丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่36 ร้องไห้

ชื่อตอน : บทที่36 ร้องไห้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 149

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่36 ร้องไห้
แบบอักษร

"แต่ว่าเจ้าขึ้นหลังเสือแล้ว ลงไปง่ายๆ มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอ" เขาพูดขึ้น นางเดินเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วพูดว่า 

"แต่เจ้าเป็นคนปล่อยเสือขึ้นเขา ข้าเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ " นางยิ้มมุมปาก  

"รับข้า3ฝ่ามือ" เขาพูดขึ้น แต่เรื่องอะไรนางต้องรับด้วยเล่า 

"หากข้าไม่รับหล่ะ" เขาต้องการจะหยั่งเชิงนาง ว่านางคือไป๋ลี่จริงรึปล่าว อยู่ๆเขาก็ปล่อยมนต์ใส่นาง นางหลบทัน แต่ทว่าหมอจงสั่งนางว่าห้ามใช้มนต์ แค่เหาะมาที่นี้ ก็ฝืนมากพอแล้ว หากนางใช้มนต์อีก เกรงว่าไม่แค่ถูกหมอบ่น แต่ต้องถูกผนึกพลังเป็นแน่ นางคอยรับอย่างเดียว นางไม่ใช้มนต์อะไรทั้งสิ้น นางหาจังหวะ แล้วใช้เท้าของนางถีบไปที่อกของเขา 

"เกรงว่าข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเล่นเจ้าไม่ได้แล้ว" นางพูดจบ ก็หนีไม่พ้นจนได้ นางใช้มนต์เปิดประตูแล้วกลับอาณาจักรไป

...................อาณาจักรเวทย์...............

"ข้ามาพบองค์หญิงห้า" เสียงของหมอจงพูดกับองค์รักษ์ยามหน้าประตู 

"ให้เขาเข้ามา" นางตะโกนออกมาจากหน้าตำหนัก หมอก็เดินเข้าไปในตำหนัก 

"ท่านเรียกข้ามามีเรื่องอันใด" ท่านหมอถามนาง แต่ทว่าสายตาของนางไม่ได้มองไปที่เขาเลย สายตาของนางมองไปที่คนที่ยืนอยู่ข้างๆหมอมากกว่า  

"นี่ท่านจะพาเขามาทำไมกัน" นางมองหน้าเขาแล้วเบือนหน้าหนี 

"จริงๆแล้ว ข้าก็ไม่ได้จะพามาหรอก แต่ว่า มีคนดื้อดึงจะมาให้ได้ รบกวนองค์หญิงแล้ว" หมอพูด ส่วนเขาก็เอาแต่ยิ้ม 

"ช่างเถอะๆ เชิญท่านหมอช่วยตรวจหน่อย" นางยืนแขนไปให้หมอตรวจ หมอจงทำการตรวจชีพจรของนาง แล้วก็จ้องตานางเขม็ง  นางยอมฟังหมอบ่นดีกว่ายอมผนึกพลังของตนเป็นแน่  

"อาการเป็นยังไงหรือ" เขาถาม  นางเริ่มกัดริมฝีปาก  นางไม่กล้าแม้แต่สบตาหมอด้วยซ้ำ 

"เฮ้อ องค์หญิงนี่ยังไม่ทันถึงค่อนวันเลยนะ ทำไมท่านไม่ฟังสิ่งที่ข้าพูด ครานี้เห็นทีจะต้องผนึกพลังท่านจริง" เขาพูดก็ทำนางตาค้าง 

"ท่านหมอ ก็.. ก็.. ก็มันจำเป็นจริงๆนะ หากข้าไม่ใช้มนต์ ข้าต้องตายแน่ๆ" นางส่งสายตาหาเขา ให้เขาช่วยหน่อย 

"ทำไมท่านถึงต้องใช้ บอกเหตุผลข้ามา หากมันฟังไม่ขึ้น มันก็แล้วแต่ชะตากรรมของท่าน" ท่านหมอพูดเสียงแข็งใส่นาง 

"ท่านหมอ เข้าเรื่องเลยนะ ข้าเป็นถึงแม่ทัพ แน่นอนว่าย่อมมีคนลอบทำร้ายข้า ข้าก็แค่ใช้มนต์เปิดประตูเฉยๆเอง" นางทำตาปริบปริปใส่หมอ เขาก็อดขำไม่ได้ ใครจะไปเคยเห็นนางทำท่าแบบนั้นกัน 

"ท่านหัวเราะอะไร??" นางถามเสียงแข็ง แต่เขาไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มเท่านั้น  

"ชิ!!" นางอุทานมันออกมา 

"เอาเป็นว่า ข้าขอสั่งให้ท่านหยุดใช้มนต์เป็นเวลา7วัน" ท่านหมอพูดจบก็ลุกขึ้นทำท่าจะกลับ 

"อีกอย่าง อย่าเพิ่งฝึกวรยุทธ์ในช่วงนี้ แผลด้านขวาของท่าน มันจะปริมากกว่านี้ แล้วก็หมั่นทายาที่ข้าให้ท่านด้วย ข้าขอลา" เขาพูดจบก็เดินไป 

"ข้าไม่ส่งนะ" นางตะโกนออกนอกจวนไป แต่สายตาของนางก็อดไม่ได้ที่จะมองเขา 

"นี่ ทำไมถึงยังไม่ออกไปอีกล่ะ" นางพูดโดยนัยเหมือนไล่เขาไป  

"ถ้าข้าไม่ออกล่ะ" เขาเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆนาง  

"ฮึ ถ้าท่านไม่ออก ข้าก็จะออกเอง" นางเดินออกไปจากจวน แต่ทว่ามือเขาคว้ามือของนางเข้ามากอด 

"นี่... นี่ท่านทำอะไรหน่ะ" นางหน้าแดงก่ำ 

"ไม่ได้ฟัง ที่ท่านหมอพูดเหรอ ว่าห้ามใช้วรยุทธ์ " เขาพูด นางเบือนตาหนี   

"ท่านหมอท่านมาทำอะไรที่นี้" เสียงของลู่หยาง  พูดอยู่ที่หน้าจวนของนาง 

"ข้ามารักษา องค์หญิงนะ" ท่านหมอพูดจบก็เดินไป แน่นอน เขาก็อดไม่ได้ที่จะมาดูนาง    

'เสียงลู่หยางนิ' นางคิดในใจ ภายใต้อ้อมแขนของเขา 

"ปล่อยข้านะ " นางรีบดิ้นสุดขีด 

"ก็ได้ ก็ได้ " เขาปล่อยนาง นางรีบพาเขาไปหลบในห้องหนังสือ 

"สัญญากับข้า ห้ามออกมา แล้วก็ห้ามส่งเสียงด้วย" นางชี้ใส่เขา เขาปัดนิ้วของนาง 

"ถ้าข้าทำ เจ้าจะให้อะไรกับข้า" เขาทำท่าเจ้าเล่ห์ใส่นาง 

"เจ้านี่มัน!!! ข้าจะรับปากเจ้าสามเรื่อง พอใจรึยัง" นางไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เขาทำมือไล่นางให้นางออกไปเถอะ นางรีบออกจากห้องหนังสือ นางเห็นลู่หยางยืนรอนางอยู่ เขารีบโผมาที่นาง 

"เจ้าไม่เป็นไรนะ" เขาจับแขนของนางทั้งสองข้าง 

"โอ้ย" เขาจับโดนแผลของนาง เขาค่อยๆปล่อยมือจากแขนของนาง  

"ท่านมาที่นี้ เดี๋ยวคนอื่นเขาเข้าใจผิดหมด" นางเบือนตาหนี เขากำมือไว้ด้านหลัง 

"ท่านมาหาหย่งหนิงเหรอ??" นางพูดเสียงสั่น นางบังคับน้ำตาให้ไม่ไหลออกมาไม่ได้ เขาพยักหน้า 

"งั้น ท่านมาทำอะไรที่จวนของข้า" นางปาดน้ำตาออก 

"ท่านหมอบอกว่ามารักษาเจ้า ข้าเลยมาดูซักหน่อย แต่เห็นท่าเจ้าคงไม่เป็นไรแล้ว ข้าขอตัว" เขาทำท่าเดินจะเดินไป นางโผเข้าไปกอดเขาด้านหลังทั้งน้ำตา 

"ข้าเป็นคนไปใช่มั้ย" นางพูดทั้งๆที่ยังกอดเขาอยู่ 

"ไม่ใช่..ข้าเป็นคนปล่อยเจ้าไป" เขาพูดขึ้น นางแหงนหน้าขึ้น 

"งั้นท่าน.... ท่าน . ก็ควรจะรั้งข้าไว้ไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่หรือไง" นางทุบไปที่หลังของเขาหลายๆครั้ง เขาหันหน้าไปกอดนาง  

"มันเป็นไปแล้ว อดีตมันไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว" เขาปลดมือนางที่กอดเขาอยู่ เขารีบเดินออกไปก่อนที่น้ำตาของเขาเองก็จะไหลออกมา   นางนั่งลงไปร้องไห้กับพื้น  เขาที่หลบอยู่ในห้องหนังสือ เห็นแล้วทุกอย่าง  เขาค่อยๆเดินออกมาจากห้องหนังสือ  นางเห็นเขาแล้วรีบปาดน้ำตาทันที แต่ต่อให้ปาดน้ำตาเท่าไหร่ น้ำตาก็ยิ่งออกมาอีก เขาจับนางให้เอนตัวไปที่อกของเขา  

"เจ้าบอกว่าจะรับปากข้าสามเรื่อง งั้น หยุดร้องก่อน" เขาตบไปที่ไหล่ของนางเบาๆ  ถึงแม้เขาจะไม่ปลอบนางด้วยคำพูดแต่การกระทำของเขามันบ่งบอกว่ากำลังปลอบนางอยู่ นางปาดน้ำตา 

"เจ้าอยากได้อะไรหล่ะ" นางถามเขา  เขาเอามือบีบจมูกของนาง 

"โอ้ย" มันเจ็บจนนางต้องอุทานออกมา  

"ข้ากำลังจะลงไปโลกมนุษย์ ขาดเพื่อนเที่ยว ที่สำคัญข้าหาเพื่อนดื่มไม่ได้ เจ้ารู้มั้ยว่าข้าต้องหาที่ไหน" เขาพูดแล้วก็ยิ้มให้นาง นางมองเขาด้วยหางตา แล้วก็ยิ้มออกมา 

" พอดีว่าข้าไม่กะจิตกะใจ จะไปเที่ยว เชิญองค์ชายไปหาเพื่อนที่อื่นเถิดพะย่ะค่ะ" อะไรกัน นางเพิ่งร้องไห้มา จะให้นางไปเที่ยวนี่นะ แน่นอนว่านาวต้องไม่ไป เขายิ้มแบบเจ้าเล่ห์ขึ้น 

"เจ้าบอกว่า เจ้าจะรับปากข้าสามเรื่อง เรื่องแรก ข้าขอให้เจ้าลงไปเป็นเพื่อนข้า" เขาพูดขึ้น นางไม่มีแม้แต่คำจะเถียงเขา นางเอามือกุมขมับหัว 

"ก็ได้ แต่ว่า ท่านลุงกับท่านป้าไม่ยอมแน่ๆ หากด้วยเหตุผลที่ว่า ข้าจะไปเที่ยว ถ้าท่านอยากให้ข้าไป ท่านคงต้องไปขอแทนข้าแล้วกระมั้ง" นางเองก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เขา

ความคิดเห็น