ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กส่งจดหมายกับความในใจนายแจสเปอร์

ชื่อตอน : เด็กส่งจดหมายกับความในใจนายแจสเปอร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2562 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กส่งจดหมายกับความในใจนายแจสเปอร์
แบบอักษร


เด็กส่งจดหมายกับความในใจนายแจสเปอร์

            [แจสเปอร์ TALKS]

                “พี่กับแจสเปอร์เป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาล ตอนเด็กๆ พี่ตัวอ้วนจ้ำม้ำครับ แล้วก็มักจะโดนเพื่อนคนอื่นกลั้นแกล้งรังแกตลอด โชคดีที่มีแจสเปอร์ที่คอยช่วยพี่เอาไว้ทุกครั้ง เราสองคนเลยสนิทกันเรียนอยู่ห้องเดียวกันตลอดจนพี่ย้ายไปต่างประเทศกะทันหันเมื่อห้าหกปีที่แล้ว ทำให้ขาดการติดต่อกันไปเลย”

          “โห เป็นแบบนี้เอง”

            มินนี่หันมามองหน้าผม เธออมยิ้มแววตาชื่นชมจนผมรู้สึกประดักประเดิดเสมองไปอีกทาง

            “งั้นพี่กัปตันกับพี่แจสเปอร์ก็คงสนิทกันมากสินะคะ”

            ยัยมินนี่จอมตะกละใช้ส้อมจิ้มขนมเค้กที่ไอ้กัปตันยกมาให้ทานเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย เธอทำเหมือนไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน ตั้งแต่เจ้าของบ้านยกน้ำยกขนมมาให้เธอก็กินไม่หยุดปาก

            “สนิทกันมากครับน้องมินนี่ เรียกว่าช่วงนั้นไปไหนไปกันเหมือนคู่แฝดเลยก็ว่าได้”

            ไอ้กัปตันยกแขนขึ้นกอดอก มองหน้าผมสลับกับมินนี่ มันนั่งอยู่โซฟาตรงข้ามกับผมซึ่งมีมินนี่นั่งอยู่ติดๆ

            “มินนี่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าพี่สองคนจะสนิทกันได้ ดูพี่กัปตันเป็นผู้ชายอบอุ่น ใจเย็น ใจดี แต่พี่แจสเปอร์นี่สิ…”

            “อะแฮ่ม! ฉันเป็นยังไงพูดมาให้ดีดีนะ”

            มินนี่ยิ้มแกนๆ เธอค่อยๆ กลืนเค้กที่อยู่ในปากแล้วแลบลิ้นออกมาเลียครีมที่ติดมุมปากเหมือนเด็กน้อย

          “พี่แจสเปอร์ก็ใจดีค่า”

            “ดื่มน้ำก่อนนะครับน้องมินนี่เดี๋ยวขนมติดคอ”

            ไอ้กัปตันหัวเราะชอบใจกับท่าทางเหมือนเด็กไม่รู้จักโตของเธอ แล้วยกแก้วน้ำเข้ามาตรงหน้ามินนี่

            “ขอบคุณมากค่ะพี่กัปตัน”

            “พี่เดาว่าน้องมินนี่คงจะโดนดุบ่อยสินะครับ มึงก็อย่าโหดกับน้องนักสิไอ้แจสเปอร์”

            ผมพยักหน้าไปส่งๆ

            “แล้วมึงอยู่บ้านคนเดียวเหรอไอ้กัปตันแล้วแม่ล่ะ”

            “แม่กูได้แฟนใหม่อยู่โน้นนานๆ จะกลับมาเมืองไทยสักที บ้านหลังนี้กูเลยยึด”

            “อืมๆ เออ มึงช่วยอะไรกูหน่อยได้ไหม”

            คุยไปคุยมาผมก็นึกถึงเรื่องจดหมายจากตาลุงแทฮันขึ้นมาได้ ไอ้กัปตันมันเก่งหลายภาษามันอาจจะช่วยผมแปลจดหมายฉบับนั้นได้ จดหมายฉบับนั้นไม่ได้ปิดผนึกถ้าผมถือวิสาสะเปิดออกอ่านก่อนส่งให้ยัยมินนี่เธอคงไม่รู้แน่ว่ามีร่องรอยการเปิดออกดูก่อน ที่สำคัญผมอยากทราบว่าเนื้อหาใจความในจดหมายมีการกล่าวถึงผมหรือไม่

            ถึงตอนนี้ผมเองก็ยังสงสัยไม่หายว่ากลุ่มคนที่ลากตาลุงแทฮันขึ้นรถไปมีความเกี่ยวข้องอะไรกับลุงแกและยัยมินนี่ด้วยเหรอเปล่า บางทีเธออาจตกอยู่อันตรายด้วยก็ได้

            “ได้ มึงว่ามาสิ”

            “เรื่องนี้กูต้องคุยกับมึงสองต่อสอง”

            ผมหันไปหามินนี่ที่สวาปามขนมเค้กอยู่

            “นั่งรออยู่นี่ก่อนนะ ฉันกับไอ้กัปตันมีเรื่องต้องคุยกันนิดหน่อย”

            “อืม ได้สิมีของกินเยอะมินนี่อยู่ได้สบายมาก”

            มินนี่ยกส้อมขึ้นมาตรงหน้าของเธอ

            จากนั้นไอ้กัปตันก็พาผมเดินมาหลังบ้านของมันซึ่งเป็นสวนเล็กๆ

            “มีเรื่องอะไรสำคัญเหรอเปล่าวะดูท่าทางมึงแปลกๆ” พออยู่กันตามลำพังไอ้กัปตันก็เอ่ยถามขึ้นก่อน มันคงดูออกว่าผมมีความกังวลใจ

            “มึงอ่านจดหมายฉบับนี้ออกไหมวะ”

            ผมหยิบจดหมายจากลุงแทฮันออกมายื่นให้มัน

            “ออกสิ” ไอ้กัปตันพยักหน้า ก่อนจะยิ้มล้อเลียนผม”สาวเกาหลีส่งจดหมายรักมาให้มึงเหรอไอ้แจสเปอร์ ไอ้นี่เสน่ห์แรงไม่เปลี่ยนระวังน้องมินนี่จะฉีกอกเอานะโว้ย”

          “กูไม่ตลก มึงอ่านให้กูฟังหน่อยนี่เรื่องสำคัญมาก ส่วนรายละเอียดเดี๋ยวกูจะเล่าให้มึงฟังทีหลัง” ผมยกมือขึ้นตบบ่ามันเบาๆ

            “เออ แป๊บหนึ่ง”

          ระหว่างที่ไอ้กัปตันแกะจดหมายฉบับนั้นออกอ่านสีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปในทันที มันเอาแต่จ้องหน้าผมสลับกับก้มอ่านจดหมาย ทำเอาผมลุ้นระทึกไปด้วยกับเนื้อหาใจความที่ตาลุงแทฮันส่งถึงลูกสาวของแก

            “ไอ้กัปตัน อะไร ยังไง ทำไมมึงไม่อ่านออกเสียงให้กูฟังด้วย”

            “ถ้ากูอ่านออกเสียงแล้วมึงจะรู้เรื่องปะล่ะ กูต้องอ่านแล้วก็แปลก่อนมึงใจเย็นหน่อยสิ”

            ก็จริงของมันแหละ!

          “งั้นมึงก็รีบอ่านแล้วแปลให้กูฟังเร็วๆ”

            ผมเร่ง สังเกตจากสีหน้าที่เคร่งขรึมของไอ้กัปตันตอนที่มันไล่สายตาไปตามตัวอักษรในจดหมายแล้วผมว่าต้องมีเรื่องไม่ดีอยู่แน่ๆ พออ่านจดหมายจบไอ้กัปตันก็เก็บใส่ซองแล้วยื่นยืนมาให้ผม

            “ไอ้แจสเปอร์ กูต้องถามมึงก่อนว่ามึงรู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงที่ถูกกล่าวถึงในจดหมายฉบับนี้เป็นใคร”

            ไอ้กัปตันจ้องหน้าผมนิ่ง

            “กูรู้”

            “เธอคือคนเดียวกับ…” มันชี้นิ้วเข้าไปในบ้าน

            “ใช่ ดาโซก็คือมินนี่”

            “เธอน่าสงสารมากเลยนะเพื่อน”

            จู่ๆ ไอ้กัปตันก็ยกมือมาบีบต้นแขนผมอย่างแรง

            “ไอ้แจสเปอร์ มึงฟังกูนะเพื่อน ถ้าหากมึงคิดจะเล่นๆ กับน้องเค้าก็ปล่อยเธอไปเหอะว่ะยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีกับทั้งตัวมึงเองแล้วก็น้องมินนี่ด้วย โดยที่มึงไม่จำเป็นต้องรับรู้อะไรในจดหมายฉบับนี้ก็ได้ แต่ถ้ามึงคิดจะจริงจังน้องมันจริงๆ ล่ะก็กูจะบอกสิ่งที่กูรับรู้จากจดหมายฉบับนั้นให้มึงฟัง”

          มันเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ค่อนข้างตัดสินใจได้ยากมากในความรู้สึกของผม

            “ไอ้กัปตัน… กู”

            ไอ้กัปตันมองหน้าผมเหมือนจะรอฟังประโยคต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

            “กูชอบมินนี่”


ความคิดเห็น