LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

โคตรร้าย⚔️ โคตรรัก 💖 (END)

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔️ โคตรรัก 💖 (END)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔️ โคตรรัก 💖 (END)
แบบอักษร

โคตรร้าย⚔️ โคตรรัก 💖  (END)

ผมขมวดคิ้วมองไปยังคนเเปลกหน้าสองคนที่ผมไม่รู้จัก เเต่คิดว่าพวกเขาทั้งสองคงจะรู้จักกับไอ้เอ็มเเน่ๆ ถึงได้เข้ามานั่งในห้องทำงานของมันได้เเบบนี้ เเละพวกเขาเองก็มองมาที่ผมอย่างสงสัยเหมือนกัน


“กลับมาเเล้วเหรอ”ไอ้เอ็มมันหันมาถามผม เเล้วควักมือเรียกให้ผมเดินเข้าไปหามัน

“อื้อ กลับมาเเล้ว”ผมตอบกลับไปตามความจริง  วันนี้ที่มหาลัยมีกิจกรรมเเละผมต้องไปร่วมด้วย เเต่ตอนเย็นเเฟนของพี่กัสเขาอาสาจะเเวะมาส่งก็เลยไม่ได้ให้ไอ้เอ็มไปรับ

“นี่ขอบคุณ เเฟนกู”ไอ้เอ็มมันพูดเเนะนำตัวของผมเเบบนั้น ก่อนจะรวบเอวของผมเเล้วดึงให้นั่งลงข้างๆผม

“ถึงว่า เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนไม่ไป ที่เเท้ก็มีของดีอยู่ที่ผับเเล้วนี่เอง”หนึ่งในคนสองคนนนั้นพูดขึ้นมา เเล้วส่งสายตาล้อเลียนมาให้ไอ้เอ็ม  ทำให้ผมมั่นใจได้ว่าคนพวกนี่รู้จักกันจริงๆ

“คุณ...นี่เพื่อนกูตอนเรียน...ไอ้ภพกับไอ้เอก”เเล้วมันก็เเนะนำเพื่อนของมันให้ผมรู้จักบ้าง

“หวัดดีครับ”ผมยกมือไหว้เพื่อนของมัน ก่อนจะมองสำรวจพวกเขาไปด้วย


...ดูๆเเล้วก็คงพอๆกับไอ้เอ็มนั้นเเหละ เพราะดูจากรูปลักษณ์เเล้วก็ ดูหล่อ ดูเลวดี


หลังจากเเนะนำตัวเพื่อทำความรู้จักกันเสร็จเเล้ว เพื่อนของไอ้เอ็มมันก็ถามถึงเรื่องราวระหว่างผมกับไอ้เอ็มว่าไปรู้จักกันได้ยังไง รักกันได้ยังไง เเล้วพอไอ้เอ็มมันเล่าให้เพื่อนของมันฟังพวกเขาก็ทำหน้าตาตื่นเหมือนเรื่องของพวกผมมันยากที่จะเชื่ออะไรเเบบนั้น


“เรื่องของน้องคุณกับมึงนี่ไม่น่าเชื่อเลยวะ”เอ่อ..ต้องเรียกว่าอะไร...พี่ก็เเล้วกัน อย่างน้อยก็เพื่อนไอ้เอ็ม...พี่ภพพูดขึ้นมาหลังจากที่นั่งฟังเรื่องราวของพวกผม

“เออ ไม่น่าเชื่อ”เเล้วตามด้วยพี่เอกที่ทำหน้าเเปลกใจเเบบสุดๆไปด้วยอีกคน

“ไม่น่าเชื่อว่าจะรักกันจริงๆ?”พอเห็นพี่เอกพูดเเบบนั้นพี่ภพเเมร่งก็พูดต่อทันที

“ไม่น่าเชื่อว่าเสือจะยอมถอดเล็บ 5555” เเล้วทั้งสองคนก็พากันหัวเราะชอบใจยกใหญ่

“พูดมาก”พอถูกเพื่อนล้อมากๆหน่อย ไอ้เอ็มมันเลยปาฝาขวดใส่พี่เขาไปเหมือนมันคงจะหมั่นไส้นั้นเเหละ


ผมนั่งมองพวกเขาพูดคุยกันอยู่เเบบนั้้นสักพัก เรื่องที่คุยส่วนมากก็เป็นเรื่องวีรกรรมต่างๆของไอ้เอ็มนั้นเเหละ ว่าเมื่อก่อนมันเสือผู้หญิงขนาดไหน พี่เอกบอกว่าเเค่มันหันไปมองนิดหน่อยผู้หญิงก็เเทบจะวิ่งเข้าหามันเเล้ว อันนี้ผมก็คิดเเบบนั้นเหมือนกัน อย่างตอนไปทะเลเเค่มันนั่งเฉยๆก็เดินมาหามันเเล้ว-*-

“นี่พี่ไม่ได้จะฟ้องน้องคุณเลยนะ พี่เเค่เล่าสู่กันฟัง^^”

“อย่าไปฟังพวกมันมาก พวกมันบ้า”ไอ้เอ็มหันมากระซิบบอกผมเบาๆ เเต่เหมือนพวกพี่เขาก็จะได้ยินเช่นกัน

“พวกกูบ้า มึงก็บ้าเเหละวะ”พี่ภพทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เพื่อนของตัวเอง เเล้วหันมาส่งยิ้มให้ผม

“เออ กูบ้ารักเมียกู”

“เเหวะ! ไอ้ห่าโคตรหลงเมีย-*-”


ผมได้เเต่เเอบหัวเราะเบาๆ มองกลุ่มเพื่อนที่น่าจะไม่ได้เจอกันนานพูดคุยกันต่อไป  ถ้าให้ผมเดาก็คงจะไม่ได้เจอกันมาเกือบจะปีกว่าเเล้วละมั้ง เพราะตั้งเเต่ผมมาอยู่กับไอ้เอ็ม ก็ไม่เห็นมันออกไปไหนเเล้วก็ไม่เห็นเพื่อนคนไหนมาหามันเเบบครั้งนี้เลย


ผมนั่งอยู่เเบบนั้นสักพัก มีนั่งฟังเงียบๆบ้าง เเละก็พูดโต้ตอบกับพวกเขาบ้างเวลาที่เขาหันมาถามอะไร จนเวลาล่วงเลยไปเกือบจะ 5 ทุ่มนั้นเเหละ ผมถึงคิดว่าตัวเองควรจะขึ้นห้องนอนได้เเล้วเพราะพรุ่งนี้ผมต้องไปมหาลัยอีก


“เอ็ม งั้นกูขึ้นไปบนห้องนะ...พรุ่งนี้ไปมออะ ไม่อยากงัวเงียตอนเช้า”ผมเรียกมันเบาๆ พอมันหันมาถึงได้พูดความต้องการของตัวเองไป

“เออ...เดี๋ยวกูตามขึ้นไป”มันหันมองนาฬิกาก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

“อะไรว่ะ?”พี่ภพถาม เมื่อห็นว่าผมกับไอ้เอ็มเหมือนกำลังพูดอะไรกันอยู่

“พอดีผมจะขอตัวขึ้นห้องก่อนน่ะครับ”

“อ้าว! น้องคุณง่วงเเล้วเหรอ”เเล้วก็เป็นพี่เอกที่ถามขึ้นมาบ้าง

“พรุ่งนี่มันต้องไปมอ...งั้นมึงขึ้นไปนอนก่อน เดี๋ยวไล่พวกมันเสร็จ กูตามขึ้นไป”

“ไม่ต้องหรอก มึงอยู่คุยกับเพื่อนเถอะ นานๆเจอกันที”

“ใจดีเเบบนี้นี่เอง...ไอ้เอ็มมันถึงหลงมากขนาดนี้”ผมได้เเต่หันไปยิ้มบางๆให้พวกเขา ก่อนจะขอตัวกลับขึ้นมาบนห้องนอนจริงๆสักที


เเต่กับทำตามที่คิดไม่ได้เนี่ยสิครับ ทั้งๆที่ตั้งใจจะขึ้นมานอนจริงๆ เเต่พอหัวถึงหมอนผมกับนอนไม่หลับเสียเเบบนั้น  ผมยกทุกกระบวนท่ามาทำเเล้ว ไม่ว่าจะนับเเกะ นับดาว หรืออะไรก็เเล้วเเต่ที่คิดว่าจะช่วยให้ผมหลับได้ เเต่มันก็ไม่สำเร็จ


“นอนไม่หลับเเฮะ”


ผมลืมตาที่ใสเเจ๋วสว่างจ้าของตัวเองอีกครั้งเเล้วมองบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงบไม่มีเสียงรบกวนใดๆ เเม้เเต่เสียงเพลงที่เปิดอยู่ในผับข้างล่างก็ไม่ได้ยิน  ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิอยู่บนที่นอนเเทน


“หรือจะลงไปคุยกับพวกเขาต่อดี ไหนๆก็นอนไม่หลับเเล้ว”พอตกลงกับตัวเองเสร็จผมก็เดินลงมาข้างล่างทันที  


&*^&^()**^%$_).....(_()*(&%^#%...$#@)**


เสียงพูดคุยที่ฟังไม่รู้เรื่องเพราะมีประตูกระจกสีดำกั้นขวางอยู่ เเต่เสียงเหล่านั้นดังออกามาจากห้องทำงานของไอ้เอ็มเเน่นอน ทำให้ผมนึกเเปลกใจ เเค่ 3 คนมันจะดังได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย  เเต่เเล้วผมก็ได้คำตอบ


เมื่อเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปก็พบว่าภายในห้องทำงานนั้นไม่ได้มีเเค่ 3 คนอย่างที่ผมรู้ในตอนเเรก เพราะตอนนี้มันมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่เข้ามาเพิ่มตั้งเเต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ผมกวาดสายตามองเข้าไปด้านในที่มีโซฟาตั้งอยู่…


ไอ้เอ็ม!!!


เเละทันทีที่ผมเห็นภาพนั้น สมองของผมก็สั่งการให้ขาของผมขยับเดินเข้าไปหามันทันที ใช้เวลาเพียงไม่นานผมก็สามารถเดินฝ่าผู้คนที่ยืนพูดคุยกันอยู่เเถวนั้นเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของไอ้เอ็มเเละพวกพี่เอกพี่ภพได้  เเต่อย่างที่บอกว่าตอนนี้ในห้องนั้มันไม่ได้มีเเต่ 3 คนนี้


“ลุกขึ้น!!”ผมตวาดเสียงดัง เล่นเอาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักของไอ้เอ็มถึงกับสะดุ้ง  

“คุณ!/น้องคุณ!!”ชื่อของผมถูกเรียกจากคนสามคนที่รู้ว่าผมเป็นใคร…

“บอกให้ลุกขึ้น!!”ผมตรงเข้าไปกระชากเเขนผู้หญิงคนนั้นเต็มเเรง

“...น้องคุณใจเย็นก่อน!”พี่ภพหรือพี่เอกเนี่ยเเหละที่เป็นคนพูด เเต่เวลานี้ผมไม่สนใจเเล้ว

“พวกพี่อย่ายุ่ง!”ผมหันไปทำหน้าบึ้งใส่ ก่อนจะดึงผู้หญิงคนนั้นออกมาจากตักของไอ้เอ็ม

“คุณ! อย่าลามปามนี่เพื่อนกู”เเต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไรผู้หญิงคนนั้น ไอ้เอ็มมันก็พูดขึ้นมาเสียงดุ มองผมเหมือนไม่พอใจ

“กูลามปามอะไร!”

“ไอ้ภพ ไอ้เอก มันโตกว่า พูดดีๆ”

“เฮ้ย! ไม่เป็นไรไอ้เอ็ม”

“เออมึง ไม่เป็นไรเว้ย!”พี่เอกเเละพี่ภพรีบพูดเเก้ต่างให้ผม  เเต่ดูเหมือนไอ้เอ็มมันไม่ได้คิดเเเบบนั้นด้วย


เเมร่งเอ๊ย! เวลาเเบบนี้ก็ยังจะมาดุกูได้อีก!


“...ผมขอโทษพี่เอก พี่ภพ…”ผมยกมือไหว้พวกพี่เขา ก่อนจะหันไปมองตาขวางใส่ผู้หญิงคนนั้นเเล้วไล่สายตามาที่ไอ้เอ็มอีกที

“...เชิญตามสบายเลย!!”เเล้วผมก็ทำได้เเค่สะบัดหน้าออกมาจากตรงนั้น


ผมเดินหนีขึ้นมาบนห้องนอนถึงจะรู้ว่ายังไงก็หนีไอ้เอ็มมันไม่พ้นหรอกเเค่ขึ้นมาบนห้องเเบบนี้ เเต่อย่างน้อยก็หนีจากภาพบาดตานั้นขึ้นมาได้…


ไอ้เหี้ย! ก็รู้ว่ากูไม่ชอบ ทำไมยังให้ผู้หญิงอื่นมาถูกเนื้อถูกตัวอยู่ได้…


สัญญากับกูเเล้วเเท้ๆ!!


“คุณ! ฟังก่อน”เเล้วมันก็ตามผมขึ้นมาจริงๆ

“มึงอยากจะทำอะไรก็เอาเลย กูว่าไม่ได้อยู่เเล้วนี่!”ผมหันไปโวยใส่มัน มือก็จับเเน่นอยู่ที่กำไลข้อมือที่มันให้เอาไว้ สมองก็อยากจะกระชากมันออกเเล้วปาไปให้พ้นๆ เเต่ก็ทำไม่ได้อย่างที่นึกคิด

“กูยังไม่ทันทำอะไรเลย”

“เหรอ! ขี่กันขนาดนั้นเเล้วอะนะ จะให้กูคิดยังไง!”

“คุณ อย่างี่เง่า กูไม่ได้เริ่ม”


เหอะ! ที่อย่างนี้ว่ากูงี่เง่า!!


“เออ กูงี่เง่า เเล้วไงว่ะ! มึงไม่เริ่มเเต่ก็ไม่ห้าม ไอ้สัส! ถ้ากูไม่ลงไปจะเป็นไง ต่อกันจนจบเหรอ!!”

“ไอ้คุณ!!”มันตวาดเสียงใส่ผม

“เออกูเนี่ยเเหละ ไอ้สัสเเล้วมึงจะทำไม รับความจริงไม่ได้เหรอวะ!!”เเมร่งเอ้ย! ทำไมต้องเป็นงี้วะ รู้งี้ไม่เดินลงไปก็ดี จะได้ไม่ต้องเห็นภาพเหี้ยๆเเบบนี้

“....”

“....”ผมยืนจ้องหน้ากับมันอยู่เเบบนั้น จนมันเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

“...มึงไม่ไว้ใจกู?”มันพูดออกมาด้วยเสียงที่อ้อนลงมานิดหน่อย เเต่สายตาบ่งบอกชัดเจนว่ามันผิดหวังเเค่ไหน

“...ฮึก...เเล้วมึงจะให้กูทำไง...ลงไปเห็นมึงกับอีนั้นเเบบนั้นจะให้กูยอมรับเหรอ…ฮึก”เเล้วพอถูกมันถามเเบบนั้น น้ำตาของผมก็ไหลออกมาทันที


ผมไม่ได้ไม่ไว้ใจ...เเต่ผม...ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกเเบบนี้..ผมเเค่..เเค่ไม่อยากเสียมันให้ใคร


“....”

“กูยืนมองตั้งนานมึงก็ไม่ผลักมันออก…ฮึก...เเล้วจะให้กูคิดยังไง”พอเห็นมันยอมให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งตัก ภาพของผู้หญิงทุกๆคนที่พยายามเข้าหามัน ก็ยิ่งวิ่งกลับเข้ามาในหัวของผม  ไม่ว่าจะยัยนกเเก้ว หรือยัยเสาไฟจราจรพวกนั้น


ภาพพวกนั้นมันยิ่งย้ำเตือนว่า นั้นคือผู้หญิงที่ผู้ชายทุกคนต้องการ...เเล้วก็ใช่ ไอ้เอ็มมันเป็นผู้ชาย...มันไม่ได้เป็นเเบบผม ก่อนจะเจอผมมันก็คือผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่ผู้หญิงทุกคนพร้อมจะวิ่งเข้าหา


เเล้วมันก็เเน่นอนว่าผู้ชายเกิดมาเพื่อคู่กับผู้หญิง...เเล้วผมเป็นผู้ชายไง ยังไงก็คงสู้พวกนั้นไม่ได้


“ฮึก...ไม่เลิกได้ไหม...กูสัญญากูจะไม่โวยวายเเล้ว กูจะไม่งี่เง่า กูยอมมึงเเล้ว...ฮึก...มึงจะมีพวกเขาก็ได้..เเต่…”

“....”

“อย่าทิ้งกูได้ไหม...ฮึก..อย่าทิ้งกูนะเอ็ม”ผมร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ น้ำหูน้ำตาไหลเต็มใบหน้าไปหมด ดูยังไงก็โคตรจะเด็กน้อย

“โอ้ๆไม่ร้องนะเเมว”บีเอ็มมันดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้ ยกมือลูบหลังของผมเบาๆ

“ฮึก..อย่าทิ้งกูนะ”

“กูไม่ทิ้งมึงหรอกน่า...เงียบเเล้วฟังกู”

“ฮึก..ก.”

“ใจเย็นๆ ฟังกูนะคุณ ฟังกูก่อน”

“ฮึก...อื้อ..อ”ผมสูดน้ำมูก น้ำตาของตัวเองกลับเข้าร่างกายไป ก่อนจะมองหน้ามันอย่างรอฟังคำตอบ

“เมื่อกี้กูก็ตั้งใจจะให้เขาลุกอยู่เเล้ว”

“เเล้วทำไมมันยังนั่งอยู่!”ผมดันตัวออกจากอกมัน เเต่ก็ยังไม่หลุดออกจากเเขนทั้งสองข้างของมันที่ยังรั้งเอวของผมเอาไว้

“ก็ยังไม่ทันได้ทำอะไรมึงก็ลงมาก่อน”

“เเปลว่า มึงไม่ได้จะทิ้งกู...ใช่ไหม”

“เออ ไม่เคยมีความคิดนั้นสักครั้ง”

“ให้มันจริงเถอะ!”

“จริงๆ”


มันพูดออกมาเสียงดังฟังชัด ประกอบทั้งใบหน้าเเละเเววตาของมันที่ยืนยันสิ่งที่มันพูดว่าคือความจริว

“เมื่อกี้...ข..ขอโทษทีงี่เง่านะ”ผมพูดออกไปเบาๆ ไม่เต็มเสียงมากนัก เพราะยังรู้สึกผิดอยู่


พอมานึกๆเเล้ว ครั้งนี้ผมงี่เง่าจริงๆนั้นเเหละ...ผมเลือกที่จะใช้อารมณ์ของตัวเองตัดสินเหตุการณ์ตรงหน้าไปเเล้ว โดยไม่ได้ฟังเสียงของไอ้เอ็มมันสักนิด  เเล้วก็ดันพาลงี่เง่าใส่เพื่อนของมันไปด้วยถึงได้โดนมันดุ เเล้วผมก็พาลเอามาเป็นอารมณ์โมโหของตัวเองเข้าไปใหญ่


“เเต่มึงหึงนี่ก็น่ารักดีนะ”

“ห๊ะ--?”

“คงต้องทำให้หึงกูบ่อยๆเเล้วมั้งเนี่ย^^”

“ใช่เรื่องไหมวะ-^-!”ผมฟาดไปที่ไหล่ของมันเเรงๆหนึ่งที่ เเล้วมองมันตาขวาง ถึงจะรู้ว่ามันเเค่พูดเล่น เเต่ผมก็ไม่ชอบให้มันพูดเเบบนี้อยู่ดี

“น่าๆ จะไม่ทำเเล้ว”

“ก็พูดเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนอยู่ทะเลเเล้วมึงอะ!!”เห็นไหม! พอเกิดเรื่องที่ไร เรื่องเก่าๆพรุดขึ้นมาเต็มหัวทุกที-*-

“เเล้วจะให้ทำไงถึงจะเชื่อ...หืม จะให้กูทำไงครับเเมว”มันก้มหัวลงมาหอมหน้าผากของผม เเล้วพูดออกมาเสียงอ่อน


นั้นสิ! จะทำยังไงให้มันตัดปัญหาไปเลยดี...ยังไงดี!!


ใช่เเล้ว^o^!!


“หึหึ”ผมหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้


“อะไรวะ?!ทำไมทำหน้าน่ากลัวเเบบนั้นเเมว??”

“.....โอนผับนี้เป็นชื่อกู”

“ไรนะ?!”ไอ้เอ็มมันถามออกมาเหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินไปเมื่อกี้

“โอนผับเป็นชื่อกู ไม่ใช่เเค่นั้น เงินในบัญชี ทรัพย์สินทุกอย่างที่เป็นของมึงโอนมาให้เป็นชื่อกูให้หมดเลย^^”

“ไรนะเเมว!”

“ก็ตามที่มึงได้ยินนั้นเเหละ”

“ มึงจะปล้นกูเหรอ”

“เออ! กูปล้นมึง มึงจะได้ไม่กล้าทิ้งกูไปหาใคร”

“...เอาเเบบนั้นเลยเหรอ”

“ใช่! พรุ่งนี้ไปโอนเลย เเล้วถ้ามึงยังยุ่งกับใครอีกกูจะเผาผับมึงเเล้วหอบเงินมึงหนีไปให้ไกลเลย จะเอาให้มึงหมดตัว!! ไอ้หมา...อื้อออ~”


ในจังหวะที่ปากของผมเปิดอยู่นั้นเอง ไอ้บีเอ็มมันก็อาศัยจังหวะนั้น กดทับริมฝีปากเข้ามา เเล้วส่งลิ้นร้อนๆของมันเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นของผมทันที มันทั้งดูดดึงเเละเกี่ยวลัดจนผมหมดเเรง เเทบจะหายใจไม่ทัน มันถึงได้ยอมถอยออกไป


“เล่นกับหมา หมาเลียปากไงเมีย^^”

“บ้านพ่อมึงเลียเเบบนี้เหรอ >\<“

“หึหึ เออพรุ่งนี้ไปโอนเลย เเต่วันนี้กูขอเก็บค่าธรรมเนียมการโอนจากมึงก่อนเเล้วกัน”


ว่าจบมันก็ยกตัวผมขึ้นจากพื้น อุ้มผมในท่าเจ้าหญิงจนผมที่ไม่ทันตั้งตัวต้องรีบคว้าคอของมันเป็นหลักยึดเอาไว้


ค่าธรรมเนียมบ้านมึงสิ>\<


โอ้ย! ไม่รู้ว่าคนอย่างผมดันมาตกหลุมรักไอ้หมาเจ้าเล่ห์ตัวนี้ได้ยังไง เเมร่งโคตรร้ายขนาดนี้ เเต่ก็….โคตรจะรักมันเลยวะ~


ร้าย + รัก = บีเอ็ม ❤️ ขอบคุณ


...THE...END…


เเถม***

ผมนั่งมองไอ้หมาที่เอาเเต่นั่งเล่นเกมตัวใหม่ของมันมาตั้งเเต่เช่า จนตอนนี้เกือบ 4 ทุ่มเเล้วมันก็ยังไม่ยอมหยุดเล่นเลย ขนาดตอนกินข้าวเเมร่งยังรีบๆกินเเล้วรีบมานั่งเล่นเกมของมันเลยคิดดูสิ…


สนุกขนาดนั้นเลยหรอวะ??


ผมเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังอีกครั้ง   เมื่อเวลาเลยมาถึง 4 ทุ่มกว่าๆเเล้วไอ้หมาติดเกมก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุดเล่นเเต่อย่างใด


“เอ็มมานอนได้เเล้ว”

“เเป๊บๆ กำลังได้ที่”มันพูดออกมาเเบบนั้น เเล้วกดจอยเกมของมันต่อ

“งั้นกูนอนนะ” 

“เคๆ อีกเเป๊ปเดี๋ยวกูไปนอนละ”


พอมันรับคำเเบบนั้นผมเลยทิ้งตัวลงนอนไปก่อน มาสะดุ้งตื่นอีกที่ก็เกือบๆจะเที่ยงคืนเเล้ว เพราะเเสงไฟจากไฟดวงกลางห้องนั้นมันเเยงตาเข้าพอดีในจังหวะที่ผมพลิกตัว


ผมลืมตาขึ้นมองไปข้างๆตัวก็ยังไม่เห็นคนที่ควรจะมานอนได้เเล้วตามคำพูดของมันที่ให้ผมไว้ก่อนจะหลับ พอขยับตัวลุกขึ้นนั่งนั้นเเหละถึงได้เห็นว่าเเมร่งยังนั่งท่าเดิมอยู่ตรงที่เดิมของมันนั้นเเหละ


“เอ็ม!”

“เออ มึงนอนเลยๆ เเป๊บๆ เดี๋ยวกูไป”

“มันกี่เเป๊ปเเล้ว! มึงเล่นตั้งเเต่เช้า มานอนได้เเล้ว”

“เออๆ เดี๋ยวเลิกเเล้วๆ”

“ไอ้หมา! มานอน!”ผมปาหมอนหนุนใส่หลังมัน เเล้วตวาดเสียงเรียกมันไปด้วย

“เซ็กซี่จาดด”มันพูดเสียงพร่า เเล้วมองมาที่ผมอย่างมีเลศนัยจนผมต้องก้มมองสภาพของตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า


ผมใส่กางเกงบ๊อกขาสั้น กับเสื้อยืดคอกลมของไอ้เอ็มนั้นเเหละ เเละเพราะเป็นเสื้อของไอ้เอ็มพอมาอยู่บนตัวของผมมันเลยดูตัวใหญ่มากๆ คอเสื้อก็รนลงมาจนหัวไหล่ของผมโผล่ออกมานอกเสื้อหนึ่งข้าง


“ม..มานอน!”ผมขยับคอเสื้อของตัวเองขึ้นทันที ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องกลับไปที่เรื่องเดิม

“ได้เลยจ๊ะเเมว เลิกเล่นเกมเเล้วจ๊ะ”

“เออ เลิกได้สักทีให้เรียกตั้งนาน”

“...”ไอ้เอ็มมันไม่ได้ตอบอะไร เดินไปชักปักเครื่องเล่นของมันเเล้วรีบกระโดดขึ้นมาบนเตียง

“นอนสิ จ้องหน้ากูเพื่อ??”

“ที่เลิกเล่นเกมเพราะ….จะมาเล่นมึงเเทนไง^^”เเล้วมันก็ดันผมเต็มเเรงจนอนหงายลงไปได้อย่างง่ายดาย

“ไอ้หมาา.า!!”

“จ้าา เเมว^^”

“พรุ่งนี้กูมีเรียน!!”ผมรีบร้องห้ามทันที เพราะเริ่มจะเดาเหตุการณ์ต่อจากนี้ได้เเล้ว

“ก็เดี๋ยวไปส่งไง^^”

“กูไม่ได้หมายถึงเเบบนั้น!!!”

“น่าๆๆ^^”



BY : ลั้น ลา


ความคิดเห็น