าทัพจากไปแล้ว จูไฉ่หงจึงได้เห็นความเกรี้ยวกราดของเขา ทำเอาเธอผวาไปอีกเป็นเดือนๆทีเดียว ค่าที่ว่าปกติเขาไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์ พอเขาแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวแค่เพียงครั้งเดียวก็ทำเอาทีมงานหัวหดกันไปหมด 

คนที่ไม่ตกใจเลยกลับเป็นไป๋อวี่ ไป๋อวี่เดินเข้ามาจับต้นแขนทั้งสองข้างของจูอี้หลงที่หน้าแดงก่ำและหายใจหอบจนตัวโยนด้วยความโกรธอยู่ สัมผัสเบาๆนั้นดูเหมือนจะทำให้มังกรร้ายสงบลงอย่างรวดเร็ว 

ถังซันรีบถอยออกมา แล้วปิดประตูตามหลัง จูไฉ่หงคลายมือออกจากปาก 

"มะ ไม่เป็นไรเหรอ จูเหล่าซือเวลาโกรธน่ะ หักคอไป๋เหล่าซือของพี่ได้ง่ายๆเลยนะ" เสียงของเธอทั้งสั่นทั้งแหบพร่า 

"ไป๋เหล่าซือปราบมังกรตัวนี้ได้ตั้งนานแล้ว เธอไม่รู้หรือไง" ถังซันพูดด้วยสีหน้าเรียบๆ แต่แววตายังส่อเค้ากังวลอยู่ 

หลินชิงหูยังเอามือยันประตูไว้ไม่ปล่อยให้มันปิดล็อค เขาล้วงเทปอย่างหนาออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่ ฉีกมันออกปิดบริเวณร่องสำหรับล็อคประตู แล้วปล่อยให้ประตูงับอยู่เฉยๆโดยไม่ดึงให้มันล็อค  หลินชิงหูยืนพิงผนังข้างกรอบประตู เงี่ยหูฟังเสียงในห้อง 

"ไม่อยากจะเจอผมจนโกรธถึงขนาดนี้เลยเหรอ" ไป๋อวี่ถาม แล้วค่อยๆรวบตัวจูอี้หลงเข้ามากอด เขากอดจูอี้หลงไว้หลวมๆ ฝังจมูกลงบนเส้นผมที่ยังมีกลิ่นแชมพูอ่อนๆ กลิ่นแชมพูที่ผสมกลมกลืนกับกลิ่นเนื้อของจูอี้หลงเอง กลิ่นที่เคยปลุกเร้าไป๋อวี่จนเขาปวดเกร็งไปทั้งตัว ตอนนี้เขาก็มีอาการไม่ต่างไปจากเคยเลย อยากจะกอดรัดจูอี้หลงให้แน่นกว่านี้ แต่เขาไม่กล้า เขากลัวว่าคนในอ้อมแขนจะตกใจหนีเขาไป ไป๋อวี่กัดริมฝีปากจนห้อเลือด... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}