Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 55 จูเหล่าซือของมัน

ชื่อตอน : บทที่ 55 จูเหล่าซือของมัน

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 174

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2562 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 55 จูเหล่าซือของมัน
แบบอักษร

​        คุณนายไป๋ตัดสินใจจะเปิดอกพูดคุยกับสามีให้รู้เรื่อง เธอเป็นห่วงว่าลูกชายของเธอจะไม่เข้มแข็งพอที่จะผ่านวิกฤติในครั้งนี้ไปได้

        "คุณกำลังทำให้ลูกเข้าใจจูเหล่าซือผิดนะ" คุณนายไป๋ต่อว่า    

        "แล้วยังไง เข้าใจผิดก็ดีเข้าใจถูกก็ดี ผมเพียงแค่ อยากจะแยกเขาสองคนออกจากกันให้เร็วที่สุด ถ้าอาอวี่เข้าใจผิดก็ดีน่ะสิ..." ไป๋เทียนจ้าวถอนใจเฮือกใหญ่     

        "ถ้าความเข้าใจผิดนี้ จะช่วยดึงอาอวี่ให้กลับมาเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง ผมก็ไม่สนใจหรอกว่า ในสายตาของอาอวี่ จูเหล่าซือจะกลายเป็นตัวอะไร ยิ่งเขาเข้าใจผิดกันตลอดไปก็จะยิ่งดี"    

        "คุณนี่ มันชั่วไม่เคยเปลี่ยนเลย นึกถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่รู้จักนึกถึงหัวอกของคนอื่นบ้าง" คุณนายไป๋ต่อว่าสามีแรงๆ ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าไม่เป็นความจริง     

        เธอเข้าใจไป๋เทียนจ้าวยิ่งกว่าใครๆ ผู้ชายคนนี้แข็งนอกอ่อนใน ถึงจะทำร้ายใครเพื่อผลประโยชน์ของตัว หรือเพื่อผลประโยชน์ของส่วนรวม เขาก็มักจะแอบช่วยเหลือคนเหล่านั้นอยู่เสมอ ไม่เคยสักครั้ง ที่เขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเขาทำให้คนอื่นเจ็บปวด นิสัยอย่างนี้ก็ไม่ต่างไปจากลูกชายคนเดียวของเธอเลย เธอนึกถึงสายตาของไป๋อวี่ที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้ เธอรู้ว่าเขาทั้งเจ็บปวดทั้งผิดหวังจนเจียนจะบ้าแล้ว     

        "ฉันกลัวก็แต่ว่า สิ่งที่คุณทำไปเพราะหวังดีนั้น จะกลายเป็นหอกเป็นดาบ ทำร้ายลูกของเรา คุณก็เห็นว่าครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งอื่นๆ ฉันไม่เคยเห็นอาอวี่ใส่ใจใครมากขนาดนี้ ฉันกลัวว่าเขาจะไม่เข้มแข็งพอที่จะก้าวข้ามอุปสรรคในครั้งนี้ไปได้ คุณผลักลูกคุณตกเหว คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะปีนกลับขึ้นมาได้ คุณจะทำยังไงถ้าเขาตายอยู่ก้นเหวนั่น"    

        ไป๋เทียนจ้าวนิ่งงันไป เขารู้ก็แต่ว่า ตัวเขาเองไม่ว่าจะยากแค้นเจ็บปวดรันทดแค่ไหน เขาก็จะฟันฝ่ามันมาจนได้ แต่ไป๋อวี่ไม่เหมือนกับเขา ที่ผ่านๆมา เขาก็เห็นอยู่ ว่าลูกชายคนนี้ช่างอ่อนไหว ไม่เข้มแข็งดั่งใจเขาเลย

        "อาอวี่ไม่ได้เข้าใจจูเหล่าซือผิดหรอก คุณอย่ากังวลเรื่องนั้นเลย" ไป๋เทียนจ้าวบอกความจริง    

        "ผมอยากจะให้เขาเข้าใจผิดจะแย่ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" เขาจบประโยคด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นมาปิดโทรทัศน์ คุณนายไป๋มองตามด้วยความสงสัย    

        "ผมคงประมาณความรู้สึกที่เขามีต่อจูเหล่าซือต่ำไป...." แล้วเขาก็หันมาถามภรรยา    

        "คุณเคยเข้าใจผมผิดบ้างไหม" คุณนายไป๋งันไปเพียงชั่วครู่    

        "ฉันรู้จักคุณทะลุปรุโปร่งอย่างนี้ จะมีโอกาสได้เข้าใจคุณผิดยังไงเล่า"     

        "นั่นสิ" ไป๋เทียนจ้าวเดินกลับมานั่ง    

        "คุณรู้ไม๊... อาอวี่ก็ไม่ได้เข้าใจจูอี้หลงผิดเหมือนกัน" เขาหยิบชามขนมขึ้นมาตักกิน    

        "ที่มันมาหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ผมน่ะ เพราะว่ามันโกรธที่ผมทำให้คนอื่นเข้าใจจูเหล่าซือของมันผิด" ไป๋เทียนจ้าวพูดไปเคี้ยวขนมไป    

        "จูเหล่าซือของมันเหรอ" คุณนายไป๋ทวนคำสามี    

        "คุณยอมรับแล้วเหรอว่าจูเหล่าซือเป็นของลูกคุณน่ะ" เธอถาม น้ำเสียงเหมือนประชดประชันสามี    

        "ผมก็บอกคุณแล้ว ว่าถ้าอาอวี่เป็นผู้หญิงผมจะรีบขอดองกับคนสกุลจูเลยแหละ" ไป๋เทียนจ้าวนึกภาพเขาจับไป๋อวี่ยัดเกี้ยวหามส่งสกุลจูแล้วอดยิ้มไม่ได้    

        "ถ้าจูเหล่าซือเป็นผู้หญิงก็จะยิ่งดีใหญ่" ไป๋เทียนจ้าวพยักหน้าให้ตัวเอง    

        "แล้วถึงเขาจะเป็นผู้ชาย คุณก็ยอมรับเขาหน่อยไม่ได้หรือไง" คุณนายไป๋ถาม ไป๋เทียนจ้าวหุบยิ้ม เบิ่งตาแทบถลน

        "คุณนายไป๋ คุณอย่ามาพูดพล่อยๆ เรื่องเล่นกับเรื่องจริงคุณอย่าเอามาปนกัน" เขาเสียงแข็งใส่ภรรยา คุณนายไป๋กำมือแน่น    

        "ฉันกลัวอาอวี่จะตายอยู่ก้นเหวนั่น.." น้ำเสียงของเธอเริ่มเครือ ไป๋เทียนจ้าวกระแทกชามใส่ขนมลงบนโต๊ะ    

        "ก็ปล่อยให้มันตายไปซะ ถ้ามันกล้าตาย ผมจะโยนจูเหล่าซือของมันลงเหวไปด้วย" ไป๋เทียนจ้าวคำราม คุณนายไป๋น้ำตาร่วง มองสามีเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้า ไป๋เทียนจ้าวรีบลุกมากุมมือเธอไว้    

        "คุณไม่ต้องห่วง ถึงผมจะปล่อยอาอวี่ไว้ก้นเหว จูเหล่าซือก็ต้องหาหนทางให้อาอวี่ปีนขึ้นมาจนได้"    

        "ฉะ ฉันไม่เข้าใจคุณเลย ... คุณใช่สามีฉันไหมเนี่ย" ดูท่าคุณนายไป๋จะไม่เข้าใจสามีเธอจริงๆ    

        "ผมก็ยังคงเห็นแก่ตัวเหมือนเดิม ..." ไป๋เทียนจ้าวบอก ถอนใจเบาๆ    

        "จูเหล่าซือรักอาอวี่นะ คุณรู้ไม๊ ผมจะอาศัยความรักของเขา ช่วยให้อาอวี่กลับเข้าร่องเข้ารอย"    

        "คุณจะให้เขายอมสละตัวเองเพื่ออาอวี่ คุณรู้ว่าเขารักอาอวี่ แล้วเขาก็จะไม่ยอมให้ความรักของเขาทำร้ายอาอวี่แน่ๆ คุณมันชั่วไม่เคยเปลี่ยนเลย ไป๋เทียนจ้าว" คุณนายไป๋เริ่มตามทันความคิดของสามี    

        "ผมบอกคุณแล้ว ผมต้องรักลูกผมมากกว่ารักลูกคนอื่น"    

        "เรายอมรับเขาทั้งสองคนจะไม่ดีกว่าเหรอ" คุณนายไป๋ถามเสียงอ่อยๆ เธอลูบหลังมือของสามีเบาๆ    

        "แล้วคนสกุลจูล่ะ คุณคิดว่าเขาจะยอมรับได้เหรอ" ไป๋เทียนจ้าวตั้งคำถามที่ทำเอาคุณนายไป๋อึ้ง    

        "ผมน่ะ มันแค่ภูเขาลูกเล็กๆ แต่คนสกุลจูน่ะ คงเป็นทั้งเขาทั้งเหวสุดสูงสุดลึก ยังไงอาอวี่ก็ผ่านไปไม่ได้หรอก"

        "คุณรู้ได้ยังไง คุณไม่ได้รู้จักมักจี่พวกเขาซักหน่อย" ไป๋เทียนจ้าวไม่ได้เล่าเรื่องที่มาดามจูโวยวายตอนที่เธอต้องเข้าโรงพยาบาลให้คุณนายไป๋ฟัง คุณนายไป๋เลยไม่รู้ว่ามาดามจูทั้งรังเกียจทั้งกลัวที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับคนสกุลไป๋มากเพียงไหน

        "แค่ดูจูเหล่าซือผมก็รู้แล้ว ว่าพ่อแม่เขาเป็นยังไง ยิ่งเห็นจูเหล่าซือ พยายามผลักไสอาอวี่ออกมาถึงขนาดนั้น ผมก็รู้เลยว่าตัวเขาเองก็รู้ดีว่าไม่มีวันจะฝ่าด่านพ่อแม่ของตัวเองไปได้ ถึงไม่อยากให้อาอวี่ของเราต้องมาเจ็บปวดไปกับเขาด้วย"     

        "ถึงคุณจะไม่เชื่อผม คุณก็ควรจะเชื่อจูเหล่าซือนะ พวกเรารู้ดีว่าเขารักลูกของเรา เขาคงไม่ทำอะไรที่จะเป็นการทำร้ายลูกของเราแน่ๆ ถ้าจูเหล่าซือเห็นว่า เรื่องของเขากับอาอวี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ มันก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ ขอคุณคอยดูอาอวี่ไว้ ช่วยประคับประคองเขา อย่าให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวก็พอ"

        คุณนายไป๋ก้มลงมองมือของไป๋เทียนจ้าวที่กุมมือของเธอไว้ เธอใช้มืออืกข้างนึงเกาะกุมมือสามีไว้แน่น    

        "แล้วอาอวี่ของฉันจะเป็นยังไง อาอวี่ของฉัน..." คุณนายไป๋เริ่มร้องไห้อีกแล้ว...



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}