ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลางสังหรณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลางสังหรณ์
แบบอักษร



ลางสังหรณ์

            ผับ…   

            “พี่แจสเปอร์ พี่เสือรออยู่ห้องสตาฟ”

            “พี่เสือมางั้นเหรอวะ”

            “ครับพี่แกมาได้สักพักแล้วครับ พี่เสือบอกว่าถ้าพี่เคลียร์งานอะไรเสร็จแล้วให้ขึ้นไปหาแกหน่อย” เจ้าหน้าที่สตาฟคนหนึ่งในผับเดินเข้ามาบอกผม

            “เออ ขอบใจ”

            พี่เสือมางั้นเหรอ? ร้อยวันพันปีผมไม่เคยเห็นพี่เสือจะแวะมาที่ผับแห่งนี้เลยสักครั้งเดียว ส่วนมากหากอยากเจอผมเขามักจะใช้วิธีเรียกไปพบตัว ปกติเขาจะนัดประชุมพวกเราเดือนละครั้งสองครั้งแล้วแต่สถานการณ์หรือหากว่ามีงานเร่งด่วนอะไรเป็นพิเศษเท่านั้น พี่เสือค่อนข้างไว้ใจและปล่อยให้พวกเราทำงานกันอย่างอิสรเสรี ขอเพียงแค่ไม่มีปัญหาจนเดือดร้อนรุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่เท่านั้นพอ

          ผับชั้นลอยห้องStaff

            “อ้าวเฮ้ย! ไอ้แจสเปอร์เข้ามาๆ”

            ทันทีที่ผมผลักประตูเข้าไปพี่เสือก็ร้องทักทาย ภายในห้องซึ่งปกติเป็นห้องทำงานของผมไม่ได้มีแค่เพียงพี่เสือคนเดียว ยังมีผู้ชายอีกคนอยู่ในห้องด้วยรูปร่างหน้าตาลักษณะการแต่งเนื้อแต่งตัวของมันเหมือนพวกศิลปินเกาหลี ที่สำคัญผมโคตรจะไม่ถูกชะตากับมันเลยทั้งที่ยังไม่รู้จักกันซะด้วยซ้ำ

            “หวัดดีครับพี่ มีปัญหาอะไรเร่งด่วนเหรอเปล่าพี่ถึงมาด้วยตัวเอง”

            ผมนั่งลงข้างๆ กับพี่เสือ

            “ไม่มีอะไร  กูแค่ผ่านมาเลยแวะมาหามึง นี่ไอ้จังกามึงสองคนรู้จักกันไว้สิ พวกมึงเป็นมือดีของกูด้วยกันทั้งคู่ต่อไปคงได้ร่วมงานกัน”

            พี่เสือแนะนำให้ผมรู้จักกับผู้ชายอีกคนที่ติดตามเขามาด้วย

            ผมมองหน้าไอ้จังกาพร้อมกับพยักหน้าให้ ส่วนมันก็ยกมือขึ้นกระดิกนิ้วทำหน้าตากวนบาทา พนันได้เลยว่าหากเจอกันข้างนอกก่อนหน้าผมกับมันคงจะมีบวกกันบ้างล่ะ

            “ไอ้จังกามันเป็นคนเกาหลี พูดน้อยต่อยหนักที่สำคัญมันเหี้ยมได้ใจกูดี” พี่เสือยกขวดเบียร์ที่วางบนโต๊ะขึ้นดื่ม

            “คนเกาหลี… งั้นเหรอ” ขณะที่ถามออกไปผมก็ไม่ละสายตาจากไอ้จังกา

            “มันพูดไทยได้ชัดป๋อเลยล่ะไอ้แจสเปอร์ แต่แมร่งปากหนักจะพูดเชี้ยอะไรออกมาแต่ละคำเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง กูเจอมันตอนที่กูไปหาพวกที่เกาหลี ไอ้นี่มันถนัดงานประเภทเก็บเงินกู้ทวงหนี้และการเก็บกวาด ที่เกาหลีมีพวกของเราอยู่เยอะช่วงนี้ลูกหนี้จากเกาหลีในไทยก็มากขึ้นกูเลยขอให้มันมาช่วยงานอีกแรง”

            พี่เสือสาธยายคุณสมบัติของลูกน้องคนใหม่ออกมาเป็นชุด แต่ที่ผมสนใจมากที่สุดน่าจะเป็นที่มันเป็นคนเกาหลี และลูกค้าเกาหลีในประเทศไทยที่พี่เสือพูดถึงต่างหากเพราะมันทำให้ผมย้อนนึกไปถึงวันที่ตาลุงแทฮันนำจดหมายมาฝากให้มินนี่ ไอ้จังกาแลบลิ้นที่เจาะฝังShellhardพังก์กะโหลกที่ปลายลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก

            “แก๊งเรามีลูกหนี้เงินกู้ที่เป็นคนเกาหลีด้วยเหรอพี่”

            “มีสิวะเยอะพอๆ กับคนไทยไอ้พวกนี้เราจะเรียกดอกเท่าไหร่แมร่งไม่เกี่ยง แต่ก็เสือกเบี้ยวหนี้กันเยอะกูเลยต้องให้ไอ้จังกามันลงมาทำงานนี้โดยเฉพาะอย่างที่บอกว่าไอ้นี่มันขาโหด”

            ผมพยักหน้ามองไปทางไอ้จังกาเห็นมันยกนิ้วมือขึ้นทำท่าปาดคอ

            ปาดคอพ่องงสิ! ที่นี่ประเทศไทยสัส

            “แล้วงานที่ผับเป็นไงมั้ง มึงชินยัง”

            พี่เสือหันมาหาผม

            “ไม่มีปัญหาพี่ผมเอาอยู่”

            “ดี ต่อไปแก๊งของเรามันจะใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ หากมึงไม่ออกนอกลู่นอกทางหรือว่าเสือกคิดระยำหักหลังกูซะก่อนมึงไม่ได้หยุดอยู่ที่คุมผับคุมบาร์แค่นี้หรอกไอ้แจสเปอร์”

            พี่เสือตบบ่าของผมแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน

            “เอาล่ะ กูแวะมาบอกมึงแค่นี้อย่าลืมไปประชุมตอนสิ้นเดือน ไปโว้ยไอ้จังกากลับ”

            พูดจบพี่เสือก็เดินออกจากประตูห้องไปเป็นคนแรกตามด้วยไอ้จังกาหนุ่มเกาหลีหน้ากวนตีน ก่อนจะออกจากประตูห้องไปมันหันมาหาผมยกนิ้วทำท่าทางเหมือนยิงปืนใส่ ผมเลยยกนิ้วกลางกลับไปให้มันคืน ลางสังหรณ์บางอย่างเด่นชัดขึ้นว่าสักวันผมกับมันคงได้ฟัดกันแน่

            ติ๊ง! (ข้อความจากไลน์)

            พี่แจสเปอร์ขา น้องมินนี่หิวมากเลย ตอนกลับมาห้องซื้อบะหมี่เกี๊ยวปูมาฝากหน่อยนะคะ ได้โปรด… ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็น