Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 53 กินข้าวกับจูเหล่าซือซักมื้อนะ

ชื่อตอน : บทที่ 53 กินข้าวกับจูเหล่าซือซักมื้อนะ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 142

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 53 กินข้าวกับจูเหล่าซือซักมื้อนะ
แบบอักษร

งานถ่ายโฆษณาวันนี้ผ่านไปด้วยดี ไป๋อวี่นอนเหยียดยาวอยู่บนเก้าอี้ในรถตู้ VIP ที่ทางบริษัทจัดให้ หลังจากถ่ายโฆษณาชิ้นนี้แล้ว ไป๋อวี่จะได้พักผ่อนเต็มที่ ค่ำวันพรุ่งนี้พวกเขาถึงจะบินไปหังโจว เครื่องทำความอุ่นทำให้อุณหภูมิในรถกำลังสบาย ทีมงานทุกคนจึงพากันงีบอยู่ 

ถังซันนึกถึงตลอดระยะเวลาเกือบสองเดือนที่ผ่านมา ที่มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายจนเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าชีวิตมันเคยราบรื่นกว่านี้ ตั้งแต่ที่ไป๋อวี่ถึงกับหนีตามจูอี้หลงไปออสเตรเลียเมื่อเดือนก่อน ชีวิตของถังซันก็เหมือนแขวนอยู่เหนือหน้าผาตลอดมา 

ปีที่แล้ว เมื่อละครเรื่องเจิ้นหุนถ่ายจบ สถานการณ์ก็เป็นเหมือนหม้อน้ำที่ตั้งอยู่บนเตาที่เปิดไฟไว้อ่อนๆ รู้สึกได้ถึงความอุ่น แต่ไม่รู้สึกว่ามันจะอันตรายอะไร ไป๋อวี่กับจูอี้หลงยังติดต่อกันอยู่ แชทส่วนตัวบ้าง แชทออกสื่อบ้าง มีโทรศัพท์หากันแค่ประปราย ส่วนใหญ่จะเป็นทางไป๋อวี่ที่ติดต่อจูอี้หลงไปก่อน ผ่านไปหนึ่งปี เมื่อเจิ้นหุนเริ่มออนแอร์ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มมาเร่าร้อนขึ้นอีก ไป๋อวี่ดูขัดเขินเมื่อเจอหน้าจูอี้หลงอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งทำให้ถังซันนึกประหลาดใจ เพราะปกติไป๋อวี่จะควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ค่อนข้างดี มักจะทำหน้าเป็นได้แทบทุกสถานการณ์ ทำให้คนรอบข้างสบายใจที่จะทำงานร่วมกับเขา อาการขัดเขินต่อหน้าจูอี้หลงทำให้ถังซันรู้โดยสัญชาตญาณว่าไป๋อวี่มีความรู้สึกต่อจูอี้หลงมากเกินกว่าการเป็นพี่น้องหรือเพื่อนร่วมงาน แต่ในตอนแรกถังซันกลับเดาใจจูอี้หลงไม่ออกเลย ... 

เคมีระหว่างคนทั้งคู่ดีมาก แต่ถังซันก็คิดว่าจูอี้หลงคงเพียงแค่แสดงไปตามบทบาทของตนเองเท่านั้น ถึงตอนที่เรื่องเจิ้นหุนถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกอากาศ ทางต้นสังกัดก็สั่งลงมาเลยว่าต้องแยกไป๋อวี่ออกจากจูอี้หลง เพราะก่อนหน้านี้เคยมีนักแสดงที่เคมีเข้ากันดีมากทั้งในจอและนอกจอ จนต้องโดนจับแยกและมีคำสั่งจากทางการไม่ให้ปรากฏตัวพร้อมกัน หรือรับงานด้วยกันอีก ทำให้ทางต้นสังกัดของทั้งไป๋อวี่และจูอี้หลงกลัวว่าเหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้จะเกิดขึ้นกับทั้งคู่ด้วย 

ถังซันคิดว่าจูอี้หลงดูเหมือนจะดีใจมากๆที่ได้ผละออกจากไป๋อวี่ ตรงกันข้ามกับไป๋อวี่ที่ดูทุรนทุรายที่จะไม่ได้เจอหลงเกอของเขาอีก เขาคาดหวังว่าจะแอบพบปะพูดคุยกันได้บ้าง แต่ทางจูอี้หลงกลับหลบเลี่ยงไป๋อวี่อยู่ตลอดเวลา จนถังซันคิดไปว่าคงจะเป็นไป๋อวี่ที่มีใจให้แต่เพียงฝ่ายเดียว... 

แล้วตอนไหนนะที่ถังซันเริ่มรู้สึกว่าไป๋อวี่ไม่ได้ตบมืออยู่ข้างเดียว ...ก็ตอนที่จูอี้หลงถูกแทงไง ... ผู้ชายคนนั้นได้แสดงให้ถังซันเห็นความห่วงใยที่เขามีให้ไป๋อวี่ ... แล้วตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ถังซันก็ยังเชื่อว่าจูอี้หลงทำทุกอย่างก็เพื่อสวัสดิภาพของไป๋อวี่   .... 

แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันอีก .... CCTV เสนองานให้จูอี้หลงงั้นเหรอ... ถึงแม้ว่ามันจะยังไม่ได้ประกาศออกมาเป็นทางการ แต่ใครที่ไหนจะปฏิเสธ CCTV ล่ะ ที่จริงถังซันค่อนข้างจะเชื่อว่าเรื่องงานของ CCTV นี่ คงเป็นทางไป๋เทียนจ้าวเท่านั้นที่เจ้ากี้เจ้าการ จูอี้หลงคงไม่ได้ตกปากรับคำอะไรไปเพราะเห็นแก่ผลประโยชน์หรอก ถึงเขาจะไม่ได้คลุกคลีกับจูอี้หลง แต่เขาก็ยังดูออก แต่มันน่าน้อยใจแทนจูอี้หลงจริงๆ ที่จูไฉ่หง หรือแม้แต่หลินชิงหูก็ยังระแวงเขา ....มันอาจจะเป็นเพราะว่าถังซันรู้จักไป๋เทียนจ้าวดี ในขณะที่จูไฉ่หงกับหลินชิงหูไม่รู้จักไป๋เทียนจ้าวเลยก็ได้ 

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของถังซันทำเสียงครางดังอืออือ ถังซันรีบกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นจูไฉ่หงโทรมา เขาเพียงแค่ฟัง แล้วตอบรับอืออือแค่สองสามคำแล้วก็วางหู ก่อนจะสะกิดไป๋อวี่เบาๆ ไป๋อวี่ลืมตาปรือๆแบบรำคาญๆ ถังซันชะโงกมากระซิบข้างหู 

"ที่หังโจว นายไปกินข้าวกับจูเหล่าซือซักมื้อนะ" พอไป๋อวี่ได้ยิน เขาก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง 

"หลงเกอตกลงแล้วเหรอ เกอจะมากินข้าวกับผมเหรอ" ไป๋อวี่แทบพูดไม่เป็นคำ เสี่ยวหลานพลิกตัวลืมตาขึ้นมามองไป๋อวี่กับถังซัน 

ถังซันตบบ่าไป๋อวี่เบาๆ 

"ที่จริงต้องบอกว่านายจะไปกินข้าวกับจูเหล่าซือจะถูกต้องกว่า ... คือเราจะไปหาเขา... โอเค้?" 

"เขาคงไม่หนีถ้ารู้ว่าผมจะไปหาใช่ไหม" ไป๋อวี่ถามเสียงอ่อย 

"ไม่หนีหรอก...." 

"เกอบอกตรงๆเลยนะ อาอวี่ จูเหล่าซือไม่รู้หรอกนะว่านายจะไป... คุณหลินกับคุณจูเขาเพียงแค่อยากจะช่วยให้นายสองคนได้พูดคุยปรับความเข้าใจกัน ... นายเข้าใจมั้ย"  ไป๋อวี่พยักหน้าหนักๆติดกันหลายครั้ง ปากพึมพำ ผมเข้าใจผมเข้าใจ 

"อวี่เกอจะไปหาจูเหล่าซือทำไม..." เสี่ยวหลานที่พูดน้อยมาตลอดสองวันที่ผ่านมา จู่ๆก็เริ่มเอ่ยปากอีก ทำเอาถังซันสะดุ้งโหยง แต่ไป๋อวี่กลับเปิดยิ้มกว้าง เอื้อมมือมาลูบศรีษะเสี่ยวหลาน 

"ไม่ดีหรือไง อวี่เกอจะได้เจอหลงเกอแล้ว" เขาถามด้วยหน้าเปื้อนรอยยิ้ม 

"ไม่ดี" เสี่ยวหลานบอกสั้นๆ ถังซันนึกสังหรณ์ใจ เขาจับต้นแขนเสี่ยวหลานเหมือนจะเตือนเธอ 

"จูเหล่าซือคุยกับบอสไป๋แล้วนี่ พี่ไฉ่หงยังว่า จูเหล่าซือ ตัดความสัมพันธ์กับไป๋เหล่าซือ เพราะได้รับผลตอบแทนที่พ่อของไป๋เหล่าซือมอบให้" เสี่ยวหลานทวนคำพูดของจูไฉ่หงได้ครบถ้วนทุกคำ 

ถังซันรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาหล่นวูบลงไปอยู่ในท้อง ความเงียบปกคลุมเหมือนกับว่ารถทั้งคันหลุดเข้าไปในช่องว่างระหว่างเวลา ถังซันทำได้แค่อ้าปากพะงาบๆหันมามองไป๋อวี่ ที่เอนตัวลงนอนเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไป๋อวี่ยกมือกอดอก หลับตาพร้อมขยับตัวให้นอนสบาย ก่อนเอ่ยปาก 

"วันนี้ผมจะกลับไปนอนที่บ้านนะ" 

"อะ โอเค" ถังซัน ตอบคำแบบงงๆ 

"ครับ" เสียงพี่เหลียงคนขับรถ ตอบรับมาอย่างแข็งขัน 

... ไปนอนบ้าน ...อ๊ะใช่สิ กลับบ้านไปถามพ่อนายจะดีที่สุด แต่ความเงียบนี่มันคืออะไร ความนิ่ง จนสนิทนี่มันคืออะไร ...บรรยากาศมันเหมือนก่อนพายุใหญ่จะก่อตัวเลยนี่นา ...จู่ๆถังซันก็หนาวเยือกขึ้นมา 

หรือว่าเขาควรจะโทรไปยกเลิกกับจูไฉ่หงดี.... ไม่สิ พวกเขายิ่งต้องคุยกันให้รู้เรื่อง... ไม่ใช่หรือไง... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}