อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 21 ] : แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ชื่อตอน : [ Episode 21 ] : แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

คำค้น : the mission sniper 21

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 757

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 21 ] : แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
แบบอักษร

​บทที่ 21

แขกที่ไม่ได้รับเชิญ


ร่างสูงโปร่งเดินทอดน่องไปตามถนนที่มีหิมะปกคลุม ลีโอพยายามไล่ถามผู้คนที่สัญจรไปมาเกี่ยวกับเรื่องสตีเฟนแต่ก็ยังไม่มีใครให้คำตอบในสิ่งที่เขาต้องการได้ "เกรกสัน? ในหมู่บ้านเรามีคนชื่อนี้ด้วยหรอ" นี่คือคำตอบส่วนใหญ่ที่เขามักจะได้กลับมา จนเขาเกือบจะถอดใจ แต่เหมือนมีเหตุดลใจอะไรบางอย่างทำให้ต้องวกกลับไปยังบ้านที่มีหญิงชรายืนอยู่หน้าบานกระจก

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้บ้านหลังนั้นเพื่อมองดูหล่อนทอดสายตาผ่านบานหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะตัดสินใจกดออดหน้าบ้าน รอจนมีคนมาเปิดประตูต้อนรับ "...ขอโทษนะครับ คือว่ารู้จักคุณสตีเฟน เกรกสันมั้ยครับ" เขาถามออกไปหวังจะได้คำตอบที่ตามหา

"สตีเฟนงั้นเหรอ.....อืม ขอฉันคิดก่อนนะ" หญิงชราตอบกลับมา คำตอบที่ดูเอาแน่เอานอนไม่ได้ทำให้ลีโอเกิดความกังวลก่อนหล่อนจะพูดขึ้นอีกรอบ "ใช่ตาแก่พุงพลุ้ยรึเปล่า" เขาพยักหน้าถึงแม้ว่าจะไม่มั่นใจรูปลักษณ์ของเกรกสันก็ตาม

"ยังอยู่ดีนะ บ้านตาแก่นั่นอยู่ถัดจากบ้านที่มีรถกระบะไปอีกสองหลังเอง"

"ขอบคุณมากครับ" เขากล่าวขอบคุณตามมารยาทและเตรียมจะเดินจากไป ทว่าหญิงชรากลับรั้งตัวเขาไว้ด้วยคำถามถัดมา

"ว่าแต่...เธอเป็นอะไรกับตาแก่หรอ ใช่ลูกชายรึเปล่า"

"ครับ?"

"ฉันก็นึกว่าตาแก่น่ะพูดโกหกมาตั้งนาน เมื่อประมาณสองปีก่อนแกป่าวประกาศไปทั่วว่าลูกชายกำลังมาจะรับ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อแดน....ไม่สิ เด็กนั่นชื่อแดเนียล พอถึงเวลาเข้าจริงๆกลับไม่มีใครมารับตามที่แกบอก จนคนอื่นคิดว่าแกเป็นบ้ากันหมด"

หลังจากฟังหญิงชราพูดจบ เขาก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างจึงตอบกลับอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจอะไร "ผมไม่ใช่ลูกของลุงสตีฟหรอกครับ ผมเป็นหลานน่ะ" ลีโอกล่าวคำโกหกคำโตได้หน้าตาเฉย เขาแสร้งยิ้มด้วยท่าทีไร้เดียงสาแบบเด็กหนุ่ม

"เอ๋? ตานั่นไม่เคยพูดถึงหลานชายตัวเองเลยนะ" หล่อนขมวดคิ้วขาวโพลนจนแทบจะติดกันแต่ประโยคถัดมากลับทำให้อีกฝ่ายคลายความสงสัยไปทั้งหมด

"เราไม่ค่อยสนิทกันนะครับ ตอนเด็กๆผมค่อนข้างดื้อน่ะ ลุงสตีฟเลยไม่ปลื้มสักเท่าไหร่" มือปืนหนุ่มตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จได้อย่างแนบเนียน ถ้าจบภารกิจเมื่อไหร่ เขาคงจะลองคิดเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักแสดงชายแทน

หญิงชรายิ้มตาหยี พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ "ถ้าเจอตาแก่ก็ช่วยพูดกับแกดีๆหน่อยละกัน แกสติไม่ค่อยสมประกอบน่ะ" ลีโอพยักพเยิดเออออตามคนอาวุโสกว่าก่อนจะกล่าวขอบคุณและขอตัวออกมาเมื่อไม่มีเรื่องจะเสวนาต่อ

ร่างสูงเดินหันหลังมาประชันหน้ากับคนที่คุ้นเคยพอดีกับที่หญิงชรากลับเข้าไปในบ้าน เขาเบิกตาตกใจเล็กน้อยเมื่อสมองประมวลผลแล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร "แสดงเก่งดีหนิ" โนเอลกล่าวชมอย่างประชดประชันพร้อมปรบมือดังแปะๆ

"หึ ไม่เท่านายหรอก" ลีโอสวนกลับทันควันและรีบเดินเบียดไหล่อีกฝ่ายออกไป

เขากับโนเอลเจอกันทีไรก็มีเรื่องให้ต้องแขวะกันตลอด ขนาดแอบมาสืบเรื่องสตีเฟนคนเดียว โนเอลยังไม่วายสะกดรอยตามเขามาอีก "พูดมากน่า" เลขาหนุ่มพูดเสียงแข็งเมื่อสรรหาคำมาเถียงต่อไม่ออก

"เหอะ" ชายหนุ่มส่งเสียงเฮอะอย่างหน่ายใจที่จะคุยด้วย เขาเดินนำอีกฝ่ายไปด้านหน้าก่อนจะบอกข้อมูลตามที่ได้มาให้โนเอลฟัง "บ้านของเกรกสันอยู่ถัดจากบ้านที่มีรถกระบะไปสองหลัง น่าจะเป็นที่เราพึ่งเดินผ่านมา" สรุปง่ายๆให้พอเข้าใจก็คือพวกเขาต้องเดินวกกลับไปทางเดิมนั่นแหละ

โนเอลครางเสียงต่ำรับพร้อมสาวเท้าตามลีโอไปติดๆ การที่เขาแอบสะกดรอยตามตัวปัญหามาเป็นเพราะอีธานที่อ่านเกมส์ออกและสั่งให้เขาตามลีโอมาแต่เนิ่นๆ เอาเข้าจริงๆเขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเรนเดลจะออกมาหาข้อมูลด้วยตัวคนเดียว

"หลังนี้แหละ" ร่างทั้งสองหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กแห่งหนึ่ง หิมะที่อยู่บนทางเท้าอย่างระเกะระกะทำให้รู้ว่าเจ้าของบ้านไม่ค่อยออกมาดูแลตามที่ควรทำ ลีโอเหยียบย่ำหิมะบนพื้นด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวว่าตนจะลื่นล้ม พอเข้าไปถึงหน้าประตูก็กดออดเพื่อรอให้สตีเฟนมาเปิดประตู แต่ทว่ากลับไร้วี่แววของคนที่เขาตามหา

โนเอลดึงบ่าให้ลีโอถอยออกมายืนด้านหลังก่อนจะลองบิดกลอนประตูออก "ไม่ได้ล็อค?" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนจะดันประตูและย้ายร่างเข้าไปในบ้าน

ลีโอตามเข้ามาเป็นคนที่สองพลางกวาดสายตามองรอบๆสำรวจความผิดปกติ เขาเห็นถ้วยกาแฟวางอยู่บนโต๊ะห้องรับแขกจึงรีบเข้าไปดู เจ้าตัวใช้มืออิงบริเวณปากแก้วเพื่อตรวจสอบ "ยังอุ่นๆอยู่ หมอนั่นยังอยู่ที่นี่" พูดพร้อมกับเดินไปสำรวจจุดอื่นต่อ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อก็มีร่างของเจ้าของบ้านเดินออกมาป๊ะหน้ากับเขาอย่างพอดิบพอดี

สตีเฟน เกรกสันจ้องผู้บุกรุกอย่างไม่วางตา ใบหน้าอ้วนท้วมกอปรกับหนวดทรง.....เอ่อ หนวดจิ๋มคล้ายๆฮิตเลอร์ทำเอาเขาอึ้งไปพักใหญ่ก่อนที่เจ้าตัวจะยิ้มร่าจนแก้มบังตาเสียมิดพร้อมกับตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง โนเอลเห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งเข้ามาปิดปากชายแก่ไว้เพราะกลัวบ้านข้างๆจะแตกตื่นกันหมด

"อื้อ!" เกรกสันส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ ร่างท้วมดิ้นขลุกขลิกไปมา พยายามต่อต้านสุดแรงเกิดจนเป็นฝ่ายชายแก่ที่เหนื่อยและเลิกดิ้นไปเอง โนเอลถึงยอมคลายมือออก

สตีเฟนล้มลงนั่งกับพื้นดังตุบก่อนจะร้องไห้เสียยกใหญ่อย่างไม่มีสาเหตุ อารมณ์ของชายแก่ขึ้นๆลงๆจนเขาและโนเอลตามไม่ทัน "น่ารำคาญจริงๆ" เลขาหนุ่มจิปาก เหลือบมองเสี้ยวหน้าของสตีเฟนไปพลาง

ลีโอที่อยู่ในเหตุการณ์ได้แต่กุมขมับ เขาย่อตัวลงนั่งข้างชายแก่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงฟังสบายหู "พ่อครับ" เพียงแค่เอ่ยปาก สตีเฟนก็หยุดร้องไห้และหันมามองทางเขา

โนเอลยืนดูอีกฝ่ายที่สวมบทบาทเป็นลูกชายสุดรักของเกรกสันหน้าตาเฉย เจ้าตัวทอดถอนหายใจให้กับความคิดตื้นเขินของเรนเดล ถึงเกรกสันจะไม่เต็มบาทแต่คงจะไม่บ้าถึงขั้นจำลูกชายตัวเองไม่ได้หรอกมั้ง

"นี่แดเนียลเอง ผมมารับพ่อแล้ว" ทันทีที่พูดจบประโยค คนที่ถูกเรียกว่าพ่อก็ฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันครบทั้ง32ซี่พร้อมกับเอื้อมมือเข้ามาลูบหน้าเขาเล่นราวกับว่าเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำทะเลเป็นลูกในไส้ของตนจริงๆ

แต่ปล่อยให้เกรกสันเข้าใจผิดแบบนี้ก็ดีแล้ว เขาเองก็ไม่อยากจะใช้กำลังกับคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หรอกนะ

"พ่อครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย"

"ได้ๆๆๆๆๆ" ชายแก่พูดวกวนคำเดิมซ้ำๆเหมือนกับคนติดอ่าง

"กล่องของออสติสอยู่ที่ไหนครับ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าดูงงงวยก็ค่อยๆพูดเน้นทีละคำอีกรอบ "กล่องของมีชัม ลี ออสติส" คราวนี้ชายแก่กลับเข้าใจอย่างชัดเจนแล้วลุกขึ้นดึงแขนให้เขาเดินตาม

จนมาหยุดอยู่ที่หน้าชั้นวางหนังสือขนาดกลาง เกรกสันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากชั้นและกดสวิตซ์ด้านใต้ ส่งผลให้ชั้นหนังสือตรงหน้าค่อยๆเลื่อนออก ปรากฏกำแพงที่มีรูโหว่พอดีกับขนาดกล่อง เกรกสันกระโดดไปมาพร้อมกับชี้ไปยังกล่องในช่องกำแพง

'กล่องของออสติส'

ชายหนุ่มทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องนั้นออกมาแต่กลับโดนโนเอลตะโกนปรามไว้ก่อน "ลีโอ! ถอยมามันคือกับดัก!" ไวเท่าความคิด เจ้าของชื่อรีบชักมือกลับอย่างเร็วไวก่อนช่องในกำแพงตรงหน้าจะบีบอัดลงมาบดทับกล่องไม้จนแหลกละเอียด

ในกำแพงมีกลไกกับดัก....

ลีโลหันกลับไปมองยังชายแก่ที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปราวกับคนละคน "ฉลาดไม่เบาหนิ มือซ้ายของอีธาน โนเอล ฟรานเชียสใช่มั้ย?" เกรกสันพูดพร้อมกับสลัดคราบคนบ้าทิ้ง

ตอนนี้สตีเฟนไม่จำเป็นต้องเล่นละครตบตาเป็นคนบ้าอีกต่อไป เขาสามารถกลายเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ได้ตลอดเวลา "นึกไว้ไม่มีผิด ตาแก่เจ้าเล่ห์อย่างคุณจะกลายเป็นคนบ้าได้ยังไงกัน" โนเอลพูดพร้อมกับเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ

"ฉันเก่งใช่มั้ยล่ะที่ตบตาพวกแกได้"

"ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะครับ"

"แล้วอีธานล่ะ หมอนั่นไม่ได้มาด้วยหรอกหรอ"

"บอสส่งตัวผมมาแทน"

"หึ เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงเกลียดมาเฟียแบบหมอนั่น" ชายแก่ไหวไหล่น้อยๆก่อนจะพูดต่อ

"ถ้ามาที่นี่เพื่อต้องการกล่องของออสติสล่ะก็กลับไปซะเถอะ ที่นี้ไม่มีสิ่งที่แกต้องการ"

ในขณะที่โนเอลกำลังทำสงครามประสาทกับสตีเฟน ลีโอก็สบโอกาสคิดวิธีแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าแต่ทว่าเท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบอะไรบางอย่างเข้า เขาก้มมองดูที่เท้าตัวเอง ปรากฏพรมหนังเสือแต่สิ่งที่แปลกคือความต่างของระดับพื้นมันไม่เท่ากันต่างหาก

เกรกสันกำลังซ่อนบางสิ่งเอาไว้ใต้พื้นนี่....

เขาค่อยๆใช้เท้าเขี่ยพรมปูพื้นออกพร้อมกับส่งสัญญาณมือให้โนเอล เลขาหนุ่มเห็นดังนั้นจึงเสมองไปทางอื่น กล่าววาจายั่วโทสะชายแก่เพื่อดึงดูดความสนใจ

"ไม่มี? ผมอุตส่าห์ถ่อมาถึงไซบีเรียตามคำพูดของออสติส แต่คุณกลับบอกว่าไม่มีกล่องเนี่ยนะ?"

"หึๆๆๆ ไม่มีสัจจะในหมู่โจรหรอกนะโนเอล" ชายแก่เค้นหัวเราะเสียงต่ำแต่หารู้ไม่ว่าลีโอ เรนเดลเจอบางสิ่งเข้าให้แล้ว เขาเอื้อมมือลงไปหยิบกล่องโลหะข้างใต้ก่อนจะเรียกอีกฝ่ายให้หันมามอง "แล้วกล่องใบนี้ล่ะ หมายความว่าไง?" มือปืนหนุ่มชูกล่องโลหะขนาดกระทัดรัดให้สตีเฟนดู พอรายนั้นเห็นถึงกับหน้าถอดสี ชายแก่หันไปดูที่พื้นห้องให้แน่ใจอีกรอบ เมื่อพบว่าประตูลับถูกเปิดก็พูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"นี่แก! อะ...เอามันออกมาได้ยังไงกัน?!"

"ใช้ในสิ่งที่แกไม่มีไง" เขาชี้นิ้วเข้าหาศีรษะตัวเองพร้อมกับเคาะเบาๆบอกเป็นนัยว่า 'เกรกสันไม่มีสมอง'

"ทำตัวมีประโยชน์ก็เป็นหนิ"

มือปืนหนุ่มส่ายหน้าให้กับคำพูดของโนเอล "เอาล่ะ ทีนี้ก็มาดูเถอะว่าอะไรอยู่ในกล่องนี้" พูดจบก็หยิบกุญแจที่ได้จากออสติสมาเตรียมไขกล่องตรงหน้า

ปึก!

"หยุด! นี่เจ้าหน้าที่ซีไอเอ!" บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้มาเยือนใหม่ของฟิลลิป สวอน เจ้าหน้าที่สืบราชการลับซีไอเอ

"มาได้จังหวะชะมัด"

"วางกล่องลงแล้วยกมือขึ้น!" ฟิลลิปเอ่ยเสียงแข็ง จ่อปืนไปทางผู้เคราะห์ร้ายทั้งสาม

ลีโอชะงักงันเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆค้อมตัวเพื่อวางกล่องลง ตอนนี้เขาไม่มีอาวุธติดตัวเลยสักชิ้น คงต้องโทษตัวเองที่ไม่ระวังตัวให้ดี

คนดวงซวยทั้งสามยกมือขึ้นเหนือหัวตามที่ฟิลลิปกล่าว แต่ทว่าโนเอลกลับหันมาทางเขา ขยับปากพูดไม่มีเสียงบอกเป็นนัยว่าตนมีแผน แค่มองตาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

ไวเท่าความคิดโนเอลกระโจนหลบหลังสตีเฟนใช้เจ้าของร่างท้วมเป็นที่กำบังพลางวิ่งเบี่ยงตัวออกมาจากวิถีกระสุน ลูกตะกั่วลั่นเข้าร่างของเหยื่อหลายนัดติดกัน โนเอลกำลังใช้เกรกสันเป็นโล่มนุษย์เพื่อกันกระสุนให้ตัวเอง ในขณะเดี๋ยวกันกับที่ลีโออุ้มกล่องขึ้นมาจับไว้อย่างแนบแน่น พร้อมกับดันโซฟาหนังให้ล้มลงเพื่อใช้เป็นที่บังกระสุน

 เลขาหนุ่มวิ่งเข้าไปหลบหลังเกราะกำบังที่ลีโอสร้างขึ้น ก่อนจะโผล่ตัวยิงสวนฟิลลิปกลับไป

เป็นฝ่ายฟิลลิปเองที่พลาดท่าดันปล่อยให้คนร้ายทั้งสองสบโอกาสหนี

"คนร้ายหนีไปแล้ว ให้ทุกหน่วยทำตามแผนบี! ขอย้ำให้ทุกหน่อยทำตามแผนบี!" เจ้าหน้าที่สวอนตะโกนใส่วอคู่กายก่อนที่กำลังเสริมด้านนอกจะไล่ตามผู้ร้ายที่หลบหนีออกไป

ลีโอวิ่งย่ำเท้าลุยหิมะอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนโนเอลเป็นฝ่ายถือปืนยิงสกัดหน่วยสวาทที่ตามพวกเขามา

โนเอลกำลังซื้อเวลาให้พวกเขาได้หนี

กระสุนลั่นผ่านทะลุร่างของฝ่ายศัตรูล้มลงหนึ่งราย พอได้โอกาสโนเอลก็คว้าแขนอีกฝ่ายฉุดให้เข้ามาหลบหลังหินพร้อมกัน "ลีโอ! นายฟังให้ดีนะ"

"พอถึงทางด้านหน้าเราต้องแยกทางกัน นายรีบกลับไปหาบอสที่โรงแรม ส่วนฉันจะล่อพวกมันให้" ไม่ทันได้ทักท้วงอะไร โนเอลก็วิ่งพรวดพราดล่อพวกมันให้ตามไปทางป่าสนพอดีกับที่เจ้าของเรือนผมสีอ่อนสวนออกไปคนละทาง

ตอนนี้ฟิลลิปกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบาก "หัวหน้าครับ หน่วยวูฟจะเอามันไม่อยู่แล้วนะครับ!" หนึ่งในหน่วยที่ไล่ตามตัวปัญหาแจ้งรายงานมา

"เราเปลืองตัวกับพวกมันมากพอแล้ว..." เจ้าหน้าที่สวอนเอ่ยเสียงเรียบ ในมือกำวอร์คกี้ทอล์คกี้แน่น​

"จับเป็นไม่ได้ก็จับตายซะ"




#talk

กลับมาต่อแล้วค่าาาา โนเอลกับลีโอโดนไล่อีกแล้ว😂 คราวนี้มารอลุ้นกันว่าทั้งสองจะปลอดภัยรึเปล่า และอีธานจะมาช่วยทันแบบคราวที่แล้วมั้ย อันนี้ก็ต้องรอลุ้นกันตอนหน้านะจ้ะะ

ความคิดเห็น