Lovecenter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลัวรักยั่วใจ : บทที่ 7

ชื่อตอน : กลัวรักยั่วใจ : บทที่ 7

คำค้น : กลัวรักยั่วใจ กลัวรัก แทค กะทิ กระถิ่น เกรซ ภาคิน SM 18+ y yaoi วิน ชาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 319

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลัวรักยั่วใจ : บทที่ 7
แบบอักษร

*** ***

…………..……ภาคิน x กู๊ด ...................

.



" ฮึก.....พี่ภาคิน ฮือ........"


เสียงของคนตัวขาวร่างบางที่นั่งร้องไห้ใกล้ๆ ผู้ชายใส่แว่นอีกคน


" เป็นอะไรเกรซ! ร้องไห้ทำไมใหนบอกพี่มาสิ "


ภาคินรีบถามขึ้นอย่างร้อนใจเมื่อเห็นอีกคนวิ่งมานั่งร้องไห้ฟูมฟายกับตนที่โต๊ะม้าหินอ่อนริมสระน้ำของโรงเรียน


" ฮือ.....พี่กู๊ดเขา.......กับชาน...ฮึก........พวกเขาแอบคบกัน เกรซไม่รู้มาก่อนเลย เกรซเจ็บที่โดนพี่ชายแท้ๆ หักหลังจนจุกไปหมดเลย.....ฮึก....ฮือ.."


น้ำเสียงของร่างบางที่พูดสะอึกสะอื้น พยายามเล่าเรื่องแสนปวดใจให้อีกคนฟังอย่างอยากระบาย




เมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมด ภาคินต้องถอนลมหายใจออกมา เป็นห่วงสิ เป็นห่วงความรู้สึกของร่างตาตี่ตรงหน้ามากที่สุด ตอนนี้คงช้ำใจมากที่โดนคนอย่างกู๊ดประธานนักเรียนแสนดี ที่เป็นพี่ชายแท้ๆ มาหักหลังเอาจริงๆ แล้วเค้ารู้มาก่อนหน้านั้นซะอีก รู้มาตั้งนานแล้วว่า 2 คนเลวซึ่งถูกพูดถึงนั่นมีความสัมพัธ์กันลับมากขนาดใหน เพราะวันนั้น วันที่เค้าบังเอิญไปพบเจอฉากสวีทติดเรทในห้องเก็บเอกสารของโรงเรียนเข้า หึ ก็เพียงแค่ไม่อยากจะพูดก็เท่านั้นเองเนื่องจากกลัวใจ กลัวความรู้สึกของเกรซว่าต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องคาวๆ เน่าๆ ของคนพวกนี้ แต่หากตอนนี้คงไม่จำป็นต้องปิดอีกต่อไปแล้ว เกรซที่ตาตี่ใสเอ่อเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตามือเล็กสองข้างยกขึ้นเช็ดหน้าตนเองเหมือนเด็กๆ เวลางอแงเมื่อโดนแย่งของเล่นก็ไม่ปาน



" ไม่เป็นไรน่ะ....อย่าร้องเลยเกรซ เดี๋ยวตาตี่ๆ ก็บวมเอาหมดหรอก ฮืม "


มือหนายื่นผ้าเข็ดหน้าผืนสีน้ำตาลลายเรียบๆ ให้อีกฝ่าย แต่คนขี้แงยังคงนั่งร้องไห้ไม่ได้สนใจกับความหวังดีเลยสักนิด ภาคินส่ายหัวเล็กน้อยกับความเป็นเด็กๆ นั้น ผ้าเช็ดหน้าที่ถูกแตะซับบนแก้มเนียนบางเบาแลอ่อนโยน ภาคินค่อยๆ เช็ดหยดน้ำตาไปที่ละจุด และทุกการกระทำได้แฝงเอาความรู้สึกไปด้วยจนหมด รัก ห่วงใย คำสองคำที่อัดแน่นอยู่เต็มข้างใน


" เลิกร้องสักที นายกำลังทำให้พี่ไม่สบายใจไปด้วยน่ะ ตกลงนายยังรักเจ้านั่นมันอยู่ใช่มั้ย " คำถามแสนเจ็บปวด ทั้งผู้ถูกถาม และผู้ตั้งคำถามเองดวงหน้าที่รื้นไปด้วยหยดน้ำตาอีกครั้ง ช้อนขึ้นมองผู้ชายร่างหนาข้างๆ ตนเอง


" ฮึก..... ครับ"


เสียงสะอื้นไห้ตอบพร้อมกับภาพที่ตนเองพึ่งพบเจอมา อาการของตนตอนนี้มันน่าหดหู่ไปหมด ทั้งเสียใจ มันช็อคไปซะหมดทุกอย่าง


“ น้องเกรซออกจะน่ารักมากขนาดนี้ เจ้านั่นต้องกลับมาสนใจ นายแน่นอน เชื่อพี่สิ! พี่สัญญาว่าจะเป็นกำลังใจช่วยร่วมทั้งเรื่องอื่นด้วย หยุดร้องนะคนดีของพี่ ” คำพูดเหมือนจะปลอบใจ แต่ก็ดูแน่วแน่และเอาจริงใน น้ำเสียง แม้ตนจะขัดข้องใจและไม่ชอบเท่าไร แต่เพื่อร่างบางแล้ว เขาต้องทำ!!


‘'ความรักที่ยิ่งใหญ่......คือ...การทำให้คนที่เรารักมีความสุขที่สุด '



" ฮึก....ฮือ........ฮือ... "  แต่อีกฝ่ายไม่ค่อยได้ใส่ใจตามความหมายในประโยคเมื่อครู่ดีนัก



กู๊ด นายมันนิสัยเห็นแก่ตัว ขนาดน้องชายแท้ๆ ของตัวเองยังทำได้ลงคอ อย่างที่เคยบอกไว้ใครที่มันกล้าเป็นสาเหตุทำให้เกรซของเขาต้องเสียน้ำตา เขาจะต้องทำมันให้เจ็บเพิ่มเป็น 2 เท่า!!!




......................................................


" ฮัดชิ้ว! "


ประธานนักเรียนคนเก่งร้องจามออกมายังโต๊ะทำงานในตำแหน่งประธานนักเรียนแบบไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ทั้งๆ หน้าต่างก็ไม่ได้เลื่อนออกสักนิด ลมหรือ? ก็ไม่เห็นจะพัดเข้าห้องมาเลยหนิหน่า เมื่อวานเดินตากฝนก็เปล่า


" ใครบ่นถึงน่ะ "


" ชิ! งานโรงเรียนนี่ก็น่าเบื่อจริงๆ ล้นไม้ล้นมือซะไปหมด "


บ่นออกมาเพียงแค่คนเดียว เมื่อเลขาและสมาชิกกรรมการนักเรียนคนอื่นๆ แยกย้ายกันกลับบ้านไปหมดแล้ว ตาหวานเหลือบขึ้นไปมองดูเข็มนาฬิกาบนฝาผนังห้อง เป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็นแล้วจริงๆ


" งั้น..เดี๋ยวค่อยกลับมาเคลียร์งานเรื่องไปทรรศนะศึกษาพรุ่งนี้ต่อก็แล้วกัน "


ร่างประธานตาหวานรีบลุกขึ้นเพื่อเก็บเอกสารให้เข้าที่ เพราะตอนนี้ตนอยากจะเห็นน้ำตา และสีหน้าท่าทางผิดหวังแสนรวดร้าวของน้องชายตนเองที่บ้านจะแย่อยู่แล้ว




" ลาๆ ~~~~ นานินาน๊า~~นา~~~~ ฮือ....นานา~~~ "

เสียงฮัมเพลงดังเป็นทำนองตามทางเดินที่กู๊ดเดินผ่าน เพื่อจะเข้าไปในลิฟต์ลงไปยังด้านล่างของอาคารฝ่ายปกครอง



แต่ความรู้สึก กลัว! แปลกๆ

ตึก!    ตึก!


ก็เริ่มขึ้นตามหลังมาติดๆ เนื่องจากตลอดระยะทางเดินมีเพียงตนเท่านั้นที่เดินอยู่

แล้วใครละที่เดินตามมา!!!

ตึก!   ตึก!


เสียงฝีเท้าลงส้นหนักๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนร่างบางถึงกับต้องเร่งรีบฝีเท้าตนเองให้เข้า

ไปในลิฟต์ตัวข้างหน้าให้เร็วที่สุด

ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบหลังไปมองดู ว่าคนที่ตามหลังมานั้นเป็นใคร! แล้วทำไมต้อง

สะกดรอยตามกันมาด้วย!

ตึ่ง!   เสียงกดปุ่มลิฟต์ ประตูสีเงินรีบเปิดออกทันที แต่หากกลับเอื่อยช้าในความรู้สึกเหมือนมันจะรอใครด้วยอีกคนอย่างั้นแหล่ะ กู๊ดรีบก้าวขาเรียวเข้าไปอยู่ข้างในตู้สี่เหลี่ยมด้วยอาการลนลานอย่างสุดๆ



" เฮ้อ~~~" ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดสนิทในอีกไม่ช้า มันเหลืออีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น!


" จะรีบหนีไปใหน!!! "

แขนยาวพรวดเข้ามากั้นประตูไว้ได้ทันเสียก่อน พร้อมกับร่างที่ไม่คาดคิดกำลังย่างสามขุมเดินเข้ามาในลิฟต์สี่เหลี่ยมด้วยกัน!



" กะ! แกเป็นใคร! ตะ....ตามฉันมาทำไม "


" ออกไปเดี๋ยวนี้น่ะ!!!!! "



แววตาตื่นตระหนกพยายามกลบด้วยเสียงที่แผดดังแข็งกร้าว แต่กลับไม่มีผลต่ออีกฝ่ายเพราะยังไงร่างบางตรงหน้าก็ดูออกง่ายอยู่ดี ว่า กู๊ด คนๆ นี้กำลังกลัวมากแค่ใหน


" หึ ที่อย่างนี้มาทำเป็นกลัว แต่ทีนายทำเลวๆ กับคนอื่นไว้น่ะ..... "

" ทำไมถึงไม่รู้จักคิด!!!  '"


….......…..............…….วิน x กระถิ่น……..........….........



" วิน เนื้อย่างมาแล้วนะ " ร่างเล็กที่เปิดประตูเข้ามา พร้อมถาดใส่จานซึ้งบรรจุเนื้อย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้วในมือ



ในห้องไม่ได้มีเพียงแต่วินเท่านั้น หากแต่มีชานเพื่อนรักหรือที่ใครๆ ต่างรู้จักในนามหนุ่มหล่อนักกีฬาดังของโรงเรียน กำลังนั่งดื่มเบียร์ร่วมอยู่ที่โซฟาด้วยร่างเล็กค่อยๆ ก้มลงไป วางจานใกล้ๆ แก้วเบียร์เย็นเฉียบอย่างรู้หน้าที่แต่ด้วยยามวิกาล กระถิ่นในชุดนอนเสื้อกล้ามสีขาว ส่งผลให้ยามก้มอยู่นั้นสามารถทำให้ใครบางคนมองเห็นได้เข้าไปลึกถึงใหนต่อถึงใหน


‘' หึ แต่งมายั่วรึไง '

วินซึ่งกำลังจิบแก้วเบียร์เกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมา เมื่อเห็นอีกฝ่ายเหมือนจะยั่วเพื่อนสนิทตัวเอง


" เดี๋ยว! แกเสร็จแล้วก็ไปเตรียมน้ำในห้องน้ำรอไว้ให้ฉันอาบด้วยล่ะ "


กระถิ่นที่เตรียมตัวจะลุกไป ก็ต้องหันมารับคำอีกฝ่าย


" ดะ...ได้สิ "


พอลับหลังร่างเล็กไปไม่ได้เท่าไหร่ ชานถึงกับยกยิ้มมุมปากออกมาเหมือนจะชอบใจอะไรบางอย่างเมื่อครู่




"  ยิ้มหาอะไรไอ้ชาน! ” เสียงฮึดฮัดของเจ้าของห้อง


" เออ ก็เด็กบ้านมึงอ่ะดิ แม่งโคตรขี้กลัวเลยว่ะ ปล่อยให้รอดมาได้ไงวะ " เสียงคนเจ้าชู้แซวเพื่อนรักตนเองที่นั่งหน้าบูดจิบเบียร์อยู่ใกล้ๆ


" ทะลึ่งๆ เออ รอแปปนึงเดี๋ยวกูมา! "



ว่าจบวินรีบลุกขึ้นก่อนตามร่างเล็กไปทางห้องน้ำเสียดื้อๆ ส่วนเพื่อนชายอีกคนก็ได้แต่นั่งส่ายหน้า กับนิสัยเอาแต่ใจของคนชวนที่กันมาดื่มยังบ้านด้วยกันตั้งแต่เลิกเรียน แต่ดันตั้งแต่มาไอ้เพื่อนเจ้าของบ้านแม่งไม่สนใจเพื่อนเลยสักแอะ เอาแต่นั่งคอยหาเรื่องให้ร่างเล็กที่ชื่อกระถิ่นเมื่อกี้นี้ตกใจกลัวจนตัวสั่นได้ตลอดเวลา หึ!





.......ในห้องน้ำ.......


ฉ่า~~~~~ ฉ่า~~~~~ ฉ่า~~~~

เสียงก็อกน้ำในอ่างสีขาวดังเอื่อยๆ ระดับน้ำที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น อุณหภูมิไม่ร้อนและไม่เย็นจนเกินไป เพราะรู้ดีว่าอีกคนชอบแช่น้ำอุ่นตั้งแต่ตอนเด็กๆยิ่งกลิ่นของสบู่หอมก็ต้องไม่ฉุนไม่แรงจนมากไปด้วย ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวอาจจะหงุดหงิดจนต้องพาลปาข้าวปาของจนบ้านแตกแน่ๆ



" ร่าน!! "


" มารยาเยอะนักน่ะ คิดจะยั่วไอ้ชานมันรึไง! "



เสียงของคนด้านหลัง กระถิ่นรีบหันกลับไปอย่างอัติโนมัติทันที วินที่ตีหน้าบึ้งตึงแบบยากจะคาดเดาว่าตอนนี้ต้องการมาหาเรื่องอะไรแล้วที่พูดว่ามานั้นมันหมายความว่ายังไงกัน



" อา..อะไรหรอวิน....นายพูดถึงเรื่องใหน...ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ” เอ่ยถามออกไปเพราะไม่รู้จริงๆ แต่อีกฝั่งกับไม่เชื่อเลยสักนิด


" แน่ใจหรือไงว่าคนแบบแกจะไม่รู้เรื่องจริงๆ น่ะ กระถิ่่น " 


ร่างคนสูงกว่าเริ่มก้าวเข้าไปชิดใกล้คนตัวเล็กอีกคน อย่างนึกโมโหที่เอาแต่ตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่องอยู่ได้


ใบหน้าขยับชิดใกล้จนแทบจะติดกันอยู่แล้ว รอยยิ้มแววร้ายฉายชัดปรากฏในทันที พร้อมกับประโยคเด็ด! กัดเจ็บไปถึงใจคนฟัง!


" ร่าน!! แกมันร่านเหมือนแม่แกไงล่ะ เห็นผู้ชายสนใจเข้าหน่อยก็ระริกระรี้ วางท่าปั้นมารยาเข้าใส่ไปทั่ว!!! "

เพี๊ยะ!!!

แรงตบฉาดใหญ่ที่ไม่นึกว่ารางเล็กจะกล้ามาทำให้แก้มตัวเองชาไปทั้งแถบแบบนี้



" หยุดนะ! นายไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาว่าแม่ของฉันแบบนี้อีก!!! "  คำพูดก้าวร้าว กระถิ่นขึ้นเสียงกับอีกคนจนลืมความเกรงกลัวไปชั่วขณะ


" ทำไมจะไม่ได้! แม่แกนั้นแหล่ะร่านเป็นแค่ขี้ข้ารับใช้พ่อฉันอยู่ดีๆ ก็คิดจะเผยอหยิบยกตัวเองขึ้นมาเป็นเมียน้อย!! ”


" หึ ตายไปซะได้ก็ดี ร่านทั้งแม่ทั้งลูก! "  คำด่ารุนแรงอย่างไม่ยอมเหมือนกันใครมันจะไปยอมให้ไอ้ขี้ข้ามาเชิดหน้าว่าตนเองแบบนี้กันล่ะ ไม่มีทาง!


กระถิ่นที่ยืนกำมือแน่น เพราะวินไม่คิดที่จะยอมหยุดพูดว่าร้ายผู้ให้กำเนิดของตัวเองเลยสักนิด



" สารเลว!!! "


" ใจยักษ์! ใจมาร! เห็นชีวิตคนอื่นเป็นแค่สิ่งของงั้นหรอ!! วินจิตใจนายมันทำด้วยอะไรกัน!คนใจร้าย คนสาร..... "


คำด่ากลับสุดท้ายยังพูดไม่ทันจบดี ก็ถูกอีกฝ่ายบดขยี้ริมฝีปากเข้าหาอย่างรุนแรงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว


" อื้อ.....อื๊อ! "   แขนเล็กผลักดันอีกคนแต่ก็ดูว่าจะไม่มีผลใดๆ ทั้งสิ้น


วินที่กดปิดริมฝีปากลงมาอย่างอารมณ์ร้อน ไม่ได้คิดหรอกกก็แค่อยากจะสั่งสอนไอ้ชี้ข้าอวดดีผยองใส่ตนก็เท่านั้น ไม่ได้คิดพิศวาศอะไรมันเลยสักนิด


" เห้อออ! .....ฮึ้กกก! "   ทันทีที่ริมฝีปากถูกแยกออกจากกัน ร่างเล็กถึงกับหอบเหนื่อย ตะกุยตะกายเอาอากาศเข้าปอดเหมือนคนไม่เคยหายใจยังไงยังงั้น และอาการหน้าแดงที่ตามมาบวกกับปฏิกริยาร้อนวูบวาบไปทั้งตัว


" ไสหัวแกออกไปซะ! แล้วยัดจำใส่สมองเน่าๆ ของแกเอาไว้ด้วยว่าอย่าคิดมาขึ้นเสียงกับคนอย่างฉันแบบนี้อีก!! " คำไล่ที่แทบไม่ต้องรอให้พูดจบ ร่างเล็กก็รีบวิ่งแจ้นออกไปจากห้องน้ำแทบทันที


.

.


...ฝ่ายชาน ที่นั่งดื่มเบียร์อยู่บนโต๊ะโซฟาเมื่อครู่ แปลกใจเล็กน้อยแต่ก็แอบยิ้มในทีเมื่อเห็นร่างเล็กนั่นวิ่งหน้าแดงกล่ำออกมาทางห้องน้ำ อย่างไม่คิดจะมองดูพื้นด้านล่างเลยสักนิด



" น่ารักว่ะ มึงไม่คิดจะลองกินเล่นหน่อยหรือไง "


หันไปถามเพื่อนสนิทตนเองที่พึ่งจะเดินไล่เลี่ยกันออกมา ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ก็แดงแปลกๆ


" ไม่มีทาง! คนอย่างกูไม่เอามาให้เสียอารมณ์หรอก "


สายตาเด็ดเดี่ยว ไม่มีทางที่จะลดตัวไปเกลือกกลั้วกับพวกชั้นต่ำแบบนั้นเด็ดขาด หากแต่นิ้วมือกลับยกขึ้นจับลูบไล้สัมผัสกับปากร้อนของตนเบาๆ ไปมา


" งั้นถ้ามึงไม่สน กูขอเอาไปนอนเล่นสักคืนสองคืนมึงคงไม่ว่าอะไรหรอกน่ะ "  คำพูดแกล้งหยั่งเชิงเพื่อนสนิทตัวเอง


" ฝันไปเหอะ!! "  วินกระแทกคำตอบใส่อีกคนเสียงดัง พร้อมกับลงไปนั่งกระดกแก้วเบียร์ดื่มลงคอไปจนหมด


" ไอ้ขี้งก "  ชานบ่นคนข้างๆ แต่ในใจก็ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ หรอกดูก็รู้ว่าว่าไอ้วินเพื่อนเขามันออกจะหวงเด็กกระถิ่นนั้นมากขนาดใหนก็เพียงแค่ในตอนนี้.......



.....มันยังไม่รู้จักใจตนเองซะมากกว่า




………..............……..ชาน X เกรซ……….................…..

ยามดึกสงัดเป็นเวลาเกือบ 4 ทุ่มพอดิบพอดี ถนนซอยเข้าบ้านแสนเปลี่ยว ดูน่ากลัวเมื่อมีร่างบางเดินอยู่เพียงแค่คนเดียว


"  อึก! "  เสียงกลืนน้ำลายลงคอที่แทบเหือดแห้งเต็มทีเกรซซึ่งกำลังเดินตามหาบ้านของใครบางคนเพื่อจะได้มาคุยเรื่องปัญหาทั้งหมดที่ค้างคาใจระหว่างตนและบุคคลนั้น


" อยู่ใหนน่ะ ก็ในกระดาษที่จดมามันบอกว่าอยู่แถวนี้หนิหน่า....... " 


บ่นออกมากับบรรยากาศปราดเปลี่ยวรอบๆ ตนเอง ถ้าตนไม่ได้มาคุยเรื่องทั้งหมดกับอีกคนมีหวังได้อกแตกตายแน่ๆ


"  416 เอ๊ะ! เมื่อกี้เดินเลยมาแล้ว " 


อุทานเบาๆ เมื่อจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าตนเองพึ่งเดินเลยบ้านหลังนั้นมาไม่กี่ก้าว แต่พอจะหันหลังเพื่อจะเดินไป! กลับต้องเผชิญกับร่างหนาๆ ของผู้ชายบึกบึก 3 คนซึ่งมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้



"  ว่าไงน้องชาย! หึ เดินมาแค่คนเดียวหรอจ๊ะ " 


"  ซอยมันเปลี่ยวน่ะให้พวกพี่เดินไปส่งหรือเปล่าเอ่ย..." 



เสียงของ 1 ใน 3 คนพูดส่อความไม่น่าไว้วางใจออกมา เกรซหน้าแทบซีดเผือด กลัวก็กลัว ใครที่ใหนก็ไม่รู้จัก ผู้ชายหน้าเหี้ยมๆ หนวดเคราขึ้นเขียวไปหมด ใหนจะรอยสักประหลาดๆ น่ากลัวนั่นเอง ทำเอาขนลุกซู่ไปหมดเลย


"  อ้าว เงียบไปซะแล้วไม่ตอบคำถามกับพวกพี่สักหน่อยรึไง หึ! " 


มือหนาดำหยาบๆ เข้าจับกระชากแขนเกรซ ก่อนจะถอยวิ่งหนีไว้ได้ทัน


"  ไอ้พวกบ้าปล่อยฉันน่ะ!! ปล่อย!!! " 


"  อ้าวพี่พูดด้วยดีๆ ไม่ชอบรึไง! ทำมาเป็นเล่นตัวนักน่ะมึง! " 


คำพูดหยาบโลนเริ่มเดือดโมโหทันทีเมื่อเหยื่อตรงหน้าไม่ยอมเล่นด้วย ซ้ำร้ายขาเล็กๆ นั้นยังจะออกแรงดิ้นถีบผู้ชายร่างใหญ่อีกสองคน ที่กำลังเข้ามาจับล็อคตัวเอาไว้


"  ไอ้ชั่ว!! ปล่อยฉันน่ะ จะ.....จะทำอะไรน่ะ......อย่าน่ะ...ปล่อย!!! " 


เกรซแทบกรีดร้องออกมาเมื่อไอ้พวกสารเลวตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยตนไปได้ง่ายๆ


"  เฮร้ย! พวกมึงที่เหลือจับแขนแล้วกดมันไว้กับพื้น! เร็วๆ เข้า!!! " 


เสียงหัวหน้ากลุ่มที่กำลังเร่งเสียงดัง ร่างบางซึ่งขัดขืนแรงของพวกมันไม่ได้ แขนสองข้างกำลังถูกพวกมันสองคนล็อคไว้กดตัวลงกับกองกระดาษลังเก่าๆ ข้างทางในบริเวณที่แทบมืดสลัว


จะ.....จะหนีไปจากพวกมันได้ยังไงดี


ตาตี่ๆ ถึงกับเบิกโพลงอย่างสุดขีด เพราะมองไปข้างบนตอนนี้เห็นร่างผู้ชายที่ออกคำสั่งเมื่อครู่ กำลังจะเดินเข้ามาพร้อมกับรูดซิปกางเกงลงจนสุดเป้า


"  อย่าน่ะ ฉันมีแฟนแล้ว! แฟนของฉันเขาเป็นนักกีฬาเทควันโดเชียวน่ะ แล้วบ้านของแฟนฉันก็อยู่แถวนี้ด้วย! "


"  รับรองถ้าเขารู้ว่าพวกแกมาทำร้ายฉันแบบนี้ล่ะก็ เข้าไม่เอาพวกแกไว้แน่ๆ!! " 


คำโกหกคำโตที่สองอันน้อยนิดและตีบตันของตนจะสามารถคิดออกได้ แต่ก็แค่เหมือนจะได้ผล เพราะพวกคนเลวเหล่านั้นดูจะหยุดนิ่งไปชั่วคราว



"  ............................."


"  ฮา ฮา ฮ่า ฮ่า "   


เสียงกลั้วหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นพร้อมๆ กัน เพราะไม่เชื่อกับคำโกหกที่ร่างเล็กกล่าวเตือน


"  หึ แหมถ้าพวกกูเชื่อตามมึงก็โง่ตายห่า! เร็วเข้าจับแม่งถอดกางเกงออกตอนนี้เลย.. " 



ทันทีที่ได้ยินเกรซแทบจะสิ้นไร้ไม้ตอกอีกต่อไป หนทางคิดหนีมันหมดแล้วจริงๆ มือของพวกมันอย่างกับปลาหมึกยักษ์ ทุกครั้งที่จับลูบคลำมาที่ผิวตนเองมันเหนียวหนึบอย่างกับอะไรดี สะบัดหนีเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้น หรือว่า! ตนเองต้องมาพลาดท่เสียความบริสุทธิ์ให้กับไอ้พวกสารเลวสามคนนี้จริงๆ


ตัวกางเกงที่เกือบจะหลุดลงมาจากร่างกายท่อนล่างตามแรงดึงกระชากของพวกมัน


เหลืออีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น!



"  เลิกยุ่งกับแฟนกูซะที!! ไอ้พวกโสครก!! "

พลั่ก!!! แรงถีบเข้าลำตัวของคนที่กำลังขึ้นค่อมร่างเล็กด้านใต้


"  อั่ก! โอ๊ย แม่งมึงเป็นใครว่ะ! " 


"  ชาน!! "  เกรซโพลงตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจ ที่เห็นอีกคนมาช่วยตนเอง


และที่ยิ้มได้มากกว่านั้นคือ คำซึ่งอีกฝ่ายใช้เรียกตนเองว่า ' แฟน '   อย่างเต็มๆ ปากเต็มๆ คำ ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นการพูดเพื่อให้ไอ้พวกนั้นเชื่อก็ตามที.


" มึงเป็นแฟนไอ้ตาตี่นั่นรึไงว่ะ เห็นแฟนมึงบอกเห็นว่าเก่งเทควันโดนักหนาหนิหว่า เหอะงั้นลองกับมีดกูหน่อยเป็นไง! "


" เสียเวลาซะเปล่า " แทบไม่ต้องรอให้คนจับเวลาหรือส่งสัญญาณ ร่างสูงใหญ่ของชานที่วิ่งเข้าฉาร์จใส่พวกมันหมดรวดเดียวทั้งสามคนแบบคล่องแคล่ว อย่างกับได้นั่งดูหนังบู๊ๆ สดๆ เรื่องหนึ่งอยู่ ที่พระเอกกำลังต่อกรกับพวกตัวร้ายในเรื่องยังไงยังงั้น



มีดพกสีเงินปลายแหลมซึ่งกำลังถูกพ่อพระเอก เตะจนกระเด็นไปอยู่ในพงหญ้าแถวๆ ข้างทาง พร้อมกับร่างของไอ้พวกตัวร้ายสามคนที่ลงไปนอนกองราบคาบยังพื้นใกล้ๆ


" ฝีมือเศษสวะ! " คำพูดเท่ห์ๆ กระแทกออกมาอย่างหยิ่งผยองสันร้องเท้าผ้าใบราคาแพงตามลงไปกระทืบเข้าใบหน้าพวกมันแรงๆ หนึ่งที


" อั่ก! "


" ชานเราดีใจจังเลยในที่สุดนายก็เป็นคนมาช่วยฉันเอาไว้ ดีใจมากจริงๆ "


ร่างเล็กตาตี่ๆ ซึ่งนอนยิ้มอยู่บนกระดาษลัง จนลืมสภาพร่างกายตนเองไปชั่วขณะ


" จะเรียกฉันทำไม นายน่ะรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยซะสิๆ เห็นแล้วมันอุจาดตา "


ร่างสูงพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะแยแสเท่าไหร่นัก พร้อมกับรีบหันหน้าหนีกลับไปอีกทางเหมือนอย่างเคยเกรซที่ลุกขึ้นรีบลนลานแต่งกายตัวเองให้เรียบร้อย


" เดี๋ยวชาน! นายจะรีบไปใหนหล่ะเรายังไม่ได้ขอบคุณนายที่มาช่วยเรา ไว้เลยน่ะ " เกรซกุลีกุจอวิ่งตามไปดักหน้าอีกฝ่ายซึ่งเหมือนจะเดินหนีตนไปอีก


" ไม่จำเป็น ฉันเองก็ไม่ได้อยากช่วยนักหรอก ถอยไปเลยฉันจะเข้าบ้าน!! "  เสียงเข้มเริ่มหงุดหงิดเพราะร่างเล็กตรงหน้า ดันมายืนกางแขนขวางไม่ให้ได้เดินเข้าเขตตัวบ้านสักที

" ก็เราอยากคุยกับชานเรื่องวันนี้หนิ ชานรู้ไหมว่าเราเสียใจมากเลยน่ะ " สายตาเศร้าๆ เจือไปด้วยความดื้อรั้นนิดๆ แสดงอาการน้อยใจที่อีกฝ่ายไม่มีทีท่ายอมสนใจตัวเองบ้างเลย

" ไร้สาระหน่า เมื่อไหร่นายจะเลิกทำตัวไร้สาระสักที แล้วก็ไม่ต้องมาคุยเรื่อง อะไรทั้งนั้น เพราะกับกู๊ดฉันก็พึ่งบอกเลิกไปแล้วไม่กี่ชั่วโมงก่อน "



' ห่ะ! เลิกกันแล้วงั้นหรอ? '



" พวกนายน่ะมันน่ารำคาญ บอกให้ถอยออกไปไงอย่าว่าฉันไม่เตือนน่ะ!"  ชานที่ดูอารมณ์เสียมากกว่าเดิม เกรซยังคงกางแขนออกกว้างดื้อดึงไม่ยอมให้ชายอีกคนเดินเข้าบ้านไปได้ง่ายๆ


" โอ๊ย อ่ะ! ชะ...ชาน! "


แรงผลักจนร่างเล็กเซล้มไปกับรั้วหน้าบ้านก่อนร่างสูงจะรีบเดินเข้าไปข้างในพร้อมล็อคปิดรั้วหน้าบ้านไว้ ไม่เหลือทางให้ร่างด้านนอกนั้นตามเข้ามาได้


แต่ใหนเลยมาจนถึงขั้นนี้แล้วตนเองก็คงไม่ต้องมีอะไรให้เสียได้อีก


"  ชาน!!! ถ้านายใจแข็งได้ก็ทนไป นั่งรออยู่ตรงรั้วหน้าบ้านนายนี่แหล่ะ! เพราะฉันจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เด็ดขาด "


กับคำพูดเด็ดเดี่ยวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น


น้ำเซาะหินยังพังทลาย

นับประสาอะไรกับใจผู้ชาย หนึ่งคน จริงไหม

คุยกับคนแต่ง

มาแล้วจ้า  ปัญหาเรื่องชื่อตัวละคร ที่ผิดไปต้องกราบขออภัยด้วยนะคะ เนื่องจากเป็นชื่อเก่าเมื่อหลายปีที่เคยลงไว้ ประกอบกับตอนนี้งานประจำคนแต่งรัดตัวมากๆ ทำให้ไม่มีเวลามากพอมาตรวจทานหลายๆรอบ แต่จะตั้งใจตรวจให้ละเอียดขึ้นเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดได้อีกนะคะ 

ปล. ขอขอบคุณคอมเม้นมากๆเลยค่ะ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น