JEH​ PUK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น : ผัวเก่า, ทวงคืน, รีเทิร์น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

​ตู๊ด​ ตู๊ด​ ตู๊ด​ (เสียงโทรศัพท์)​ 

เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูยังดังขึ้นต่อเนื่องไม่มีวี่แววร่างบางเจ้าของโทรศัพท์ที่นอนหลับไหลอยู่ในห้องนอนแสนสบายของเธอจะรับโทรแต่อย่างใด 

ดาญ่ายังคงนอนหลับพลิกตัวไปมาอย่างคนขี้เกียจ 

ตู๊ด​ ตู๊ด​ (เสียงโทรศัพท์)​ 

"โอย... อะไรกันเนี้ย​ ถ้าไม่สำคัญนะมึง" ดาญ่างัวเงียขึ้นมารับโทรศัพท์ทั้งๆที่ยังไม่ได้ดูแม้กระทั่งชื่อคนโทรมาเพราะถ้าเป็นคอลเซ็นเตอร์หรือขายประกันเธอก็จะด่ากราดไม่ยั้งเหมือนกัน​ 

"อีญ่ามึงถึงไหนแล้ว" เสียงปลาวาฬเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยอนุบาลของดาญ่าดังขึ้นมากระทบเซลล์ประสาทของคนที่งัวเงียพึ่งตื่น​และเหมือนมันจะทำให้ร่างบางนึกอะไรได้​ 

​วันเปิดเทอมวันแรก 

​ร่างของดาญ่าดีดตัวขึ้นอย่างไวเหมือนติดสปิงไว้ที่ก้นยังไงอย่างงั้น 

"อีปลาทำไงดีวะ"ดาญ่าถามปลาวาฬเพราะตอนนี้เธอเหมือนจะเห็นภาพศพตัวเองที่ไม่ค่อยจะสวยนัก 

"มึงลืมช่ะ" 

"เออ" ดาญ่าตอบกลับมาเสียงแผ่ว 

"งั้นมึงสปีดเหอะ​​กูเอาใจช่วยนะเว้ย" ปลาวาฬพูดอย่างให้กำลังเพื่อน 

ร่างบางวางโทรศัพท์จากเพื่อนแล้วก็รีบอัญเชิญนินจานารุโตะประทับร่างแล้วจัดการตัวเองภายใน10นาที​ ถือเป็นสถิติใหม่ของเธอที่วิ่งอย่างกับไฟรนตูดขนาดนี้​ ดาญ่าพาตัวเองขึ้นรถปอร์เช่ของตัวเองมุ่งหน้าไปมหาลัยทันที 

เอี๊ยดดด (เสียงเบรค)​ 

"ห่ะ​ ติดไฟแดง" ร่างบางเหลือบมองนาฬิกาแล้วถอนหายใจดังๆทีหนึ่ง​ เธอจะสายเพราะไอ้ไฟแดงนี่แหละ​ 

"ทำไมต้องวันนี้ด้วยวะเนี้ย"ถ้าไม่ใช่คาบอาจารย์มยุรีอย่าหวังเลยว่าเห็นเห็นหัวเธอไม่ใช่ว่าเธอกลัวอาจารย์มยุรีหรอกนะแต่เพราะป๊าของเธอฝากฝังเธอไว้กับอาจารย์เขายังไงล่ะ 

​โรงรถมหาลัยxxx 

​​ดาญ่ายืนพิงรถปอร์เช่คันสวยของตัวเองบรรยากาศเงียบสงบแบบนี้ถ้าให้เธอเดาเขาคงเข้าเรียนกันหมดแล้ว​ แล้วเธอจะทำไงดีล่ะ​ 

ดาญ่ากำลังคิดว่าถ้าเข้าไปเธอก็ถูกด่าไม่เข้าเธอก็คงถูกด่าอยู่ดี 

ตี๊ดด​ด​ ตี๊ดด​ด​ (เสียงโทรศัพท์)​ 

"ห่ะ​ ว่าไง" ดาญ่าเอี่ยวตัวไปรับสายปลาวาฬแล้วกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ 

"มึงถึงไหนแล้วเนี้ย​ ทำไมไม่โผล่ซักทีวะ" ปลายสายพูดเสียงเบาไม่บอกก็รู้ว่าแอบอาจารย์คุย 

"กูอยู่โรงรถ" 

"เอ้าาา​ อีนี่มึงไปทำห่าอะไรตรงนั้น" 

"ถ้ากูไปตอนนี้นะอา..." ดาญ่าพูดยังไม่จบปลาวาฬก็พูดแทรก 

"อาจารย์มยุรีลาเอาคนอื่นมาแทน​ มาเหอะรอดเชื่อกู"เหมือนการตัดสินของดาญ่าจะสิ้นสุดลงทันทีที่เพื่อนสาวพูดจบประโยค 

ดาญ่าไม่รอให้เพื่อนจบทดสนทนาเธอรีบขึ้นเดินมุ่งหน้าไปอาคารตัวเองทันที 

"ขออนุญาตค่ะ" สิ้นเสียงองร่างบางเพื่อนทั้งห้องก็จับจ้องไปที่เธอไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายหน้าหล่อโต๊ะหลังสุดที่เหมือนว่าเสียงของเธอจะทำเขาตื่น 

"เธอชื่ออะไร" อาจารย์ถามเธอด้วยสีหน้าดุๆ 

"ดาญ่าค่ะ"ดาญ่าตอบแล้วยิ้มพิมพ์ใจให้อาจารย์ 

"ฉันไม่ได้ถามชื่อเล่น"นางพูดพร้อมกับทำหน้านิ่งๆ 

"ฉันรู้ค่ะ​แต่จะชื่อเล่นหรือชื่อจริงฉันก็ชื่อดาญ่าทั้งนั้นแหละค่ะ" ดาญ่าตอบไปยิ้มไปเหมือนเธอกับอาจารย์กำลังเล่นสงครามประสาทกัน​ ทั้งห้องตกอยู่ในอาการเดดแอร์ไม่มีใครกล้าพูดหรือแม้กระทั่งหายใจดัง 

แต่และแล้วก็มีคนทำลายบรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้ 

"เอาล่ะฉันอยากเรียนแล้วเราจะเริ่มเรียนได้เมื่อไหร่"เสียงนี้ดาญ่าได้แต่คิดว่าใจว่าขอให้ไม่ใช่เขาไม่ใช่ว่าเธอยังรักและตัดใจจากเขาไม่ได้แต่ขึ้นชื่อว่าแฟนเก่าเป็นใครใครก็เกลียด 

"อืมมม​ เอาล่ะเธอไปนั่งไปเราจะได้เริ่มเรียนกันซักที" ดาญ่าหมุนตัวจะไปนั่งแต่ก็สตั้นไปเมื่อสบกับตาคมคู่หนึ่ง​ แล้วเธอก็ต้องหลบตาคมนั้นแล้วเดินไปหาที่่นั่ง 

"ดาญ่าเธอไปนั่งตรงนั้นสิข้างๆนายนั่นน่ะ" อาจารย์เอ่ยขึ้นเมื่อเธอกวาดสายตามองไปรอบๆมองโต๊ะทีจัดเป็นคู่ๆแล้วไม่เห็นว่าจะมีที่นั่งนอกจากโต๊ะหลัง 

" ห่ะ"ดาญ่าร้องเสียงหลงอาจารย์จะให้เธอไปนั่งกับนายนั่นน่ะนะทั้งๆทีก็เหลืออีก3-4โต๊ะทีก็ยังว่างอยู่ 

"โต๊ะนี้ก็ยังว่างอยู่นิค่ะหนูนั่งโต๊ะนี้ก็ได้ค่ะ​ หนูไม่ได้ซีเรียส" ดาญ่าชี้ไปยังโต๊ะที่ว่างซึ่งมันอยู่คนละมุมกันเลยกับโต๊ะที่โจ้นั่งห่างกัน2-3เมตรเลยทีเดียว 

"แต่ฉันซีเรียสนะ​ถ้าเธอนั่งตรงนั่นน่ะ​ ฉันอาจจะสอนได้ไม่ทั่วถึงเธออยากทำให้เพื่อนเสียเหรอดาญ่าเพราะงั้นเธอปฏิเสธไม่ได้" อาจารย์พูดเสียงเขียวเพราะดาญ่ายังอืดอาดยืดยาดไม่ยอมนั่ง 

"ค่ะ" ดาญ่าจำใจเดินไปนั่งกับโจ้อย่างอารมณ์เสีย 

 

ความคิดเห็น