ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 18 : แอบรักสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 18 : แอบรักสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 18 : แอบรักสุดซี๊ด
แบบอักษร

Chapter 18

แอบรักสุดซี๊ด


“ตอนนี้ผม…มีแฟนแล้วครับ”

“กรี๊ด!!!!!! ใครอ่ะ ใครๆๆๆ” เสียงคำถามดังลั่นสนั่นทุ่ง เพราะทุกคนอยากจะรู้ซะเหลือเกินว่าคนที่กุมหัวใจของประธานหนุ่มสุดหล่อนั้นคือใครกัน

“มีแฟนแล้ว!!!!! โววๆๆๆ อะไรกันครับท่านประธาน” เฟิร์สทำหน้าที่ของตัวเองต่อ และยื่นไมค์ไปจ่อปากของธีม

“ใช่ครับ ผมมีแฟนแล้ว และตอนนี้ผมอยากจะบอกว่า…ผมรักเขามาก และหวังว่า…เขาจะรักผมมากๆเช่นกัน” ธีมพูดจบก็กลับไปนั่งที่ ทิ้งไว้ซึ่งความอยากรู้ของทุกคน แต่เขากลับไม่ยอมบอกว่าผู้โชคดีคนนั้นคือใคร ส่วนคนที่รู้ว่าบุคคลปริศนานั้นคือใคร ก็ได้แต่อมยิ้มออกมา…โดยเฉพาะอันดา

“เจ้! ยิ้มอะไรอ่ะ อย่าบอกนะว่าคือเจ้!!!!!!!” เฟิร์สแหกปากลั่น ทุกคนจึงหันขวับมาหาอันดาและมองเธอเป็นตาเดียว

“บ้า! จะบ้าเหรอ ไม่ใช่สักหน่อย” อันดารีบเปลี่ยนสีหน้าและปฏิเสธทันที

“ก็เห็นๆอยู่ว่าอมยิ้มอ่ะ ไอ๊ย๊ะ! หรือว่าข้อสันนิษฐานของกระผมจะเป็นจริงขอรับ ท่านประธานนักเรียนกับท่านประธานชมรมกิจกรรมพิเศษ เป็น…” เฟิร์สยังคงเติมเชื้อไฟ

“พอเลยๆๆ ไม่ใช่อย่างที่แกคิดหรอกนะ ฉันยังไม่มีแฟนเข้าใจ๊” อันดารีบบอกปัดก่อนที่ทุกคนจะเข้าใจผิด เพราะดูจากสายตาอิจฉาของเหล่าบรรดาสาวกแฟนคลับธีม เธอคงไม่ตายดีแน่ถ้าได้เป็นสาวในฝันของท่านประธาน

“แค่คนแรกนะครับผม ยังสะเด็ดขนาดนี้ ท่านประธานประกาศสละโสดซะแล้ว แถมยังบอกว่ารักแฟนมากๆอีก ใครเป็นผู้โชคดีในนี้คงจะเขินน่าดูเลยนะครับผม งั้นเราไปต่อกันที่คนที่สองเลยดีกว่านะครับ ใครเอ่ย?”

เฟิร์สยังคงดำเนินรายการต่อไปเรื่อยๆ และก็แซวทุกคนที่ออกมาพูดความในใจ แต่ดูเหมือนว่า อันดาจะไม่โฟกัสที่ใครเลยนอกจากน้องชายของเธอและธีม ซึ่งพวกเขาในตอนนี้กำลังนั่งมองตากันอยู่อย่างหวานเยิ้ม และเธอก็แอบอิจฉาน้องชายตัวเองด้วยที่ได้แฟนดีๆอย่างธีม ถึงธีมจะเป็นประธานที่จอมจุ้นไปหน่อยก็เถอะ แต่ธีมก็รักน้องชายของเธอมากๆ…เธอดูออก

“หมายเลข 15 ครับผม ใครเอ่ย!!!!!!” เสียงเรียกของเฟิร์สดังขึ้นและคนที่ก้าวออกมาคือเด็กหนุ่มผู้สวมแว่นตาสีดำ และเมื่อธันเตอร์เดินออกมา ออกัสก็ละสายตาจากธีมทันที แล้วหันไปมองเพื่อนซี๊ที่กำลังแคลงใจกันอยู่

“คุณธันเตอร์ประธานชมรมดนตรีของพวกเรานี่เอง ว่าไงครับ มีอะไรจะพูดจะเล่า จัดเต็มได้เลยครับผมมมมมม” เฟิร์สลั้นลาแบบไม่ดูหน้าเพื่อนของตัวเองเลย เพราะตอนนี้หน้าของธันเตอร์นั้นเข้าโหมดเศร้ามากกว่ารื่นเริงเหมือนพิธีกร

“ทริปครั้งนี้ มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นกับผมครับ และมัน…ก็ทำให้ผมเสียใจมาก” ธันเตอร์เข้าโหมดเศร้าทันที เฟิร์สที่ลั้นลาอยู่เมื่อสักครู่ถึงกับจ๋อยไปเลย

“เออ…พูดต่อได้เลยครับ เชิญๆ” เฟิร์สเลี่ยงที่จะไม่แซวและไปยืนข้างๆตากล้องแทน…มันคงรับรู้ได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นที่ไม่น่าอยู่ใกล้

“ผม…สารภาพรักกับคนที่ผมชอบครับ” เสียงตกใจดังออกมาจากสาวๆแฟนคลับวงโฟลค เพราะวันนี้มีเรื่องพีคหลายเรื่องจริงๆ และพวกเธอคงสงสัยว่าสาวไหนที่ประธานชมรมดนตรีสุดหล่อไปสารภาพรัก

“แต่ว่า…เขามีแฟนแล้วครับ ผมก็เลย…อกหัก”

“หูยๆๆๆๆ” เสียงอุทานเหมือนระลอกคลื่นดังออกมาจากสาวๆกลุ่มเดิม และมองธันเตอร์ตาละห้อย พวกหล่อนคงอยากไปดามใจธันเตอร์ใจจะขาด ส่วนต้นตอของเรื่องทั้งหมดกลับนั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆธีม ประธานหนุ่มสุดหล่อจึงเอื้อมมือไปจับมือแฟนหนุ่มแล้วส่งยิ้มให้ ออกัสได้แต่แสร้งยิ้มตอบ แต่เขากลับรู้สึกผิดต่อธันเตอร์ เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะทำให้ธันเตอร์เสียใจแบบนี้

“แต่ว่าผมก็ไม่โทษเขาหรอกครับ ผม…มาช้าไปเอง และผมกับเขาก็จะยังคงเป็นเพื่อนกันต่อไปครับ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” ธันเตอร์จบประเด็นและเดินกลับเข้าที่ โดยมีออกัสมองตามและถอนหายใจแรงๆ

ตอนนี้ออกัสไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี เขาทำให้เพื่อนสนิทอย่างธันเตอร์เสียใจ เขาอยากให้ธันเตอร์กลับมาเป็นเพื่อนรักเขาอย่างเดิม เขาอยากให้เป็นแบบนั้นจริงๆ และสิ่งที่ธันเตอร์บอกมันก็เป็นอย่างที่เขาต้องการ แต่ความรู้สึกของเขามันบอกว่า เส้นบางๆได้ขั้นกลางระหว่างพวกเขาเอาไว้แล้ว ถึงจะกลับไปเป็นเพื่อนกันอย่างไร ก็ไม่มีทางเหมือนเดิม

อันดามองน้องชายที่ดูเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก และอยากจะลุกขึ้นเดินไปหาเขา แต่ทว่าถ้าเธอลุกไปตอนนี้คนจะจับพิรุธได้หรือเปล่าว่าคนที่ธันเตอร์กล่าวถึงนั้นคือออกัส เธอจึงนั่งนิ่งๆที่เดิมแล้วพยักหน้าให้น้องชายเป็นการปลอบใจทางสายตา

“เรามาต่อกันดีกว่านะครับ คนที่ 16 ใครคนไหนครับ อ้อ! ผมเองๆๆๆ” เฟิร์สดี๊ด๊าทันที และรีบบอกเล่าความรู้สึกของตัวเองออกไป และทำให้ความครึกครื้นกลับมา

“ผมอยากจะบอกกับทุกคนว่า…มิ้งห้อง B2 พลอยห้องA2 ชะเอมห้อง A2 แจนห้อง D1….” เฟิร์สยังคงพร่ำชื่อออกมาไม่หยุดจนอันดาย่นคิ้ว

“ทั้งหมดที่พูดมา…น่ารักโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” เฟิร์สระเบิดเสียงออกมาและทำให้สาวๆหัวเราะคิกคักกันยกใหญ่ แต่อันดากลับเขวี้ยงหมอนใบเล็กๆไปหาเพื่อนจอมกะล่อน

“นี่แกสร้างเกมส์นี้มาเพื่อสิ่งนี้เลยใช่ไหมไอ้เฟิร์ส แหมๆ เจ้าแผนการนักนะ” คำพูดของอันดาทำให้ทุกคนครึกครื้นไปกันใหญ่

“ฮ่าๆๆๆ ก็ต้องมีบ้างนะเจ้ ความสุขเล็กๆของเฟิร์ส ใช่ไหมจ๊ะสาวๆ” เด็กหนุ่มยังคงหัวเราะคิกคักต่อไป

“พอเลยๆๆ แกอ่ะ จีบสาวอยู่ได้ ใครว่างอยู่สงเคราะห์เป็นแฟนมันที มันจะได้เลิกเจ้าชู้บ้าง” อันดาหันไปบอกสาวๆ

“ใช่แล้ว ใครว่างมาซบไหล่ผมได้นะครับ ผมจะดูแลเป็นอย่างดีเลย” เฟิร์สยังคงเล่นไม่เลิก

“เอ้าๆๆ พอๆ คนต่อไปเลย แกใช้เวลาเปลือง นี่มันดึกมากแล้วนะ” อันดาเตือนสติเพื่อน เฟิร์สจึงรีบยกนาฬิกาขึ้นดู และมันบ่งบอกว่าตอนนี้ห้าทุ่มกว่าแล้ว เขาจึงดำเนินรายการต่อไปอย่างเมามัน

“คนที่ 60 ครับ” เฟิร์สเริ่มตาปรือเพราะอาการง่วงนอน เพราะตอนนี้มันปาไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว และเด็กสาวหน้าตาเหมือนตุ๊กตาก็ลุกขึ้นมาเป็นบุคคลที่ 60 แพมค่อยๆเดินออกไปกลางกลุ่มขณะที่เพื่อนๆรอบกายเริ่มง่วง แต่อันดาก็สร้างความครึกครื้นด้วยการปรบมือรัวๆ

“แพมนี่เอง ว่าไงครับ มีอะไรอยากพูดเชิญตามสบายเลยครับ”

“คือ…” เด็กสาวครุ่นคิดอย่างหนัก เพราะปากเจ้ากรรมอยากจะพูดอะไรต่อมิอะไรออกมามากมาย แต่ความคิดกลับบอกว่าอย่า เธอไม่ควรทำมัน สิ่งที่คิดกับสิ่งที่จะทำจึงตีกันขณะที่เพื่อนรอฟังอยู่ แพมบิดมือของตัวเองไปมาแล้วหันไปมองหน้าอันดา และถามตัวเองอีกครั้งว่าควรจะพูดออกไปดีไหม

“ฉัน…ฉันชอบคนๆหนึ่งอยู่ค่ะ!!!!!” แพมโพล่งออกไปด้วยเสียงดังฟังชัดแล้วหลับตาปี๋ ตอนนี้เธออยากจะฆ่าตัวเองนัก

“โวๆๆๆ ประเด็นฮอตกับมาอีกครั้งแล้วนะครับ” เฟิร์สกลับมาดี๊ด๊าเหมือนอย่างเคยเพราะประเด็นนี้ทำให้เขาหายง่วงนอน

“ต่อเลยครับต่อเลย อยากจะบอกอะไรกับคนๆนั้นไหมครับ”

“ฉัน…ฉัน…ฉันชอบเขามานานมากแล้วค่ะ แต่ไม่กล้าบอกออกไปตามตรง ฉันรู้ค่ะ ว่าตัวเองเป็นยังไง และคนที่ฉันชอบเป็นยังไง ฉันอยากจะบอกเขาว่าฉันชอบเขา แต่ว่าก็กลัวค่ะ” เด็กสาวพูดน้อยวันนี้พูดออกมาเป็นชุด อันดาจึงรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เพื่อนสนิทพูดในวันนี้ แล้วหันไปถามเพื่อนสนิทอีกคนที่นั่งข้างๆ

“แพมชอบใครอ่ะ!” อันดาทำหน้าใคร่รู้

“จะไปรู้เหรอ หนุ่มๆแถวนี้มั้ง” ฟาร์ตอบแบบส่งๆ ทั้งๆที่รู้ว่าคนที่แพมเอ่ยหมายถึงใคร และจ้องหน้าแพมที่กำลังยืนหวั่นอยู่เบื้องหน้า

“ฉัน…กลัวว่าเขาจะเกลียดฉันค่ะ ฉันก็เลยไม่กล้าพูดออกไป” แพมหายใจไม่ทั่วท้อง

“ผมว่านะ ไม่เห็นต้องกลัวเลย แพมของเราน่ารักจะตาย ถ้าไปสารภาพรักกับใครคนนั้น มีเหรอที่เขาจะปฏิเสธ” เฟิร์สให้กำลังใจเด็กสาวทันที

“แล้วอยากจะสารภาพตอนนี้เลยไหม เพราะว่าพวกเราก็อยากรู้จะแย่แล้วว่าผู้โชคดีคนนั้นคือใคร” เด็กหนุ่มหน้าฝรั่งทำตัวลุกลี้ลุกลนสุดๆ แต่แพมก็ได้แต่อมยิ้มและส่ายหน้า แล้วกลับไปนั่งข้างๆอันดา

“แพม! แอบชอบใครอ่ะ ทำไมเราไม่เคยรู้เลย” อันดาถามอย่างกระตือรือร้นและเขย่าแขนเพื่อนสาว

“ก็คน…แถวๆนี้แหละ” แพมอมยิ้มและหน้าแดงขึ้นทันที เธอรู้ว่าเธอไม่ควรพูดแบบนี้ แต่ว่า…ก็อยากพูดออกไป

“ทิ้งประเด็นเอาไว้อีกคนแล้วนะครับ แสดงว่าทริปนี้ต้องเป็นทริปเข้าป่ามาหารักแน่ๆ ถึงได้มีคนตกหลุมรักกันเยอะขนาดนี้ คนมีความรักนี่มันดีจริงๆเลยนะ ถึงจะแอบรักแต่ก็เป็นสิ่งที่สวยงาม ผมเป็นกำลังใจให้กับคนแอบรักทุกคนนะครับ เพราะผม ก็แอบรักสาวๆๆน่ารักทุกคนเหมือนกัน” เฟิร์สทำให้เพื่อนๆหัวเราะกันใหญ่

“คนต่อไปเลยครับ” พูดจบ เด็กสาวร่างสูงผมสั้นก็ลุกพรวดขึ้นทันที และตรงไปหาเฟิร์สอย่างมั่นใจ

“ฟาร์ของเรานี่เองงงง เพื่อนซี๊ของเจ้อัน ไหนว่ามาสิ ว่ามีความรักกับเขาบ้างเปล่า” เฟิร์สแซวทันที และฟาร์ก็พยักหน้า

“จริงอ่ะ! เล่ารัวๆ อยากจะบอกรัก สารภาพรักกับใคร จัดเต็มเลยเพื่อน!” เฟิร์สลุ้นจนตัวโก่ง

“ฉันชอบคนๆหนึ่งค่ะ ชอบมาก รักมาก และที่ฉันย้ายมากลางเทอมแบบนี้ก็เพื่อกลับมาหาเขา” ฟาร์พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ และเสียงดังฟังชัดสุดๆ

“อุ๊ต๊ะ!!!! แสดงว่ารักมากๆๆๆๆ” เฟิร์สลุ้น

“ใช่ค่ะ ฉันรักคนๆนั้นมาก มากจนไม่อยากให้เขาใกล้ใคร และฉันอยากจะบอกเขาตรงนี้เลยว่า…”

“ว่า…” เฟิร์สลุ้นจนแทบจะลืมหายใจ

“ฉันจะทำให้เขามาเป็นแฟนของฉันให้ได้ค่ะ และฉัน…มั่นใจด้วยว่าฉันจะทำได้ในเร็วๆนี้” ฟาร์มองไปยังใบหน้าของอันดาและเบือนมาที่แพมเพื่อบ่งบอกถึงสงครามที่กำลังจะจบของทั้งสอง

“โหวๆมั่นใจมาก ต้องแบบนี้สิเพื่อน!” เฟิร์สลุ้นตามแบบสุดๆ ท่ามกลางเสียงแซวรอบด้าน และหลังจากนั้นฟาร์ก็กลับไปนั่งที่เดิมแล้วก็ฉีกยิ้มออกมา

“ไอ้ฟาร์ แกชอบใครเนี่ย!” อันดาหันไปถามทันที แล้วกอดคอเพื่อนเอาไว้

“เดี๋ยวแกก็รู้เองแหละ”

“เฮ้ย บอกตอนนี้ไม่ได้เหรอ” อันดายังคงรบเร้า

“ไว้โอกาสดีๆ ฉันบอกแกแน่” ฟาร์ตอบอันดาแต่หันไปมองแพมเพื่อประกาศชัยชนะอีกครั้ง

“วันนี้มันเป็นวันอะไรวะเนี่ย ทั้งแกทั้งแพม แม่งไปแอบชอบใครก็ไม่รู้ แล้วก็ดันไม่ยอมบอกฉันทั้งคู่อีก โอยๆๆ ใจจะขาดแล้วเนี่ย อยากรู้ๆๆๆ” อันดาเส้นเลือดกระตุก ตอนนี้เธออยากจะง้างปากเพื่อนทั้งสองนัก

ส่วนออกัสและธีมที่นั่งอยู่อีกฝั่งหันมามองหน้ากันทันที เพราะทั้งคู่รู้ดีว่าคนที่แพมกับฟาร์เอ่ยถึงนั้นไม่ใช่ใครอื่น เจ้อันของทั้งสองนี่แหละที่พวกเขาแอบชอบ แล้วรักสามเศร้านี้มันจะจบลงอย่างไรนะ แถมอันดายังไม่รู้เรื่องรู้ราวอีก ฟาร์ก็เตรียมบุกเหลือเกิน แพมเองก็พูดน้อยไม่กล้าอีก ทำให้ทั้งสองหนักใจแทนเลยจริงๆ

“ฉันอยากจะช่วยแพมนะเว้ย แต่ว่า…ก็ไม่ควรจะไปขัดขวางฟาร์ป่ะ” ออกัสหันไปปรึกษากับธีม

“แต่ถ้าฟาร์รุกจัด แล้วแพมยอมถอยโดยที่ไม่ได้สู้มันก็ไม่แฟร์นะ เราก็เห็นๆอยู่ว่าแพมรักเจ้มากแค่ไหน” ธีมลดเสียงเพื่อระวังไม่ให้คนรอบข้างได้ยิน

“แล้วเอาไงดี”

“รอดูสถานการณ์ต่อไป” ธีมจบบทสนทนา

“แล้วก็มาถึงหมายเลข…” เฟิร์สพูดไม่ทันจบ ออกัสก็ยกมือเร่าๆ

“ฉันๆๆๆ” ออกัสส่งยิ้มให้ธีมก่อนจะวิ่งออกไป


งืออออ ความรักของแพม

ดูจะห่างไกลความเป็นจริงเข้าไปเรื่อยๆแล้ว

ยิ่งฟาร์รุกหนัก และมั่นใจขนาดนี้อีก

แพมเอ้ย จะสู้เขาไหวไหมนะ

ติดตามต่อตอนหน้าจ้า

^^


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น