marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 32: เล่นเกม

ชื่อตอน : ตอนที่ 32: เล่นเกม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32: เล่นเกม
แบบอักษร





image



“โฮตอนนี้อาการของเมียฉันเป็นไงบ้าง” ทันทีที่ออกจากห้องประชุมผมรีบกดโทร.หาน้องชายผมทันทีด้วยความเป็นห่วงคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ผมรู้สึกเหมือนจะมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับเธอ...

‘ไม่เป็นไรแล้วครับพี่ทำงานเถอะทางนี้ผมจะดูแลให้เอง’ ไม่เป็นไรแล้วอย่างนั้นเหรอ!!!! หมายความว่าไงว่ะ!!!

“เดี๋ยว....”

‘แค่นี้นะพี่กลับมาค่อยคุยกันผมมีธุระ’ ผมไม่ทันพูดจบไอ้น้องบ้าก็กดวางสายไปทิ้งผมยืนค้างกลางอากาศว่าเกิดอะไรขึ้นอยากคุยให้รู้เรื่องแต่โทร.กลับไปอีกไอ้โฮก็ไม่ยอมรับสงสัยต้องรีบเคลียร์รีบกลับไปดูเองละ....

“อ้าววว...มิสเตอร์ชเวยังไม่กลับโรงแรมเหรอค่ะ” แต่ไม่ทันได้ไปไหนกมีผู้หญิงคนหนึ่งทักผมขึ้นเธอเดินมาพร้อมกับสามีของเธอ ปีเตอร์ คอนราดสันทั้งคู่เป็นผู้ถือหุ้นรองจากผม

“ยังเลยครับ...กำลังว่าจะกลับพอดี”

“เหนื่อยหน่อยนะครับมิสเตอร์ชเวพึ่งบินมาแท้ๆแต่ไม่ทันได้พักผ่อนเลยก็ต้องเข้าห้องประชุมละสีหน้าคุณดูเหนื่อยๆ” ผมยิ้มแห้งๆให้พวกเขาก็คงจะจริงอย่างที่เขาพูดละมั้งผมนอนไม่ค่อยหลับเลยตั้งแต่เกิดเรื่องกับมิน

“พักผ่อนบ้างนะคะคุณชเว”

“ขอบคุณครับ...ไว้เสร็จการประชุมนี้ผมคงพักไปอีกยาวแน่ๆ”

“ฮ่าๆๆๆ....คงจะเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ” จากนั้นเราสามคนก็เดินไปคุยไปเกี่ยวกับเรื่องหุ้นและตลาดโลกในปัจจุบันนี้ถึงจะหัวเราะต่อหน้าคนอื่นได้แต่ในใจผมตอนนี้อยากบินไปหาคนตัวเล็กให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยจริงๆ....

‘เดี๋ยวไปหานะเดี๋ยวไปหา...’



หนึ่งอาทิตย์ต่อมา



ผมลงจากเครื่องบินอย่างรีบร้อนก้าวเดินไปที่รถและรีบขับออกไปตรงไปยังโรงพยาบาลทันทีหลังจากประชุมเสร็จผมก็รีบขึ้นเครื่องกลับมาที่นี่เลยโดยไม่สนใจงานเลี้ยงที่จะเกิดขึ้นจิตใจของผมตอนนี้มันอยู่ที่แค่ร่างบางนั้นจริงๆ....

ไม่นานผมก็มาถึงโรงพยาบาลก็รีบตรงดิ่งไปชั้นที่18เลย....


ตึก ตึกๆ ตึก ตึกๆ

แอ๊ดดดดด


ผมเดินเข้าไปในห้องพักของคนตัวเล็กโดยไม่ได้หวังว่าเธอจะฟื้นหรืออะไรเลยขอแค่เธอไม่เป็นไรอะไรไปมากกว่านี้ผมก็ดีใจมากละแต่ทันทีที่เข้าไปในห้องผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะของคนคุยกันผมจึงรีบวิ่งเข้าไปดู....

“อ้าววว...มาแล้วเหรอค่ะพี่ซา” เสียงใสๆของเฺธอทำใหตอนนี้ผมแทบไม่สนใจทุกสิ่งรอบตัวแค่เพียงมองไปยังร่างเล็กที่นั่งยิ้มให้อยู่บนเตียง....

“มิน....มิน!!!!!!” สองเท้ารีบวิ่งไปสวมกอดใส่คนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนเพราะกลัวเธอเจ็บน้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากออกมาอย่างไม่อายใครหัวใจพร่องโตขึ้นอย่างมีเรียวแรง...

“หือ....ทำไมโทรมแบบนี้ค่ะใต้ตาคล้ำเชียวไม่ได้นอนเลยเหรอ” ผมไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้เพราะตอนนี้ผมร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหลไปหมดเหมือนเด็กหลงทางหาแม่ไม่เจออย่างนั้นเลย...

“ทำงานเหนื่อยมั้ย...” ผมส่ายหน้าแทนคำตอบเพราะยังคงร้องไห้อยู่....

“หยุดร้องได้แล้วไม่อายน้องๆหรือไง” เธอยังคงทำหน้าทะเล้นมองผมแถมยังเหลือบตาไปมองฝั่งห้องรับแขกที่มีน้องๆผมนั่งอยู่ครบหน้าผมรีบเช็ดน้ำตาทันทีที่นึกขึ้นได้....

“ก็คนดีใจนิ”

คลืดดดดดด

ผมพูดไปพร้อมกับสั่งน้ำมูกไปให้ตายเถอะเกิดมาสามสิบสองปีพึ่งเคยร้องไห้เพราะดีใจมากแบบนี้เป็นครั้งแรก

“ฮ่าๆๆๆ....ไม่ต้องอายหรอกพี่ซาผมถ่ายคลิปไว้ละฮ่าๆ” เสียงขออึนโฮดังขึ้นพร้อมกับชูมือถือขึ้นมาให้ผมดู

“ไอ้บ้าลบเดี๋ยวนี้!!”

“ฮ่าๆ...ใครจะลบง่ายๆฮ่าๆ” จากนั้นพวกนั้นก็หัวเราะอย่างชอบใจจนผมเริ่มปล่อยวางละให้มีนเก็บไว้เถอะอีกเดี๋ยวคงลืมไปเอง...

“ฟื้นตอนไหน...ทำไมไม่ติดต่อหาพี่บ้าง”

“เห็นโฮบอกว่าพี่ไปประชุมไม่อยากกวนรอพี่กลับมาดีกว่า...ฟื้นมาได้สี่วันแล้วตอนนี้เริ่มดีขึ้นมากแล้วด้วย” เสียงใสตอบผมมาอย่างเจื้อยแจ้วราวกับอยากบอกผมว่าเธอไม่โอเคแล้ว....

“แล้วเป็นอะไรจู่ๆถึงตกบันไดลงมา...”

“ฉันจำเรื่องวันนั้นไม่ได้เลยไม่รู้ทำไม...” ผมยืนมือไปลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆพร้อมกับมองหน้าเธออย่างหวงแหน

“จำไม่ได้ก็ไม่ต้องนึกมากเดี๋ยวปวดหัวให้หายดีก่อนก็ได้” ผมสวมกอดเธออีกครั้ง...พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ปกปิดเรื่องบางอย่างจากเธอ

“ค่ะ...”

หลังจากนั้นไม่นานคุณพยาบาลก็เขามาดูอาการของเธอพร้อมกับให้ยาเพื่อจะให้เธอพักผ่อนจากตอนที่คนตัวเล็กตื่นเรามีแต่เสียงหัวเราะและเสียงแซวจากสี่คนนั้นแต่พอเธอหลับทุกอย่างกก็เข้าสู่ความเงียบทันทีโฮส่งสัญญาณให้ผมตามไปห้องรับแขกแล้วปิดประตูด้วย....

“มีอะไร...”

“เธอไม่ได้ตกบันไดเอง” คำตอบของโฮไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจเท่าไหร่เพราะผมก็คิดแบบนั้นมาแต่แรก

“รู้หรือยังว่าใครทำ” ทันทีที่ผมถามไปแบบนี้ทั่งสีาคนพยักหน้าแทนคำตอบ

“นายต้องไม่เชื่อแน่ว่ามีคนกล้าล้วงคอนายซา” ผมกำมือแน่นด้วยความโกรธทุกครั้งที่นึกถึงลูกของผม!!! ลูกที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่ต้องมาโดนแบบนี้!!!!

“ใคร”

“นัมมีจา” ชื่อนี้ทำให้ความแค้นใจของผมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทำไมเธอถึงไม่รู้จักเจียมตัวบางครั้งที่แล้วผมเตือนแค่นั้นยังไม่หลาบจำหรือไงนะ

“ตอนที่พี่บินไปอเมริกาเธอส่งมาหวังจะฆ่าพี่มินอีก” คำพูดของโฮทำให้ผมต้องข่มความโกรธไว้แน่นในอก

“ยัยนั้นกล้ามากกกก!!! นอกจากทำให้ลูกฉันตายละยังจะหวังให้เมียฉันตายอีก!!!!” คำพูดของผมทำให้ทั้งสี่คนทำหน้าอึ้งไปตามๆกัน

“หมายความว่าพี่มินแท้งงั้นเหรอ”

“ฮึ่ย!!!! นังสารเลวนั่นฉันจะจัดการมันเองพี่ซา!!!!”

“ไม่ต้อง!!! ฉันจะจัดการเอง!!!” ผมจะทำให้เธอตายช้าๆและทรมานอย่างที่สุดไม่ปล่อยให้ตายง่ายๆหรอก!!!!

“แต่เธอไม่ได้ทำคนเดียวรู้สึกจะมีคนช่วยผมส่วคนไปสืบมาแล้วเธอเป็นชู้ของคุณปีเตอร์ คอนราดสันคุณปีเตอร์ส่งคนติดตามเธอด้วย” คำพูดของโฮเป็นดั่งเชื้อเพลิงทำให้ไฟในใจผมลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

“เพราะแบบนี้สินะถึงกล้ามาล้วงคองูเห่าอย่างฉัน....ฮึ!!!” ผมสาบานกับตัวเองเลยว่าผมจะทำให้ยัยนี้ร้องขอความตายจากผมเอง!!!!!

“คงจะอย่างนั้น...ว่าแต่พี่ไม่ได้บอกพี่มินเหรอว่า...”

“อย่าให้มินรู้...ถ้าเธอรู้รอยยิ้มของเธอจะต้องหายไปอย่างแน่นอนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับมีแค่เราหกคนที่รู้....”

“อื้อ!!!”

“จากนี้ทำตัวเป็นปกติไว้ทำเหมือนไม่รู้ว่าเรื่องอะไรส่วนเรื่องยัยสารเลวนั่นปล่อยมันไปก่อนฉันจะจัดการเอง” จากนี้เธอเตรียมตัวไว้เลยนัมมีจายัยสารเลว!!!!!




อีกด้านหนึ่ง




คลืดดดดด


เสียงข้อความเข้าส่งสัญญาณเตือนให้เจ้าของเครื่องหยิบขึ้นไปดูทันทีที่นิ้วเรียวงามเปิดข้อความเท่านั้นเธอเธอก็ต้องแปลกใจกับข้อความที่ได้รับ

‘คุณเคยเล่นเกมล่าชีวิตมั้ย???’

“อะไรเนี่ย...เกมปัญญาอ่อนอะไร” เธอปิดโทรศัพท์ไว้ตามเดิมอย่างไม่สนใจ


คลืดดดดด



เสียงข้อความเข้าอีกครั้งเธอก็หยิบขึ้นมาดูอีกแต่เธอต้องขมวดคิ้วทันที

‘ถ้าคุณชนะจะได้รางวัลเป็นเงินมูลค่าสามพันล้านเหรียญ’

“ส่ะ...สาม...สามพันล้าน!!!!!”


คลืดดดดด

‘ถ้าสนใจตอบกลับเป็นคำว่าโอเคแล้วเราจะอธิบายกฏให้ฟัง’ เธอนั่งอ่านข้อความอย่างพินิจใจหนึ่งก็ไม่อยากเชื่อเท่าไหร่เพราะเธอรู้สึกเหมือนนี้เป็นข้อความของพวกโรคจิตมากกว่า

“แต่เงินรางวัลสามพันล้านเลยนะลองดูกไม่เสียหายมั่ง”

นิ้วเรียวงามกดส่งข้อความตอบกลับไป

‘โอเค’

ไม่นานก็มีคนตอบกลับมา

‘กฏง่ายๆแค่คุณรักษาชีวิตไว้ครบ7วันคุณก็จะได้เงินทันที...แต่ถ้าแพ้ตาย☠️☠️☠️☠️’

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!!!! ฉันไม่เล่นด้วยหรอกบ้าเอ๊ย!!!” เธอเหวี่ยงมือถือทิ้งทันทีที่เห็นข้อความนั้นแต่ไม่ทันเสียแล้วจู่ๆไฟในบ้านเธอก็ดับทันที


พรึบ!!!


มีร่างหนึ่งเข้ามาประชิดตัวเธอพร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนน่ากลัว....

“เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว.....ฮึๆๆๆๆๆ”





วันนี้มาอัพให้อีกตอนเจียดเวลามาได้นิดหน่อยอิอินี่อ่านไปอ่านมาเหมือนนิยายฆาตกรโรคจิตไงไม่รู้แฮะฮ่าๆๆๆ




ความคิดเห็น