ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 45 รู้ไหมว่าทำร้ายใต้อ๋องมีโทษสถานใด 25+

ชื่อตอน : ตอนที่ 45 รู้ไหมว่าทำร้ายใต้อ๋องมีโทษสถานใด 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 23:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45 รู้ไหมว่าทำร้ายใต้อ๋องมีโทษสถานใด 25+
แบบอักษร

​หิมะล่วงหล่นจากฝากฟ้า เสียงดนตรีเห่กล่อมจากตำหนักเงาจันทร์ เขาจึงเดินเข้าไปในตำหนัก มองไปยังดอกกลีบดอกไม้ ล้อมรอบตำหนัก ซุนหลี่เดินออกจากม่านของห้องนอน ในชุดสีชมพูลายดอกบ้วยครั้งเป็นฮูหยิน

“บรรเลงได้” เสียงของเยี่ยหลินสั่งนักดนตรี ดนตรีดังขึ้นบรรเลงเพลงเย่ว์

หลงหลานมู่มองนางแล้วยิ้มบางๆ

นึกถึงครั้งเจอกันครั้งแรกในตลาด นางปลอมเป็นชาย ชั่งทะนงตนเหมือนดังชายชาตรี และไม่กลัวสิ่งใดกล้าที่จะต่อสู้

ครั้งเจอในวังแคว้นเย่ว์ นางร่ายรำได้อ่อนช้อยติดตาตรึงใจเหมือนกับในตอนนี้

ครั้งร่ายรำในตำหนักองค์ชายแปด

พอเพลงบรรเลงจบ นางหยุดร่ายรำ เขาจึงดึงสติกลับคืน มองนางในอ้อมกอด นางจับไหลเขาไว้

“ข้า” ซุนหลี่มองเขาด้วยสายตาเขินอาย เพราะไม่ได้มีเพียงเราสอง แต่มีนักดนตรีที่ทยอยกันออกไปพร้อมกับข้าหลวง

“ซุนหลี่...เจ้าทำให้ข้ายิ้มได้เสมอ” เขายิ้มให้นางด้วยความรัก นางยืนตัวตรง เขาจึงปล่อยนาง


“สรงน้ำก่อนเพคะ...แล้วค่อยตรัส” ซุนหลี่เดินไปด้านหลังเขา เอาเสื้อตัวนอกออกจากตัวเขาลงมากองปลายเท้า...แล้วปลดอาภรณ์ทีละชิ้น จนเหลือเพียงผ้าบางด้านใน

“หม่อมฉันไม่เห็นใต้อ๋องยิ้มมาหลายวัน...”

เขาปลดอาภรณ์นางทีละชิ้นจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า

“เจ้าเป็นรอยยิ้มของข้าเสมอซุนหลี่” เขายิ้มให้นาง นางจึงดึงปิ่นบนหัวออกปล่อยผมสยายลงมา

“ข้าอยากให้ความสุขกับสวามีอันเป็นที่รัก” นางลูบไล้อกเปลือยเปล่าของเขาที่อุดมไปด้วยกล้ามมัด มือนั้นขึ้นโอบคอของเขา

“เจ้าคือภรรยาที่ดีที่สุดสำหรับข้าและรวมไปถึงใต้หล้า” เขาจับเรียวขานางขึ้นทั้งสองข้าง เขาจับความเป็นชายใส่เขาไปในความเป็นหญิงของนางทันที

“อ่าส์...” สองเสียงผสานกันและเป็นจังหวะ

“อืมม์...”

เขาพานางเดินลงไปยังสระน้ำปล่อยขานางลง ให้นางจับขอบสระแทน แล้วสอดเข้าไปทางด้านหลัง

“อ๊ะ...อ๊ะ...อืมม์...อืมม์” นางจับขอบสระแล้วเขาก็กดความเป็ชายถี่ขึ้น

“อืมม์...ซุนหลี่” เขากดเข้าออก น้ำชวยลดแรงกระแทกเป็นอย่างมาก

“อ่าส์...อ๊ะ...อ๊ะ...” ซุนหลี่นางบีบรัดความเป็นชายจนเขารู้ว่านางใกล้แล้ว

“ซุนหลี่...เจ้าปลดปล่อย...ตัวของเจ้า...เถิด...” เขาบีบคั้นปทุมถันอวบอิ่มได้รูป เร่งจังหวะขึ้น

“อร๊าย....” นางปลดปล่อยออกมา ความเป็นชายของเขาเข้าแล้วปล่อยตนเป็นอิสระ

นางโอบรัดเขาไว้ เขาจึงอุ้มนางออกจากสระน้ำไปยังเตียงนอน


เช้าของอีกวันหิมะยังคงตกอยู่ มองชายหนุ่มที่ตนนอนกอดทั้งคืนมองใบหน้าที่หลับสนิทลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่เขาไม่เคยหลับสนิทเท่ากับวันนี้ จนนางไม่กล้าที่จะปลุก นางลุกขึ้นจากเตียง เปิดม่านออก เห็นเยี่ยหลินกับนางกำนัลหกคนคอยรับใช้อยู่

“เอาน้ำซุปโสมมาให้ใต้อ๋องและข้าขอชากุ้ยฮัว”

“เพคะหวงโฮ่ว” นางกำนัลคนหนึ่งเดินออกไป ซุนหลี่จึงเดินกลับเข้าไป เห็นหลงหลานมู่ลุกขึ้นนั่งแล้ว นางจึงเอานั่งลงที่ขอบเตียง

“ข้าชอบเรือนร่างของเจ้าที่อวดสายตาข้าอยู่ตอนนี้” เขามองเรือนร่างนางที่เปลือยเปล่าอยู่ตอนนี้ นางมองเรือนร่างตนเองที่ไร้อาภรณ์

“ใต้อ๋อง” นางรีบเอาผ้าคลุมเรือนร่าง ลืมไปสนิทว่าไม่ได้ไม่อะไรออกไปนอนม่าน ถึงจะเป็นในห้องตัวเองก็ไม่เคยเปลือยผ้าเลยแม้นจะมีผ้าม่าน ถ้าไม่มีหลงหลานมู่อยู่ด้วย

“เจ้าจะอายไปใย...ที่ก็ห้องของเจ้า...ตำหนักของเจ้า...ไม่มีชายใดเข้ามานอกจากข้ากับข้าหลวงฝ่ายในเท่านั้น...โอ้ย...” หลงหลานมู่ร้องเสียงหลงเพราะโดนหยิก

“จะหยิกให้เนื้อเขียวเลย”

“รู้ไหมว่าทำร้ายใต้อ๋องมีโทษสถานใด” เขาลูบเนื้อที่เขียวช้ำแล้วจางลงไป

“หม่อมฉันรู้หม่อมฉันจะทำ” ซุนหลี่หยิกเอวของเขา เขาจึงจับจี้เอวนาง

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...หลง...หลง...ข้า...จั๊กจี้นะ...หลง...หลง” ซุนหลี่หัวเราะแล้วบิดตัวด้วยความบ้าจี้

“นี้คือโทษฐานที่ทำให้ข้ารักเจ้าจนจะบ้าตายอยู่แล้ว” เขาจับเรียวขานางที่ดิ้นไปมา แล้วจูบลงบนความเป็นหญิงเลียหนักๆ

“อ่าส์...ใต้อ๋อง...หลง...” จากเสียงหัวเราะเป็นเสียงครางเบาๆ

“นี้คือโทษที่ทำให้ข้าว่าราชการสาย...” เขายังคงเลียหนักๆ สอดลิ้นเข้าไปพร้อมกับนิ้วทั้งสอง

“หลง...อร๊าย....หลง...พอก่อน...ไม่ไหวแล้ว...โอ้ย...อร๊าย...” ซุนหลี่ปลดปล่อยมันออกมาให้เขาได้ชิมจนหมดสิ้น

“เดี๋ยวข้าอาบน้ำเสร็จแล้วแต่งตัวให้ข้าด้วยนะ....หรือจะอาบพร้อมกันดี” เขายิ้มให้นาง

“ข้าไม่อาบกับเจ้าเด็ดขาด” นางหอบหายใจรวยริน เหมือนจะขาดอากาศหายใจ

“มาอาบด้วยกันตอนเย็นก็ได้...ขอให้ข้าอีกสักรอบ” หลงหลานมู่จะสอดใส่นางอีกครั้งแต่นางใช้แรงน้อยนิดผลักเขาให้ออกห่าง

“ไม่...เดี๋ยวขุนนางรอนาน...ไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” ซุนหลี่ไล่เขาเสียงดังขึ้น

เขายิ้มให้นางเดินไปที่สระน้ำ

“มาอาบน้ำกับข้าไหม...เจ้าเปลี่ยนใจได้นะ...” เขายิ้มให้นางบางๆ 

“ไม่” นางเสียงแข็งแต่ร่างกายกลับต้องการเขามาปรนเปรอ


นิยายฟรี ขอมากว่า 20 เม้นแล้วจะมาต่อให้นะ

...1 เม้น 1 กำลังใจ...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น