matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.4k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2558 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 13
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 13 -

 

            เลิฟรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ ดวงตากระพริบถี่ๆเพื่อปรับให้ชิน ภาพแรกที่มองเห็นคือแผ่นอกกว้างของอีกคน เขาเลื่อนสายตาไล่สำรวจร่างกายของคนตรงหน้าช้าๆ มองเห็นรอยสักรูปมังกรขนาดเล็กที่ไหปลาร้าถึงช่วงต้นคอ มองเลยขึ้นไปเรื่อยๆก็เจอใบหน้าหล่อคมเข้มนอนหลับอย่างมีความสุข ดวงตาทั้งสองข้างที่ฉายแววดุตลอดเวลากำลังปิดสนิท สัมผัสหนักๆที่ช่วงเอวทำให้รู้ว่าเขากำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า

 

            “เฮ้ออออออออออ” เลิฟถอนหายใจน้อยๆก่อนจะยกมือขึ้นมาแตะที่ปลายจมูกของคนตัวโตเบาๆ

 

            เมื่อคืนเขานอนกับไอ้ปออีกแล้วทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะไม่ยอมมัน ผลสุดท้ายเขาก็เสร็จมันจนได้ ก้มลงมองที่ตัวเองก็เห็นว่าใส่เสื้อยืดตัวใหญ่อยู่ คงจะเป็นเสื้อมันนั้นแหละ แสดงว่าเมื่อคืนไอ้ปอเป็นคนอาบน้ำแต่งตัวให้เขาสินะ คิดมาถึงตรงนี้ก็หน้าแดงทำไมเขาถึงได้หลับรู้เรื่องขนาดนี้นะ แถมหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

 

            “ซี๊ดดด” เลิฟส่งเสียงออกมาเล็กน้อยเพราะความเจ็บ หลังจากพยายามพลิกตัวออกจากแขนปอ

 

            เขารู้สึกเมื่อยขบตามตัวไปหมดแต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรดีกว่าคืนนั้นเยอะ รู้สึกขัดๆและแสบที่ช่องทางด้านหลังนิดๆ เหลือบมองดูนาฬิกาที่ผนังพึ่งจะ 6 โมงเช้า เพราะในห้องปิดม่านทึบหมดทำให้เขามองไม่เห็นแสงจากภายนอก รู้สึกง่วงนิดๆแต่ก็ต้องตื่นเพราะวันนี้เขามีเรียนเช้า

 

            “ปอ..ปอ..ตื่น” เลิฟเขย่าแขนคนตัวโตเพื่อปลุก แต่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะรู้สึกตัวเลยสักนิด

 

            “ไอ้เหี้ยปอตื่น!!!!” เลิฟเลยตัดสินใจตะโกนแทนแถมฟาดเข้าไปที่แผ่นอกหนาเต็มแรง

 

            “โอ๊ย!!!อะไรวะ” ปอถึงกับสะดุงตื่นเพราะความเจ็บ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นแต่เลิฟนั่งงอปากยื่นอยู่ข้างๆ

 

            “มึงปลุกทำไม” ปอว่าแล้วขยับลุกขึ้นนั่ง

 

            “กูมีเรียนเช้า”

 

            “แล้ว?” ปอแกล้งโง่เพราะรู้แหละว่ามันจะให้ไปส่ง แต่อยากกวนประสาทมันก็แค่นั้น

 

            “ก็ไปส่งกูดิ” เลิฟหน้างอยิ่งกว่าเดิม

 

            “ตอนนี้กี่โมง” ปอขยับไปนั่งพิงหัวเตียง

 

            “6 โมงแล้วกูมีเรียนตอน 9 โมง ต้องกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องอีก”

 

            “อือ” ปอขานรับในลำคอ

 

 

สายตามองสำรวจคนตัวเล็กตรงหน้าที่นั่งหัวฟู หน้ายุ่ง ปากก็ขยับบ่นงุ้งงิ้งๆไปเรื่อย รอยแดงที่คอขาวๆเห็นโคตรชัด แขนขาที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อยืดของเขานั่นอีก มองไปมองมาแม่งโคตรยั่ว พึ่งรู้นะครับว่าผู้ชายแม่งเซ็กซี่ได้

 

“นี่มึงฟังที่กูพูดมั้ยเนี้ย” เลิฟว่าหน้ายุ่งเพราะเห็นปอไม่หือไม่อือกับตัวเลยสักนิด ทั้งๆที่เขาพูดไปตั้งเยอะ

 

ปอไม่สนใจท่าทางกระเง้ากระงอดของเลิฟ เขาเอื้อมตัวไปอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะก้มหน้าลงไปหอมแก้มขาวๆนั้นเต็มแรง

 

ฟอดดดดดดดดดดดดดด

 

“มึงหอมไมอ่ะ” เลิฟเอามือจับแก้มแล้วทำตาโตมองปอ

 

ปอได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางเอ๋อๆของเลิฟ มันเป็นไอ้หนูจำไมเวลาจะกอด จะหอม จะทำห่าอะไรก็ช่าง แม่งจะต้องถามทุกครั้งว่าทำไม แต่แปลกทั้งๆที่มันเป็นคนแบบนี้มันกลับไม่โวยวายเรื่องที่เขาเอามันเลยซักครั้ง

 

“มึงมีเรียนกี่โมงนะ” ปอว่าจมูกโด่งก็ซุกไซร้ไปที่คอขาว

 

9 โมง” เลิฟว่า พยายามหดคอหนีจมูกของปอเพราะรู้สึกจั๊กจี้และขนลุกนิดๆ

 

“งั้นทัน”

 

“ทันอะ...” เลิฟหน้าแดงขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างตรงบั้นท้ายที่มันกำลังตื่นตัวดุนดันขึ้นมา เขาพยายามดิ้นลงจากตักแต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะปอกอดเอาไว้แน่น

 

“อย่าดิ้น” ปอว่าเสียงเข้ม มือก็ล้วงเข้าไปในเสื้อสะกิดยอดอกเล่น จมูกโด่งก็ซุกไซร้ที่ซอกคอไปมาวกขึ้นมาหอมแก้มสูดความหอมบ้างเป็นระยะ

 

“ปะ...ปล่อยนะเว้ย” เลิฟพยายามดึงมือปอที่อยู่ในเสื้อออก ตัวก็ยังพยายามดิ้นให้หลุด

 

ปอผละออกจากต้นคอเลิฟเล็กน้อยแล้วจ้องไปที่ดวงตากลมโตหื่นๆ เล่นเอาเลิฟถึงกับสะดุ้งพยายามดิ้นตะเกียกตะกายลงจากตัก ปอส่ายหัวนิดๆก่อนจะบังคับถอดเสื้อออกจากตัวเลิฟ จนเหลือแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว กว่าจะถอดได้ก็ยื้อยุดกันพอสมควรทำเอาผิวขาวๆของเลิฟแดงไปหมด

 

เลิฟเอามือฟาดไปตามตัวตามแขนปอให้ปล่อย แต่สุดท้ายก็โดนปอรวบแขนล็อกไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว จากนั้นปอก็ใช้มืออีกข้างที่ว่างล้วงเข้าไปในกางเกงจับแก่นกายเล็กไว้เต็มมือขยับมันขึ้นลงช้าๆ ส่งลิ้นตวัดเลียที่จุกนมอย่างล้อสลับกับดูดเม้มเบาๆ

 

“อื้อ....อ๊ะ...แฮ่ก” เลิฟส่งเสียงครางออกมาพร้อมกับลมหายใจหอบเหนื่อย ร่างกายที่เคยดิ้นรนขัดขืนเริ่มอ่อนระทวย ปอเลยปล่อยแขนของเลิฟที่ตัวเองจับไว้ ทำให้เลิฟเอี้ยวตัวเอามือมาจิกที่ไหล่ของปอแน่นเพื่อระบายอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง

 

“อ้าปาก” ปอกระซิบสั่งที่ข้างหู ปากแดงๆก็อ้าออกตามที่สั่ง

 

“เลียให้ทั่ว” ปอยัดนิ้วชี้เข้าไปที่ปากเลิฟแล้วสั่งให้เลิฟเลียมัน เลิฟใช้ปลายลิ้นไล่เลยตั้งแต่โคนนิ้วถึงปลายนิ้วทั่วจากนั้นก็ดูดปลายนิ้วเสียงดังจ๊วบจ๊าบ เล่นเอาปอที่นั่งมองถึงกับปวดหนึบไปทั้งช่วงล่าง สมองกำลังจินตนาการไปว่าถ้าเปลี่ยนจากนิ้วเป็นน้องชายเขามันจะมีความสุขขนาดไหน

 

 

ปอเพิ่มนิ้วที่สองและสามเข้าไปในปากเลิฟเพื่อให้คนตัวเล็กเลียมัน จากนั้นเขาก็ดึงนิ้วทั้งหมดออกจากปากเลิฟ ส่วนเลิฟก็หอบหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆเพราะใกล้ปลดปล่อย

 

“อื้อ....” เลิฟปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือปอพร้อมกับซบหน้าลงที่ซองคอของปอด้วยความเหนื่อย

 

ปอใช้มือดึงกางเกงของเลิฟทิ้งก่อนจะจับคนตัวเล็กไปนอนบนที่นอน ใจจริงเมื่อกี้เขาอยากลองให้ไอ้เลิฟออนท็อปให้ซักทีแต่ว่าคงใช้เวลา เพราะมีอะไรต้องสอนกันอีกเยอะ

 

“มะ...ไม่เอานะ” เลิฟส่ายหัวน้อยๆบอกปอเสียงกระท่อนกระแท่น สบตาร้อนแรงของปออ้อนๆ

 

“แล้วมึงจะให้กูทรมานแบบนี้หรอ” ปอว่าเสียงแหบพร่าแล้วขวามือเล็กมาสัมผัสแก่นกายที่กำลังบวมเป่งใต้กางเกงนอน

 

“ตะ..แต่ว่าวันนี้มีเรียน” เลิฟหน้าแดงไปหมดทันทีที่ได้สัมผัสแก่นกายที่ดุนดันอยู่

 

“รอบเดียวสัญญา” ปอว่าแล้วก้มลงหอมแก้มเลิฟเบาๆ

 

            “แต่.....อื้อ” เลิฟกำลังจะหาเหตุผลมาอ้างก็ต้องร้องเสียงหลงเพราะปอดันนิ้วเข้ามาที่ด้านหลัง

 

            ปอดันนิ้วชี้ที่บอกให้เลิฟเลียให้เมื่อกี้เข้าไปที่ช่องทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ขยับเข้าออกช้าๆก่อนจะเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไป แก่นกายที่สงบนิ่งไปแล้วของเลิฟก็ค่อยๆกลับมาตื่นตัวอีกครั้ง

 

 

ปอขยับนิ้วอยู่แบบนั้นจนแน่ใจว่าด้านหลังของเลิฟพร้อมที่จะรับอะไรที่ใหญ่กว่านั้น เขาถอนนิ้วทั้งหมดออกมาแล้วจับแก่นกายของตัวเองที่ขยายเต็มที่ออกมา จ่อมันไปที่ด้านหลังแล้วกดมันเข้าไปช้าๆ

 

“อื้อ...ฮึก...เจ็บ” เลิฟสะอื้นในลำคออย่างห้ามไม่อยู่ เขาเจ็บทุกครั้งที่ปอเข้ามาข้างในก็แม่งใหญ่ซะขนาดนั้น

 

“อ่าาาาาา” ปอครางออกมาเสียงพร่าหลังจากที่ยัดตัวเองเข้าไปได้หมด รู้สึกได้ถึงความแน่นและแรงตอดรัดถี่ยิบข้างใน

 

morning kiss” ปอว่าแล้วก้มลงจูบแลกลิ้นกับเลิฟอย่างดุเดือด มือหนาก็บีบเค้นไปตามลำตัวสะกิดปลายนิ้วที่จุกนมสองข้าง ด้านล่างก็ขยับเข้าออกช้าๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นเร็วและแรงขึ้น

 

“อืม...อือ...อ๊ะ..อ๊า” เสียงครางของเลิฟดังระงมทั้งห้อง ทุกครั้งที่ปอกระแทกเข้ามาด้วยความแรงมันทั้งเจ็บ ทั้งจุก ทั้งเสียวปนกันไป

 

ปอเองก็ตั้งหน้ากระแทกกระทั่นรัวถี่ยิบ วันนี้เข้าไม่ได้โอ้โลมอะไรไอ้เลิฟมากเพราะไม่มีเวลา ตั้งหน้าตั้งตาเร่งเครื่องอย่างเดียว ไม่นานก็รับรู้ได้ถึงแรงตอดถี่ยิบเป็นสัญญาณว่าใกล้ปลดปล่อยของคนตัวเล็ก ปอยิ่งกระแทกเข้าไปด้วยความเร็วและแรง ก่อนจะเน้นหนักอีกสองสามครั้งแล้วปลดปล่อยตามกันไปติดๆ

 

“อ๊าาาาาาาาา”

 

ปอถอนแก่นกายออกมาช้าๆ ก้มลงหอมแก้มชื้นเหงื่อของคนตัวเล็กแรงๆ ก่อนจะจัดการอุ้มไปอาบน้ำล้างตัวในห้องน้ำเตรียมไปเรียน

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เลิฟก้าวเดินช้าๆเข้าไปในตึกเรียนที่คณะ เขารู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัวด้านหลังก็เจ็บไปหมด เวลาเดินแต่ละทีมันขัดๆเหมือนมีอะไรมาเสียบคาไว้ เหลือบสายตาไปมองคนข้างๆอย่างหมั่นไส้ เมื่อเช้าบอกว่าไม่เอามันก็เอา มันบอกรอบเดียวแต่มันไปจัดในห้องน้ำให้เขาอีกรอบ ไอ้เลว ไอ้หื่น แล้วดูหน้าตามันตอนนี้ดิไอ้หน้านิ่งๆนั้นแม่งโคตรมีความสุข แต่เขาเนี้ยเป็นคนเจ็บตัว

 

ปึก!!!!!!!

 

เลิฟยกกำปั้นทุบเข้าไปที่อกของปอแรงๆด้วยความหมั่นไส้ปนหงุดหงิด ใจอยากจะเดินหนีเร็วๆแต่สภาพเขาตอนนี้แค่เดินได้ปกติก็ถือว่าบุญแล้ว

 

ปอมองหน้าคนตัวเล็กข้างๆแล้วก็ขำกับท่าทางงอนๆนั่น เมื่อเช้าเขาไม่ได้พาไอ้เลิฟกลับหอไปเปลี่ยนชุด เพราะไอ้ปิงมันมีเรียนบ่ายถ้ายืมรถมันมาบ่ายเขาก็ต้องไปรับมัน เลยตัดสินใจโบกแท็กซี่หน้าคอนโดมามหาลัยเลย ส่วนชุดไอ้เลิฟมันก็ใส่ชุดเมื่อวานแต่ใส่เสื้อช็อปของเขาคลุมทับ มันก็บ่นกระปอดกระแปดโวยวายตามประสา มีวกมาด่าเขาด้วยที่เอาเปรียบมันเมื่อเช้า เอาเปรียบตรงไหนวะครับเห็นแม่งครางซะดัง

 

วันนี้เขามีเรียนตอนบ่ายแต่ต้องมามหาลัยแต่เช้าเพราะว่ามาส่งไอ้เลิฟ จะปล่อยแม่งมาเรียนเองคนเดียวก็กลัวว่าตัวเองจะดูเหี้ยเกิน อีกอย่างเห็นท่าเดินมันแล้วอดสงสารไม่ได้ กว่าแม่งจะก้าวได้แต่ละก้าวดูทรมานสัสๆ จะอุ้มมันเดินเข้ามหาลัยก็ไม่ได้ ไม่ใช่เขาอายนะแต่ไอ้ตัวเล็กมันหน้าบาง

 

ตอนนี้เขากับไอ้เลิฟเดินมานั่งที่โต๊ะใต้ตึกคณะ ส่วนไอ้เลิฟมันฟุบตัวนอนกับโต๊ะไปแล้ว เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าที่ฟุบอยู่นิดๆเอื้อมมือไปแตะที่ข้างแก้ม ตัวไอ้เลิฟมันเย็นๆหรือว่ามันจะไม่สบายหน้าก็ดูซีดๆด้วย เมื่อเช้าจะพาแวะกินข้าวมันก็ไม่ยอมกิน เขาขี้เกียจเถียงเลยตามใจมัน

 

“กินอะไรรองท้องมั้ยวะ” ปอถามมือก็ยังลูบแก้มขาวเล่น

 

“ไม่เอา...กูง่วง” เลิฟว่าเสียงอู้อี้

 

“ไม่ไหวก็กลับไปนอนสภาพนี้มึงจะเรียนรู้เรื่องหรอวะ”

 

 

“เพราะมึงแหละ” เลิฟผงกหัวขึ้นมาตวาดเสียงเขียวก่อนจะฟุบตัวลงไปนอนต่อ ปากก็บ่นเสียงอู้อี้ออกมา

 

“แม่ง!!กูปวดหัว ปวดตัวไปหมด”

 

“หึ หึ” ปอขำเบาๆมือหนาก็ลูบหัวลูบแก้มคนตัวเล็กไปเรื่อย กำลังจะก้มลงหอมแก้มก็มีเสียงเรียกขัดจังหวะขึ้นซะก่อน

 

“เลิฟ!!!!!!!” นาวตะโกนเรียกเลิฟเสียงดังก่อนจะเดินเข้ามาเร็วๆพร้อมกับพีท

 

“นาว ไอ้พีท” เลิฟเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อน

 

ตอนแรกนาวมองอยู่ไกลๆไม่แน่ใจว่าเป็นเลิฟรึเปล่าที่นอนฟุบอยู่ เพราะข้างๆมีพี่ปอนั่งอยู่ด้วยแถมยังนั่งเอามือลูบหัวเลิฟเล่นอีก พอเธอเห็นว่าพี่ปอกำลังจะก้มลงหอมแก้มเลยตัดสินใจเสี่ยงเรียกดู แล้วก็เป็นเลิฟจริงๆที่นอนฟุบ คราวนี้เธอถึงกับเป็นงงพี่ปอกับเลิฟไปสนิทสนมกันตอนไหน ปกติเห็นอยู่ใกล้กันเพื่อนเธอก็จะกระโดดกัดหัวพี่เขาแล้ว

 

“มึงเป็นไรวะหน้าซีดๆ” พีทว่าเอื้อมมือมาจะจับหน้าผากด้วยความเป็นห่วง

 

หมับ!!

 

แต่ยังไม่ทันที่มือของพีทจะได้โดนหน้าของเลิฟ ก็มีมือมาจับที่ข้อมือของเขาไว้แน่นแล้วบีบแรงๆ พอหันไปมองก็เห็นเป็นพี่ปอที่จับมือเขาไว้แถมเพิ่มแรงบีบขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องยอมถอยแล้วยกมือหนี

 

“ถามก็พอไม่ต้องจับ” ปอว่าเสียงนิ่งๆแล้วส่งสายตาดุๆไปมองพีท

 

พีทถึงกับเหวอหันไปมองหน้านาวเพื่อขอคำตอบ แต่นาวเองก็หน้าเหวอไม่แพ้กัน เขาโคตรงงปกติเขาก็จับตัวไอ้เลิฟประจำ อยู่ดีๆพี่ปอก็ไม่ให้เขาแตะทำท่าเหมือนหวงเพื่อนเขาซะอย่างงั้น มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับก็สองคนนี้มันไม่ถูกกันนิหว่า

 

“กูว่ามึงกลับไปนอนดีกว่ามั้ยวะ” ปอว่าอย่างเป็นห่วงเพราะหน้าเลิฟซีดมาก เอามือจับไปที่ตัวมันก็ไม่ร้อนแต่แม่งเหมือนไม่น่ารอด

 

“ไม่เอาจะไปเรียน” เลิฟว่า เขาขาดเรียนไม่ได้หรอกยิ่งโง่ๆอยู่

 

“แม่งดื้อ” ปอส่ายหัวหน่ายๆกับความดื้อของเลิฟ

 

“เดี๋ยวกูรอกินข้าวเที่ยง”

 

“อื้อ” เลิฟยักหน้ารับ ปอเลยก้มลงไปหอมแก้มเลิฟเบาๆ

 

ทำเอานาวกับพีทยืนเหวอตาโตเท่าไข่ห่าน มองภาพตรงหน้าเหมือนเห็นผี ก่อนจะหันมองหน้ากันสองคนด้วยความงง สองคนนี้ไปสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สิ่งที่ทั้งคู่ทำมันไม่ต่างจากคนเป็นแฟนกันเลยนะ ตัวเลิฟเองก็ไม่ขัดขืนแถมทำท่าอ้อนๆใส่พี่ปออีก ไหนจะไอ้รอยแดงเป็นจ้ำทั่วคอนั่นอีก ไม่เจอกันแค่สองวันมันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย

 

“ฝากมันด้วยนะ” ปอหันกลับมาบอกกับนาวที่ยืนเอ๋ออยู่

 

“คะ...ค่ะ ป่ะเลิฟไปเรียนกัน” นาวว่าตะกุกตะกักแล้วมาดึงมือเลิฟไปเรียน ตอนนี้มันมีคำถามลอยอยู่เต็มหัวไปหมด แต่เธอไม่รู้จะเริ่มจากคำถามไหนดีจริงๆ

...

...

ตอนเที่ยงเลิฟเดินลงมาด้วยสภาพสะโหลสะเหลยิ่งกว่าเมื่อเช้า ส่ายตากวาดไปทั่วโรงอาหารเพื่อมองหาปอ จริงๆเขาโทรหามันแล้วแต่มันไม่รับ ที่มองหาไม่ใช่ว่าพิศวาสอะไรนะหาคนเลี้ยงข้าวต่างหาก

 

 

เมื่อเช้าระหว่างที่นั่งเรียนเขาก็เจอสายตาที่มองมาแบบทิ่มแทงของเพื่อนทั้งคู่ พวกมันมองเขาด้วยความสงสัย โดยเฉพาะไอ้นาวมันมองซะจนเขานึกว่าจะตัวพรุนเพราะสายตามัน พวกมันเหมือนมีอยากถามแต่ก็ไม่ถาม ซึ่งก็ดีเพราะเขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน

 

กวาดสายตามองไปเรื่อยๆในที่สุดเขาก็เจอกับร่างสูงของปอที่นั่งอยู่ มันกำลังนั่งอยู่กับเพื่อนๆของมันนั้นแหละแต่ที่นั่งข้างๆของมันมีร่างบางคุ้นตานั่งอยู่

 

ปรางเลิฟรู้สึกจุกและหน่วงๆในใจขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ กระบอกตามันร้อนๆขึ้นมาเหมือนจะร้องไห้ ยิ่งเห็นปอเอามือลูบหัวปรางเขายิ่งรู้สึกแปลกๆไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน จริงๆแล้วตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาก็รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งนั้นแหละที่เห็นปออยู่กับผู้หญิง แต่มันแค่ความหมั่นไส่ไม่ใช่ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้แบบนี้

 

“เลิฟมึงเป็นอะไรไหวป่ะเนี้ย” นาวที่เดินตามมาทีหลังเอ่ยถามอย่างตกใจ เพราะเห็นเลิฟทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แถมหน้าซีดลงกว่าเดิมอีก

 

 

“...........” เลิฟส่ายหัวปฏิเสธแต่ไม่ได้พูดอะไร นาวเลยตัดสินใจพาเลิฟมานั่งที่โต๊ะ

 

พีทที่เดิมมาสมทบทีหลังเห็นเลิฟนั่งเงียบซึมกระทืออยู่ที่โต๊ะก็มองด้วยความสงสัย หันไปขอคำตอบจากนาวก็ไม่ได้อะไร ถามว่าจะกินอะไรมั้ยจะไปซื้อให้มันก็ปฏิเสธ พีทเลยต้องนั่งกินข้าวไปเงียบๆแล้วเหลือบมองหน้าเลิฟเป็นระยะ

 

ความเงียบโรยตัวปกคลุมอย่างอึดอัด เลิฟเอาแต่ก้มหน้ามือสองข้างกำเข้าหากันแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนรู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่ยอมปล่อย ส่วนนาวกับพีทก้นั่งกินข้าวไปเงียบๆไม่กล้าพูดอะไร

 

“น้องเลิฟอยู่นี่เอง” เสียงของโชนดังขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดพอดี

 

“พี่โชน” เลิฟเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นหน้าพี่รหัสของตัวเองกำลังส่งยิ้มให้

 

“เป็นอะไรครับหน้าซีดๆ” โชนว่าแล้วเอามือมาอังที่หน้าผากเลิฟด้วยความป็นห่วง พยายามไม่สนใจรอยแดงที่คอนั่น มันดูชัดกว่าเมื่อวันเสาร์ซะอีกเหมือนรอยที่พึงทำ จริงๆวันนั้นเขาก็อยากรู้ว่าเป็นรอยอะไรแต่ก็ไม่กล้าถามเลยทำมองข้ามๆไป

 

 

“.......” เลิฟส่ายหัวตอบแล้วก้มหน้ามองมือที่ตักต่อ

 

“งั้นไปกินไอติมกับพี่มั้ยเราสัญญากันแล้วนะ” โชนส่งยิ้มให้ไม่ถามเซ้าซี้ต่อ เอ่ยปากชานเลิฟไปกินไอศครีมเพราะเมื่อวันเสาร์ตอนที่เลิฟโทรมาขอโทษเขา เลิฟรับปากเขาไว้แล้ว

 

“คือ..ผม...” เลิฟกำลังจะอ้าปากปฏิเสธเพราะรู้สึกไม่สบายตัว แต่ก็มีเสียงดังขึ้นบนหัวซะก่อน

 

“กูรอกินข้าว” ปอว่าเสียงเย็นเหลือบสายตาผ่านแว่นมองไปที่โชนนิดๆ แล้วกลับมาสบตากับเลิฟที่เงยหน้ามามองตัวเองอยู่

 

“กูไม่หิว” เลิฟว่าแล้วเบือนสายตาหนีปอ เพราะตอนนี้ปอยืนอยู่ข้างๆเขาพร้อมปรางที่เกาะแขนปออยู่

 

“เลิฟเป็นอะไรรึป่าวหน้าซีดๆนะ” ปรางปล่อยมือที่เกาะแขนปอออกแล้วเอามือมาอังที่หน้าผากเลิฟแทนด้วยความเป็นห่วง ส่วนเลิฟก็ได้แต่ส่ายหัวเป็นคำตอบ

 

 “น้องเลิฟครับตกลงไปกินไอติมกับพี่นะ” โชนถามเลิฟเสียงอ่อนโยนแต่ตาจ้องเขม็งไปที่ปอ ซึ่งปอเองก็มองกลับด้วยแววตาเหี้ยมๆ

 

พีทกับนาวที่นั่งอยู่ตรงนั้นกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ข้าวนี่ไม่ต้องกินมันแล้วเตรียมตัวจะเผ่นทันทีที่เขาตีกัน ส่วนปรางก็นั่งถามไถ่เอามือจับไปตามตัวเลิฟด้วยความเป็นห่วง เลิฟเองก็เอาแต่ก้มหน้าไม่มองอะไร

 

“รอกูอยู่นี่กูไปหาอาจารย์แป่บเดียว...ป่ะปราง” ปอหันมาบอกเลิฟก่อนจะดึงมือปรางขึ้น ปรางหันมาส่งยิ้มให้เลิฟแล้วเกาะแขนปอเดินออกไป เลิฟเงยหน้ามองตามแผ่นหลังทั้งคู่ด้วยแววตาสั่นๆ

 

 

“น้องเลิฟไม่เป็นไรนะ” โชนยกมือลูบหัวเลิฟเบาๆอย่างปลอบโยน

 

“พี่โชนเราไปกินไอติมกันเถอะ” เลิฟพูดเสียงสั่นลุกขึ้นยืนสะพายเป้เตรียมตัวไป

 

“ครับ” โชนตอบรับแล้วลุกขึ้นตาม

 

“เฮ้ย!!เลิฟพี่ปอบอกให้มึงรอ” พีทพูดขึ้นแล้วดึงมือเลิฟไว้

 

“ช่างมัน” เลิฟว่าเสียงสะบัด

 

“ไปครับพี่โชน” เลิฟว่าแล้วจูงมือโชนให้เดินตาม

 

พีทพยายามร้องห้าม แต่เลิฟไม่ฟังเดินขึ้นรถพี่โชนแล้วขับออกไปเฉย นี่ถ้าพี่ปอลงมาแล้วไม่เจอมันจะเกิดอะไรขึ้นป่ะวะ เขาไม่รู้แหละว่าพี่ปอกับเพื่อนเขาเป็นอะไรกัน แต่จากสีหน้าพี่ปอเมื่อกี้ถ้าลงมาไม่เจอไอ้เลิฟ งานนี้มีคนได้เลือดแน่ๆครับ เผลอๆเป็นกูก่อนเนี้ยแหละ หันไปมองหน้าไอ้นาวมันก็ส่งยิ้มแหยๆมาให้

 

เฮ้ออออออออออออ

 

 

 

2 Be Con...

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

จัดให้แบบหลากหลายอารมณ์มากตอนนี้

หวังว่าจะถูกใจ

อาจจะเจอคำผิดมากว่าปกติ

เพราะคนเขียนไม่ได้รีไรท์เลย

ขอเม้นซักนิดให้ชื่นหัวใจหน่อยนะเทอว์

รักคนอ่านนะ ^^

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}