marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30: บางอย่างที่ผิดปกติ

ชื่อตอน : ตอนที่ 30: บางอย่างที่ผิดปกติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 11:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30: บางอย่างที่ผิดปกติ
แบบอักษร





image


“นายครับเท่าที่ดูจากกล้องวงจรปิดมีตรงที่คุณโชมินตกลงมาเราเห็นแค่ด้านล่างแต่ไม่เห็นด้านบนเลยครับเพราะชั้นบนสุดไม่มีกล้องสักตัวแต่ที่หน้าแปลกคือเธอมองขึ้นข้างบนเหมือนกำลังมองใครอยู่” ผมเงยหน้ามองฮยอนด้วยความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจผ่านมาสี่วันแล้วแต่คนตัวเล็กยังคงนอนหลับใหลไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลย...เธอตกมาเองหรือใครทำเธอกันนะ...

“งั้นไปตรวจดูว่ามีใครเข้าออกเป็นปกติบ้างตรวจดูหลังจากเกิดเหตุพบใครที่ลงมาจากชั้นนั้นด้วย”

“ครับ” เขาเดินออกไปทันทีมีทรับคำสั่งผมส่วนผมยังคนนั่งกุมมือของคนตัวเล็กที่ยังนอนอย่างไม่ได้สติอยู่ตอนนี้.....

“ตื่นขึ้นมาสิครับนอนนานๆไม่เหนื่อยเหรอ” ผมลูบหัวของเธอเบาๆที่ตอนนี้ไม่มีผมยาวๆให้ได้จับอีกแล้ว....ตอนนี้กำลังฝันถึงอะไรนะทำไมถึงไม่อยากตื่น



แอ๊ดดดดด




ผมหันไปมองตามเสียงที่มีคนเปิดประตูเข้ามาก็พบกับยัยเรกับโซที่กำลังเดินมาทางผม

“มินมินยังไม่ฟื้นเหรอ”

“ยังเลย...มาสองคนเหรอ”

“ใช่ค่ะ...พรุ่งนี้สองคนนั้นถึงจะมาตอนนี้ยังเคลียร์งานไม่เสร็จ”

“อื้อแล้วเรื่องที่โรงพยาบาลพ่อฉันว่าไงเขาให้ใครขึ้นทำงานแทน” จากอาการของมินผมคิดว่าผมคงไม่ได้กลับไปง่ายๆแน่ผมเลยตัดสินใจให้พ่อผมหาคนขึ้นมาทำงานแทนตรงนั้นชึ่งพ่อผมก็ไม่ขัดอะไร...ส่วนแม่ของมินตอนนี้ยังไม่รู้เรื่องนี้ผมกลัวท่านจะไม่เป็นอันทำอะไรผมจึงให้ทุกคนปิดเงียบไว้ก่อนหลังจากมินฟื้นผมจึงจะบอกท่าน...มันอาจดีกว่าตอนนี้ก็ได้

“คุณอาจัดการทุกอย่างแล้ว...อาการของมินไม่ดีขึ้นเลยเหรอ”

“ไม่...นอนสงบนิ่งแบบนี้มาสี่วันละ”

“สู้นะพี่เดี๋ยวมินก็ตื่นขึ้นมาแน่นอน...พักผ่อนบ้างสิสภาพพี่ตอนนี้แทบดูไม่ได้เลยนะ”

“กินอะไรไม่ค่อยลงเลยนะ...เครียดหลายอย่าง”

“มีอะไรหรือเปล่าสีหน้าพี่ดูไม่ดีเลย” ผมเงยหน้ามองน้องทั้งสองคนด้วยแววตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาความรู้สึกที่ผมเก็บไว้ในใจคนเดียวมาสี่วันความเสียใจที่ไม่มีท่าทีส่าจะลดลงแม้แต่น้อย...มันเจ็บจนผมพูดไม่ออก...

“พีี่ซาถ้าไม่ไหวร้องไห้ออกมาเถอะเราจะอยู่ข้างๆพี่เอง..” น้องสาวทั้งสองคนเดินเข้ามากอดปลอบผมความห่วงใยจากครอบครัวส่งผ่านมาถึงผม...

“ฉันเสียไปแล้วเรดาร์ โซราหลานของพวกเธอจากไปแล้ว....” เสียงแหบพร่าของผมทำให้ทั้งคู่พูดไม่ออก

“ฉันผิดเองที่ปล่อยให้มินมาคนเดียวทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ามินต้องท้อง...ฉันไม่อยากเสียแม่เขาไปอีกคนฉันกลัว...เร..โซ...ฉันกลัวจริงๆนะ” น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาพร้อมกับความทุกข์ทรมานที่จุกอยู่กลางอก

“ไม่เป็นไรค่ะพี่...ไม่เป็นไร...มินต้องฟื้นแน่นอนเขาจะต้องกับมาหาเรา..อดทนไว้นะเดี๋ยวทุกอย่างต้องดีขึ้น” คำปลอบโยนของน้องๆทำให้ผมไม่พูดอะไรต่อผมต้องเข้มแข็งและอดทนเพื่อมินถ้าเธอตื่นขึ้นมาผมจะต้องไม่บอกเธอเรื่องนี้ผมจะไม่ให้เธอเสียใจเหมือนที่ผมเป็นผมจะต้องเข้มแข็งเพื่อคนที่ผมรัก...



สามวันต่อมา



“นายครับวันนี้คุณต้องไปประชุมที่นิวยอร์กนะครับ” ผมหันไปมองฮยอนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ผมปฏิเสธไปเมื่อวานเพราะผมไม่อยากห่างจากโชมิน

“ฉันตอบไปแล้วว่าไม่” ฮยอนทำสีหน้าลำบากใจมองผม

“แต่...การประชุมของครั้งนี้มันสำคัญจริงๆนะครับเราอาจขาดทุนไปหลายพันล้านเหรียญ..” ผมทำหน้าชั่งใจมองฮยอนสลับกับโชมินก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างลำบาก

“เอาละ...งั้นไปเตรียมทุกอย่างสะฉันจะรีบไปรีบกลับสั่งคนเฝ้าหน้าห้องของโชมินไว้อย่างแน่นหนาอย่าให้คนนอกเข้ามาได้นอกจากครอบครัวฉัน...อ้อแล้วก็พยาบาล” แค่ไปประชุมคงไม่นานหรอกมั้งรีบไปรีบกลับละกัน

“ครับ” รับคำเสร็จมือขวาคนสนิทก็รีบร้อนออกไปสั่งคำสั่งของผมที่ถ่ายทอดออกไป

“เดี๋ยวฉันมานะโชมิน...” ผมลุกขึ้นจุมพิตลงที่กระหม่อมของคนตัวเล็กที่หลับสนิทอยู่ก่อนจะออกไปเพื่อไปประชุมที่นิวยอร์กในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท เน็ตเวิลด์ คอร์ปอเรชั่นชึ่งผมก็หวังว่ามันจะเสร็จเร็วๆละนะ...สองเท้าค่อยๆก้าวออกห่างคนรักไปเรื่อยๆจนถึงหน้าประตูผมก็ยังหันไปอาวรณ์เธออีกครั้งก่อนจะตัดสินใจหันหลังออกไปอย่างไม่ต้องการผมรู้สึกตะหงิดอะไรกไม่รู้เหมือนกับมาบางอย่างจะเกิดขึ้นและผมก็รู้สึกแปลกๆราวกับว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เธอไม่ได้ทำเอง.....

“คิดมากไปหรือเปล่านะเรา....”



อีกด้านหนึ่ง




“อะไรนะเจ้าหมอนั่นยอมออกจากห้องที่นั่งนั่นพักอยู่แล้วเหรอ” เสียงใสของสาวร่างบางพูดขึ้นอย่างดีใจหลังจากที่เธอกัดกลุ้มใจมาเป็นอาทิตย์เพราะสิ่งที่เธอทำพลาดแทนที่จะฆ่าผู้หญิงคนนั้นได้แต่ก็ไม่เป็นดั่งหวังเธอจึงส่งคนไปเฝ้ามองห้องพักของผู้หญิงคนนั้นอยู่ห่างฟเพื่อหาจังหวะปิดปากเธอสะก่อนเจ้าของร่างบางนั่นจะฟื้นขึ้นมาและบอกไอ้สารเลวนั่นตามล่าเธอ....

‘อื้อแต่ดูเหมือนจะเข้าไปได้ไม่ง่ายเลยนะเพราะลูกน้องของมันเฝ้าหน้าห้องตั้งสี่คนแหนะ’ แม้ว่าปลายสายจะพูดแบบนั้นแต่เธอก็ยังดีใจอยู่ลึกๆถึงจะยากไปนิดแต่ก็ง่ายกว่าตอนที่ไอ้นั่นนั่งเฝ้าห้องนั้นทั้งวันแน่ๆ

“ไม่เป็นไร...จับตาดูต่อไปฉันจะคิดแผนอีกที” พอจบเธอก็กดวางสายอย่างดีใจที่เธอจะสามารถเอาคืนพวกนั้นได้เพราะตั้งแต่ไอ้สารเลวนั่นปล่อยข่าวเธอ....เธอกลายเป็นดาราตกอับไม่มีงานไม่มีคนต้องการจนเธอต้องหันมาเป็นเมียน้อยให้อีตาเศรษฐีหน้าโง่ที่หลงเธอจนหัวปักหัวปำยอมให้เธอทุกอย่างเธอกำมือแน่นอย่างโกรธแค้น...

“ฉันจะทำลายหัวใจของแกให้แหลกละเอียดเป็นผุยผงฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังออกมาอย่างพึ่งพอใจที่เธอจะสามารถทำให้คนพวกนั้นเจ็บช้ำได้จนไม่นานเธอจึงนึกอะไรดีๆออกก่อนจะรีบกดโทรไปหาคนที่เธอสั่งให้เฝ้าสังเกตการอยู่โรงพยาบาลทันที...

“ฉันรู้แล้วว่าเราจะเข้าไปห้องนั้นยังไง” ร้อยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาจากกใบหน้าเรียวสวย

‘ทำยังไงละ’



วันต่อมา



หมอคนหนึ่งกำลังจะเดินเข้าไปในห้องพักของคนไข้ที่ชื่อคิมโชมิน....แต่ก็โดนคนหน้าห้องหยุดไว้สะก่อน

“เดี๋ยวครับ...นี่ยังไม่ถึงเวลามาดูอาการของคุณคิมโชมินเลยทำไมวันนี้มาเร็วกว่าปกติครับ” ชายคนหนึ่งหน้าห้องพูดขึ้นด้วยความไม่วางใจเพราะก่อนที่นายของเขาจะออกไปผู้เป็นนายสั่งกำชับไว้อย่างดีว่าอย่าให้คนแปลกหน้าเข้าไป

“อ้อ...วันนี้ผมว่างแค่ตอนนี้นะครับเลยกะว่าจะมาดูคนไข้ก่อน” หมอคนนั้นตอบอย่างเรียบนิ่ง

“ว่าแต่ทำไมผมไม่เคยเห็นคุณมาตรวจคุณโชมินมาก่อนเลย” บอดี้การ์ดมองอย่างสงสัยเพราะตั้งแต่เฝ้าหน้าห้องนี่มาก็อาทิตย์หนึ่งละแต่เขากลับไม่เคยเห็นหมอคนนี้เลย

“อ้อ...พอดีคุณหมอท่านอื่นมีเควสด่วนเขาเลยให้ผมมาแทนนะครับ”

“งั้นเหรอครับ...งั้นเชิญครับ” แม้จะตอบด้วยท่าทางไม่ไว้ใจแต่เขาก็เปิดประตูให้หมอเข้าไปหมอไม่ตอบอะไรเพียงพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องพักวีไอพีของผู้หญิงที่ขื่อคิมโชมิน....หมอเดินเข้าไปหาร่างบางที่ตอนนี้นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเขาค่อยๆหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาแล้วมองไปยังร่างที่ยังหลับแน่นิ่ง

“ลาก่อน” เสียงเหี้ยมของคนตัวโตดังขึ้นก่อนจะค่อยๆฉีดยาไซยาไนด์เข้าไปในสายน้ำเกลือเขายืนมองร่างเล็กสักพักก่อนจะรีบเดินหันหลังออกไปเพราะอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงยาพิษจะออกฤทธิ์....แต่พอไปถึงหน้าห้องเท่านั้นหมอหนุ่มก็พยายามทำกลบเกลื่อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

“อ้าวหมอ...เสร็จแล้วเหรออาการเป็นไงบ้างครับคือนายผมบอกว่าถ้าหมอมาตรวจให้รายงานไปนะครับ” เขาหยุดเดินแล้วมองหน้าบอดี้การ์ดพวกนี้อย่างเหยาะเย้ยในใจ

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ” ‘เพราะอีกไม่นานนังนั่นก็จะตาย’ ประโยคสุดท้ายเขาพูดในใจอย่างสะใจแต่คนที่ชอบสังเกตอย่างฮยอนกับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างเขาตัดสินใจไม่ไปกับนายของเขาเพราะอึนซาเอาแต่พูดว่าเหมือนจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับคนรักของตนฮยอนจึงตัดสินใจเฝ้าที่นี่แทน

“เหรอครับ...แล้วหมอยิ้มกริ่มอะไรครับ” หมอหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบทำหน้าปกติ

“เปล่าครับ...ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขารีบสาวเท้าออกไปจากตรงนี้เพราะกลัวคนพวกนี้จับพิรุธได้แต่บอดี้การ์ดหนุ่มยังมองตามหลังเขาไปพร้อมกับมองเข้าไปในห้องเหมือนว่าเข้ารู้สึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้....

“เดี๋ยวฉันขอเข้าไปดูความเรียบร้อยก่อนนะ” พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องพักของว่าที่นายหญิงของเขาที่ตอนนี้หน้าตาของเธอดูผิดปกติไปมากผิวดูซีดเชียวราวกับเธอโดนยาอันตรายเข้าไปจนเขาเผลอคิดถึงหมอหนุ่มเมื่อกี้....

“เหี้ยเอ้ย!!!! เวรละกู” เขารีบกดกริ่งเรียกพยาบาลพร้อมกับเรียกหมอมาทันทีเพราะหญิงสาวที่นอนอยู่ตรงหน้าตอนนี้อาการเริ่มไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ

“คุณพยาบาลครับตอนนี้ช่วยเรียกหมอขึ้นมาที่ห้องของคุณคิมโชมินด้วยครับ!!!!” ทันทีที่พูดจบหญิงสาวตรงหน้าเขาจู่ๆก็ช็อคขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุจนฮยอนต้องรีบวิ่งออกไปสั่งลูกน้องหน้าห้อง

“บงชุนไปตามหาไอ้สารเลวเมื่อกี้ส่วนแกบอมชูรีบไปอุ้มหมอมาดูคุณโชมินเดี๋ยวนี้!!!!” สองหนุ่มรับคำสั่งของเขาอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ทำตามที่สั่งอย่างรีบร้อนฮยอนวิ่งเข้ามาดูอาการของหญิงสาวอีกครั้ง

“รอแป๊บนะครับคุณโชมิน...อย่าพึ่งเป็นอะไรนะครับเดี๋ยวหมอมาแล้ว” แม้จะพูดแบบนั้นแต่อาการช๊อคก็ยังไม่หายไป...ความกลัววิ่งแล่นเข้ามาในจิตใจของเขาเหมือนดั่งที่นายเขาพูดตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติเหมือนคนรักของเขาตกอยู่ในอันตรายตอนนั้นเขาคิดว่านายของเขาพูดไปเพราะคิดมากแต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว....

“มีบางคนพยายามฆ่าคุณสินะ”




เอาแล้วไงจะเป็นไงละเนี่ย!!!!หมอจะช่วยมินมินทีนเวลาหรือเปล่างื้อๆไรท์ไม่อยากให้จบเศร้าเลยนะงือออออ...

ปล.อ่านหนังสือเยอะมากจนขี้เกียจเลยเจียดเวลามาอัพให้อีกตอนอิอิ

ความคิดเห็น