oziris

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : เหนื่อยใจ (-_-)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 161

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหนื่อยใจ (-_-)
แบบอักษร

            **‘ซึมไม่เลิก’** พนิดายังคงจ้องซีกหน้าเครียดๆ ของพี่สาวอยู่เรื่อยๆ ในระหว่างทางที่พีรดาต้องขับรถไปส่งน้องที่บ้าน แต่เธอตกลงกับนิด้าไว้แล้วว่าจะส่งได้ใกล้สุดแค่ที่ประตูรั้วใหญ่เท่านั้นนะ เพราะช่วงนี้บ้านคือที่ๆ อันตรายที่สุดสำหรับเธอ

            นิด้าเล่าให้ฟังว่าป๊ะป๊ายังโกรธจัดอยู่และจะไปนั่งอาลัยอาวรณ์เจ้ารุ้งฯ ทุกวัน แม้มันจะเป็นบอนไซที่อึดมากๆ อยู่ก็ตาม แต่ผลจากการศัลยกรรมผ่านมือเธอไปแล้ว มันก็สาหัสจนเกือบตาย

            “จ้องอะไร?!” แพทกระชากเสียงถามห้วนๆ เมื่อเห็นสายตากลมโตบ้องแบ๊วของน้อง จ้องหน้าเธอไม่วางตาเลย

            “ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้เลย ไหนว่าแค่คนรู้จักไง?” นิด้าถามยิ้มๆ

            “แล้วไง?” 

            “แล้วไง?” เธอทวนคำพูดกวนๆ นั้นก่อนว่า “ก็แค่คนรู้จักทำไมต้องไปซีเรียสอะไรมากมายขนาดนี้ด้วยเล่า แค่เขาทำเป็นเมินพี่เท่านั้นเอง”

            “ใครเมิน?” แพทโวยวาย “เขาหรือเมินพี่”

            “เขาไม่สนใจด้วย” นิด้ารีบเสริม

            “เขาหรือไม่สนใจพี่! สายตามีปัญหาแล้วน้อง ระดับพี่ไม่มีหรอกที่ผู้หญิงจะเมิน” คนเป็นพี่อวดอ้างใหญ่  แม้จะคิดอยู่เหมือนกันว่าที่น้องพูดมานั้น

            ~ มันจริงทุกคำเลย ~

            ทำไมหวานพูดอย่างนั้นหว่า? ไม่เหมือนหวานคนเดิมที่เคยรู้จักมาก่อนเลย หลังจากไปจตุจักรด้วยกันคราวนั้นแล้วเธอก็แค่ทำตัวหายสาบสูญไป ไม่ได้ติดต่อไปหาแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้นเอง หวานเปลี่ยนไปมากเพียงนี้เชียวหรือ?

            เธอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน แม้แต่คำว่าเพื่อนเธอก็ไม่อยากเป็นอย่างนั้นเหรอ?

            แพทคิดจนหัวแทบจะระเบิดถึงความรู้สึกห่างเหินระหว่างเธอกับอรนุชอย่างไม่เข้าใจ

            “เอ้าๆ หัวคิ้วจะชนกันอยู่แล้ว” เสียงอีกคนแซวมาขำๆ “อย่าคิดมากหน่า ถ้าเขาไม่อยากคบกับพี่จริงๆ งั้นวันนี้เขาไม่มานั่งกินสุกี้กับเราหรอก” 

            “ไม่ต้องยุ่งเลย” 

            “ไม่อยากยุ่งนักหรอก แค่อยากจะเตือนอะไรบ้างเท่านั้น”

            “เตือนใคร?”

            “เตือนพวกหลงตัวเอง”

            “ไอ้ด้า! แกว่าพี่หลงตัวเองเหรอวะ!” แพทชักฉุน 

            “อย่าพูดวะกับน้องซิ” คนเป็นน้องท้วง

            “ก็ได้วะ”

            นิด้ามองงอนๆ แต่ก็เอาเถอะ... พอรับได้...

            “ไหนพูดมาสิพี่หลงตัวเองตรงไหน?” แพทยังกังขากับข้อกล่าวหานี้ไม่น้อย

            “ก็ไม่เชิงว่าหลงตัวเองหรอก เพียงแต่มั่นใจตัวเองมากไปหน่อยเท่านั้น” เธอว่า

            “แล้วมันไม่ดีหรือไง?”

            “มันก็ดีในบางเรื่อง แต่เรื่องแบบนี้มันใช้ด้วยกันไม่ได้ และผู้หญิงอย่างพี่หวานน่ะ เขาไม่ใช่พวกเห็นดีเห็นงามปะเหลาะเอาใจพี่ไปวันๆ เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ หรอกนะ”

            พีรดานิ่งเงียบไป เหมือนตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง

            พนิดาให้นึกแปลกใจนัก...ผิดคาดจริงๆ เธอนึกว่าพี่สาวจะเอะอะโวยวายแก้ตัวเป็นพัลวันตามวิสัย ด้วยไม่เคยคิดยอมแพ้ใครง่ายๆ และไม่เคยว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดกับเรื่องใดๆ มาก่อนด้วย

            ‘เปลี่ยนไปจริงๆ ด้วยนะเนี้ย’

            “ชอบพี่หวานเขาจริงๆ ใช่ไหมล่ะ” ยิงคำถามออกไปตรงเผง

            “อะไร? ไม่รู้เรื่อง” อีกฝ่ายเหมือนคืนสติกลับมา รีบปฏิเสธทันควัน

            “อย่ามาทำเป็นไก๋หน่อยเลย ชอบเขาก็บอกมาเหอะ” คนพูดหรี่ตามองเป็นนัยว่ารู้เท่าทันนะอย่ามาปิดบังกันเลย

            “ชอบอะไร? เพิ่งรู้จักกันพี่จะไปชอบเขาได้ยังไง ก็แค่คนรู้จักกันเฉยๆ”

            พนิดาส่ายหน้ากับความปากแข็งของอีกฝ่าย “ทุกทีก็เห็นบอกชอบใครต่อใครเขาไปทั่ว หนนี้มาแปลกแหะ สวยก็สวยท่าทางก็ดีดันบอกไม่ชอบ”

            “ก็ชอบอยู่หรอก ชอบตรงที่เขาเป็นคนดีไง ก็เลยอยากคบอยากสนิทด้วยก็เท่านั้น แต่ไม่รู้วันนี้เขาเป็นอะไร เย็นชากับพี่จังไม่เหมือนก่อนเลย”

            “ก็แค่คนรู้จักกันไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องสนิทสนมกันขนาดนั้นก็ได้มั้ง เจอกันก็ทักกันบ้างเท่านั้นก็พอแล้ว” 

            แพทเหลือบตาขวางๆ มองคนพูดที่ยิ้มแซวหน้าเป็นอยู่

            บรรยากาศภายในรถเงียบไปเพียงชั่วครู่ก่อนผู้เป็นพี่จะหลุดปากเปรยขึ้นมาให้ฟังอย่าเผลอไผล

            “พี่จะไปชอบเขาได้ยังไง...ในเมื่อ...” แต่แล้วเธอก็หยุดพูดไปดื้อๆ สองมือกำพวงมาลัยรถแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนตีกันอยู่ในใจของตนเองลงช้าๆ

            “ในเมื่ออะไรเหรอ?” นิด้าถามเสียงเศร้า เมื่อเห็นท่าทางปวดใจของพี่สาว

            “หรือว่ารักนี้จะมีอุปสรรค...มีคู่แข่งที่พี่สู้เขาไม่ได้งั้นเหรอ?”

            พีรดาทอดถอนใจ ก่อนจบบทสนทนาสั้นๆ ว่า

            “ไม่ใช่สู้ไม่ได้...แต่ไม่เคยคิดจะไปสู้กับมัน”

            ‘มัน’ ใครกันนะ? พี่แพทถึงได้ทำท่าหนักอกหนักใจถึงเพียงนี้

ความคิดเห็น