wandy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำลายครั้งที่ 17

ชื่อตอน : ทำลายครั้งที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำลายครั้งที่ 17
แบบอักษร

“คุณวิน อย่าเป็นอะไรนะครับ” มือบางลูบไปตามกรอบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยพกช้ำที่เจ้าของกำลังหลับสนิท ไม่มีท่าทีว่าจะพื้นขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะเข้าสู้กระบวนการของแพทย์แล้วก็ตาม

ร่างบางอยู่เฝ้าวินตั้งแต่ที่ถูกย้ายมาอยู่ห้องพักผู้ป่วย กว่าจะขอร้องพี่มังกรได้ก็ต้องเสียน้ำตาไปหลายยก พี่ชายถึงยอมใจอ่อนปล่อยให้มาอยู่เฝ้าคนที่กำลังป่วย

กันต์นั่งเฝ้าวินอยู่ไม่ห่างโดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีบุคคลมาใหม่ภายในห้องแห่งนี้ จนผู้ที่เข้ามาต้องกระแอมไอให้กันต์ได้ยินและรับรู้ ร่างเล็กรีบหันไปหาบุคคลแปลกหน้าทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนและไหว้อย่างสุภาพ

“สวัสดีครับ คุณ...”

“ผมเฟยครับ เป็นเพื่อนของวิน”

“อะ..อ้อ ผมชื่อกันต์ครับ เป็นคนรู้จักของคุณวิน”

“งั้นเหรอครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เฟยว่าก่อนจะกระตุกยิ้ม แอบนึกสงสารคนที่หลับไม่รู้เรื่องว่าถูกเมียลดสถานะให้เป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้น

“งั้นเชิญคุณอยู่เถอะครับ ผมขอตัวกลับก่อน สวัสดีครับ” ยกมือไหว้อีกครั้งก่อนจะยิ้มเป็นมิตรให้แล้วเดินออกจากห้อง

“ไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณกันต์”

“อ่า...ครับ” กันต์รู้สึกประหม่ากับสายตาของเฟยอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่ว่าอีกคนมองด้วยสายตามุ่งร้าย แต่เขากำลังคิดว่าคนๆ นี่ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย ดูวางแผนในหัวอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่ปลอดภัยอะไร

ประเทศไทย

แซนดี้กำลังหัวเสียเป็นอย่างมากเมื่อหลายวันมานี้เขาไม่ได้เจอกับวินเลย ไปหาถึงบริษัทก็ไม่เจอ ถามเลขาที่อยู่หน้าห้องเจ้าหล่อนก็เอาแต่พูดว่าไปทำงานๆ จนเธออยากโวยวายเป็นบ้า

“นี่ วันนี้มันห้าวันแล้วนะยะ ที่วินไม่อยู่ วินไปไหนกันแน่” แซนดี้ตบโต๊ะของเลขาดังปัง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

“ฉันแจ้งคุณไปแล้วนะคะ ว่าคุณวินไปทำงาน” เพชรตอบด้วยน้ำเสียงติดหน่าย ให้ตายเถอะ อยากรู้นักว่าคุณวินเอาน้องกันต์คนดีของเขาไปไว้ไหน ทำไมยัยคนนี้ถึงมายุ่มย่ามได้ตามใจชอบขนาดนี้

“แต่นี่มันนานไปแล้วหรือเปล่า”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอไม่ทราบ” ครามที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของพี่ชายถามนิ่งๆ

“แกเป็นใคร” แซนดี้มองครามด้วยสายตาหยามเหยียด หล่อนคิดว่านี่ก็งจะเป็นหนึ่งในเด็ฏของวินล่ะสิท่า

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้ แต่ตอนนี้เธอควรกลับไปซะ”

“แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน”

“ฉันมีสิทธิ์มากกว่าเธอแล้วกัน” ครามบอกนิ่งๆ

“หึ แกคิดว่าตัวเองสำคัญนักสิ งั้นรู้เอาไว้ด้วยว่าฉันกับวินเราจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้”

“อ้อเหรอ ฉันอยู่บ้านเดียวกับเขายังไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย”

“หมายความว่ายังไง”

“หมายความว่าฉันเป็นน้องชายของพี่วินยังไงล่ะ นิสัยแบบนี้อย่าหวังเลยว่าจะได้เป็นสะใภ้บ้านฉัน”

“อะ..นี่ คือ พี่ไม่ได้จะว่าน้องนะคะ แต่คือพี่คิดว่าน้องเป็นหนึ่งในคนที่มาเกาะแกะวิน ขอโทษจริงๆ ที่เสียมารยาทใส่” แซนดี้เปลี่ยนท่าทีทันทีจนเพชรที่มองเหตุการณ์ตั้งแต่แรกแอบเบ้ปาก

“เหรอ แค่ประวัติครอบครัวยังไม่รู้เลย จะมาแต่งงานกับพี่ชายฉัน คิดเหรอว่าจะยอม นอกจากทรัพย์สินของพี่ฉันแล้วเธอรู็อะไรอีกบ้างล่ะ ฮะ”

“ทำไมพูดกับพี่แบบนี้ล่ะคะ พี่เสียใจนะ”

“หึ เลิกปลอมเถอะ อ้อ แล้วก็นะ..เรื่องของเธอน่ะ อย่าคิดจะเอามาโยนให้พี่ฉันรับผิดชอบ ให้คนที่ต้องรับผิดชอบจริงๆ เป็นคนจัดการเรื่องนี้ซะ อย่ามาโยนให้พี่ของฉัน” ครามว่าก่อนจะมองที่หน้าท้องของแซนดี้ ทำนองว่ารู้เรื่องเด็กในท้องแล้ว

“แล้วรู้ได้ไงคะว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับวิน” แซนดี้ถามยิ้มๆ เธอมั่นใจว่าเธอเหนือกว่าแน่ๆ

“เรื่องนี้แหละที่ทำให้ฉันมาหาเธอถึงที่นี่”

“ทำไมคะ”

“ไปคุยกันในห้อง พี่เพชรครับ ครามกับพี่ธามจะเข้าไปคุยกับแซนดี้ในห้องของพี่วินสักแป๊บ หวังว่าคงจะไม่เป็นไรนะครับ”

“เชิญเลยค่ะน้องคราม” เพชรว่าก่อนจะเป็นคนไปเปิดประตูและเชื้อเชิญอีกฝ่ายอย่างดี

“เดี๋ยวถ้าพี่ธามมาแล้วให้เข้ามาได้เลยนะครับ”

“ได้ค่ะ” เพชรรับคำก่อนจะออกจากห้อง ภายสนห้องจึงเหลือเพียงครามและแซนดี้เท่านั้น ครามนั่งเงียบไม่พูดอะไรเพื่อรอให้ธามมาเสียก่อน ระหว่างที่รอก็สำรวจกิริยาอาการของหล่อนไปด้วย

“พี่มาแล้วครับ” ธามที่เดินเข้ามาบอกก่อนจะไปนั่งข้างๆ คนรัก

“สวัสดีค่ะ ฉันแซนดี้”

“ผมธามครับ เป็นคนรักของครามแล้วก็เพื่อนไอ้วินด้วย” ธามแนะนำตัวกลับ

“เข้าเรื่องเลยดีกว่า ฉันรู้เรื่องที่เธอท้องแล้ว” ครามเป็นคนเริ่มเองเมื่อเห็นว่าแซนดี้เอาแต่ยิ้มให้กับณามจนครามรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“อุ๊ย! วินเป็นคนบอกเหรอคะ แล้วยังไงคะ วินบอกว่าอะไรอีก” แซนดี้แสร้งทำเป็นป้องปากตกใจ

“วินบอกกับผมว่าไม่มั่นใจว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร” ธามพูด ซึ่งก็ทำให้หญิงสาวหน้าตึงทันที

“หมายความว่าอะไรคะ หาว่าฉันสำส่อนจนถึงกับจำหน้าพ่อของลูกไม่ได้เลยรึไง”

“เราไม่ได้คิดแบบนั้นครับ แต่เพื่อความแฟร์ ผมอยากให้คุณแซนดี้ตรวจ DNA” คำว่า DNA ทำให้แซนดี้หน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนที่เธอตอบกลับ

“ฉันไม่ตรวจ ถ้าฉันแท้งพวกคุณจะรับผิดชอบยังไง”

“ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนั้นในโรงพยาบาลของผม ผมอยากให้คุณวางใจนะครับ เพื่อสร้างความกระจ่างให้กับทั้งสองฝ่าย ถ้าคุณไม่คิดว่าคุณจะเสียอะไร คุณก็ควรจะพิสูจน์ว่าคุณบริสุิทธิ์”

“ถ้าเด็กในท้องเธอเป็นหลานฉัน ฉันจะให้พี่ชายฉันแต่งงานกับเธอทันที” ครามเสนอ

“ฉัน..ฉันยังไม่แต่งงานก็ได้”

“อ้อ งั้นแสดงว่าเธอยอมรับสภาพตัวเองสินะ ถ้าพี่ชายของฉันจะแต่งงานกับคนอื่นแล้วเก็บเธอเอาไว้” ครามยิ้มร้าย

“หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความว่าถ้าเธอไม่ยอมตรวจ DNA เพื่อยืนยันว่าเด็กในท้องเป็นลูกของพี่วินจริง ระว่างนี้ถ้าพี่ชายฉันมีเหตุที่จะต้องไปแต่งง่านกับใครสักคน เธอก็จะไม่มีทางแย้งอะไรได้ เพราะอยู่ในสถานภรรยานอกสมรสไงล่ะ อ้อ... แต่กรณีนี้หมายถึงว่าลูกของเธอต้องเป็นลูกของพี่ชายฉันนะ ถ้าไม่ใช่ ก็หมดสิทธิ์ หึ”

“...” แซนดี้กัดฟันกรอด เมื่อการที่จะจับวินให้อยู่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด

“ไปกันเถอะครับ ครามหิวข้าวแล้ว” ร่างบางเปลี่ยนโทนเสียงให้กลายเป็นเสียงหวานละมุนเมื่อพูดกับคนรักก่อนจะคล้องแขนแล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยให้แซนดี้กำหมัดแน่นดวงตาวาวโรจน์

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการจะให้ข่าว...” แซนดี้ล้วงโทรศัพท์เครื่องบางออกมาจากกระเป๋าก่อนจะต่อสายหาหมายเลขที่คุ้นเคยไม่นานอีกฝ่ายก็รับ เธอกรอกเสียงให้ข้อมูลเกี่ยวกับข่าวลงไปก่อนจะกำชับว่าต้องพาดหัวตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะวางสายไป

หากอีกฝั่งคิดจะเล่นเกม เธอก็จะเล่นด้วย หึ! คิดว่ามีไพ่คนเดียวรึยังไง คราม...

อิตาลี

ระหว่างที่วินกำลังป่วย กันต์ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เขาแอบบอกให้แม่บ้านเอาอาหารอ่อนๆ ที่เขาทำไปเยี่ยมไข้คนที่กำลังนอนป่วยอยู่ตลอด ถึงแม้ว่าแม่บ้านจะห้ามยังไงกันต์ก็ดื้อจนได้ทำอาหารเอง และแม้ไม่รู้ว่าวินจะได้กินอาหารที่เขาทำหรือไม่แต่เขาก็อยากทำ

“ถ้าคุณกรรู้ว่าฉันปล่อยให้คุณยืนนานๆ มีหวังฉันโดนด่าแน่เลยค่ะ” แม่บ้านโอดครวญเมื่อกันต์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำโจ๊ก

“น่า ช่วงนี้พี่กรไม่อยู่นี่ครับ” กันต์ว่าก่อนจะขยิบตาให้

“เฮ้อ คุณนี่ก็จริงๆ เลย วันนี้งดยืนแล้วนะคะ”

“ครับๆ ผมไม่ยืนแล้ว”

“อันนี้ทำให้ฉันเอาไปให้คุณวินใช่มั้ยคะ”

“ครับ” กันต์พยักหน้า

“ได้ค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องทำแล้วนะคะ คุณวินจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้ค่ะ” แม่บ้านรายงาน

“เขา..หายดีแล้วเหรอครับ” กันต์ถาม ปววตาแสดงชัดถึงความเป็นห่วง

“แข็งแรงดีแล้วค่ะ” เธอยิ้ม “ไม่ไปเยี่ยมคุณเขาเองสักครั้งล่ะคะ”

“ไม่ดีกว่าครับ” ...กลัวจะตัดใจไม่ได้

“เขาชะโงกหาคุณทุกวันเลยนะคะ” แม่บ้านเล่าพร้อมกับสังเกตอาการอีกคนไปด้วย

“ระ..เหรอครับ” กันต์อดที่จะใจเต้นแรงไม่ได้เมื่อได้ฟังแบบนั้น ดวงใจที่แห้งเหี่ยวบอบช้ำเหมือนได้รับน้ำฝน

“ค่ะ แต่พอฉันบอกว่าคุณไม่มาก็นั่งคอตกทุกที”

“ผมไปไม่ได้หรอกครับ” กันต์ก้มหน้านิ่ง หากเขาไปเขาต้องตัดใจจากวินไม่ได้แน่ๆ สุดท้าย คนที่รู้สึกแย่ก็คือเขาเอง

“ค่ะ ไม่ไปก็ไม่ไป อยู่บ้านคนเดียวระวังตัวด้วยนะคะ ฉันจะรีบกลับค่ะ” แม่บ้านรับกระบอกเก็บความร้อนที่กันต์บรรจุโจ๊กเอาไว้ภายในเร็ยบร้อยมาจากมือเรียวก่อนจะนำใส่ตะกร้าเยี่ยม

“ครับ คุณก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” กันต์เดินมาส่งถึงหน้าบ้านก่อนที่จะเดินกลับไปในตัวบ้านเพื่อกินอาหารเข้าต่อ

“คุณจะได้กินอาหารของผมมั้ยครับ คุณวิน...” ร่างบางพึมพำเบาๆ กับถ้วยโจ๊กของตัวเอง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัวแล้วลงมือจัดการมื้อเช้า


​น้องก็รักของน้องอะครับแม่ๆ อย่าดุน้องเลย ขออยู่ดูแลห่างๆ อย่างห่วงๆ ก็ยังดี

​อยากจะพูดเรื่องคุณเฟยกับพี่มังกรนิดนึง สองคนนี้เมะทั้งคู่จ้า ไม่ได้กันแน่ๆ อยากจะพูดนานแล้วตอนที่อ่านคอมเม้น แต่ก็ลืมทู๊กกกที เวนดี้อ่านทุกคอมเม้นเลยนะคะ ติชมกันได้ค่ะ ชอบมากเลยเวลาที่ได้คอมเม้นต่างๆ มันรู้สึกดีจริงๆ นะคะ เหมือนเป็นรางวัล มีค่ามากกว่าเหรียญอีก 555555 มาเสียดึกเลย ยังไงถ้าใครยังไม่นอนก็กดมาอ่านกันน้าาาา เวนดี้ขอตัวไปนอนแล้วค่า

....รัก เวนดี้ 💕

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น