丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่37 เล่นละคร

ชื่อตอน : บทที่37 เล่นละคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 118

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่37 เล่นละคร
แบบอักษร

"ถ้าท่านอยากให้ข้าลงไปโลกเบื้องล่างเป็นเพื่อน ท่านคงต้องขออนุญาตท่านลุงแทนข้ากระมั้ง" นางพูดจบก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เขา 

'ไม่กล้าละสิ ข้าเองก็นึกไว้อยู่แล้ว' นางคิดในใจ  

"นี่ นี่เจ้าจะทำอะไรหน่ะ!!!" นางอุทานออกมา เขาคว้ามือนางแล้วพานางวิ่งออกไปจากจวน 

"ก็ข้าจะไปอนุญาตจากลุงเจ้าหน่ะสิ" เขารีบพานางวิ่ง ท่าทีที่สงวนของนางตอนนี้หายไปหมดแล้ว สายตาของเหล่าองค์รักษ์ ไหนจะคนรับใช้อีก พากันมองตรงมาที่นาง  นางวิ่งแล้วก็เอามือปิดหน้าของตัวเอง 

"หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้นะ!!" นางตะโกนใส่เขา แต่เขาก็ยังคงวิ่งต่อไป  พวกเขาทั้งสองวิ่งมาถึงจวนของลุงนาง 

"ลู่หยางเอง ก็พาน้องไปชมเถิด" เสียงของลุงนางพูด นางไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านลุงมีแขกอยู่ เขาพานางเดินเข้าไปในตำหนัก 

"พี่หก" เขาทักทายลู่หยาง 

"เจ้าแปดเจ้ามาทำอะไรที่นี้??" ทว่าสายตาของลู่หยางไม่ได้มองไปที่หน้าของเขา แต่กลับมองไปที่มือของเขาที่กำลังจับมือของนางอยู่  นางรีบสะบัดมือออกแล้วพูดว่า 

"หม่อมฉันไม่รู้ว่าท่านลุงมีแขกอยู่" สายตาของนางมองไปที่ลู่หยางกับหย่งหนิง 

"แขกอะไรกันเพคะ ท่านพี่" หย่งหนิงพูดขึ้น นางเพียงยิ้มอ่อนๆเท่านั้น 

"คาราวะฉีอ๋อง และพระชายา" เขาทำความเคารพลุงของนาง 

"อย่ามากพิธีเลยองค์ชาย หม่อมฉันควรที่จะเป็นฝ่ายทำความเคารพมากกว่า ฮ่าๆๆ" ลุงของนางพูดขึ้น 

"ว่าแต่ท่านมีธุระอันใด" ท่านลุงถามเขา "หม่อมฉันขออนุญาตพา**​น้องหญิง**​ ไปเที่ยวเล่นที่เบื้องล่างสักสองสามวันได้ไหมพะย่ะคะ" เขาขออนุญาตลุงของนาง  นางหน้าแดงก่ำ 

'นี่ นี่เขาเรียกข้าว่าน้องหญิงเหรอ' นางคิดในใจ 

"ฮ่าๆ ทางฝั่งพี่เจ้าเองก็พึ่งจะมาขออนุญาตข้าเช่นกัน งั้น ทำไมพวกเจ้าไม่ไปด้วยกันหล่ะ" ลุงของนางเสนอ 

"ดีเลยเพคะ ไปกันแค่สองคนเหงาแน่ ให้ท่านพี่กับพี่เขยไปด้วยกันก็ดีนะเพคะ" หล่อนพูดขึ้น แล้วก็ยิ้มให้นางเหมือนมีความหมายโดยนัย 

"ก็ดีเช่นกันเพคะ หม่อมฉันจะได้ถือโอกาสนี้ พักผ่อนสักที" นางเป็นแม่ทัพตั้งแต่ยังเยาว์วัยนัก ให้นาวได้วางมือบ้างก็ดีเหมือนกัน 

พวกเขาทั้งสองเดินออกมาจากตำหนักท่านลุง 

"ท่านพี่ ได้จัดเตรียมไว้รึยัง" เขาถามลู่หยาง ลู่หยางพยักหน้าแล้วพูดว่า 

"อืม งั้นเมื่อถึงตอนที่ลงไป พวกเจ้าก็มากับข้าก็แล้วกัน" ลู่หยางพูดจบก็เดินไปกับหย่งหนิง  นางจ้องหน้าเขาเขม็ง "

อะไรของเจ้า" เขาเอามือเคาะไปที่หน้าผากของนาง 

"เจ้าดูสิ เจ้าทำให้ข้าอับอายแค่ไหน ที่เจ้าพาข้าวิ่งมาเนี่ย" นางชี้ไปที่ทางที่นางวิ่งมา  เขายิ้มแล้วก็เอาหน้าเข้าไปใกล้นาง นางค่อยๆถอยหลัง 

"เจ้าเองก็รีบไปเตรียมตัวได้แล้ว เจ้าจะไปสภาพนี้จริงหรือ อย่างน้อยก็ควรที่จะทำให้พี่ข้าเสียดายไม่ใช่หรือไง" เขายักคิ้วให้นาง นางยิ้มมุมปาก แล้วพูดว่า 

"ในเมื่อท่านทำให้ข้าอับอาย ขอให้ท่านรับปากข้าหนึ่งเรื่อง" 

"เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ ...... ว่ามา" เขาพูด นางเองก็ยิ้มแล้วพูดว่า 

"ข้าขอให้ท่านช่วยเล่นละครตบตาให้ข้าที"  

"ข้าไปเตรียมตัวล่ะนะ" เขายังไม่ทันตอบตกลงด้วยซ้ำ นางก็รีบหนีไปเสียแล้ว     

"ปัง" นางปิดประตูจวน 

'แล้วข้าจะใส่ชุดไหนดีหล่ะ??' นางคิดในใจ 

'ชุดที่แม่นมจ้าวเอาไปเก็บนี่.. เอาไปเก็บที่ไหนกันนะ' นางคิดในใจ  แล้วก็ตะโกนเรียกแม่นม ที่เคยเลี้ยงนางตอนเด็กๆ  

"นานๆที จะได้เห็นองค์หญิงใส่ชุดแบบนี้นะเพคะ" แม่นมพูดไปก็หวีผมให้นางไป 

"หากครั้งนี้ไม่ใช่เพราะลู่หยาง ข้าเองก็ไม่ได้มีโอกาสใส่ชุดนี้สักที" นางพูดขึ้น  

"องค์หญิงจะใส่ปิ่นมั้ยเพคะ??" แม่นมถามนาง นางมองตนเองไปที่กระจก แล้วก็ส่ายหัว 

"ไม่ดีกว่า" นางพูดจบก็ลุกขึ้นไป ใครจะรู้ว่าเขาจะเริ่มเล่นละครตั้งแต่ตอนนี้เลย เป็นเขาที่มายืนรอนางอยู่ที่หน้าตำหนัก  เขาหันมาเห็นนางกำลังจะเดินออกมาทันที ตาของเขาเป็นประกาย นางเป็นคนไม่ค่อยแต่งตัวเท่าไหร่ พอนางแต่งตัว แต่งหน้าบ้าง ก็ทำให้ใจเขาสั่นได้เหมือนกัน นางใส่ชุดสีแดงผสมสีชมพูเล็กน้อยออกมา 

"ทำไม สวยล่ะสิ" นางพูดขึ้น 

"ฮึ ไปได้หรือยัง" เขาพูดขึ้น นางก็เดินตามเขาไป แต่อยู่เขาก็หยุดเดิน เขายกแขนซ้ายขึ้นมาให้นางควง นางผลักมือของเขาออก 

"ทำอะไรของเจ้าเนี่ย" นางถามเขา 

"ข้าก็ทำตามที่เจ้าขอไง" เขายื่นแขนออกมาให้นางควงแขนอีกครั้ง 

'นี่ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นเพราะลู่หยางนะ ข้าจะไม่ทำเด้ดขาด' นางคิดมันในใจ แต่จะทำยังไงได้นางก็ควงแขนเขาออกมาแล้ว ทุกคนมองพุ่งตรงมาที่นาง 

"ดูสิ ข้าว่าองค์ชายลู่หยาง กับท่านหญิงเหมาะกันแล้วนะ  แต่ว่าคู่ขององค์หญิงห้ากับองค์ชายแปด ดูเหมาะสมราวกับ กิ่งทองใบหยกเลยหล่ะ" 

"ใช่ๆข้าเห็นด้วย" ผู้คนพากันเอาชมพวกนาง หย่งหนิงเห็นนางก็กำมือแน่น 

"ขออภัยที่ทำให้รอนะ" นางพูดขึ้น 

"ไม่เป็นไรหรอกเพคะ หม่อมฉันเข้าใจดี" หย่งหนิงพูดขึ้น ทั้งคู่ค่อยๆเสกมนต์ให้เขาลงไปโลกเบื้องล่าง 

................ณ เบื้องล่าง.....................

"ค่อยๆนะ" ลู่หยางค่อยๆประคองหย่งหนิง 

"ดูสิ  แค่ไม่กี่ชั่วยามก็ถึง*ยามจื่อซะแล้ว" หย่งหนิงพูดขึ้น  

"งั้นพวกเราไปพักกันหน่อยดีกว่ามั้ยเพคะ" หย่งหนิงถามลู่หยาง เขาก็จับมือนางเดินไป จนกระทั่งพวกเขาแวะไปนั่งที่ร้านชาร้านหนึ่ง  

"เชิญทุกท่านตามสบาย" เถ้าแก่เจ้าของร้านพูดขึ้น 

"ท่านพี่เป็นอะไรรึปล่าวเพคะ หม่อมฉันเห็นท่านพี่ไม่พูดไม่จาเลยตั้งแต่ลงมาที่นี่" หย่งหนิงถามนาง นางมองไปที่หล่อนแล้วก็พูดว่า 

"คงเหนื่อยละมั้ง"  

เถ้าแก่ร้านเสิร์ฟชาและอาหารอีกมากมาย 

"ข้าเอง" นางค่อยๆรินชาให้เขา หลังจากนั้นก็รินให้ชาให้ตน 


ความคิดเห็น