เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 38

คำค้น : วาย ฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
38
แบบอักษร

จุ๊บ

กริ๊ง

"แมวน้อย ตื่นได้แล้วครับ"

ฝ่ามืออุ่นของเจ้าของน้ำเสียงที่นุ่มน่าฟังนั้นค่อยๆกระซิบมาที่ข้างหูพร้อมทั้งมือใหญ่ที่ลูบลงมาที่แถวๆเอว ผมสะดุ้งวาบแล้วลืมตาขึ้นมามองดูไปรอบๆ เห็นกลุ่มผมสีดำสนิทนั้นซุกอยู่แถวๆหน้าอกแถมยังรู้สึกปวดหนึบที่สะโพกของตัวเองอีก ผมนอนลืมตามองเพดานอย่างเหม่อลอย สมองเองก็คิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด ผมตาพร่าแล้วค่อยๆยกมือขึ้นมาหมายจะเช็ดน้ำตา แต่กลับโดนยึดเอาไว้โดยมือของอีกฝ่าย พี่หมอกค่อยๆใช้ริมฝีปากกดจูบลงมาที่หางตาของผมช้าๆ

"ร้องไห้ทำไม? เจ็บเหรอครับ?"

"เจ็บ..."

แขนแกร่งนั้นสอดเข้ามาที่แผ่นหลังแล้วค่อยๆพยุงผมให้ลุกขึ้นขณะที่ตัวของเขานั้นขยับเข้ามาใกล้เพื่อที่จะนั่งอยู่ที่ข้างๆตัว กลิ่นหอมๆของอาหารที่เป็นฝีมือของเขามันลอยอบอวลอยู่ภายในห้อง ผมหันซ้ายหันขวา จ้องมองไปรอบๆห้อง แต่ก็เห็นเพียงแค่พี่หมอกเท่านั้น ไอ้นัท... กับไอ้ดินละ พวกมันทั้งสองคนไปไหน?

"เจ็บตรงไหนเหรอ?"

"ตรงนี้"

มือของผมขยุ้มเข้าไปที่ตรงอก ทุบมันเบาๆด้วยมือที่สั่นระริก ขณะที่พี่หมอกได้เงียบไปแล้วชายหนุ่มร่างสูงนั้นยกยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนหวานแล้วดึงตัวของผมนั้นไปกอดเอาไว้แน่น

"เดี๋ยวก็หายครับเด็กดี ไม่เป็นไรนะไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว"

เคล้ง

เสียงโซ่... ที่เป็นเหล็กสีขาวนั้นส่งเสียงดังเมื่อมือของเขาคว้าไปที่มัน ค่อยๆยกมันขึ้นมาจูบช้าๆ โซ่มันตรึงเข้ากับใต้เตียงตรงที่มีตระขอยึดเอาไว้ ปลายโซ่มันเป็นต้นคอของผมเองที่มีปลอกคอหนังสีดำสวมเอาไว้ เย็น... เวลาที่โซ่มันสัมผัสมาถึงตัวมันเย็นจนน่ากลัว

"หิวแล้วรึเปล่า? มากินข้าวกันนะ เราไม่ตื่นเลยจนถึงตอนบ่ายเนี่ย พี่คิดว่าเราคงจะเหนื่อยมากเพราะงั้นถึงได้ให้นอนพัก"

พี่หมอกพูดเสียงเบาแล้วจากนั้นก็หันไปหยิบเอาถาดอาหารมาให้ อาหารแบบญี่ปุ่นที่เห็นได้ทั่วไป

"อืม... แย่จัง ให้พี่เคี้ยวให้กินไหมครับ?"

"เอ๋?"

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าสวยหวานนั่นอย่างมึนงง ตอนที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นดังออกมา เมื่อกี้ว่ายังไงนะ? เคี้ยวให้กิน... เหรอ? หมายถึง เคี้ยวข้าวแล้วป้อนให้กิน อย่างกับว่า เหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กนั่นนะเหรอ?

"ไม่ได้เหรอครับ?"

ชายหนุ่มตรงหน้านั้นมองหน้าผมอย่างอ้อนๆ แล้วเอื้อมมือมาลูบที่หน้าท้องของผมจนผทตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูก

"ไม่... ใช่ แต่ผม... ทำเอง"

หมับ

"ไม่ได้นะ"

ดวงตาที่แข็งทื่อเบิกโพรงถูกส่งมาให้ซึ่งทำเอาผมถึงกับสะดุ้งวูบทำตัวไม่ถูกมือที่ถูกกุมเอาไว้ยังคงแน่น และ แน่นขึ้นเรื่อยๆจนผมเองเริ่มที่จะรู้สึกว่ามันทนไม่ได้แล้ว นี่มัน... เกินไปแล้วนะ

อาหารเองก็จะเคี้ยวให้กิน มันจะเกินไปแล้วนะ พอพี่หมอกเห็นผมเงียบไปอีกฝ่ายก็คีบเอากับข้าวเข้าปากแล้วก็ข้าวตามหลัง จากนั้นก็เคี้ยวอยู่อย่างนั้น ผมเบือนหน้าหนีซ่อนใบหน้าที่บิกเบี้ยวเอาไว้ มัน... หนักกว่าครั้งไหนๆเสียอีก นี่มันหนักจนไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว

หมับ

"อ้าปากสิครับ"

เสียงที่ได้ยินไม่ค่อยถนัดพูดอยู่ใกล้ๆ พอผมหันไปอีกฝ่ายก็ประกบจูบลงมาทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว รสชาติของอาหารแล้วก็กลิ่นหอมของมันไหลเข้ามาภายในปาก ในตอนที่ลิ้นหนานั้นดันมันเข้ามา ต้นคอถูกยึดจับเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้หนีอีกฝ่ายค่อยๆดุนดันข้าวที่เคี้ยวจนแหลกระเอียดนั้นเข้ามาจนผมหายใจไม่ทันจำใจต้องกลืนลงไปน้ำลายมันไหลซึมออกมาที่ริมฝีปากอย่างห้ามไม่ได้ ขณะที่ผมนั้นตัวเกร็งมือก็โดนยึดเอาไว้

"อึก... อ๊ะ"

"อร่อยมั้ยครับ? เอาละ... กินให้หมดนะแมวน้อย"

ไม่... เอานะ ผมหลับตาปล่อยให้น้ำมาที่มันซึมอยู่หางตาไหลลงมาช้าๆ เขารักคนคนนี้มากเกินกว่าที่จะหนีได้ ถ้าขาดพี่หมอกไปจะต้องตายแน่ๆเลย ถ้าหากว่าขาดไปละก็... จะต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ เพราะงั้นเขาถึงได้ยอมแบบนี้ยังไงละ




"สวย..."

"..."

"มึงสวยมากเลย"

แรงกอดจากทางด้านหลังนั้นค่อยๆแน่นขึ้นจนเข้าขั้นอึดอัดคนที่นั่งอุ้มผมให้อยู่บนตักเอ่ยชมไม่ขาดปากแล้วใช้ฟันคมงับลงมาที่ต้นคอ ผมเหม่อจ้องมองนอกหน้าต่างที่ถูกปิดเอาไว้แถมยังโดนล็อคด้วยโซ่นั้นอย่างหมดแรง เขาไม่ได้คิดจะหนีไปไหนเยงลยสักนิดเดียว ไม่ได้คิดที่จะหนีไปที่ไหนเลยด้วยซ้ำ ทุกคนต่างก็หึงหวงกันเกินไป

"นี่... อีกสามปีก็จะจบแล้ว พอถึงตอนนั้นจะหางานทำ... อยู่ใกล้ๆนี่ พอเก็บเงินได้ แต่งงานกันนะฟ้า"

เสียงอู้อี้ที่ดังมาจากด้านหลังนั้นพูดอย่างอายๆ ทำให้ผมหันไปมอง ใบหน้านั้นแดงก่ำเขินอายจนผมเผลอหัวเราะออกมา ไอ้ดิน... มันชอบที่จะล้อเล่นแบบนี้อยู่เสมอเลย ผมซุกหน้าเข้ากับต้นคอของมัน เมื่อตอนที่หลับอยู่ได้ยินจากไอ้นัทมันบอกว่า โซ่ที่ใช้อยู่มันพิเศษ ถูกทำขึ้นมาเป็นพิเศษ พอใส่แล้วมันจะกดแรงของคนคนนั้น ทำให้ไม่มีแรงที่จะหนี แต่ก็พอเดินได้ ไปไหนมาไหนได้ เพียงแต่พอพยายามจะหนีมันก็จะส่งกระแสไฟฟ้ามาซ็อตก็เท่านั้น เมื่อเช้าก็โดนไปทีหนึ่งตอนที่พยายามจะถอดมัน แรงซ็อตทำให้ผมถึงกับตัวซาไปหลายนาทีเลยกว่าจะลุกขึ้นได้ก็ใช้เวลานานมากเำราะงั้นตอนนี้ที่ทำได้ก็มีแค่นอนเท่านั้น นอนรอทุกอย่าง แค่นอนเท่านั้น ห้องนอนตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไป มีตู้หนังสือเข้ามาแล้วเพราะผมออกไปข้างนอกไม่ได้ถึงต้องมีหนังสือมาให้อ่าน แถมยังมีทั้งเกมส์ ทั้งทีวี หนัง ซีรีส์มากมายแต่ที่ไม่มีคือ... มือถือ โน๊ตบุ๊ค เครื่องมือสื่อสารพวกนั้น จะโดนยึดไปหมด ของมีคมจะถูกเก็บไปหมด กระทั่งขอบตู้ยังใช้ผ้ามาป้องกันไว้เลย จะระแวงกันเกินไปแล้ว... เขาไม่ได้คิดจะหนีเลยด้วยซ้ำไป

"แต่งงาน..."

"ใช่ แต่งงาน ก็ตอนนี้เป็นคนรักกันแล้วนี่เพราะงั้นต้องแต่งงาน"

แต่งงาน งั้นเหรอ...? เรื่องนี้ เมื่อตอนนั้นพี่หมอกเองก็พูดออกมาเหมือนกัน

"แต่งงาน... ก็ดีเหมือนกันนะ"

จะได้ ไม่ระแวงกันซะทีพอแต่งงานแล้วก็จะหยุดหึงหวงมากแบบนี้ซะดี พวกเขาจะได้หยุดคิดซะทีว่าเขาจะหนี หยุดคิดว่าจะนอกใจ เพราะงั้น ตอนนี้เขาเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว





……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… 

น้องโดนล้างหมองงงงง ถถถถถถถ ไปละเน้อ ฝันดีงับบบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น