ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 35: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น, ปวัน ❤ กันตา] คนสำคัญของหัวใจ [ END ] 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 35: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น, ปวัน ❤ กันตา] คนสำคัญของหัวใจ [ END ] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 18:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 35: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น, ปวัน ❤ กันตา] คนสำคัญของหัวใจ [ END ] 100%
แบบอักษร


​HATE LOVE 35: คนสำคัญของหัวใจ [ END ]

เวลาผันเปลี่ยนทุกอย่างก็ยังคงดำเนินต่อไป จากวันผ่านไปเป็นเดือน จากเดือนก็เคลื่อนไปเป็นปี โลกนี้ยังคงหมุนรอบตัวเองอยู่ทุกวันไม่มีสิ้นสุด...ก็เหมือนกับชีวิตของคนเรานี่แหละที่ยังคงใช้ชีวิตวนไปซ้ำๆ อยู่ทุกวัน... 


ภาคย์และอินทุกรนั้นพัฒนาความสัมพันธ์ไปมากขึ้นเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้เขาได้พาเธอไปพบสุชาติกับลำเพยที่มีศักดิ์เป็นตาและยายของเขาที่พิษณุโลก ผู้สูงวัยทั้งสองต่างถูกใจว่าที่หลานสะใภ้คนนี้เป็นอย่างมาก ด้วยความที่อินทุกรเป็นคนเรียบง่ายและน่าเอ็นดูรวมถึงหน้าตาที่มีเสน่ห์ เธอรู้จักเอาใจคนแก่ก็ยิ่งถูกอกถูกใจทั้งสอง และตอนนี้หญิงสาวก็จบการฝึกงานของภาคเรียนสุดท้ายแล้ว ภาคย์คิดว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอจริงๆจังๆเสียที


ริมทะเลในฤดูร้อน...


ความร้อนแรงของแสงอาทิตย์คงไม่เทียบเท่ากับอินทุกรที่กำลังสวมบิกินี่สีเหลืองสดเดินถ่ายรูปอยู่ริมชายหาดกับกันตาอย่างสนุกสนาน แต่ทว่าคนที่พาเธอมานี่สิสีหน้าดูไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่...ภาคย์มองตาเขียวไปรอบๆโดยเฉพาะบรรดาพวกผู้ชายที่จ้องมองแม่ยอดดวงใจของเขาจนตาเยิ้ม 


"คิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยครับ จริงๆแล้วผมก็ไม่คิดหรอกนะว่าวันธรรมดาคนจะเยอะแบบนี้" ปวันที่เดินอยู่ข้างๆกล่าวออกมาเชิงไม่พอใจเสียเท่าไหร่ ดวงตาของเขาคอยจับจ้องภรรยาวัยใสที่สวมชุดวันพีชสีชมพูด้วยด้วยความหึงหวง "ที่พลาดสุดก็ดันอนุญาตให้ภรรยามาใส่ชุดว่ายน้ำแบบนี้นี่แหละครับ"


"ก็หลุดปากไปแล้วนี่ครับ จะห้ามตอนนี้คงไม่ทัน" ภาคย์กล่าวเสียงนิ่ง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆอีกครั้งก็ยิ่งหงุดหงิดหัวใจเสียจริงๆ "เขตบ้านพักมันต้องเป็นพื้นที่ส่วนตัวสิ ไอ้คนพวกนี้มันมาจากไหนกันนะ"


"เฮ่อ ช่วงหยุดยาวคนก็ล้นหาดแบบนี้ล่ะมั้งครับ เรารีบตามกันไปดีกว่า...สาวๆเดินไปที่นั่นแล้ว" ปวันชี้ไปทางสองสาวที่ตอนนี้กำลังเป็นที่สนใจของบรรดาพวกหัวงู พวกเธอถูกรายล้อมไปด้วยชายแปลกหน้าโดยพยายามยัดเยียดน้ำมะพร้าวให้


อากาศร้อนยิ่งทำให้อารมณ์ร้อนขึ้นมากเป็นเท่าทวี...


ส่วนอินทุกรและกันตาเองก็พยายามหาทางหนีจากวงล้อมของชายหนุ่มสามคนที่เข้ามามาหา คนหนึ่งยื่นมะพร้าวน้ำหอมส่งให้ด้วยรอยยิ้ม "น้ำมะพร้าวไหมคนสวย อากาศร้อนๆแบบนี้ชื่นใจดีนะ"


"ไม่ค่ะ ขอทางด้วย" อินทุกรปฏิเสธพร้อมจับมือเพื่อนรักเอาไว้ด้วยความกังวล ตอนอยู่อังกฤษใส่บิกินี่เดินริมชายหาดยังไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย 


"สามีเดินมาแล้วล่ะค่ะ ขอพวกเราไปก่อนนะคะ" กันตาเห็นร่างของปวันเข้ามาใกล้ๆแล้วเกรงว่าจะเกิดปัญหา แต่ดูท่าแล้วคนกลุ่มนี้คงจะไม่ยอมปล่อยให้เธอและอินทุกรออกไปได้ง่ายๆแน่ "ปล่อยเพื่อนฉันนะ!!"


"จะรีบไปไหนล่ะ อยู่คุยกันก่อนไม่ได้หรอ?" ชายร่างสูงกจับแขนอินทุกรที่ดิ้นขัดขืนเอาไว้ หน้าตาไม่ต่างอะไรกับพวกคนที่ไม่เคยพบเจอผู้หญิงก็ไม่ปาน


หมับ !!


อั่ก อ๊ากก


"เอามือสกปรกของมึงออกจากเมียกูเดี๋ยวนี้!!" เสียงทุ้มเข้มกัดฟันพูดด้วยความไม่พอใจ ภาคย์ออกแรงบีบข้อมือของคนคนนั้นแล้วหักลงจะเกิดเสียงลั่นขอกระดูก สองสาวได้จังหวะจึงรีบวิ่งไปหลบด้านหลังของเขา "พวกมึงจะไสหัวไปดีๆ หรือจะให้คนของกูลากออกไป"


"ไม่ต้องลำบากหรอกครับคุณภาคย์ ผมเรียกตำรวจแล้ว" ปวันกดวางสายโทรศัพท์โดยที่เขามองคาดโทษกันตาเอาไว้ "แจ้งข้อหาอะไรดีครับ เงินของพวกเราคงจะยัดได้หลายข้อหาอยู่นะ"


"โอ้ยยย ขอโทษๆ ไม่รู้ว่ามีผัวแล้ว" ชายร่างสูงพยายามแกะมือของภาคย์ออก ส่วนอีกสองคนก็เข้ามาช่วยเพื่อนขอร้องอีกแรง


"ปล่อยพวกผมเถอะนะ ผมจะไม่ไปวุ่นวายกันเมียพวกพี่อีก"


ตุบ!! ภาคย์เหวี่ยงร่างไอ้คนบ้ากามจนหน้าคว่ำลงกับพื้นทราย ก็นึกว่าจะแน่...ที่แท้ก็พวกที่เก่งแต่กับผู้หญิงหรือคนที่อ่อนแอกว่าก็เท่านั้น ปวันมองภาพคนขี้ขลาดแล้วหัวเราะตามไปด้วย


"ผมแค่ขู่เล่นๆนะเนี่ย" เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าพร้อมกับถอนหายใจ "ครั้งหน้าผมไม่อนุญาตให้กันย์ใส่ชุดว่ายน้ำแบบนี้แล้วนะ ถ้าผมกับคุณภาคย์ไม่อยู่ด้วยจะทำยังไงกัน?"


"คือ..." กันตาไม่กล้าสู้สายตาของสามี เธอก้มหน้าลงและหาคำตอบให้กับเขา


"อย่าว่ากันย์เลยค่ะ อุ่นเป็นคนต้นคิดเอง" อินทุกรพูดด้วยความรู้สึกผิด ไม่นานนักภาคย์ก็ถอดเสื้อเชิตของเขามาคลุมตัวเธอเอาไว้ "ขอบคุณค่ะ"


ภาคย์ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้เธอ "ตรงนี้คนเยอะเกินไป กลับไปเดินเล่นแถวบ้านเราดีกว่า"


สองคู่เดินควงกันไปตามทางยาวของชายหาด เรื่องวุ่นวายแม้จะเกิดขึ้นแต่มันก็ไม่หนักหนาเท่าที่ผ่านมาก่อนหน้านี้หรอก จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกับว่าเรื่องราวทุกอย่างเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง...พอนึกย้อนกลับไปก็ทำให้ภาคย์รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องตลกสำหรับชีวิตของเขา ครั้งหนึ่งเคยผิดหวังจากความรักจนเกลียดผู้หญิงทั้งโลกและตั้งใจว่าจะไม่รักใครอีกแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทั้งใจนั้นมีแต่อินทุกร


และจะรักเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น...


บ้านพักริมทะเลในช่วงพลบค่ำ...


ปวันสวมชุดนอนเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างของภรรยาสาวนอนหลับอยู่บนเตียงนอน ปกติกันตาไม่ใช่คนนอนเร็วแบบนี้แต่ช่วงหลังๆมาเธอสามารถนอนหลับได้ทุกที่ทุกเวลา เรียกง่ายๆว่าอาการเอาแต่นอนนี่เอง ร่างสูงคลานขึ้นเตียงไปช้าๆแล้วจุมพิตเบาๆที่แก้มนิ่ม "ตื่นมาทานข้าวเย็นกันครับที่รัก ช่วงนี้ทำไมกันย์เอาแต่นอนนะ ไม่สบายหรือเปล่าครับ?"


กันตาปรือตามองสามี "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พอได้อยู่เฉยๆก็รู้สึกเหนื่อยทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรแล้วก็ง่วงขึ้นมา อยากจะหลับอยู่ตลอดเลยค่ะ" หญิงสาวพลิกตัวหันมาทางเขา "จะว่าไปประจำเดือนของเดือนที่แล้วก็ไม่มา ถ้าเดือนนี้ยังไม่มาอีกมดลูกน่าจะมีปัญหาน่ะค่ะ ว่าจะไปหาหมอเพื่อตรวจสักหน่อย"


"หือ? กันย์ว่าประจำเดือนไม่มาหรอครับ?" ปวันหัวใจเต้นแรงแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข "แล้วมีอาการอื่นๆไหม อย่างเช่น...อยากทานของเปรี้ยวหรือว่าเหม็นอาหารบ้างหรือเปล่า?"


กันตาครุ่นคิดตามแต่เหมือนกับว่าเธอเริ่มจะมีความสงสัยอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเอง "ก็มีบ้างค่ะ เอะ? หรือว่า..."


"ท้อง?" ชายหนุ่มโผเข้ากอดร่างภรรยาสาวเอาไว้แล้วหอมแก้มเธอไปมา "หลังๆมาผมไม่ได้ป้องกันด้วยนะ เพื่อความมั่นใจ...พรุ่งนี้ผมจะไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้ดีกว่า"


"ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นล่ะคะ? อาจจะไม่ใช่แบบที่คิดสักหน่อย" 


ปวันค้นหาข้อมูลอาการของคนกำลังตั้งท้องผ่านสมาร์ทโฟนของเขา อ่านไปก็ยิ้มแล้วส่งให้เธอได้อ่านด้วย "อาการชัดเจนขนาดนี้แล้วจะให้ผมคิดอะไรได้อีกล่ะครับ เราจดทะเบียนสมรสมาปีกว่าๆแล้วอีกอย่างเดือนหน้าก็จัดฉลองงานแต่งงาน ท้องตอนนี้ก็ไม่เห็นจะแปลก ดีซะอีกครอบครัวของเราจะได้สมบูรณ์สักที พ่อกับแม่ก็แก่ลงเยอะแล้ว...มีหลานเอาไว้ให้ท่านเลี้ยงจะได้ไม่เหงา"


กันตาเอนซบแผงอกของเขาเอาไว้ "ตื่นเต้นจังเลยค่ะ แต่ตอนนี้หิวแล้วเราลงไปข้างล่างกันนะคะ"


จุ๊บ


"ครับ ป่านนี้ทุกคนน่าจะเตรียมอาหารไว้รอกันแล้ว"


คำว่าครอบครัวลอยแว่วอยู่ในหัวของกันตาอยู่ตลอด พ่อ แม่ ลูก...ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาเป็นเวลาหลายปีแต่แม่ของเธอก็ไม่เคยทำห้รู้สึกว่าขาดอะไรเลย มีความสุขอยู่กับชีวิตที่เป็นอยู่ แต่ตอนนี้...กำลังจะได้เป็นแม่คนแล้วหรือนี่ กันตาเริ่มจิตนาการภาพของตนเองกับปวันและลูกน้อยของทั้งสอง คงจะมีความสุขมากกว่าที่มีอยู่แน่ๆ ภาวนาเพียงว่าถ้าพรุ่งนี้ตรวจครรภ์แล้วก็อยากจะให้ผลออกมาเป็นไปอย่างที่คาดหวังเอาไว้ เพราะอะไรมันก็เกิดขึ้นได้เสมอ...ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆที่ทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนจะได้มาพบกับผู้ชายที่ดูแล้วไม่น่าจะหลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้


ปวันทั้งรักและยอมรับทุกอย่างที่เธอเป็น และเธอเองก็รักเขามากพอๆกับความรักที่มีให้แม่ของเธอ...


#######


ในขณะที่ภาคย์กำลังมองความเวิ้งว้างของท้องทะเลท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ เสียงคลื่นยามค่ำคืนซัดกระทบฝั่งสลับกับเสียงลมที่พัดผ่านมา แสงจันทร์นวลผ่องส่องแสงระยิบระยับกับพื้นผิวน้ำทะเลช่างสวยงามราวกับอัญมณี ทุกอย่างสำหรับเขาในตอนนี้ดูลงตัวทั้งหมดแล้ว ภาคย์เห็นภาพของเขาและอินทุกรในวัยเด็กเดินจับมือวิ่งเล่นกันในบริเวณนี้ก็ยิ้ม...นี่แหละนะที่เขาว่ามนุษย์เรามักจะโหยหาอดีต


อินทุกรเดินออกจากตัวบ้านเห็นเขายืนอยู่ตามลำพังก็เดินเข้าไปหา "อาหารเย็นเสร็จแล้วค่ะ ไปทานข้าวกันเถอะ" เธอจับมือและซบลงบนไหล่กว้าง "ยังโกรธอุ่นอยู่หรอคะ?"


ภาคย์ลูบผมเธอเบาๆ "เปล่า พี่กำลังคิดเรื่องอนาคตของเราต่างหาก" อินทุกรมองหน้าเขาแล้วก็ยิ้มเขิน "กลับไปแล้วพี่อยากจะทำเรื่องของเราให้มันถูกต้องสักที"


"จะขออุ่นแต่งงานหรอคะ?" 


"เกริ่นเอาไว้ให้เตรียมตัวก่อน แล้วถ้าพี่ขอจริงๆ จะแต่งกับพี่หรือเปล่า?" เขาหันไปสบตากับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สองมือกุมประสานเอาไว้เชิงบอกว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือเธอเป็นแน่ "ว่ายังไง? เจ้าหญิงของพี่"


"ค่ะ เจ้าชายของอุ่น" เพียงแค่ได้ยินคำตอบภาคย์ก็ก้มลงจุมพิตริมฝีปากนุ่ม ความรักเอ่อล้นมาโอบอุ้มทั้งสองราวกับว่าโลกใบนี้มีเพียงแค่สองคนเท่านั้น อินทุกรตอบรับความรู้สึกของเขาโดยไร้ข้อกังขาใดๆ


เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตของเธอ...


อะแฮ่ม !! ภาคย์และอินทุกรผละออกจากกันตามเสียงเรียก ปวันควงคู่อยู่กับกันตายืนมองทั้งสองด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินเข้าไปร่วมสนทนาด้วย 


"อาหารจะเย็นชืดแล้นะครับ จะไม่ทานกันจริงๆน่ะหรอ?" ปวันกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง


"รีบๆเถอะค่ะคุณภาคย์ ไออุ่น! ตอนนี้หิวจะแย่แล้ว" กันตาส่งยิ้มหวานให้กับสองคนที่อยู่ตรงหน้า "จะมีข่าวดีกันหรือเปล่านะ"


อินทุกรได้แต่ยิ้มโดยที่เธอกับภาคย์ยังคงจับมือกันแน่น "ไม่บอกหรอก ให้ไปลุ้นกันเอาเอง" เธอยังคงยิ้มด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ 


ภาคย์เปลี่ยนจากจับมือมาโอบไหล่เล็กเอาไว้ "ข่าวดีเอาไว้ทีหลังดีกว่า เพราะคงสู้คนที่กำลังจะมีงานแต่งเดือนหน้านี้ไม่ได้หรอก ใช่ไหมครับคุณปวัน?"


"แหม ชงมาแบบนี้ผมก็ชิงบอกข่าวดีที่สุดของผมก่อนเลยก็แล้วกัน" ปวันวางมือบนท้องของกันตาทำเอาทุกอีกสองคนนิ่งกันไปพักใหญ่ๆ แม้ว่าภรรยาวัยใสจะทำเสียงดุใส่ก็ไม่มีผลอะไรเพราะเขามั่นใจในผลงานของตัวเองเป็นอย่างมาก อินทุกรเองก็รู้สึกตื่นเต้นไปกับเพื่อนรักของเธอพร้อมกับจินตนาการไปด้วยว่า...ถ้าหากถึงเวลาที่เธอกับภาคย์แต่งงานและสร้างครอบครัวด้วยกันวันใด เธอคงจะรู้สึกแบบกันตาหรืออาจจะมากกว่าก็ได้เช่นกัน


มื้อเย็นอันแสนสุขสันต์ของสองคู่และบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอของความรักนั้นช่างจะดีอะไรเช่นนี้ หลังจากผ่านมรสุมมากมายตอนนี้ก็มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา แต่สำหรับภาคย์...แม้ว่าเรื่องของเขาและอินทุกรจะลงเอยกันได้ด้วยดีแต่กับครอบครัวที่เขากังวลที่สุดก็คือเรื่องของภัทธิรา รวมถึงภิชญ์ที่พยายามจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ตัวเองเกี่ยวกับเรื่องน้องสาวของคิริน...เรื่องวุ่นวายเหล่านี้จะจบลงแบบไหนเขาก็ยังไม่รู้เลย


หลายเดือนต่อมา...


วันรับปริญญาของอินทุกรและกันตา...


ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุแต่ทุกคนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับบัณฑิตกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด พวกเขามีแต่ความยินดีกับความสำเร็จของคนที่จบการศึกษา กันตาอุ้มท้องเจ็ดเดือนถือใบปริญญาถ่ายรูปกับปวันและแม่ของเธอด้วยความภูมิใจกับสิ่งที่เธอพยายามมาตลอดหลายปี ถึงแม้บางครั้งจะลำบากไปบ้างแต่เธอก็ภูมิใจที่อย่างน้อยๆ ปริญญาใบนี้เธอก็คว้ามาได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง


ด้านอินทุกรที่หลังจากถ่ายรูปกับคนในครอบครัวไปได้ระยะหนึ่งจู่ๆก็ต้องประหลาดใจที่รุ่นน้องก็มาเดินล้อมรอบเธอแถมยังโปรยกลีบกุหลาบจนเกิดกลิ่นหอมอ่อนไปทั่วบริเวณ ภาคย์เดินผ่านฝูงชนเข้ามาพร้อมกับดอกไม้ช่อโตเข้าไปตรงหน้าเธอ เขาคุกเข่าลงแล้วจับมือข้างซ้ายของเธอขึ้นมา


"หลายเดือนก่อนพี่เคยเกริ่นเอาไว้แล้ว วันนี้พี่จะขอคำตอบที่แน่นอนว่าตอนนี้พร้อมจะแต่งงานกับพี่หรือเปล่า?" ภาคย์จุมพิตเบาๆที่หลังมือของเธอ 


อินทุกรใจเต้นรัวๆรับช่อดอกไม้มาจากเขาแล้วบองไปรอบๆ กันตาส่งยิ้มแล้วตะโกนเชียร์ให้เธอตอบรับภาคย์โดยที่มีปวันคอยช่วยเป็นแรงเสริมอีกที เสียงของทุกคนพูดประสานเสียงกันดังก้องไปทั่วพื้นที่เป็นจังหวะ 'แต่งเลยๆ' วนไปมากันซ้ำๆทำเอาคนที่กำลังถูกกดดันตอนนี้ยิ้มเขินและทำตัวไม่ถูก


"แต่งค่ะ อุ่นจะเป็นเจ้าสาวของพี่ภาคย์ อุ่นรักพี่ภาคย์นะคะ"


"พี่ก็รักอุ่น เจ้าหญิงของพี่"


หลังจากที่อินทุกรตอบรับคำของของเขาเสียงเฮก็ดังขึ้นมาด้วยความยินดีอีกครั้ง ภาคย์ลุกขึ้นแล้วสวมกอดหญิงสาวเอาไว้แนบกายและเนิ่นนานพอสมควร อัศนัยและวินิตรามองภาพดังกล่าวก็อดที่จะยิ้มและดีใจกับลูกสาวของพวกเขาไม่ได้ อย่างน้อยๆทั้งสองก็ได้เห็นความสำเร็จของลูกสาวและเชื่อมั่นว่าภาคย์จะดูแลเธอได้ดีตามที่คาดหวังเอาไว้


"ยินดีด้วยนะครับ รีบๆตามผมมานะครับคุณภาคย์" ปวันลูบท้องของกันตาไปมาช้าๆพร้อมกับรอยยิ้ม


กันตาตีไหล่สามีเบาๆ "เดี๋ยวเถอะค่ะ ถ้าคุณภาคย์กับไออุ่นได้แฝดขึ้นมา...เรานั่นแหละจะอิจฉา"


ว่าที่คู่บ่าวสาวหัวเราะให้กันเบาๆก่อนที่ภาคย์จะจูบอินทุกรท่ามกลางสายตาของสักขีพยานนับร้อยที่ยืนอยู่ในตอนนี้ คนที่สำคัญที่สุดของหัวใจกำลังจะเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากนี้ ภาคย์ซึ่งเป็นผู้ชายแม้จะไม่ค่อยคิดอะไรเยอะแยะแต่ตอนนี้เขากลับคิดถึงชิวิตที่กำลังจะได้ใช้คำว่าสามีภรรยากับอินทุกรอย่างถูกต้อง 


ทุกอย่างในชีวิตสำหรับเขาตอนนี้ลงตัวที่สุดแล้ว....


____________________________________________ END ___________________________________________


จบแล้วนะคะ 

พรุ่งนี้จะมาต่อบทนำของพี่คีย์เลยนะคะ...

ขอบคุณสำหรับที่ติดตามนะคะ อะไรที่ผิดพลาดในเรื่องนี้ไรท์ขอไปแก้ไขในเรื่องต่อไปน๊าาา

ติดตามกันต่อๆไปเลยน๊าาา อย่าเพิ่งเบื่อไรท์นะคะ

เลิฟๆทุกท่านนน จุฟฟฟฟ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น