แมงหมี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 05:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ


“ไอ้เจเจรุ่นพี่เรียกรวมปีหนึ่งต่อว่ะ”


 หลังจากที่เรียนเสร็จผมกะว่าจะเข้าไปดูของที่ร้านหน่อย…แต่รุ่นพี่แม่งดันเรียกรวมสะงั้น…ผมโครตจะเบื่อกับระบบโซตัสของคณะผมฉิบหาย…


“กูไม่อยากไปว่ะ..ไม่ชอบหน้าไอ้พี่ว๊ากแม่งแหกปากอยู่ได้” 


ผมเดินเข้าไปหาไอ้เจเจเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังเก็บของบนโต๊ะอยู่…


“ทนๆไปเหอะ เดี๋ยวก็จบรับน้องแล้ว”


ดูมันครับไอ้เจเจมันเป็นคนอะไรก็ได้ที่ไม่อยากให้มีปัญหา….โครตจะตรงข้ามกับนิสัยของผมเลย…


“ก็มึงมันไม่สนโลกไง กูสน!และกูก็ทนไม่ได้เว้ย!”


เหมือนคนบ้าคลั่งอะกู…ที่ไม่อยากไปเพราะอีกเหตุผลนึง…เหตุผลที่ผมไม่อยากเจอหน้าใครบางคนต่างหาก…


 “เลิกบ่นแล้วรีบเดินครับ ไปสายเดี๋ยวก็โดนพี่เขาเล่นงานอีก”


ไอ้เจเจมันรีบลากคอผมไปจุดที่รุ่นพี่คนอื่นให้พวกปีหนึ่งไปรวมตัวกัน…เหมือนโชคจะเข้าข้างพวกผมมาก…เพราะพอไปถึงผมกับไอ้เจเจเป็นจุดเด่นของทุกคน…แถมรุ่นพี่ก็พากันหันมามองเป็นตาเดียว… 


 “เร็วๆกันหน่อย!!! พวกคุณกำลังจะทำให้เพื่อนโดนลงโทษ!!!!” 


เสียงตะโกนเหมือนพึ่งทะเลาะกับเมียมา...แม่งตะคอกใส่ผมกับไอ้เจเจกลางโถงอาคารเรียน…ผมหันไปจ้องตาไอ้คนที่บ้าอำนาจอย่างไม่กลัวสักนิด…ได้ทีเป็นพี่ว้ากหน่อยเอาใหญ่เลยไอ้สัส…กูต้องกลัวมึงงั้นสิ…ขอโทษทีครับนี่ใคร…เอิร์ธวิศวะเครื่องกลสะอย่าง…


ไอ้เจเจกระชากแขนผมให้รีบไปนั่งข้างเพื่อนใกล้ๆ…ผมสังเกตหน้าแต่ละคนนี่ซีดกันเป็นแถบ…ส่วนผมนะหรอ…กูไม่กลัวมึงหรอก…แค่พี่ว๊าก…


 “เอาหล่ะ!! ผมหวังว่าจะมาครบกันแล้ว!!” 


เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วลานกว้างบางคนถึงกับสะดุ้ง…แม่งที่หัวร้อนเป็นทุนเดิมก็เงยหน้าเพ่งมองไปที่ไอ้คนที่ยืนตะโกนจนเอ็นคอจะแตกอยู่ข้างหน้า…แล้วหน้าตามันจะต้องเคร่งเครียดอะไรขนาดนั้นตลอดวะ…


“มันพูดดีๆไม่เป็นรึไงวะ” 


ผมหันไปบ่นกับไอ้เจเจที่นั่งข้างๆ…ส่วนมันก็สะกิดแขนผมให้เบาเสียงลง…ผมได้แต่ยกยิ้มใส่ไอ้เพื่อนตัวดีของผมไป…


“วันนี้ที่ผมเรียกพวกคุณมา!! ก็เพราะเราจะมีกิจกรรมเชียร์ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!! ผมอยากจะขอคนสมัครใจในการขึ้นสแตนในครั้งนี้!!!”


สรุปก็เรียกมาให้ไปขึ้นสแตนเชียร์…โธ่กูนั่งฟังพี่แกบ่นตั้งนาน…มึงบอกว่าเรียกมาทำอะไรตั้งแต่แรกก็จบ…พูดเก็กโชว์พาวไปได้ไอ้สัส…เหมือนหล่ออ่ะ…ยังไม่ได้ครึ่งผมเลย..


“ใครสนใจสามารถไปลงชื่อกับพวกพี่ฝ่ายสันทนาการได้!!...ผมหวังว่าพวกคุณจะให้ความร่วมมือ!!!”


สิ้นสุดเสียงพี่เต้พวกรุ่นพี่ผู้หญิงก็ตะโกนบอกให้ลงชื่อกับพวกพี่ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ผมกับไอ้เจเจๆก็นั่งรอต่อไป…เพราะลงไปก็ยคงต้องยืนรออยู่ดี…คนแม่งเยอะ…


‘มึงพี่เต้ทำไมเวลาว๊ากต้องหล่อขนาดนี้ด้วยวะ’

**

‘มึงเห็นเมื่อกี้ป่ะ…พี่เขามองมาทางกูด้วย’

**

‘โธ่อีควาย…พี่เขามองกู!’


เอาแล้วครับความหล่อของไอ้พี่เต้เป็นเหตุแล้วสิ…ผมเอียงหูไปฟังแล้วเบ้ปากออกมาทันที…แล้วเงยหน้าขึ้นมองไอ้พี่เต้อีกรอบ…แล้วเบ้ปากใส่มันไปที…แต่เหมือนโชคจะเข้าข้างซ้ำซ้อน..เพราะสายตาพี่มันก็ดันมาลงล็อกตรงหน้าพอดี…บังเอิญไปป่ะถามจริง…


ทั้งผมทั้งพี่มันต่างก็จ้องกันเหมือนใครหลบก่อนคนนั้นแพ้ผมรู้สึกได้…แต่เหมือนไอ้เจเจมันจะรู้ว่าผมทำอะไรมันเลยฉุดกระชากผมให้ลุกขึ้นไปต่อแถวเซ็นชื่อแทน…


“ไม่ชอบก็อยู่นิ่งๆดิว่ะ”


ไอ้เจเจหันมาพูดกับผมเพื่อเตือน…


“กูก็อยู่ของกูอยู่แล้ว”


ผมตอบเบ้ปากอีกครั้งใส่ไอ้เจเจไปที…แล้วหันไปมองไอ้พี่เต้อีกรอบ…แต่พี่มันหายไปแล้วครับ…ก็งี้แหละครับวันๆเอาแต่ตะโกนตะคอกใส่รุ่นน้อง…วันๆพี่มันคงมีหน้าที่แค่นั้น…เหอะ…ผมโครตเกียจเลยคนแบบนี้…












“ไอ้เจเจมึงเข้าไปร้านก่อนกูเลยนะ…พอดีกูต้องไปคุยเรื่องชั่วโมงกิจกรรมกูที่สโมสร”


“เออๆได้…เจอกันมึง”


ผมแยกจากไอ้เจเจแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องสโมสรคณะคณะวิศวกรรมศาสตร์…เมื่อเช้าผมเข้าไปเช็คชั่วโมงกิจกรรมแล้วทางคณะมันยังไม่ใส่ให้ผมเลย…ถ้าผมไม่เอ๊ะใจเข้าไปเช็คผมคงมีปัญหาตอนจบแน่…


ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าจะสี่โมงแล้ว…ผมก้มมองนาฬิกายิ่งต้องรีบเดินเพราะห้องมันจะปิดทำการสี่โมงเย็นไง…ผมอยากทำให้มันเรียบร้อยไปวันนี้เลยขี้เกียจเข้ามาหลายเที่ยว…


ครืด


ผมหยุดอยู่หน้าห้องสักพักก็เลือกประตูเปิดออกด้วยความที่รีบจนไม่ได้สังเกตว่าใครอยู่ข้างในบ้าง…จนมีเสียงนึงดังขึ้นมากระทบกับหูผม…


“เวลาจะเข้าห้องใคร”


“…”


“ไม่มีใครบอกหรอว่าต้องเคาะก่อนเข้า”


“…!”


เสียงแบบนี้จะเป็นใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่…ไอ้พี่เต้…ผมเงยหน้ามองสำรวจภายในห้องก็เห็นแต่มันคนเดียวที่อยู่…แล้วทำไมพอกูมาพี่ๆคนอื่นไม่อยู่ล่ะวะ…ทำไมต้องมาถูกจังหวะตอนพี่มันอยู่ด้วยวะ…แต่เดี๋ยวก่อนนะ…เมื่อกี้มันเหมือนจะพูดว่าผมทางอ้อมเลยอ่ะ…หรือผมฟังผิดไป…


“คงไม่มีใครบอก”


“…”


“กูบอกมึงเองแล้วกัน”


พี่เต้เงยหน้าขึ้นมามองผมหลังจากที่วางปากกาลงบนโต๊ะ…คืออะไรวะ…ที่ผมได้ยินเมื่อกี้ผมว่าผมจริงๆไม่หูฝาดแล้วหล่ะ…ไอ้สัส…อารมณ์กูขึ้นเลย…คิดว่าใหญ่มาจากไหนวะ…


“ใครจะไปรู้ว่ามีคนอยู่ในห้อง”


“…”


“ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรขนาดนั้น”


ผมเดินเข้าไปหน้าโต๊ะพี่เต้แล้วยืนกอดอกคุยไม่ได้เกรงกลัวอะไรพี่มันสักนิด…หลังจากที่ตั้งตัวและตั้งสติได้…


“ที่มาก็เพราะมีเรื่องจำเป็นเท่านั้น”


“…”


“ไม่ได้มาเพื่อให้คนแถวนี้บอกนู่นบอกนี่!”


ผมกอดอกยืนพูดแล้วมองพี่เต้ด้วยสายตานิ่งและชักสีหน้าพอสมควร…ถ้าผมไม่มีเรื่องรีบร้อนอะไรอย่าหวังว่าจะมาที่นี้เลย…


“แล้วมีเรื่องอะไร”


พี่เต้มันพูดด้วยสีหน้าเรียบแล้วถามขึ้นมา…ส่วนผมก็พยายามเก็บอารมณ์ที่ไม่คงที่ของตัวเอง…ได้แต่นับเลขในใจเพื่อให้อารมณ์ตัวผมเองเย็นลง…


“ชั่วโมงกิจกรรมผมมันไม่ขึ้น…แก้ไขให้ผมด่วนเพราะมันจะมีปัญหากับผมตอนผมจบ”


ผมพูดออกไปในสิ่งที่ตัวผมเองต้องการ…รีบคุยจะได้รีบกลับครับ…ไม่อยากอยู่นาน…เหม็นขี้หน้าคน…


“หือ…รีบ?”


คำตอบของพี่มันทำให้ผมถึงกับฟิวส์ขาด..พูดออกมาได้ไงว่ะถามจริง…ถึงผมจะปีหนึ่งผมก็อยากให้มันไม่ผิดพลาดป่ะ…แม่ง…


“มันสิทธิ์ของผม…คุณมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่ารีบ”


“ป่าวแค่ถามว่ามึงรีบหรอ”


ไอ้สัส…มันเหมือนจะเป็นประโยคคำถามธรรมดาแต่ถ้าใครมาอยู่กับผมตรงนี้ตอนนี้…บอกคำเดียวว่ามันเหมือนกำลังจะปั่นประสาทผม…และผมจะไม่ให้พี่มันทำสำเร็จ!...


“ตกลงจะเช็คให้ไหมครับ”


ผมพยายามกดอารมณ์ตัวเองสุดขีด…เพราะมันอยากมาเดินเรื่องให้เสร็จๆไป..แต่ดูท่าไอ้พี่เต้มันไม่จบ…


“ทำ…แต่ไม่ใช่ช่วงนี้”


“…?”


“งานเยอะ”


“…!!”


สีหน้าท่าทางบวกกับยกยิ้มมุมปากก่อนที่จะลุกเดินออกไปจากห้องมันหมายความว่ายังไง…ผมนี่ยืนอึ้งกับคำตอบของพี่เต้มันฉิบหาย…มึงเดี๋ยวก่อนนะมึงเป็นหัวหน้าประธานสโมสรนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์…แต่คำตอบมึงให้กูแบบนั้น…เหี้ย…ไอ้เหี้ย!...







TBC.


ประเดิม...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น