Summer_M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Bad Baby : Chapter1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Bad Baby : Chapter1
แบบอักษร

Chapter 1


Pim Part. 

ทุกคนเชื่อเรื่องของพรหมลิขิตกันรึเปล่าคะ สำหรับฉันแล้วเรื่องนี้ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระเกินไป จนกระทั่งฉันบังเอิญวิ่งไปชนกับผู้ชายคนนึงเข้าอย่างจังที่ตึกคณะวิศวกรรมศาตร์เมื่อสามวันก่อนแถมผู้ชายคนนั้นยังรู้จักกับพี่ภูผาลูกพี่ลูกน้องของฉันอีก  จริงสิฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลยนี่นา ฉันชื่อว่าพิมฐา เรียกสั้นๆว่าพิม ฉันพึ่งย้ายมาจากเชียงใหม่ คือย้ายตามพ่อกับแม่มาเอาง่ายๆเลย แล้วตอนนี้ฉันก็เข้าเรียนที่มหาลัยLได้สามวันแล้ว อีกอย่างพี่ภูผาลูกพี่ลูกน้องของฉันก็เรียนที่นี่ด้วยที่สำคัญไปกว่านั้นตอนนี้ฉันกำลังตกหลุมรัก ตกหลุมรักหลานรหัสของพี่ชายฉันเข้าอย่างจัง 😍


ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน

@คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยL


'ยัยจี ฉันรอแกอยู่หน้าตึกคณะของแกนะรีบๆลงมาหละ!'


ฉันกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์หลังจากที่เพื่อนรักสมัยเรียนอยู่ที่เชียงใหม่ของฉันมันรับสาย


'โอเคจ้า เดี๋ยวฉันลงไปหานะแกรอแป๊บนึง'


'ค่ะ....ให้ไวเลยนะแก'


ติ๊ด!!


พูดจบฉันก็กดวางสายมันไปทันที ก่อนที่จะหันไปสำรวจรอบๆพื้นที่ของตึกนี้ แล้วสายตาของฉันก็ไปหยุดที่ผู้ชายคนนึง ถึงแม้ว่าเขาจะนั่งหันหลังมาทางฉันแต่ฉันก็จำเขาได้ดี ก่อนที่ฉันจะยกสองมือขึ้นมาป้องปากแล้วตะโกนออกไป


'พี่ภูผา!'


ขวับ!


ทุกคนต่างพากันหันมามองที่ฉันเป็นตาเดียว รวมทั้งพี่ภูผาด้วย


O.O 

O.O 

O.O 

O.O 


ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! 


พอฉันเห็นแบบนั้นฉันก็วิ่งตรงไปที่พี่ภูผาทันที แต่ระหว่างนั้นฉันกับวิ่งไปชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง ก่อนที่ฉันจะล้มลงไปทับบนตัวของเขา


ปึก! 


'เห้ย!'


โครม! 


จุ๊บ😘


0.0


เชี่ยแล้วไง คือตอนนี้ปากของฉันดันไปจุ๊บกับปากของผู้ชายคนนี้เข้า แถมพอตฉันได้เห็นหน้าเขาชัดๆฉันก็แทบจะละลายตายไปตรงนี้เลยจ้า ผู้ชายบ้าอะไรโคตรหล่อ ว่าที่พ่อของลูกฉันในอนาคตชัดๆ ว่าแต่ตอนนี้ฉันจะทำยังไงดีวะเนี่ย น่าอายชะมัด เอ๊ะหรือว่าจะแกล้งเป็นลมดี พอคิดได้แบบนั้นฉันก็หลับตาลงทันที ก่อนที่จะได้ยินเสียงเขาตะโกนร้องเรียกฉัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่วิ่งมาทางนี้


'เธอ ตื่นดิวะ เห้ยนี่ถึงกับเป็นลมเลยเหรอ!'


'พิม ยัยพิม!'


อ่อที่แท้ก็พี่ภูผานี่เอง ถึงพี่จะร้องเรียกหนูให้ตายยังไงหนูก็ไม่ตื่นหรอกพี่ อิอิ แล้วฉันที่นอนหลับตาอยู่ตรงนี้ก็ได้ยินบทสนทนาของสองคนนี้ที่พูดกัน


'พี่รู้จักเหรอ?'


'น้องฉันเองแหละ แล้วนี่แกเจ็บตรงไหนป่ะ?'


'ผมไม่เป็นไร แต่พี่รีบพาเธอไปที่ห้องพยาบาลก่อนเหอะ เมื่อกี้เธอคงจะตกใจที่ปากของเราสองคนแตะกัน!'


ไม่ได้ตกใจซะหน่อย แค่หนีความอับอายเฉยๆ แหะๆ ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจ


'เออ งั้นเดี๋ยวฉันพายัยพิมไปที่ห้องพยาบาลก่อนนะ!'


พอพี่ภูผาพูดจบ พี่เขาก็อุ้มฉันขึ้นจนตัวฉันลอยขึ้นจากพื้นทันที ก่อนที่จะมีเสียงของผู้หญิงคนนึงดังขึ้นมา

'ไอ้ผา นี่แกนอกใจยัยนุ่นเหรอ?'


'อย่าพึ่งถาม กูหนัก!'>|||||<


พี่ภูผาพูดขึ้นหลังจากที่พี่ผู้หญิงคนนั้นพูดจบ ไอ้พี่บ้าตัวฉันไม่ได้หนักขนาดซะหน่อยเหอะ สักพักพี่เขาก็อุ้มฉันมาถึงห้องพยาบาลจนได้


'นักศึกษาเป็นอะไรมาคะ!'


'น้องเป็นลมครับ อาจารย์!'


พี่ภูผาพูดขึ้นพร้อมกับวางฉันลงบนเตียงในห้องพยาบาลทันที ฉันคิดว่าแบบนั้นนะก็เมื่อกี้เขาพูดกันว่าจะพาฉันมาที่ห้องพยาบาลนี่นา


'เดี๋ยวอาจารย์ดูแลให้ พวกเธอออกไปรอข้างนอกกันก่อน!


'ผมฝากด้วยนะครับ!'


'จ๊ะ!'


แล้วพอพวกพี่ภูผาออกไป อาจารย์ก็ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันออกประมาณสองเม็ด ก่อนจะเอาสำลีที่ชุบแอมโมเนียมาให้ฉันดม ซึ่งฉันก็ทำเนียนนอนหลับตาอยู่แบบนั้นจนเวลาผ่านไปสักพัก


'อ่าวนักศึกษาฟื้นแล้วเหรอจ๊ะ รู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง!'


อาจารย์ถามฉันพร้อมกับมาช่วยพยุงตัวฉันให้ลุกขึ้นนั่ง


'ดีขึ้นแล้วค่ะ.....ขอบคุณมากๆนะคะ!'


ฉันพูดขอบคุณอาจารย์ประจำห้องพยาบาลออกไป แล้วสักพักอาจาย์ก็อนุญาติให้ฉันกลับได้


แอดดดดดดด!!!!


'พี่ผา!'


ฉันเรียกพี่ภูผาออกไป หลังจากที่ฉันเปิดประตูออกมาแล้วเห็นว่าพี่ภูผากำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ว่าแต่ผู้ชายเมื่อกี้เขาไม่คิดที่จะมาทำแผลหรือตามมาดูฉันหน่อยรึไงนะ 


'ไง ฟื้นแล้วเหรอ?'


'ก็เห็นอยู่ยังจะถาม!'^!^


ฉันตอบพี่ภูผากลับไปแบบกวนๆหลังจากที่พี่เขาถามฉันจบ ก่อนจะสอดส่องสายตามองไปรอบๆ


'กวนตีน เดี๋ยวโบกคว่ำ!'


นั่นไงโดนเข้าไปหนึ่งดอกแล้วยัยพิมเอ้ย


'แหะๆ แล้วนี่พี่ไม่มีเรียนเหรอ?'


'มี!'


'แล้วไม่ไปอ่า!'


'ก็รอแกฟื้นไง ยังจะถาม!' ^^


จ้าาาา พี่ชายฉันคือเราสองคนน่าจะได้นิสัยแบบกวนตีนๆนี้จากแม่มา คือจะบอกว่าแม่ของฉันเป็นน้องสาวแท้ๆของแม่พี่ภูผานะ 


^...^


'นี่มองหาใคร?'


พี่ภูผาถามฉันพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นปมเข้าหากัน ฉันก็เลยได้โอกาสที่จะถามพี่ชายของฉันไป


'ผู้ชายที่หนูวิ่งชนเมื่อกี้ เขาไม่มาทำแผลเหรอ?'


พอฉันถามออกไปแบบนั้น พี่ภูผาก็หรี่สายตามองฉันแบบจับผิดทันที


'อ่อ ที่แท้ก็มองหาผู้ชาย ว่าแต่ทำไมถึงเป็นลมง่ายจังวะ เมื่อกี้เห็นไอ้ซันมันบอกว่าแกตกใจที่โดนมันจูบ!'


'เห้ย! ใครว่าจูบ แค่ปากแตะกันเฉยๆ  แล้วนี่พี่รู้จักเขาเหรอ?'😃


'เก็บนอบ้างก็ได้!'


นั่นไงโดนไปอีกหนึ่งดอก นี่วันนี้ฉันจะได้คำพูดดีๆจากไอ้พี่บ้าคนนี้บ้างไหมวะเนี่ย


'ให้ตอบ ไม่ได้ให้หรอกด่าป่ะ จิ๊ส~~!'


'แล้วนี่มาไง  พ่อกับแม่รู้ป่ะ?'


'รู้ดิ ก็พ่อกับแม่เป็นคนมาส่ง!'


'อ่อ แล้วนี่ทำไมแต่งชุดนักศึกษามอพี่วะ แกเรียนที่เชียงใหม่ไม่ใช่?'


'ตอนแรกก็เรียนที่เชียงใหม่นั่นแหละ แต่พ่อกับแม่ต้องมาอยู่กรุงเทพ หนูก็เลยต้องย้ายมาเรียนที่นี่!'


'เอ่อๆ แล้วตอนนี้ดีขึ้นแล้วใช่ป่ะ แกไม่เจ็บตรงไหนนะ!'


'ไม่เจ็บเลย ว่าแต่ผู้ชายเมื่อกี้ชื่อไรนะ?'


แล้วหลักจากนั้นพี่ภูผาก็เอาแต่ถามเรื่องของฉันจนกระทั่งมีเสียงนึงดังมาจากทางด้านหลังของพี่เขา​


'พี่ผา!'


ขวับ!!


0.0


*.*


'ไอ้ซัน!'



โปรดติดตามตอนต่อไป~~~~~~~


-------------------------------------------------------------------------------------------------


มาแล้วจ้าาาาาาา ตอนที่1สำหรับเรื่องนี้ อิอิ 




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}