NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19 งอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19 งอน
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 19 งอน

MINI TALK

@CONDO MINI

06.35 น.

"เม่นน้อย~ ตื่นได้แล้วคร้าบบบบ"   

งือออ~ อย่ากวนซิ~  คนกำลังฝันหวานเลย แต่เอ๊ะ!!! เมื่อกี้เสียงใครกันนะ ทำใมมันฟังดูคุ้นๆหูจังเลยแฮะ  แต่ช่างมันเถอะ นอนต่อดีกว่า

จ๊วบบบบ จ๊วบบบบ จ๊วบบบบบ

"อื้อ!!!"    

ฉันถึงกับต้องแอ่นอกตามแรงดึงดูด มันสลึมสลือกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ความเสียวที่หัวทับทิมนั้นมันมีมากกว่าจนฉันต้องลืมตาตื่นขึ้นมาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉันค่อยๆลืมตาแล้วปรับสายตามองดูตรงหน้าอกก็ต้องสะดุ้ง เมื่อพบคนหน้ามึนกำลังนวดคลึงสองเต้าอวบอิ่มของฉันไว้ทั้งสองข้าง ส่วนปากหนาของเขาก็เอาแต่ดูดดึงหัวทับทิมเม็ดสวยของฉันสลับไปสลับมาอยู่อย่างนั้น

"พะ...พี่เซ็นเตอร์ ทำอะไรคะ อือ!!"  

ฉันถามร่างหนาที่ตอนนี้เอาแต่มุดอยู่ตรงหน้าอกอวบอิ่มของฉัน ก่อนที่พี่เซ็นเตอร์จะเงยหน้าขึ้นมามองฉันนิดหน่อยแต่ปากก็ยังคงคาบหัวทับทิมเม็ดสวยของฉันไว้

"ปลุกเม่นน้อยไงครับ พี่เรียกแล้วหนูไม่ยอมตื่นอ่ะ"  

ซีดส์!! แล้วทำใมถึงไม่ปล่อยที่คาบออกจากปากก่อนล่ะคะ มันเสียวนะรู้มั้ย

"ใครเขาให้ปลุกแบบนี้กันเล่า ตาบ้า!!! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ"

จ๊วบบบจ๊วบบบ แผล็บๆ

"อ่ะ พี่เซ็นเตอร์!!! อย่านะคะ" 

คนเอาแต่ใจไม่ยอมหยุดเขายังคงดูดดึงหน้าอกฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะผละหน้าออกแล้วเลื่อนหน้าขึ้นมากระซิบที่ข้างหูของฉันด้วยเสียงแหบพล่า

"เครื่องพี่มันติดอีกแล้ว ขอพี่อีกสักรอบนะคร้าบบบ คนดี~"

"อ่ะ/อืม!!!!"

หลังจากที่ร่างหนาพูดจบ เขาก็ไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ เขาจูบปิดปากฉันอย่างเร่าร้อนและหนักหน่วงจนฉันไม่อาจทัดทานเขาได้  ฉันเลยต้องปล่อยตัวปล่อยใจปล่อยอารมณ์ให้ไหลไปตามแรงปรารถนาของร่างกายอีกครั้งหนึ่ง


CENTER TALK

@MINI  COFFEE& RESTAURANT

11.45 น.

ปั้งงงงง!!!

พรึบ!!!

"หยุด!!! ไม่ต้องลงมา ห้ามตามมาด้วย!!!" 

ขาผมถึงกับต้องหยุดชะงักเมื่อร่างบางที่ลงจากรถไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น ชี้นิ้วสั่งผมให้หยุดก้าวเท้าลงจากรถเพื่อที่จะไปง้อเธอ

บางคนอาจสงสัยว่าเธองอนผมเรื่องอะไร ก็มีอยู่เรื่องเดี๋ยวนั้นแระครับ ที่เมื่อเช้าผมไปรังแกเธอ ส่วนเรื่องเมื่อคืนไม่นับเพราะเมื่อคืนผมปวดท้องอยู่ (¬‿¬)

"เม่นน้อย~ หายงอนพี่เถอะนะครับ"  ผมตะโกนบอกร่างบางที่กำลังหันหน้าเดินเข้าร้าน ก่อนที่เธอจะตะโกนกลับมาเสียงดังลั่น

“ไม่รู้ ไม่ชี้ ไม่ต้องมาพูด จะไปไหนก็ไปเลย ไอพี่บ้า!!!”

โอ้ย!!! ผมจะทำยังไงดีละเนี้ย  โดนเม่นน้อยงอนซะได้ ไม่น่าหื่นตั้งแต่เช้าเลยเรา แล้วทีนี้จะง้อยังไงดีละเนี้ย อุตสาได้ใกล้ชิดเธอแล้วแท้ๆ ไม่น่ารีบร้อนทำให้ไก่ตื่นเลยยยยย  เฮ้อ!!!


@ร้านดอกไม้

“สวัสดีค่ะวันนี้รับดอกอะไรดีค่ะ”

เจ้าของร้านวัยกลางคนยิ้มแย้มตอนรับทักทายผมอย่างสนิทสนม เพราะเมื่อ3วันที่ผ่านมา ผมได้มาเป็นลูกค้าประจำเลือกดอกไม้ที่ร้านนี้ทุกวัน โดยไม่รวมกับที่ผมโทรสั่งดอกทิวลิปสีแดงสดไปจัดไว้ที่ข้างสระวายน้ำเมื่อคืนนี้ด้วย

“วันนี้ขอเป็นดอกลิลลี่สีขาวครับ” ผมยิ้มทักทายเจ้าของร้านกลับพลางบอกชื่อดอกไม้ที่ผมต้องการ

“เอาไปง้อแฟนหรอคะ”  

เธอถามผมด้วยร้อยยิ้มก่อนจะเดินไปหยิบดอกลิลลี่สีขาวมาจัดช่อให้กับผม รู้ได้ยังไงวะ หน้าผมมันฟ้อง ว่าโดนแฟนงอนขนาดนั้นเลยหรอ?’ ผมได้แต่คิดในใจ

“ครับพอดีเธองอนนิดหน่อยนะครับ”

ผมตอบเธอไปพร้อมยกมือขึ้นลูบบริเวณท้ายทอยอย่างเขินๆ

จริงๆจะบอกว่านิดหน่อยก็ไม่ถูกซะทีเดียวหรอกครับ เพราะครั้งนี้เม่นน้อยโกรธผมมากๆเลยล่ะ ตั้งแต่ผมรังแกเธอเสร็จเธอก็เอาแต่ทำหน้าบูดหน้าบึ้ง แถมยังไม่ยอมพูดกับผมตลอดทางที่ผมไปส่งเธอเลยด้วย

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอให้แฟนหายโกรธไวๆนะคะ”

เจ้าของร้านวัยกลางคนยื่นช่อดอกไม้ให้กับผม ก่อนที่ผมจะรับไว้แล้วยื่นบัตรเครดิตส่งให้กับเธอไป

“ขอบคุณครับ” สาธุ!!! ขอให้สมพรปาก ขอให้เม่นน้อยเลิกงอนผมซะทีเถอะเพี้ยง~

ผมยิ้มรับให้กับเจ้าของร้าน ก่อนที่จะรับบัตรเครดิตกลับมา แล้วมุ่งหน้าขับรถกลับไปหาคนที่ผมคิดถึง


@MINI  COFFEE& RESTAURANT

13.30 น.

“เต้ๆ” ผมตะโกนพลางขวักมือเรียกเต้ ให้มาหาผมที่ยื่นอยู่ข้างๆร้าน

“ครับ พี่เซ็นเตอร์” เต้วิ่งมาหยุดยื่นอยู่ตรงหน้าผมแล้วขานรับ

เด็กๆในร้านนี้ต่างรู้จักผมดี เพราะผมตีสนิทให้มาเป็นพรรคพวกของผมเรียบร้อยแล้วล่ะครับ เวลาผมมาหาเม่นน้อยที่ไร ผมก็จะมีอะไรเล็กๆน้อยๆติดไม้ติดมือมาให้พวกเด็กๆเสมอ

“เต้ เอาดอกไม้นี้ไปให้เม่นน้อยของพี่ที”

ผมยื่นช่อดอกลิลลี่สีขาวไปให้เต้ ก่อนที่เต้จะรับช่อดอกไม้อย่างงงๆแล้วถามผมกลับ

“แล้วทำใมพี่เซ็นเตอร์ไม่เข้าไปให้เองล่ะครับ พี่มินิเขาก็อยู่ข้างในนิน่า”   

โธ่เต้เอ้ยยยย!!! ถ้าพี่เอาไปให้เธอได้ พี่ก็คงไม่ใช้เองหรอก ไม่รู้ว่าถ้าพี่เดินดุ่มๆเข้าไปจะเจออะไรบ้าง เมื่อเช้าพี่ก็เกือบโดนจับเจื้อนเซ็นเตอร์น้อยขาดคาเตียงแล้ว  ตอนนี้พี่ยังไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงก่อนที่พี่จะได้เม่นน้อยเป็นเมียหรอกนะ

“เถอะน่า  อย่าถามเยอะดิวะ”

ผมบอกเต้ไปส่งๆ ก่อนจะขวักมือเรียกเต้ให้ยื่นหูมาใกล้ๆ แล้วกระซิบบอกเต้ให้ได้ยินกันเพียงสองคน


MINI TALK

@MINI  COFFEE& RESTAURANT

“พี่มินิครับ”

“ว่าไงเต้”

ฉันหันไปตามเสียงเรียกของเต้ ก็พบกับช่อดอกลินลี่สีขาวที่ถูกจัดช่ออย่างสวยงามถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้า

หมับ~

ดอกไม้นั้นถูกเต้จับยัดมาไว้ในมือของฉันเรียบร้อย ฉันได้แต่ถือมันอย่างงงๆ แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเต้เชิงถามถึงเจ้าของดอกไม้ช่อนี้

“พี่เซ็นเตอร์ให้เอามาให้ครับ” เต้บอกฉันด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ฉันจะถามเต้กลับ

“แล้วเขาไปไหนแล้วซะละ” 

กลัวฉันยังงั้นหรอ? ถึงไม่กล้าเอามาให้ฉันด้วยตัวเองนะ

“เห็นเดินหน้าเศร้ากลับไปแล้วนะครับ”

ชิ...สมควร ก็อยากหื่นทำใมล่ะ ชอบมาทำแบบนั้นอยู่เรื่อย บางทีฉันก็กลัวใจตัวเองเหมือนกันนะ ก็เล่นทำซะแนบชิดขนาดนั้นถ้ามันพุดเข้าไปข้างในแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ ฉันก็ไม่ได้รังเกียจพี่เซ็นเตอร์หรอกนะแค่รู้สึกลัวแค่นั้นเอง เห็นเขาว่าครั้งแรกมันเจ็บมากด้วย ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมนิน่า T///T  

(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)

ฉันได้แต่พยักหน้าให้เต้ไป ก่อนที่เต้จะพูดขึ้นมาอีก.....

“ไม่รู้ว่าพี่เซ็นเตอร์เป็นไรนะครับ เห็นขอบตาแดงๆ เหมือนพึ่งจะร้องไห้มาเลย ทะเลาะกันหรอครับ?”  พี่เซ็นเตอร์นี้นะ จะร้องไห้? ไม่จริงหรอกมั้ง  เขาไม่น่าจะเซนซิทีฟขนาดนั้น

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเต้ไป ก่อนจะไล่เต้กลับไปทำงาน เพราะมีลูกค้าเข้ามาในร้านพอดี

‘เอ๊ะ!!! อะไรเนี้ย’  ฉันหยิบการ์ดใบเล็กที่แนบมากับช่อดอกไม้ ก่อนที่จะหยิบมันคลี่ออกอ่าน

หายโกรธพี่นะครับ เม่นน้อย

พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว(ถ้าหนูไม่เต็มใจ)

หากหนูหายโกรธพี่แล้ว

มาหาพี่ที่ห้องอาหารของโรงแรมชั้น35 เวลา 20.00 น. นะครับ

แล้วพี่จะรอ

รักเม่นน้อยนะครับ

-เซ็นเตอร์-

ฉันอมยิ้มเล็กน้อยหลังจากที่ฉันอ่านข้อความของพี่เซ็นเตอร์เสร็จ จริงๆฉันก็ไม่ได้โกรธเขาซะขนาดนั้นซะหน่อย ทำใมต้องทำอะไรซะใหญ่โตด้วยก็ไม่รู้


ติ้งๆ~

‘ใครส่งอะไรมานะ?’  ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้หลังเคาน์เตอร์ขึ้นมาดู ก็พบกับข้อความของเจ้าของช่อดอกไม้ที่ส่งมา

CENTER: หายโกรธพี่เถอะนะครับ เม่นน้อย   

CENTER:  ยังไงพี่ก็จะรออยู่ที่ห้องอาหารของโรงแรมนะครับ

MINI:  เห็นกับช่อดอกไม้สวยๆ แล้วกันนะคะ จะยอมยกโทษให้ก็ได้

CENTER: จริงๆนะครับ อย่าหลอกพี่ให้ดีใจเก้อนะครับ >w< 

MINI:  ค่ะ >///<


WRITER  TALK

@โรงแรม CENTER

“YES!!!!”

“……..”

ทั่วทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบสงัด เมื่ออยู่ๆท่านประธาน​ที่มีสีหน้าที่เคร่งเครียดเหมือนกินรังแตนตั้งแต่เดินเข้ามา ก็ทำท่าทางดีอกดีใจซะยกใหญ่เหมือนเป็นคนละคนกับเมื่อตะกี้ลิบลับ

แถมไอท่าทางที่ยกมือขึ้นสะใจ เหมือนอยากจะกระโดดจากเก้าอี้นั้นอีก ทุกคนในห้องประชุมต่างยังไม่เคยเห็นลุคนี้ของเซ็นเตอร์มาก่อนเลยด้วยซ้ำ นี้ถือว่าอาจจะเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ท่านประธาน​ของพวกเธอมีอาการเช่นนี้ เพราะปกติถ้าเซ็นเตอร์มาทำงานหรือออกไปพบปะลูกค้า เซ็นเตอร์ก็จะทิ้งลุคขี้เล่นแสนกระล่อน เปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังหน้าเคร่งเครียดทันที

“อะแฮ่มๆ!!!  ไม่มีอะไรครับ เชิญคุณลัดดาพูดต่อได้เลย”

“ค....คะ”

 เซ็นเตอร์เมื่อนึกได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็ต้องเก็บอาการดีใจไว้ ก่อนจะทำสีหน้าเคร่งเครียดแล้วหันไปประชุมต่ออีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะดูเหมือนตั้งอกตั้งใจทำงาน แต่อันที่จริงแล้วในหัวเขาตอนนี้ กำลังเอาแต่คิดถึงดินเนอร์ใต้แสงเทียนแสนโรแมนติกกับสุดที่รักของเขาอยู่นะซิ  ‘ถ้าจะขอเม่นน้อยแต่งงานอีกซักรอบ เธอจะตกลงมั้ยว่ะ

“..[.&#@^*(+#$%......ตกลงเอาตามนี้มั้ยคะ ท่านประธาน​”  ลัดดาเมื่อรายงานเสร็จก็หันไปถามท่านประธาน​ว่าตกลงเอาตามที่รายงานหรือเปล่า

เมื่อเธอยังเห็นท่านประธาน​ยังเงียบอยู่ก็เลยลองย้ำถามท่านประธาน​อีกครั้งหนึ่ง เพื่อเมื่อกี้ท่านประธาน​จะไม่ได้ยินเสียงของเธอ

“ตกลงเอาตามนี้มั้ยคะ ท่านประธาน​?’  

ในห้องประชุมตอนนี้ต่างหันไปมองที่ท่านประธาน​อย่างเซ็นเตอร์เป็นตาเดียว เพราะอยู่ๆ เขาก็ดันเงียบไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนท่านประธาน​จะมีอาการหนักยิ่งกว่าเก่า เพราะจากสีหน้าที่เคร่งเครียดจากตอนแรก ตอนนี้ได้แปลเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มหน้ากลัวเหมือนพวกโรคจิตก็ไม่ปาน

‘ท่านประธาน​หน้าจะไปพบจิตแพทย์บางก็ดีนะ สงสัยจะทำงานหนักจนหลอนไปซะแล้ว เฮ้อ!!!น่าส่งสารจริงๆ ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ ไม่น่าเลย’ ลัดดาได้แต่คิดในใจพลางนึกสงสารท่านประธาน​ที่เหมือนมีอาการทางจิตขึ้นมา

“ท่านประธาน​ครับ” ธีเมื่อเห็นเซ็นเตอร์มัวแต่นั่งนิ่ง แถมยังนั่งยิ้มอยู่คนเดียวก็ใช้มือสะกิดพลางกระซิบเรียกเบาๆให้เซ็นเตอร์ได้รู้ตัว

“หะ!!! ...โอเค เอาตามนั้นแหละครับ  ปิดประชุม!!!”

เซ็นเตอร์เมื่อพึ่งรู้ตัวว่าทุกคนต่างรอคำตอบจากเขาอยู่ ก็รีบสรุปและปิดประชุม ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินออกไปทันที

ปฏิกิริยาของเซ็นเตอร์สร้างความงุนงงให้กับผู้คนในห้องประชุมเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างมองตามหลังของผู้เป็นเจ้านายออกไป ส่วนเซ็นเตอร์ตอนนี้ ก็มัวเอาแต่คิดถึงเรื่องค่ำคืนนี้อยู่เต็มหัวสมองไปหมด โดยไม่ได้หันไปสนใจใครอีกเลย

‘ช้าไม่ได้แล้วๆ ต้องรีบไปเตรียมการก่อน  เรื่องอื่นช่างมัน เรื่องเมียสำคัญกว่า’  เซ็นเตอร์ได้กล่าวไว้

+++++++++++++++++++++

ไรท์: เรื่องอืื่นช่างมัน เรื่องเมียสำคัญกว่า พี่เซ็นเตอร์ของไรท์ได้กล่าวไว้ // แต่เอ๊ะ!!! อิพี่ได้เม่นน้อยเป็นเมียตอนไหนหว่าาา? หรือไรท์จำผิด

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น