oziris

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ

คำขอร้องของเพื่อนรัก

ชื่อตอน : คำขอร้องของเพื่อนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 123

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2562 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำขอร้องของเพื่อนรัก
แบบอักษร

               สองสาวกลับมาถึงร้านต้นไม้อีกทีก็ปาไปเกือบห้าโมงเย็นเข้าไปแล้ว พีรดาถูกอานนท์ลากไปคุยเป็นการส่วนตัวทันทีที่ก้าวลงมาจากรถ

                “ทำอย่างนี้หมายความว่ายังไง?” อานนท์ถามทันทีที่อยู่กันตามลำพังแล้ว

                “ทำอะไร?” 

                “เรื่องหวานน่ะ ไหนเอ็งว่าเอ็งไม่สนไง แล้วมาวุ่นวายกับเค้าทำไม?” 

                แพทหันมองไปอีกทางที่ไม่มีสายตาคาดคั้นของเพื่อนจ้องมองอยู่

                “ก็บอกแล้วว่าไปธุระๆ คำว่าธุระน่ะเอ็งสะกดไม่เป็นรึไง ว่าแต่มาทำไมเนี้ย? จะหาต้นไม้ไปปลูกที่บ้านเหรอ?” เธอเฉไฉนอกเรื่องไปนู่น

                “เอ็งไม่ต้องแถไปเรื่องอื่นเลย บอกมาตรงๆ ดีกว่า เอ็งจะจีบหวานรึเปล่า?” อานนท์ถามจริงจังและตรงประเด็นสุดๆ

                พีรดาหันมามองคนถามเซ็งๆ แต่เห็นอีกฝ่ายจริงจังมากจนไม่อยากพูดจากวนโอ๊ยอีก

                “จีบแล้วไง? ไม่จีบแล้วไง?”

                “ถ้าเอ็งจีบ ข้าจะไปบอกน้องจิ๊บว่าเอ็งนอกใจเค้า” อานนท์ขู่อย่างเป็นต่อ

                พีรดาแค่นยิ้มเยาะแถมส่งเสริมไปอีก “เชิญเอ็งไปบอกเลย น้องจิ๊บเค้าโทรฯ มาเลิกกับข้าไปแล้ว”

                “หา! เลิกกันแล้ว ก็ไหนว่าคนนี้รักนักรักหนาไง” อานนท์ทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อนัก

                “รักมันก็รักหรอก แต่เขาเลือกจะเลิกเองนี่หว่าจะให้ข้าทำไง โทรฯ ง้อก็แล้ว ขอร้องไปก็แล้วฟังที่ไหน  หนำซ้ำเกือบทำให้ข้าต้องเสียเงินเป็นแสนๆ นึกแล้วก็แค้นว่ะ” โยนความผิดทั้งหมดให้น้องจิ๊บรับไปเต็มๆ คนเดียวเลย

                “ทำไมง่ายอย่างนี้วะ?”

                “ความรักมันก็มีรักๆ เลิกๆ อย่างนี้แหละ จะไปซีเรียสอะไรกับมันนักหนา” หันมาสอนอีก

                อานนท์ส่ายหน้ากับปรัชญามั่วๆ ของเพื่อนอย่างไม่เห็นด้วย

                “ก็เพราะว่าเอ็งไม่คิดจะจริงจังกับเขาแต่แรกน่ะสิ ลองเอ็งรักเขาจริงๆ แล้วเขามาบอกเลิกดิ มีหวังเอ็งคลั่งจนไปพังบ้านเขาแน่เลย”

                “เว่อร์ไป”

                “ไม่เว่อร์หรอก แล้วข้าจะคอยดูว่าเอ็งจะเป็นยังไงถ้ามีวันนั้นเข้าจริงๆ” อานนท์ปรามาสไว้ล่วงหน้าเลย

                แต่พีรดากลับหัวเราะกิ๊กเพราะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ เธอตั้งท่าจะเดินกลับไปหาอรนุชเพื่อร่ำลาจะกลับบ้านเสียที ต้องรีบเอาบอนไซไปเก็บไว้ที่เดิมก่อนที่ใครจะทันได้สงสัยมาถึงตัวเอง

                “เดี๋ยว...” อานนท์ยังเรียกรั้งไว้

                “อะไรอีกล่ะ?”

                “เรื่องหวานน่ะเอ็งเอาไง?”

                “ฉายหนังซ้ำอีกแล้ว เออๆ รู้หรอกหน่าว่าเอ็งก็ชอบเขาอยู่” เธอว่าแบบปัดปัญหาไป 

                “รู้ไว้ก็ดีแล้ว” อานนท์ยิ้มกว้าง เดินเข้ามาล๊อกคอเพื่อนสาวไว้อย่างหมั่นไส้ 

                ขอลงโทษมันหน่อยเถอะ โทษฐานมาแอบพาคนที่เขาหมายปองไปเที่ยวตามลำพัง อานนท์แกล้งรัดคอเพื่อนสาวแน่นขึ้นจนอีกฝ่ายเริ่มดิ้นรน

                ‘เฮ้ย! นี่มันหยอกเล่นหรือมันเอาจริงวะ?’ พีรดาเริ่มกำหมัดแน่นและเพื่อนหนุ่มจำต้องรีบปล่อยทันทีเหมือนกัน ก่อนเขาจะถูกโต้ตอบกลับมาแบบเจ็บๆ

                “เอ็งสบายใจได้หน่า ข้าไม่ชอบแย่งคนรักของใคร” แพทออกตัว

                “เพราะข้าเป็นเพื่อนเอ็งใช่ไหม?” 

                “ทำนองนั้น”  

                “ขอบใจว่ะ” อานนท์ยิ้มกว้างอย่างโล่งอก “ตั้งแต่ได้รู้จักหวานมาข้าไม่เคยรู้สึกประทับใจผู้หญิงคนไหนเท่าเขามาก่อนเลยว่ะ”

                พีรดาหน้าเครียดไปเล็กน้อยกับคำบอกกล่าวนั้นก่อนเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น