สีเเห่งท้องฟ้า

ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ :)

ชื่อตอน : EP17 : เเฟนเดย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2562 19:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP17 : เเฟนเดย์
แบบอักษร

รักที่มี ถึงวัน ต้องลาจาก

เเม้รักมาก เช่นไร ไม่เป็นผล

ทุกคำพูด ตัดใจ ของหนึ่งคน

บาดใจคน อีกคน จนช้ำใจ

^•^

START PART NICK

ผมตื่นเเต่เช้าวันนี้สอบวันสุดท้ายเเล้ว ไอหมอให้ไอกันต์มารับผมที่คอนโดมันบอกว่าไม่อยากให้ผมขับไปเอง

“สุดท้ายเเล้วเว้ย” อยู่ไอกันต์ก็พูดขึ้นเสียงดัง

“ปิดเทอมไปไหน” ผมถามมันกลับ

“เที่ยว” มันตอบพร้อมยิ้มๆออกมา

“กูเเค่ถามมึงไม่ต้องยิ้มขนาดนั้นก็ได้ ไปกับเมียหรือไง” ผมเเกล้งเเซวมัน นั่งยิ้มอย่างฟินอะครับ

“เออ” มันตอบกลับก็ยังไม่หุบยิ้มเเต่ชั่งมันเถอะ ตอนนี้ต่อมเผือกผมทำงานเเล้วครับ

“ใคร” ผมถามกลับ ตาจ้องหน้าไอกันต์เชิงคัดคั้น

“อยากรู้จริงดิ” ไอกันต์ยกยิ้มใส่ก็ถามต่อ

“เออ บอกมาได้เเล้ว มึงปิดอยู่นานละนะ” ผมเเกล้งหงุดหงิดใส่

“มึงก็รู้จัก จะอยากรู้ไปทำไม” ไอกันต์ตอบออกมา กูรู้จักคนเป็นล้านเถอะชีวิตนี้มึงบอกมาเเค่นี้ก็คงรู้ชื่ออะ

“เเล้วมันใครละ” ถามเยอะๆมันรำคาญเดี๋ยวมันก็ยอมบอก

“พี่..” พี่คำเดี๋ยวเนี่ยนะ

“มึงลีลาละไอเหี้ยกันต์” ผมตอบกลับไป ตกลงมึงจะบอกไม่บอก ถ้าไม่บอกกูจะได้ไม่อยากรู้ ทำยึกยักไม่ยอมพูดอยู่ได้

“พี่วิน” เดี๋ยวๆ วินไหน ผมทำหน้างงใส่มัน

“พี่วินเพื่อนเฮียกายอะ” ไอกันต์ต่อท้ายมาผมรู้ทันที ไปสนิทกันตอนไหนวะ

“ไอกันต์...มึงเอาพี่เค้าหรือพี่เค้าเอามึงวะ” ผมเเกล้งถามหยอกๆเเต่ในใจก็อยากรู้เเหละครับ พี่เค้าเเมนเลยนะผมว่า

“กูเอาพี่ดิ หน้าอย่างกูเเม่งไม่ยอมใครขี่หรอก” ไอกันต์ตอบ มือก็เอื้อมมาตบหัวผมทีนึง

“ก็ไม่เเน่หรอก” ผมพูดกลับไป มือพลางลูบหัวตรงที่ไอกันต์ตบ

“อย่าเอาตัวเองมาเปรียบ” ไอกันต์ว่าผม

“ไอสัส!!” ผมมองตาเขียวใส่มัน

มาถึงมหาลัย ผมก็นั่งทบทวนอีกเล็กน้อยก่อนเข้าสอบ ผมเข้าสอบช่วงเช้าเสร็จก็ไปพักกลางวันกับเพื่อนกลุ่มเดิม

“ไงไอนิกส์ ทำได้?” ไอเต้ถามผมขึ้น มันคงเห็นผมออกมาเร็ว ผมเพยิดหน้าใส่เชิงว่าผมทำได้เเต่ความจริงกูจนปัญญาเลยเพื่อน มันส่ายหน้ากลับมา

“คืนนี้ตี้กัน” ไอกันต์ชวนขึ้น

“บอกว่าไปไม่ได้” ผมตอบกลับไป

“กูไม่ได้ชวนมึง กูชวนไอเต้ไอนิล” ไอกันต์ตอบกลับมันทำหน้าเย้ยที่ผมไม่ได้เที่ยว

“กูไป” ไอเต้ตอบทันที

“มึงอะไอนิล” ไอกันต์ถามต่อเมื่อเห็นว่ามันเงียบไป

“เอ่อ...” มันอึกอักไม่ยอมตอบ

“โทรไปบอกไอเด็กเหี้ยนั้นก่อนก็ได้” ไอเต้บอกเสร็จก็หันไปยิ้มร้ายๆกับไอกันต์ ไอนิลทำหน้าฟึดฟัดใส่ พวกผมไปกินข้าวเสร็จก็เตรียมตัวเข้าสอบภาคบ่าย

4 โมงเย็น

พวกผมสอบเสร็จกันเเล้วครับ กำลังเดินลงจากตึก เดี๋ยวไอกันต์ต้องไปส่งผมที่คอนโดอีก

“คุณนิกส์ใช่ไหมครับ” อยู่ๆมีผู้ชายใส่ชุดสีดำเข้ามาทักผมที่เดินรั้งท้ายเพื่อนๆ

“ครับ” ผมตอบกลับมองอีกคนด้วยความสงสัย ใครวะ รู้จักกูด้วย

“เชิญทางนี้หน่อยครับ ท่านอยากคุยด้วย” ท่าน? ท่านไหนวะ ยิ่งคุยยิ่งงง

“ไอกันต์รอกูเเป็บนะ” ผมหันกลับไปบอกไอกันต์ก่อนเดินตามชายชุดดำไป

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ชายใส่สูทอายุประมาณ 50 กว่าเห็นจะได้ ชายตรงหน้ายกมือรับไหว้ผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางมองพิจารณาผมตั้งเเต่หัวจรดเท้า

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย รบกวนไม่นานหรอก” ชายคนนั้นพูดเสียงเรียบ ตาคมจ้องหน้าผมตลอดเวลา ผมเองก็จ้องอีกฝ่ายกลับไป กลัวที่ไหน(ในใจหวั่นๆ)

“ฉันเป็นพ่อของคนที่นายอยู่ด้วย...หมอกาย” พ่อไอหมอหรอวะ

“ที่ฉันมาวันนี้ ฉันเเค่อยากมาขอร้องอะไรนายหน่อย...” พ่อไอหมอพูดพลางมองหน้าผม ผมไม่ได้ตอบกลับอะไรเเค่พยักหน้าเข้าใจสิ่งที่ท่านสื่อมา

“ฉันไม่รู้หรอกนะ...ว่านายกับลูกชายฉันอยู่ด้วยกันเเบบไหน...เเต่ฉันอยากให้นายเลิกยุ่งกับลูกชายฉัน...ออกไปจากชีวิตเค้าซะ ถ้านายรักเค้าก็ปล่อยให้เค้าไปเเต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์เเบบเถอะ ฉันพูดเเค่นี้...หวังว่านายจะเห็นใจเเละเข้าใจฉันนะ” หน้าชาเลยครับ ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พ่อไอหมอพูดจบก็เดินกลับขึ้นรถคันหรูไป ผมหลับตาก่อนถอนหายใจออกมา เเม่ง!! มันเรื่องอะไรกันวะ

“ไอนิกส์” เสียงไอกันต์เรียกผมจากทางด้านหลัง ผมหันกลับไปมองหน้ามัน

“ใครวะ” ไอกันต์ถามออกมา

“พ่อไอกาย” ผมตอบกลับไปเเค่นั้นก่อนเดินไปที่รถไอกันต์เเล้วมันก็เดินตามหลังมานั่งในตำเเหน่งคนขับก็ออกรถทันที

“มีไรหรือเปล่า” ไอกันต์ถามขึ้น ผมหันไปมองหน้ามันเเล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ ผมอึดอัดนะ เเต่ไม่ยังอยากบอกใคร ขอทำใจก่อนเหอะ

“คืนนี้เปลี่ยนใจก็ที่เดิมนะเพื่อน” ไอกันต์บอกผมก่อนจะลงจากรถมัน

มาถึงห้องผมก็ทรุดนั่งลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยใจ เฮ้อ ไอหมอเพิ่งจะสวมเเหวนให้ผมเมื่อวานเเล้ววันนี้กลับเป็นวันที่ผมต้องออกจากชีวิตมันหรอวะ ผมควรทำไงดี ความรู้สึกตอนนี้มันตื้อไปหมด

เเกร๊ก!! เสียงประตูเปิดออก ไอหมอคงจะกลับจากโรงพยาบาลเเล้ว

“ไอนิกส์มากินข้าวเร็ว” ผมเดินออกมาจากหน้า ไอหมอก็ยิ้มหล่อๆส่งมาให้

“นั่งดิ” ผมนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะกินข้าวฝั่งตรงข้ามมัน ไอหมอตักอาหารใส่จานให้ผมเยอะเเยะ

“พอเเล้ว” ผมพูดเเค่นั้นเพราะตอนนี้ไอหมอตักกับข้าวทุกอย่างใส่ลงในจานผม

ต่างคนต่างกินข้าว เเต่คนที่มีเรื่องในใจเเบบผม ตอนนี้มันกระอักกระอวนไปหมด ผมตักข้าวใส่ปากได้ไม่กี่คำก็วางช้อนลงตรงหน้า

“อิ่มเเล้วหรอ” ไอหมอถามขึ้น มือก็อาหารใส่จานต่อ ผมนั่งมองหน้ามันสักพัก มันถึงเวลาเเล้วจริงๆสินะ

“ไอกาย” เสียงเเผ่วของผมเอ่ยเรียกอีกคนได้ดี

“หืม” อีกฝ่ายยิ้มกลับมาให้เเล้วเลิกคิ้วเชิงถาม

“เมื่อไหร่มึงจะปล่อยกูไปสักที” ผมนั่งนิ่งก้มหน้างุดต่ำก่อนตัดสินใจพูดสิ่งที่ต้องพูดออกไป

เเกร๊ก!! เสียงช้อนตกซ้อมตกกระทบขอบจาน

“ทำไมมึงพูดเเบบนี้วะ” ไอหมอเงยหน้ามามองผม ตาคมจ้องหน้าผมเหมือนต้องการคำตอบ ผมจะบอกมันยังไงละ

“ไอกาย กูอยากได้ชีวิตอิสระกูคืน...กูเบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้...กูอยากใช้ชีวิตเหมือนเดิม...เหมือนตอนที่ไม่มีมึง” เสียงเรียบของผมพูดจบผมก็ลุกวิ่งเข้าห้องนอนไป น้ำใสๆจากดวงตาไหลอาบเเก้มทั้งสองของผม ทำไมมันเจ็บงี้วะ ผมเก็บเสื้อผ้าเเละของต่างๆไว้สำหรับเดินทางไปฮ่องกงเเต่วันนี้ผมคงต้องออกไปจากที่นี่ ผมหิ้วกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องนอนก็เห็นไอหมอนั่งสีหน้าเครียดอยู่บนโซฟา ผมเดินผ่านมันเพื่อไปยังประตูห้อง กูไม่ได้อยากไปจากที่นี่เลย

“ไอนิกส์...มึงไม่อยากอยู่กับกูเเล้วจริงๆหรอ” ไม่ทันทีผมจะเดินถึงประตูเสียงไอหมอกลับเรียกชื่อผมขึ้น เสียงเเผ่วถามคำถามที่เเม่งใจผมรู้ดีว่าอยากตอบเเบบไหนเเต่ตอนนี้มันคงเป็นได้เเค่ความคิด ไม่ใช่ความจริง

“ถ้ามึงต้องการเเบบนั้น...กูจะปล่อยมึงไป” ผมใช้หลังมือดันจมูกไว้ พยายามห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมาเเต่ก็ทำไม่ได้

“อืม” ผมตอบกลับมันโดยไม่หันหน้าไปมองไอหมอเลย ยิ่งเห็นหน้ามัน ผมยิ่งเจ็บ

ผมเปิดประตูเดินหันหลังออกมา

“อึก...อื่อ” ผมเดินร้องไห้น้ำตาไหลอาบเเก้ม กูไม่อยากจากมึง!! กูอยากอยู่กับมึงได้ยินไหมไอหมอ!! ทำไมต้องเป็นเเบบนี้ด้วยวะ!!

“อื่ออ” ผมลงลิฟท์มองจนถึงชั้นล่าง ผมขับรถกลับมาที่คอนโดก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง กูไม่อยากนอนที่นี่ อยากอยู่กับมึงไอหมอ!!

END PART NICK

 

START PART GUY

มันเกิดอะไรขึ้นวะ อยู่ๆไอนิกส์ก็ขอชีวิตอิสระมันคืนจากผม ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามันเองก็มีใจให้ผมไม่ต่างกัน เเล้วตอนนี้มันกลับมาบอกผมว่ามันไม่อยากอยู่กับผม ผมหลับตาสูดอาการเข้าปอดก่อนถอนหายใจออกมาอย่างเเรง ทำไมมันทำกับผมเเบบนี้!! ผมไม่เข้าใจมันมีเหตุผลอะไรว่ะ ทำไมมึงไม่พูดออกมา ทำไม!! ทำไมวะไอนิกส์!! ผมกวาดสิ่งของที่ตรงหน้าลงพื้นด้วยความโมโหอีกอารมณ์ผมเเม่งโครตเฟลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย น้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ตอนนี้กลับหยดลงบนเสื้อ กูคงคิดไปเองว่ามึงรู้สึกดีๆกับกู ไอนิกส์:(

END PART GUY

 

START PART NICK

ตอนนี้ผมอยู่ N-NINE ครับ เหล้าอย่างเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกลืมไอหมอได้ตอนนี้ เมาให้หลับไปเลย

“เป็นเชี่ยไรไอนิกส์ มาถึงเเม่งยกอย่างเดียวเลย” ไอบิ๊กพูกขึ้นมองมาทางผม ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

“เเล้วพรุ่งนี้มึงไปฮ่องกงไม่ใช่หรอ บินกี่โมง” ไอเต้ถามผม

“9” ผมตอบกลับไปสั้นๆ

“ไอห่ามึงอย่าเเดกเยอะเดี๋ยวตื่นไม่ไหว” ไอบิ๊กพูดขึ้นอีกรอบ

“ช่างกูเหอะ” ผมพูดเเค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินไปนั่งที่เค้าเตอร์บาร์ อยากอยู่คนเดียววะ ผมนั่งกินเหล้าพลางนึกถึงคำพูดของพ่อไอหมอเเละเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

 

“ออกไปจากชีวิตเค้าซะ”

“ถ้านายรักเค้าปล่อยเค้าไปเเต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์เถอะ”

 

“มึงไม่อยากอยู่กับกูเเล้วจริงๆหรอ”

“ถ้ามึงต้องการเเบบนั้น กูจะปล่อยมึงไป”

 

ทำไมยิ่งเเดกเหล้าผมยิ่งคิดมากวะ ผมสูดหายใจลึกๆ กูจะไม่คิด กูจะลืม ผมนั่งกินเหล้าจนรู้สึกว่าเริ่มมึนๆเเล้วก็ลุกไปเข้าห้อง เสือกปวดฉี่อีก

หมับ! ใครดึงเเขนกูว่ะ ผมหันหน้ากลับมามอง

“ไอกาย” คนที่ผมไม่อยากเจอตอนนี้ไง น้ำตาเเม่งมึงจะไหลออกมาทำไรเหี้ยไรนักหนา ผมใช้มือปาดน้ำตาก่อนโดนไอหมอลากออกมาข้างผับ

“มึงกับกูยังคุยกันไม่รู้เรื่อง” ไอหมอพูดออกมาเสียงเข้ม

“พอเหอะ มันจบเเล้วไอกาย” ผมพูดเเค่นั้นก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อเดินกลับเข้าผับ หมับ! ไอหมอยื้อเเขนผมไว้อีกครั้ง

“อึก..มึงอย่ายื้อให้กูเจ็บเลย” ผมพูดทั้งน้ำตาโดนไม่หันไปมองหน้ามัน

“เเล้วมึงคิดว่ามึงทำเเบบนี้เเล้วกูไม่เจ็บหรอวะ มึงไม่มีเหตุผลให้กูเลยอะนิกส์” ไอหมอพูดเสียงสั่นออกมา น้ำเสียงมันตอนนี้ดูเศร้าไม่ต่างจากผมเลย

“เเบบนี้มันถูกเเล้วเเหละไอกาย...อึก” ผมสะบัดเเขนออกมามือมันก่อนเดินกลับเข้าผับไป ผมเช็ดน้ำตาเเล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ

“พวกมึง กูกลับก่อนนะ” ผมบอกพวกเพื่อนผมที่นั่งกันอยู่

“เออ พรุ่งนี้ถ้ากูตื่นไม่ทัน ก็เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน” ไอเต้ที่ตอนนี้เมาลงไปนั่งกับพื้นก็พูดขึ้น

“ขับกลับไหวนะมึง” ไอบิ๊กถามผมอีกครั้ง มันคงเห็นผมกินเยอะ กูเเม่งสร่างเมาตั้งเเต่เห็นหน้าไอกายเเล้ว ผมพยักหน้าให้มันกลับก่อนเดินออกมาจากผับ ขับรถกลับไปยังคอนโด เดินเข้ามาในห้องที่เงียบสงบ ผมอยู่กับไอหมอจนไม่ชินกับการอยู่คนเดียวเเบบนี้เลย กลับมาต้องเจอหน้าเเต่ตอนนี้ห้องผมมันว่างเปล่าไปหมด เเต่ผมก็ต้องอยู่ให้ได้ มึงเลือกทางนี้เองนะไอนิกส์ท่องไว้ ผมถอนหายใจครั้งที่ล้านของวันนี้เเล้วมั้งครับ มันเจ็บเเละเสียใจกับสิ่งที่ทำเเต่มันก็คงดีกับไอหมอ ผมนั่งมองเเหวนสีเงินตรงนิ้วนางข้างซ้ายที่สลักชื่อไอหมอไว้ ผมยังไม่ถอดมันออกหรอกครับ อยากใส่ไว้ให้รู้สึกว่าไอหมออยู่ใกล้ผมก็ดีใจเเล้ว ถ้าถามความรู้สึกผมตอนนี้ ผมเเม่งให้ไอกายได้ทุกอย่างอะ เเม้เเต่คำว่ารัก:)

END PART NICK

 

START PART GUY

ผมนั่งมองไอนิกส์จากชั้นบนอยู่นาน ก่อนเห็นมันลุกขึ้นเหมือนจะเดินไปห้องน้ำผมเลยลงมาคุยกับมันอีก เเต่ละคำที่มันพูดออกมาเเม่งเจ็บจี๊ดเลยวะ ไอนิกส์ไม่ยอมฟังไม่ยอมบอกอะไรเลย มันจะเลิกยุ่งกับผมให้ได้ ทำไมวะ มึงช่วยหาคำตอบมาให้กูเถอะ ผมตามมันออกมาจากผับจนไอนิกส์ขับรถมาถึงคอนโด มันเดินเข้าลิฟท์ไปผมก็กลับรถเพื่อกลับคอนโดบ้าง เฮ้อ!! ชีวิตกูเเม่งเหมือนจะดี พ่ออุส่าห์เลิกส่งรูปผู้หญิงบ้าๆมาให้ผมก็มีความสุขอยู่หรอกเเต่ความสุขของผมเเม่งกลับทิ้งผมเพื่อชีวิตอิสระของมันเนี่ยนะ มึงคิดอะไรอยู่วะนิกส์:(

END PART GUY

 

 

 

ปาดน้ำตาร้องไห้ สงสารเฮียกายผู้ไม่รู้อะไรเลย

เเจ้งนะคะ : ตั้งเเต่พรุ่งนี้ไรท์ต้องเรียนซัมเมอร์ 15 วัน อาจจะไม่ได้มาอัพให้อ่านถี่ขนาดนี้ ปล. วอนคนอ่านอย่าเอาเฮียกายกับหนูนิกส์เป็นเยี่ยงอย่างนะคะ ไรท์ปาดน้ำตาเเน่ๆ

ฝากเม้นเเละกดถูกใจกันเยอะๆนะคะ

รักๆ💕💕

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น