พาราแรว
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

c10 : เพื่อนบ้านที่ไม่ได้รับเชิญ [100%]

ชื่อตอน : c10 : เพื่อนบ้านที่ไม่ได้รับเชิญ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 254

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
c10 : เพื่อนบ้านที่ไม่ได้รับเชิญ [100%]
แบบอักษร

หลังจากที่ฮายเดินขึ้นไปชั้น 2 ของบ้าน ฉันก็ให้ลูกนั่งลงที่เก้าอี้ตรงโต๊ะรับประทานอาหาร กว่าจะยอมนั่งและปล่อยคอฉันก็นาน 2 นาน จากนั้นก็เทนมใส่แก้วยื่นให้โปรแกรม ปกติเวลาฉันอยู่กับโปรแกรม 2 ต่อ 2 ฉันจะใช้ภาษาเกาหลีคุยกับลูก ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นที่ประเทศไทยก็ใช้ภาษาไทย แต่ถ้าดุโปรแกรมเมื่อไหร่จะใช้ภาษาอังกฤษคุยกันทันที ใช้ภาษาไทยก็ละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกลูกเกินไป เพื่อให้เค้าได้ฝึกหลายๆภาษา ส่วนภาษาญี่ปุ่นก็จะให้ฝึกดูตามการ์ตูนเหมือนฉันสมัยเด็กๆ และนั่นก็ได้ผลจริงๆ โปรแกรมพูดได้หลายภาษาเหมือนฉัน แต่ฉันพูดได้หลายภาษาไม่ใช่เพราะว่าฝึกภาษาตั้งแต่เด็กเหมือนลูกชาย แต่เป็นเพราะว่าพลังวิเศษที่ได้มาตอนไหนก็ไม่รู้ต่างหากที่ทำให้ฉันเรียนรู้ภาษาได้ไวแล้วนำมาสอนลูกชาย

:: Hyunbin || High Talk ::

ผมเดินเข้ามาในห้องตามที่พิชชาบอก พอเปิดประตูและเดินเข้ามาได้สักพักไฟก็เปิดออก ทำให้พบห้องนอนโล่งๆที่มีแค่เตียงขยาดใหญ่ แล้วไหนหละหน้ากากไอรอนแมน ผมสำรวจรอบห้องนอนไล่ตั้งแต่ซ้ายไปขวาจนพบหน้ากากไอรอนแมนแขวนไว้ข้างฝา อะไรกัน จะให้ผมใส่หน้ากากไอรอนแมนนี่หรอ? ติ๊งต๊องชะมัดเลย เฮ้อ!! ผมไม่อิน และไม่ดูอะไรแบบนี้ด้วยสิ

ก่อนที่ผมจะเดินขึ้นบันไดชั้น 2 นั้น ผมสนทนากับพิชชาว่า

"ให้ผมใส่ทำไม"

"ก็ใส่ปิดหน้าคุณไว้ไง อย่าให้เด็กเห็นคุณอยู่กับฉันในบ้านเลย มันไม่ดี"

ผมฟังเหตุผลพิชชาแล้วก็ฟังไม่ขึ้นจริงๆ ไม่ดียังไง ก็บอกไปว่าเพื่อนแม่แค่นี้ยากอะไร เฮ้อ!! ขณะที่ผมกำลังจะก้าวลงบันไดมานั้นก็ได้ยินเสียงพิชชาพูดคุยกับลูกชายของเธอ

"กินนมก่อนครับลูก เดี๋ยวจะได้ขึ้นไปนอนกัน"

"แต่ผมไม่อยากกินนม"

"ทำไมหละครับ ทำไมถึงไม่อยากกินนม"

"นมไม่อร่อย"

"แต่กินนมแล้วจะได้สูงๆ ตัวโตเท่าเพื่อนๆเลยน๊า"

"ผมไม่อยากโต ไม่อยากสูง ถ้าผมตัวสูงมามี๊ก็จะอุ้มผมไม่ได้สิครับ"

"มามี๊จะอุ้มโปรแกรมจนกว่ามามี๊อุ้มไม่ได้เลย เดี๋ยวพอโปรแกรมสูงมามี๊ก็จะให้โปรแกรมอุ้มบ้างดีไหม"

"อืออ เอออ" เสียงเด็กน้อยเริ่มคิดหนัก

"กินนมได้แล้วครับ โตมาจะได้ดูแลและปกป้องมามี๊ได้ไง ถ้าโปรแกรมตัวเล็กๆแบบนี้ใครจะปกป้องมามี๊ละงับ ฮือออ"

อะไรกัน อยู่กับผมทำเป็นเสียงดุ ทำหน้าหน้านิ่ง ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่พออยู่กับลูกแถมยังเป็นลูกที่รับเลี้ยงมาอีก กลับทำเสียงอ่อนเสียงหวาน แอ็กติ้งก็เว่อร์ด้วย อย่างกับไปเรียนการแสดงมาอย่างนั้นหละ ผมมองดูหน้ากากที่อยู่ในมือของผม จากนั้นก็สวมหน้ากากไอรอนแมนตามที่พิชชาบอก แบบนี้ต้องเจอซูเปอร์ฮีโร่มาช่วยเกลี้ยกล่อมให้เด็กดื่มนมเสียแล้ว

"อ๊ากก ย๊าาาาาาาาาาาา!!! ไอรอนแมนมาแล้ว!!!!"

ผมระเบิดเสียงดังลั่นบ้าน ทำเอาพิชชาและเจ้าหนูน้อยสะดุ้งโหยง หันหน้ามองมาทางผมอย่างตกใจ เด็กน้อยผมยาวรากไซประบ่า มีสไล้หน้าม้าปิดหน้าผากเป็นหนุ่มน้อยเกาหลีหันมามองผมก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือพิชชา ที่ตอนนี้มองผมตาเขียวปั๊ดด้วยความไม่พอใจ

"บอกให้ไปเงียบๆไง" พิชชาพูดเสียงกระซิบ ให้สัญญาณผม จนคิ้วเข้มที่เรียงตัวสวยขมวดเข้าหากันอย่างยุ่งเหยิง หึ! ได้แกล้งเธอให้หัวเสียเล่นๆ สนุกจริงๆ

"กินนมนะคนเก่ง กินเสร็จจะได้นอนหลับฝันดี แถมยังตัวสูงเท่าไอรอนแมนเลยด้วยนะ" ผมทำท่ายืดตัวให้หนุ่มน้อยดู ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆ ร้องไห้มาจากโรงเรียนจนตาบวมเล็กเลย แก้มก็ป่องอีกต่างหาก น่ารักน่าเอ็นดูชะมัด ดูท่าทางจะแสบไม่เบา

"แต่ผมไม่ชอบครับแด๊ดดี๊" พูดจบก็เอานิ้วชี้เล็กๆ ค่อยๆจิ้มแก้วให้ห่างจากตัวอย่างช้าๆ

ฮ๊ะ!!?? เรียกผมว่าอะไรนะ แด๊ดดี๊หรอ? ทำไมไม่เรียกว่าไอรอนแมนหละ นี่เราหลอกเด็กไม่สำเร็จหรอ ว่าแต่ใครคือแด๊ดดี๊ของเด็ก ผมมองหน้าเด็กด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองหน้าพิชชาที่ตอนนี้ทำท่าเด๋อๆ เหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แสดงว่าที่บ้านนี้ต้องมีผู้ชายอีกคนที่เด็กเรียกว่าเป็นแด๊ดดี๊แน่นอน

"ใครคือแด๊ดดี๊" ผมกระซิบถามพิชชา

"ยุ่ง!! เป็นไปก่อนเถอะน่า" เธอกระพริบตาถี่ๆให้ผมเหมือนกลบเกลื่อนสายตาที่โดนผมจ้องจับผิด ก่อนจะหันไปพูดกับหนุ่มน้อยที่นั่งหน้างอจ้องแก้วนม

"กินนมเสร็จแล้ว มามี๊จะให้ไปนอนแล้วไงครับโปรแกรม ถ้าไม่กินนมก่อนนอน คืนนี้มามี๊จะให้ไปนอนห้องรับแขกคนเดียวนะ ไม่นอนกล่อมแล้วจริงๆด้วย"

"ถ้าผมกินหมด แด๊ดดี๊กับมามี๊จะให้ผมเล่นตัวต่อก่อนนอนไหม" โห! ตัวแค่นี้หัดต่อรองแล้วหรอเนี่ย แสบชะมัด

"มามี๊ว่าดึกแล้วนะ นี่ก็สองสามทุ่มแล้วนะลูก กินเสร็จก็นอนฟังนิทาน กล่อมกันนอนดีกว่าไหมครับ" นั่นคือประโยคหลอกล่อเด็กของเธอหรอเนี่ยพิชชา เด็กสมัยนี้ไม่ใช่ว่าจะมาฟังนินานแล้วนอนหรอกนะ อย่างหลานผมเนี่ยต้องดูทีวี ดูการ์ตูน ก่อนถึงจะนอนได้ นี่เค้าขอเล่นของเล่นก็ไม่ให้เล่น จริงๆเล้ยเป็นแม่ภาษาอะไรกัน แต่ก็อย่างว่าแหละ รับมาเลี้ยงเป็นลูกบุญทำไม่ได้คลอดเอง ความเป็นแม่ก็คงไม่มีเท่ากับคนเป็นแม่จริงๆ ขณะที่ผมกำลังคิดและหันหน้าไปมองพิชชา เหมือนเธอจะรู้ว่าผมนินทาเธออยู่ จู่ๆเธอก็หันมามองหน้าผมอย่างไม่พอใจ

"นายอยู่เฉยๆเลยนะ ไม่ต้องพูดอะไรเลย" นั่น!! ยังจะมารู้ทันผมอีก เซ็งชะมัด!!

"ถ้าผมกินนมแก้วนี้หมด ผมขอเล่นตัวต่อกับแด๊ดดี๊ก่อนนอนนะครับ นะครับมามี๊" เด็กชายตัวน้อยลุกขึ้นจากเก้าอี้ปีนขึ้นมานั่งบนโต๊ะแล้วดึงมือพิชชาไปจับ "นะครับมามี๊" มือเล็กๆอีกข้างก็มาลูบมือผมที่วางไว้บนโต๊ะเพื่อพิงตัว "นะครับแด๊ดดี๊ นะ นะ เล่นตัวต่อกับผมเหมือนตอนที่บ้านเราไง ผมเอามาด้วย 1 กล่อง" ผมมองตาเด็กน้อยที่อ้อนวอน แม่งเอ้ย!! โครตน่าเอ็นดูเลย รู้สึกถูกโฉลกชะมัด ผมยิ่งชอบเล่นกับเด็กผู้ชายอยู่ด้วยสิ ยิ่งขี้อ้อนด้วยเนี่ยผมเล่นด้วยได้ทั้งวันแหละ เหมือนตอนรวมญาติผมก็เล่นกับหลานชายของผมตลอด

"หนูไม่ไหวแล้วลูก ตาหนูจะปิดอยู่แล้ว มามี๊ว่ากินนมเสร็จก็นอนเถอะ" พิชชายังคงเกลี้ยกล่อมลูก ผมพูดอะไรไม่ได้ เพราะว่าไม่ใช่ลูกของผม อีกอย่างพิชชาเขาก็มีศักดิิ์เป็นแม่ด้วย ให้แม่ลูกคุยกันดีกว่า

"แด๊ดดี๊บอกมามี๊ให้ผมหน่อยนะครับ" เด็กชายปล่อยมือจากพิชชาแล้วมาจับมือผมแทน "ถ้าผมกินนม ผมจะเล่นกับแด๊ดดี๊แค่แปปเดียวเอง แล้วผมจะไปนอน"

"โอเค ตกลง กินนมเสร็จก็ไปเล่นของเล่นแล้วไปนอนกัน" ผมตัดสินใจพูดแทนพิชชาที่กำลังจะต่อรองกับลูกชายอยู่

"เย้!!!!!!!!!!!!!!!!!!! แด๊ดดี๊ใจดีที่สุดในโลกเล้ยยยย" เด็กชายโผเข้ามากอดผมแน่น จนผมเผลอยิ้มในหน้ากากไอรอนแมนใบนี้ และยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู ส่วนพิชชาหรอ? เอามือมาหยิกที่เอวจากทางข้างหลังทันที แถมยังถอนหายใจใส่ผมอีก

"อะๆ มามี๊ให้เล่น แต่ว่าต้องกินนมให้หมดแก้วนี้ก่อนนะถึงจะได้เล่น แต่ต้องเล่นเพียงแค่ 15 นาทีเท่านั้น หลังจากนั้นหนูต้องนอนแล้วนะ เพราะว่านี่ก็ดึกแล้ว เดี๋ยวไอรอนแมนก็ต้องกลับแล้ว"

"ครับมามี๊" พูดจบประโยคก็โผไปกอดพิชชาบ้าง พิชชารับกอดลูกชายไปอย่างทะนุถนอม หึ! เวลาอยู่กับเด็กแล้วทำไมเป็นอีกคนไปเลยนะพิชชา ดูไม่แข็งกระด้างเลยสักนิด "แด๊ดดี๊จะกลับเมืองไทยแล้วหรอครับมามี๊"

"ครับ เดี๋ยวแด๊ดดี๊ต้องไปทำงานต่อ ไม่ได้อยู่กับเราเข้าใจไม๊ 2 เดือนหน้าค่อยเจอแด๊ดดี๊ใหม่ ช่วงนี้แด๊ดดี๊งานเยอะ"

แด๊ดดี๊ไหนวะ? แม่งหงุดหงิดชิบหาย

"แด๊ดดี๊มาหาโปรแกรมหรอครับ" เด็กน้อยหันหน้ามาพูดกับผมที่อยู่ใต้หน้ากาก

พิชชาทำท่าผงกหัวให้ผมตอบครับ

"ครับๆ คิดถึงก็เลยมาหา ไหนมานี่สิ มาให้แด๊ดดี๊กอดที" พอผมขอกอดเท่านั้นแหละ รีบยิ้มรับจนตาที่บวมเพราะการร้องไห้จากก่อนหน้านี้หยีเข้าหากันเป็นรูปสระอิ ทำไมเวลายิ้มหน้าคล้ายพิชชาชะมัด แล้วนี่มีลักยิ้มด้วยหรอ? ศีรษะเล็กแนบชิดเอนอิงที่หน้าอกของผมพร้อมกับมือและแขนที่โอบรอบคอของผม พิชชามองมาที่ผมและลูกของเธอด้วยแววตาที่ผมเองก็อ่านใจไม่ออก แต่ก็ยิ้มเล็กๆให้กับลูกของเธอที่ดูจะมีความสุขกับการได้เล่นตัวต่อ

"กินนมได้แล้วลูก" พิชชายื่นแก้วนมให้ลูกชายก่อนที่เขาจะผละออกจากการกอดของผม แล้วนั่งขัดสมาธิจิ้มนมด้วยนิ้วชี้เล็กๆมาดูดชิม" อ่าวทำไมจิ้มเล่นหละครับ ทำไมไม่ดื่มให้หมด" พิชชามองไปยังเด็กน้อยตัวแสบไม่ต่างจากผมที่ก็สงสัยไม่ต่างกัน

"ชิมก่อนครับมามี๊"

"ไม่ต้องชิมแล้ว ดื่มให้หมดเลย" เธอพูดกับลูกชายที่ทำปากจู๋ยกขึ้นตอบรับ

"มามี๊ชิมก่อน เผื่อมียาพิษ" โอ้โห เจ้าเล่ห์จริงๆ แสบชะมัดเด็กคนนี้ ผมหละแอบอดยิ้มไม่ได้จริงๆ

"ไม่ชิมแล้วครับ มามี๊ตัดกล่องนมแล้วเทใส่แก้วให้เอง จะมียาพิษได้ยังไง อย่ามาเจ้าเล่ห์แต่เด็กแบบนี้นะไม่น่ารักเลย เราตกลงกันแล้วว่าไงครับ ดื่มให้หมดแล้วได้เล่นของเล่นก่อนนอน โปรแกรมขอมามี๊เองไม่ใช่หรอ"

"ครับ" เสียงเล็กของชายหนุ่มตอบรับ

"ดื่มให้หมดแก้วเลยลูก ฝืนใจดื่มอีกนิด จะได้ตัวสูงแบบไอรอนแมนไงครับ" เธอชี้มาทางผม เวลาคุยกับลูกนี่ต้องใช้เสียงสองคุยด้วยหรอพิชชา น่ารักจัง เด็กน้อยตัวเล็กยกแก้วขึ้นมาดื่ม สายตาจ้องไปทางแม่ของเขาเหมือนรอคำชมเชยที่จะได้รับสลับกับมองมาทางผมที่สวมใส่หน้ากากไอรอนแมน

"เก่งมากครับ" พิชชาพูดพร้อมกับลูบไปที่ผมสไล้รากไทรประบ่าของลูกชาย พอดื่มได้ครึ่งแก้วโปรแกรมก็เอาแก้วนมออกจากปากเล็ก มือทั้งสองข้างจับแก้วแนบไว้ที่อกแน่น

"ถะ ถ้า ถ้าโปรแกรมสูงๆ โปรแกรมก็จะไม่ต้องให้มามี๊อุ้ม โปรแกรมจะปกป้องมามี๊เหมือนไอรอนแมนปกป้องโลก แล้วก็จะเก่งเหมือนแดดดี๊" พูดจบก็ยกแก้วนมขึ้นดื่มจนหมดแก้ว พิชชาได้แต่นั่งมองดูลูกชายตัวเองที่พยายามดื่มนมให้หมดแก้วจนคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน

"เก่งมากลูก"

"เยยยยยยยยยยยยยยยย้" พอดื่มนมหมดแก้วแล้ว เด็กชายตัวน้อยก็วางแก้วลงที่โต๊ะ และยกมือขึ้นสูงทั้งสองข้างร้องออกมาอย่างดีใจที่ดื่มนมหมดเสียที

"ดื่มนมหมดแล้วก็ไปเล่นตัวต่อกันเถอะ" ผมเอื้อมมือไปอุ้มโปรแกรมที่นั่งหน้ายิ้มแป้น แต่สายตากลับง่วงนอนสุดๆ

"ยังครับ ไปล้างแก้วก่อนนะแดดดี๊ เดี๋ยวหนอนขึ้น" ฮ๊ะ? เด็กตัวแค่นี้เนี่ยนะ รู้จักล้างแก้วด้วย เมื่อกี้บอกว่าอะไรนะหนอนขึ้นงั้นหรอ ผมโตมาอายุ 30 กว่าขนาดนี้ยังไม่เคยล้างแก้วล้างจานเองเลย อายเด็กชะมัด โปรแกรมอ้ามือกว้างให้ผมอุ้มแล้ววางลงที่พื้น จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบแก้วเล็กบนโต๊ะไปล้างที่ซิงค์น้ำ พอล้างเสร็จก็บ้วนปากด้วย

"ที่โรงเรียนคุณครูให้แปรงฟันก่อนนอนแล้วครับมามี๊"

"อ๋อ โปรแกรมแปรงฟันเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?" พิชชาถามโปรแกรมที่หันหน้ามามองด้วยตาปรือๆ

"ใช่ครับ แปรงฟันกับมาริโอ้" ใครวะ? มาริโอ้ สงสัยเพื่อนที่โรงเรียนมั้ง แล้วผมจะอยากรู้ไปทำไมวะเนี่ย

"เก่งมากลูก ไปเอาตัวต่อมาเล่นกับไอรอนแมนเร็ว ไอรอนแมนรอนานแล้วเนี่ย เล่นแค่ 20 นาทีนะครับ แล้วต้องไปนอนแล้วนะ"

"ครับผม" เด็กน้อยวิ่งไปเอาตัวต่อที่ไหนสักที่ ได้จังหวะอยู่กับพิชชาสองต่อสอง ผมเลยคุยกับพิชชาซักหน่อย

"ตกลงยังไง คุณจะให้ผมเล่นกับลูกคุณก่อนใช่ไหม" ที่ผมถามเพราะว่าผมก็ไม่อยากกลับบ้านในตอนนี้ ยังอยากเล่นกับเด็กอยู่เหมือนกัน

"ถ้านายไม่รีบ ไม่มีธุระอะไรต้องไปทำ อยากเล่นก็เล่นไปสิ เดี๋ยวลูกฉันก็นอนแล้ว" พิชชาตอบกลับผมมา

"เด็กคนนี้ใช่คนที่ห้องนอนเชื่อมกับห้องคุณไหม"

"อื้มใช่แล้ว มีอะไรหรือเปล่า" เธอถามผม ทำไมจู่ๆผมก็อดคิดและสงสัยไม่ได้ว่าเค้าคือลูกแท้ๆของพิชชาหรือเปล่านะ แม้เธอจะปฏิเสธผมและยืนยันว่าเด็กคนนั้นคือคนที่เธอรับมาเลี้ยง แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเด็กคนนั้นคือลูกของผมกับพิชชา หรือว่าผมจะคิดมากไปเอง อาจเป็นเพราะว่าผมเห็นรอยยิ้มของโปรแกรม เวลายิ้มจะมีดวงตาเหมือนพิชชา แต่มีลักยิ้มทั้ง 2 ข้างเหมือนกับผม แม้แต่คิ้วผมก็รู้สึกว่าเหมือนผมมาก

"เปล่าผมก็แค่ถามดูว่าใช่คนเดียวกันไหม"

"สงสัยว่าเป็นลูกคุณอีกแล้วหรอ?" พิชชาถามผม เล่นเอาผมสะดุ้ง ทำไมเธอเหมือนรู้ใจและรู้ทันผมตลอดเลยนะ

"ห๊ะ?"

"ถ้าเป็นลูกคุณจริงๆแล้วคุณจะทำไง" คำถามของพิชชาเล่นเอาผมไปต่อไม่เป็นเหมือนกัน ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบเธอว่าผมรู้สึกยังไง ต้องทำยังไง โปรแกรมก็วิ่งมาพร้อมกับลากถังตัวต่อมาด้วย

"มาแล้วครับแดดดี๊ไอรอนแมน โปรแกรมมาแล้ว" เสียงเล็กที่สดใสของเด็กชาย หยุดความคิดผมและคำพูดที่ผมจะบอกกับพิชชาไปจนหมด

"มาๆ เล่นด้วยกันดีกว่า" ผมพูดจบก็รีบเดินไปหาโปรแกรมที่นั่งเปิดฝาตัวต่ออยู่กลางห้องโถง ส่วนพิชชาก็เดินไปนั่งที่โซฟามองดูเราสองคนเล่นตัวต่อกัน แต่เล่นได้ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ เด็กน้อยตัวเล็กก็เริ่มเอนตัวไปมาๆ ซ้ายทีขวาทีอย่างบังคับตัวเองไม่ค่อยจะได้

"ไหวไหมครับเนี่ย ไปนอนไหม" ผมถามโปรแกรม พร้อมกับเอื้อมมือไปจับหัวไหล่ให้นั่งตรงๆ

"ไม่ง่วงครับ"

"ฮ๊ะ ไม่ง่วงหรอ?"

"ไม่ง่วง"

"นายง่วงแล้วนะ ให้มามี๊พาไปนอนดีกว่า"

"ไม่ง่วงครับแดดดี๊" พูดจบก็ต่อตัวต่อเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ครั้งนี้ค่อยๆขยับมานั่งใกล้ผมเรื่อยๆ สุดท้ายก็ล้มพับนอนพิงที่เอวผม อะไรกันไหนบอกไม่ง่วงไง นี่เรียกได้ว่าไม่มีสติเลยหละเนี่ย

"ทำไมเค้าฝืนตัวเองขนาดนี้หละเนี่ย" ผมถามพิชชาที่นั่งยิ้มอยู่ที่โซฟาและเอาแต่เล่นมือถือ

"โปรแกรมเค้าก็เป็นแบบนั้นแหละ ห่วงเล่่นจนวินาทีสุดท้าย" พูดจบพิชชาก็เดินมาใกล้ผมและอุ้มโปรแกรมไปพาดไว้ที่บ่า

"ขอบใจนายมากนะ รบกวนนายแย่เลย"

"ไม่เป็นไรสบายมาก แค่นี้เอง ผมก็ว่างๆพอดีไม่รู้ทำอะไรที่บ้านเหมือนกัน" ผมพูดพร้อมกับยกมือไปลูบหัวของโปรแกรมที่นอนซบที่ไหล่ของพิชชา

"เดี๋ยวเดินไปส่งที่ประตูนะ" เธอพูด

"ไม่ต้อง พาลูกไปนอนเถอะ เดี๋ยวผมกลับเองได้"

ไม่ทันได้แยกย้ายหรือแม้แต่เอาหน้ากากไอรอนแมนออก

"แดดดี๊ อย่าเพิ่งกลับ! คืนนี้นอนกลับโปรแกรมนะ" โปรแกรมผงกหัวขึ้นมาจากบ่าของพิชชา ทำเอาผมปิดหน้ากากลงแทบไม่ทันแหนะ โอ้ยยยเรียกผมเป็นแด๊ดดี๊แบบนี้ ทำเอาผมใจบางไปหมด แถมยังอยากรู้ด้วยว่าใครคือแดดดี๊กันแน่วะ?

"เออคือ..."

ไม่ทันที่ผมได้พูดอะไรต่อ โปรแกรมก็ดิ้นลงจากอ้อมกอดของพิชชาแล้วมากอดขาผมแน่น ตาก็ไม่เปิดกว้างด้วยนะ เอ็นดูชะมัดเลย ใครไม่รักไม่หลงให้มันรู้ไปสิ

"โปรแกรมลูก"

"นะครับแดดดี๊ แดดดี๊ไม่มีเวลาให้โปรแกรมเลยอะ ฮือออออออออออ" เอาแล้วไง ร้องไห้เลยทีนี้ เอาไงหละครับคุณแม่ ผมหันหน้าไปมองพิชชา เป็นแม่บุญธรรมก็ต้องรู้สิว่าต้องทำยังไง ลูกอยากให้แดดดี๊ตัวปลอมนอนด้วย

"รบกวนอีกนิดแล้วกัน" เธอทำเสียงกระซิบกระซาบให้ผม เห็นดังนั้นมีหรือผมจะปฏิเสธ แอบยิ้มภายใต้หน้ากากไอรอนแมนจอมเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็อุ้มโปรแกรมขึ้นมาพาดบ่า

"เดี๋ยวแดดดี๊พาโปรแกรมไปนอนเองครับ" เนียนๆไปเลยครับผม จะจีบแม่เด็กก็ต้องเข้าทางลูกแบบนี้แหละ นี่จะเอาจริงๆหรอวะ เราจะจีบพิชชาจริงๆแล้วใช่ไหม มันใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนี้ไหมหละฮายเอ้ย!! พิชชาเดินนำไปที่ห้องนอน จากนั้นผมที่อุ้มโปรแรกมนอนพาดบ่าก็เดินตามเธอไปถึงห้องที่เก็บหน้ากากไอรอนแมน วางเด็กน้อยลงที่เตียงใหญ่ แต่ทว่าอ้อมแขนเล็กกลับรัดคอผมแน่น ทำให้ผมนอนลงเตียงไปด้วย

พิชชาปิดไฟในห้องลง เปิดเพียงไฟดวงเล็กๆเหนือเตียงนอน ติดกับฝาผนัง ทำให้พอมองเห็นอะไรลางๆ บ้าง เธอนั่งลงที่เตียงมองดูผมกับโปรแกรมนอนกอดกัน

"มามี๊นอนสิครับ นอนข้างๆผมกล่อมผมหน่อย"

"แดดดี๊ก็กอดหนูแล้วไงลูก"

"อยากให้แดดดี๊กับมามี๊กอดผมพร้อมกัน"

"เออคือ..." พิชชาทำท่าอ้ำๆอึ้งๆ

"อะไรกันทำหน้าที่แม่หน่อยสิ ผมยังทำหน้าที่พ่อเลยนะ" ผมบอกกับพิชชาที่มองผมเหมือนกำลังจะกินหัวผมอยู่แล้ว

"ก็ได้" สุดท้ายก็เสียงอ่อนลง แล้วล้มตัวลงนอนข้างโปรแกรม

ผมจัดท่าให้เข้าที่และหันหน้าไปมองพิชชาที่ตอนนี้ลูกชายได้พลิกตัวหันไปทางเธอ และมุดตัวเข้าไปซบที่อก มือของผมยังคงกอดโปรแกรมไว้แน่น พอได้จังหวะผมก็ขยับตัวเข้าไปใกล้โปรแกรมอีกดันจนผมสามารถกอดทั้ง 2 คนได้ในเวลาพร้อมๆกัน และผมเองก็กอดทั้ง 2 คนไว้พร้อมๆกัน ตื่นเต้นชะมัดเลย รู้สึกใจเต้นไวและรู้สึกหวั่นไหวชะมัด ตอนนี้ความคิดผมกำลังคิดว่าตัวเองคือพ่อของโปรแกรมแล้วจริงๆ พิชชาคือแม่ 555+ แค่คิดเล่นๆก็รู้สึกดีแล้ว

จากที่ผมหลับตามโนภาพและนึกยิ้มอยู่นั้น พอผมลืมตามาก็พบกับภาพที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจและมองพิชชาสลับกับโปรแกรมอย่างเอ็นดู พิชชากำลังก้มหอมแก้มลูก ไม่ใช่แค่แก้มทั้งหน้าผากและริมฝีปากบางก็โดนเธอสัมผัสหมด ทำไมเธอดูอ่อนโยนมากเลยเวลาอยู่กับโปรแกรม ถ้าไม่บอกว่านี่คือลูกบุญธรรมผมคงคิดว่าเป็นลูกจริงๆของพิชชาเสียอีกนะ เพราะแววตาที่เธอมองไปที่โปรแกรมแบบนิ่งๆ มันคือความรักและความเอ็นดู ซึ่งเหมือนกับแววตาที่แม่มองมาที่ผมไม่มีผิด

"พิชชา"

"หืม?" เธอมองมาที่ผมที่ยื่นหน้าไปใกล้ๆเธอ โดยมีลูกชายของเธอนอนต่ำกว่าหมอนลงไป

"ถ้าโปรแกรมเป็นลูกผมจริงๆ ก็ดีสินะ"

ผมพูดพร้อมกับถอดหน้ากากไอรอนแมนออก จากนั้นก็ดึงพิชชาที่ทำหน้าตกใจเข้ามากอดไว้แน่น และจูบเธออย่างดูดดื่มทั้งๆที่มีลูกชายบุญธรรมของเธอขั้นกลาง ตอนแรกก็เหมือนจะต่อต้านจูบของผมแต่สุดท้ายก็ยอมให้ผมได้สัมผัสริมฝีปาก และน้ำหวานปานน้ำผึ้งจากโพรงปากของเธออย่างว่าง่าย

**

พาราแรว :

หายไป 2 วันไม่อัพเพระาว่าไปต่างจังหวัด วันนี้กลับมาแล้วน๊า อัพแล้ว!!! >_< ความจริงจะอัพตั้งแต่หัวค่ำแล้วหละ แต่ทว่าเนตไม่ดีที่พิมพ์ไปคือหายไปหมด โคตรหงุดหงิด เลยนอนพักก่อนค่อยมาพิมพ์ต่อ...

ฝากรีวิวและคอมเม้นท์กันด้วยนะคะ จะได้มีกำลังใจและขยันมาอัพ ><

**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น