NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

17 สติกระเจิง (NC นิดๆ)

ชื่อตอน : 17 สติกระเจิง (NC นิดๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 สติกระเจิง (NC นิดๆ)
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 17 สติกระเจิง

WRITER  TALK

@CONDO MINI

“เป็นเยอะขนาดนี้ทำใมไม่ไปหาหมอนะ ดื้อซะจริงเชียว” มินิได้แต่พึมพำในลำคอด้วยความเป็นห่วงชายคนรักที่เดินเข้าเดินออกห้องน้ำเป็นว่าเล่น  ตั้งแต่เธอพาเซ็นเตอร์ขึ้นมาบนห้อง เซ็นเตอร์ก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที แถมยังเข้าๆออกๆห้องน้ำไม่ต่ำกว่า 5 ครั้ง ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงอีกด้วย

มินิเอาแต่เป็นห่วงเซ็นเตอร์จนนั่งไม่ติด โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำนั้นกำลังคิดจะทำอะไรเธออยู่

แอ๊ด~

"เฮ้อ!!! ไม่ไหวแล้ว!!!"  เซ็นเตอร์ออกมาจากห้องน้ำพร้อมเอนตัวลงนอนบนตักบางที่นั่งรอเขาอยู่บนโซฟา ก่อนที่เซ็นเตอร์จะแอคติ้งเล่นใหญ่ทำท่าทางหมดแรงจากการเข้าออกห้องน้ำ แต่อันที่จริงแล้วเซ็นเตอร์ก็แค่เข้าไปนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลาในห้องน้ำก็เท่านั้น

"ไปหาหมอดีกว่ามั้ยคะ" มินิก้มหน้าลงถามเซ็นเตอร์พร้อมเอามือไปลูบที่ผมนุ่มไปมา เซ็นเตอร์เงยหน้าไปมองร่างเล็กแล้วส่งยิ้มบางไปให้พลางสายหน้าเบาๆ ก่อนที่เซ็นเตอร์จะหันหน้าเข้าซุกหน้าท้องแบนราบแล้วยกมือขึ้นโอบกอดรอบเอวบางไว้  ปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นึกดีใจที่มินิเป็นห่วงเขาถึงขนาดนี้

‘เราทำแบบนี้ดีแล้วหรอ? เหมือนโกหกเม่นน้อยยังไงไม่รู้แหะ

‘โอ้ย!!! จะคิดมากไปทำใมล่ะ ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีโอกาสเข้าใกล้เม่นน้อยที่ตัวเองรักนักรักหนาแบบนี้อีก’

‘แต่ถ้าเม่นน้อยรู้ที่หลังจะต้องโกรธเราแน่ๆเลยนะ’

‘ไม่เห็นยาก ก็อย่าทำให้รู้ซิ!!! แค่นี้คงไม่เกินความสามารถของนายหรอกจริงมั้ย หึ!!!’

ความคิดในหัวของเซ็นเตอร์ตีกันไปมาระหว่างเซ็นเตอร์ฝ่ายดีกับเซ็นเตอร์ฝ่ายร้าย และผลสุดท้ายความคิดที่ชั่วร้ายของเซ็นเตอร์ก็มีมากกว่า เขาเลือกที่จะดำเนินการตามแผนของเขาที่วางไว้

คืนนี้เขาจะต้องนอนที่นี้ให้ได้ เพราะเขาคิดถึงมินิมากมายเหลือเกิน ช่วงเวลาที่เขาไม่เจอเธอสามวันสามคืนมันเป็นช่วงเวลาที่ทรมารมาก วันนี้ถือเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้กอบโกยความสุขที่ถวินหามานาน เซ็นเตอร์ไม่ได้คิดที่จะข่มเหงรังแกมินิแต่อย่างใด เขาเพียงแค่ต้องการนอนกอดร่างบางให้หายคิดถึงก็เท่านั้น

แผนการยังคงดำเนินต่อไป.....

เซ็นเตอร์ผละใบหน้าออกจากหน้าท้องแบนราบก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นนั่งข้างๆมินิ แล้วแสร้งขอตัวกลับ...

"พี่ไม่กวนแล้วดีกว่า นี้มันก็ดึกมากแล้ว  พี่กลับก่อนนะครับ เม่นน้อย~"  เซ็นเตอร์พูดพลางยกมือขึ้นไปบีบจมูกโด่งของมินิสายไปมาก่อนจะผละออก แล้วยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้นไปกุมท้องตัวเองไว้ แล้วพยายามลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าบงบอกว่าปวดท้องสุดๆ เพื่อความสมจริง

“พี่เซ็นเตอร์คะ ถ้าไม่รังเกียจจะนอนที่นี้ด้วยกันก็ได้นะคะ พี่เหมือนจะไม่ค่อยมีแรงเลยอ่ะ หนูกลัวพี่จะขับรถลงข้างทางเอาซะก่อน”  มินิรั้งขอมือเซ็นเตอร์ไว้ก่อนที่จะเอ่ยชวนเซ็นเตอร์นอนด้วยกันซะที่นี้ เพราะเธอก็เป็นห่วงเซ็นเตอร์เอาไม่น้อย ที่ขนาดลุกขึ้นนั่งยังแทบไม่มีแรงพยุงตัวเอาซะเลย


CENTER TALK

"จะดีหรอครับ?" ปากผมก็พูดไปยังงั้นแระครับ ทั้งๆที่ข้างในใจผมตอนนี้มันเต้นรัวเป็นจังหวะชะชะช่าไปเสียแล้ว ผมถึงกับต้องแอบยิ้มดีใจโดยที่ไม่ให้ร่างบางได้รู้ตัว

(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)

เม่นน้อยไม่ได้ตอบผมแต่เธอกลับพยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินจูงมือผมให้เดินตามเธอไปในห้องนอน ‘อะแฮ่มๆ เป็นสาวเป็นนางจะพาผู้ชายเข้าห้องนอนสองต่อสองแบบนี้ไม่ได้นะครับ เม่นน้อย~’ ผมก็ได้แต่เดินยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง​ เดินตามเธอเข้าไปในห้องนอนต้อยๆ โดยไม่มีทีท่าที่จะขัดขืนใดๆ จะสะบัดมือแล้วทำท่าทางสะดีดสะดิ้งก็กระไรอยู่ ผมก็ไม่ได้เล่นตัวซะขนาดนั้น แต่ถ้าเธออยากจะขืนใจผมตอนนี้ ผมก็ยอมเปลื้องผ้านอนให้เธอปู้ยี่ปู้ยำผมจนหนำใจเลยก็ได้ แต่ทว่าในความเป็นจริงแล้วนั้นมันคงไม่เป็นอย่างนั้น ผมก็ยังคงต้องอดกลั้นต่อไป

"พี่เซ็นเตอร์จะอาบน้ำก่อนมั้ยคะ"  เม่นน้อยพาผมเข้ามาในห้องก่อนจะจับผมนั่งลงที่เตียงนุ่มแล้วเอ่ยถาม

"ก็อยากอาบอยู่นะครับ แต่พี่ไม่มีชุดเปลี่ยนนะซิ" ผมตอบเธอไปพลางก้มหน้ามองชุดตัวเอง

"งั้นเดี๋ยวหนูลองหาดูให้นะคะ" เม่นน้อยพูดจบก็สาวเท้าก้าวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ก่อนที่จะรื้อตรงนู้นทีตรงนี้ที จนผมอยากจะลุกเดินเข้าไปช่วยหา แต่ก็ต้องตัดใจเก็บความหวังดีนั้นเอาไว้ เพราะตอนนี้ผมแกล้งปวดท้องอยู่ เลยจำใจปล่อยให้เม่นน้อยของผมรื้อหาเสื้อผ้าเพียงคนเดียว

.

.

“อย่ามองแบบนั้นซิครับ พี่เขินนะ” ผมเปิดประตู้เข้ามาหลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ ก็พบกับสายตาของยัยเม่นน้อยที่มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะแอบอมยิ้มหัวเราะชอบใจในชุดที่เธอเลือกให้ผมสวมใส่

ชุดนอนน่ารักสีชมพูหวานแหววมีลายลิตเติ้ลโพนี่ตัวเล็กตัวน้อยน่ารักกระจัดกระจายอยู่เต็มชุดนอน ดีหน่อยที่เธอเลือกแบบเสื้อเชิ้ตแขนสั่นกับกางเกงนอนขายาวเอามาให้ผม ถ้าเทียบกันแล้วสำหรับเธอมันคงจะตัวใหญ่มาก แต่สำหรับผมมันทั้งรัดทั้งฟิตเหมือนเสื้อนิสิตนักศึกษาที่สาวๆชอบใส่กันไปมหาวิทยาลัย เวลาใส่ทีก็รัดซะเห็นทรวดทรงองเอว อกเป็นอกเอวเป็นเอว ซึ่งตัดภาพมาดูที่ผมตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน เพราะมันทั้งรัดทั้งฟิต ถ้าผมขยับตัวไม่ดี มีหวังกระดุมคงหลุดปริแตกดีดใส่หน้าเอาได้ง่ายๆ

"เขินทำใมคะ น่ารักดีออก"  เธอยังคงอมยิ้มชอบใจที่เห็นผมแต่งตัวแบบนี้ ซึ่งต่างจากผมที่ตอนนี้อยากจะเอาหัวโขกกับฝาผนังห้องให้รู้แล้วรู้รอดไป รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น ถ้ามีข่าวออกไปว่า คุณเซ็นเตอร์ผู้หล่อเหลาคาสโนว่าตัวพ่อที่สาวๆต่างหลงไหลหมายปอง มีรสนิยมใส่ชุดนอนหวานแหววลายกาตูนย์คิขุน่ารัก หากวันไหนไม่ได้ใส่จะนอนไม่หลับ แบบนี้หล่ะ!!!  ชีวิตผมคงจบเฮ่กันพอดี!!!   แต่ถ้าให้คิดอีกที ก็ถือว่าไม่ได้เลวร้ายซะขนาดนั้น ถ้าผมได้นอนกับเม่นน้อยแบบนี้ทุกวันให้ใส่ชุดนอน วาบหวิว ผมก็ยอม~

"มานอนได้แล้วคะ" เม่นน้อยพูดพลางขยับถอยหลังไปชิดขอบเตียงอีกฝั่งหนึ่ง แล้วตบมือลงที่ว่าง ก่อนที่เธอจะเรียกผมให้ขึ้นไปนอนข้างๆเธอ

"ครับ" ผมไม่รีรอรีบสาวเท้าเดินเข้าไปแล้วเอนตัวลงนอนข้างๆเธอ โดยยังไม่ลืมกุมที่ท้องตัวเองไว้เพื่อความแนบเนียน

"ยังปวดท้องอยู่มั้ยคะ"

"ไม่ค่อยปวดเท่าไหร่แล้วละครับ"

เม่นน้อยตะแคงข้างหันหน้ามาถามผมด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเอามามาลูบที่หน้าท้องของผมผ่านชุดนอนลายลิตเติ้ลโพนี่ไปมา

"ท้องทำใมแข็งจังละค่ะ"  อืม!!! พี่จะบอกยังไงดีละครับ ก็ไอที่หนูลูบเอาลูบเอามันทำให้พี่เกร็งนะซิครับ แถมยังไม่ได้แข็งที่ท้องอย่างเดียวด้วย ตรงนั้นมันก็เริ่มจะแข็งแล้ว หากหนูยังลูบพี่อยู่แบบนี้ มีหวังคืนนี้พี่คงต้องเมื่อยมืออีกแน่ๆเลยครับ

"มันปวดนะครับ เลยต้องเกร็งหน้าท้องไว้"  ผมต้องข่มอารมณ์กัดฟันแน่นบอกเธอไป

ไม่รู้ว่าทำใมผมถึงชอบพาตัวเองมาทรมารแบบนี้ ทั้งๆก็รู้ว่าตัวเองนั้นต้องอดกลั้นขนาดไหนที่จะไม่ขยำเธอให้จมเตียง แค่หางตาของผมเห็นเธอนอนตะแคงหันข้าง แล้วเสื้อเชิ้ตที่เธอใส่มันเอียงไปข้างหนึ่งจนทำให้เนินเนื้อโผล่ออกมาอวดสายตาผมแบบนี้ ตรงนั้นของผมมันก็นูนโด่ขึ้นมาซะแล้ว แล้วคือมันมีแต่กางเกงนอนขายาวไง กางเกงในผมก็ไม่ได้ใส่ ไอผมก็ไม่อยากจะคิดภาพตามเลยจริงๆ คิดแล้วก็ปวดหนึบขึ้นมาทันที

‘ใจเย็นๆลูกพ่อ อย่าเพิ่งผงาดขึ้นมานะ เดี๋ยวแม่มึงจะตกใจกลัวเอาซะก่อน  เย็นไว้ๆ แบบนั้นแระๆ ดีมากๆ’

ซีดส์!!! เลยครับ  ไอที่ผมอดกลั้นมาทั้งหมดมันได้ขาดสะบั้นลงในทันที เมื่อมือซนของเม่นน้อยล้วงเข้ามาในเสื้อตัวบางก่อนจะลูบคลำหน้าท้องแข็งแรงของผมไปมา

"แต่มันแข็งมากเลยนะคะ ไปหาหมอดีกว่ามั้ย"  ผมนี้อยากจะร้องไห้ ทำใมเธอถึงเป็นห่วงผมขนาดนี้ แต่ที่มันแข็งก็เพราะมือนิ่มๆของหนูนั้นแระครับ หยุดลูบแล้วมันจะดี เชื่อพี่ซิครับ

หมับ~

"หยุดลูบเถอะครับ พี่ไม่ไหวแล้ว"  ผมพูดพร้อมเอื้อมมือไปจับมือบางให้หยุด ก่อนที่เธอจะทำหน้าตาตื่นลุกขึ้นนั่งแล้วหันหน้ามาถามผม

"ปวดท้องอีกแล้วหรอคะ"

"เปล่าครับ ไม่ได้ปวดท้อง"  ผมกัดฟันแน่นก่อนจะตอบเธอไป เพราะมือบางยังคงวางแหมะอยู่บนหน้าท้องแกร่งของผมไม่ไปไหน

"ไม่ได้ปวดท้องแล้วปวดตรงไหนคะ  ดูซิเหงื่อไหลเต็มเลย"  เธอชักมือออกจากเสื้อตัวบางแล้วเอื้อมมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ขมับข้างซ้ายของผม  ก่อนที่ผมจะเอ่ยถามเธอไป

“เป็นห่วงหรอครับ” 

“เป็นห่วงซิคะ ถามได้!!” เม่นน้อยตอบผมพลางใช้นิ้วเรียวไล่เกลี่ยใบหน้าที่มีเหงื่อเริ่มผุดออกมาตามไรผม

“อยากช่วยพี่ให้หายมั้ยครับ”  ผมถามเม่นน้อยไปด้วยใจที่เต้นตูมตาม ไอความคิดชั่วร้ายของผมมันสั่งให้ผมพูดออกไป ซึ่งในใจลึกๆของผมมันก็ต้องการอย่างนั้นเหมือนกัน

 เธอไม่ได้ตอบผมแต่กลับพยักหน้ารับผมหงึกๆ

(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)

ผมคลี่ยิ้มเล็กน้อยพอใจในคำตอบ ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เรียบนิ่งปกปิดความดีใจเอาไว้

“สัญญามาก่อนซิครับ ว่าจะไม่โวยวาย”  เพื่อความปลอดภัยผมเลยขอให้เธอสัญญา ก่อนที่เธอจะยกนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วตอบผมกลับ

“ค่ะ สัญญา”

ผมไม่รีรอคว้ามือบางที่อยู่ตรงหน้าเลื่อนลงไปวางไว้ยังที่หมาย


MINI TALK

" Σ (〇ロ〇) พะ..พี่เซ็นเตอร์"  ฉันตกใจสุดขีดถึงกับต้องอุทานออกมา เมื่ออยู่ๆ พี่เซ็นเตอร์ก็จับมือฉันมุดเข้าไปไว้ในกางเกง จะให้ฉันชักมือออกก็ไม่ได้เพราะมือหนาของเขาบังคับให้ฉันสัมผัสกับแก่นกายที่มันทั้งใหญ่ทั้งแข็งแถมยังอุ่นร้อน มันเหมือนตอดตุบๆที่มือบางของฉันอยู่ตลอดเวลา

อืมมม!!!

"พี่ไม่ไหวแล้วครับ ช่วยพี่หน่อย นะครับ"

เสียงครางในลำคอ อีกทั้งสายตาที่อ้อนวอนของเขาที่ส่งมา มันช่างดูทรมารมากซะเหลือเกิน สติสตังของฉันมันคงไม่มีหลงเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ เมื่ออยู่ๆ พี่เซ็นเตอร์ก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งจับปลายคางของฉันให้หันไปทางเข้าก่อนที่จะทาบทับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อนแล้วขบเม้มลากไร้ริมฝีปากเล็กของฉันอย่างเร้าร้อน 

มือหนายังคงทำหน้าที่คอยชักนำให้ฉันกอบกุมท่อนเอ็นใหญ่ไว้ ก่อนจะจับมือบางของฉันให้ชักขึ้นชักลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ตอนนี้ฉันแทบไม่มีสติล่องลอยไปในอากาศ รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา ปากหนายังคงขยับดูดเม้มแทรกลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปาก มือหนาที่เคยจับปลายคางไว้ตอนนี้ก็ไล่ปลดกระดุมออกจนหมดเผยให้เห็น บราเซียร์สีขาวลายลูกไม้ที่แทบจะปกปิดหน้าอกอวบอิ่มไม่มิด 

ร่างหนาเอื้อมมือไปจับมือบางฉันออกจากแก่นกายใหญ่ของเขา แล้วค่อยๆดันตัวฉันให้เอนลงนอนราบไปกับเตียงนิ่ม ก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกอย่างคล่องแคล่วจนตอนนี้ร่างของสองเราเปลือยเปล่านอนกอดกายกันไปมาบนเตียงใหญ่  


​​+++++++++++++++++++++

ไรท์: ตอนนี้ไรท์ไม่มีอะไรจะพูด ขอตัวไปเติมเลือดแป๊บ //  NC ต่อตอนหน้านะคะ ^^

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น