NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15 คิดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 07:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 คิดถึง
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 15 คิดถึง

MINI TALK

@MINI  COFFEE& RESTAURANT

9.09น.

กรุ๊ง กริ๊ง~


“ยินดีต้อนรับค่ะ/ครับ” 

"สวัสดีครับ คุณมินิหรือเปล่าครับ"  

ฉันหันไปตามเสียง ก็ต้องแปลกใจกับคนที่มาพบ ก่อนจะตอบเขาไปอย่างตะกุกตะกักเพราะไม่ทันตั้งตัว

"ชะ..ใช่ค่ะ"

"คุณมินิ ช่วยรับช่อดอกไม้ดอกนี้ไว้ด้วยนะครับ” เขาพูดพลางยื่นช่อดอกไม้นั้นมาให้ฉันตรงหน้า

ฉันก็ได้แต่ทำหน้างงส่งให้เขาไป ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วถามเขาให้แน่ใจอีกครั้งหนึ่ง

“ให้ฉันหรอคะ?”

ใครกันนะแต่งสูทผูกไทด์ซะเนียบเชียว อยู่ดีๆก็มายื่่นช่อดอกไม้ให้กับฉัน ‘นี้เรารู้จักกันหรอคะ?’ ฉันก็ได้แต่สงสัยในใจไม่กล้าถามเขาออกไป

"อ๋อ!!! ผมคงลืมแนะนำตัวไป  ผมชื่อธีนะครับ เป็นเลขาคุณเซ็นเตอร์ ดอกไม้นี้คุณเซ็นเตอร์ฝากผมมาให้คุณมินิครับ"  อ๋อ!! แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่ทีแรก ไอเราก็คิดว่ามีหนุ่มมาขายขนมจีบซะอีก >_<

“ขอบคุณมากนะค่ะ ลำบากคุณแย่เลย อุตสาขับรถเอามาให้ฉันถึงที่นี่” ฉันกล่าวขอบคุณคุณธีก่อนจะยื่นมือไปรับดอกทิวลิปสีแดงสด 1 ดอก ที่ถูกจัดช่อมาซะสวยงามไว้ในมือ

 “มิได้ครับเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว  แต่ว่าก็ว่านะครับ ดอกไม้ช่อนี้คุณเซ็นเตอร์อุตสาตื่นตั้งแต่เช้า เพื่อไปเลือกซื้อมันด้วยตัวเองเลยนะครับ ปกตินี้กว่าจะออกมาจากห้องได้ก็เกือบเที่ยง แสดงว่าคุณมินิต้องเป็นคนพิเศษของคุณเซ็นเตอร์แน่ๆเลยใช่มั้ยครับ"  คุณธีถามฉันด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มปนหยอกล้อ

“มะ..ไม่ใช่หรอกค่ะ” ฉันตอบคุณธีด้วยเสียงตะกุกตะกักเพราะความเขิน ยิ่งได้ฟังที่คุณธีบอกแล้วมันทำให้รู้สึกดีแปลกๆแฮะ

“แต่ผมว่าต้องใช้แน่ๆ เพราะคุณเซ็นเตอร์ไม่เคยใช้ผมให้ทำเรื่องแบบนี้กับใครเลย คุณมินิเป็นคนแรกเลยนะครับ ที่คุณเซ็นเตอร์ทำเรื่องแบบนี้ให้”  

เขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลยจริงหรอ? แต่คุณธีเป็นเลขาของเขานะ เขาต้องรู้กันอยู่แล้วแระ มาอำฉันเล่นหรือเปล่าเนี้ย!!!

“นี้เขาจ้างคุณธีมาพูดหรือเปล่าคะเนี้ย” ฉันแกล้งถามคุณธีไป ก่อนที่คุณธีจะตอบฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น

“เปล่านะครับ  ผมเห็นแบบไหนก็พูดมันไปแบบนั้นแหละครับ”  อ่ะๆ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้คะ ฉันก็แกล้งถามเล่นๆเท่านั้นเอง ฉันจะยอมเชื่อคุณธีแล้วกันนะคะ>///<  

ฉันอมยิ้มส่งให้คุณธีเล็กน้อยก่อนที่คุณธีจะขอตัวกลับ

หลังจากนั้นฉันก็เลยเดินออกไปส่งคุณธีนอกร้าน ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหย่อนก้นนั่งที่โต๊ะประจำของฉันหลังเคาน์เตอร์ พลางหยิบช่อดอกทิวลิปสีแดงสดขึ้นมาดู แล้วมันก็ดันมีคำถามผุดขึ้นมาในใจ

‘ทำใมเขาถึงให้ดอกทิวลิปสีแดงกับฉันนะ ลองค้นหาความหมายมันดูดีกว่า’  ฉันคิดได้ดังนั้นก็ไม่รีรอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูเสิร์ชหาความหมายของมันทันที

อ่ะ!! นี้ไงเจอแล้ว

‘ดอกทิวลิปสีแดง หมายถึง ความมั่นคงในความรัก ความจริงจังและจริงใจของผู้ให้ ความซื่อสัตย์และรักอย่างหมดหัวใจ

ฉันได้แต่แอบยิ้มที่มุมปากถึงความหมายของมัน  นี้เขาก็โรแมนติกเหมือนกันแฮะ ถ้าตัดเรื่องที่เขาเจ้าชู้ออกไปนับว่าเขาก็เป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่งเลยล่ะ >///<


3วันผ่านไป~


09.35 น.

นี้ก็ผ่านไป 3 วันแล้วค่ะ หลังจากที่ฉันให้พี่เซ็นเตอร์ไปเคลียร์ตัวเอง ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ติดต่อกับฉันอีกเลย  

หรือจะเรียกให้ถูก เป็นฉันเองแระค่ะ ที่เป็นคนบล็อกทุกอย่างของเขา จึงทำให้เขาไม่สามารถติดต่อฉันได้ แต่ถึงแม้เขาจะติดต่อฉันไม่ได้ เขาก็ยังคงส่งให้คุณธีเอาดอกไม้มาให้ฉันทุกวัน จนตอนนี้ฉันชักจะสนิทสนมกับคุณธีมากขึ้นแล้วละค่ะ

"พี่ล่ะอิจฉาจริงๆมีดอกไม้ส่งมาให้ทุกวัน  เมื่อไรพี่จะเจอผู้ชายแบบคุณเซ็นเตอร์บ้างน้า"

ค่ะ!!! วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ที่คุณธีเอาช่อดอกทิวลิปมาส่งให้กับฉัน แล้วก็จะเป็นแบบนี้ทุกวัน ที่เด็กๆในร้านหรือแม้กระทั่งพี่อายชอบเอ่ยแซวฉันแบบนี้ จนฉันเขิน  ‘>///< บ้าจริง!!! แซวได้แซวดี แซวมันได้ทุกวันซิน่า~’

กรุ๊ง กริ๊ง~

“ยินดีต้อนรับค่ะ/ครับ” 

"อ่ะ!!! ลูกค้าเข้าร้านแล้วค่ะพี่อายไปรับออเดอร์ซิคะ"  ฉันรีบเฉไฉเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้าน ‘ฟู่ๆๆ ลูกค้ามาได้ตรงจังหวะจริงๆเลย ไม่งั้นพี่อายคงแซวฉันไม่เลิกแน่ๆ >///<’

"ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเลยนะค่ะ พี่ไม่แซวแล้วก็ได้ อิอิ" พี่อายเอ่ยบอกฉันก่อนที่จะเดินเข้าไปรับออเดอร์ลูกค้า

"รับอะไรดีคะ"

"คาปูชิโน่เย็นแก้วหนึ่งครับ แต่ขอให้คุณมินิทำให้ได้หรือเปล่าครับพอดีผมติดใจฝีมือเธอนะครับ" ลูกค้าบอกพี่อายแล้วหันมามองทางฉัน   ก่อนที่พี่อายจะเอ่ยถามฉัน

"คุณมินิคะ คือว... "

"เดี๋ยวมินิทำให้เองค่ะพี่อาย" พี่อายยังไม่ทันพูดจบฉันก็พูดแทรกขึ้นมา เพราะฉันก็ไม่ได้อยู่ไกลจากตรงนั้นเลยได้ยินเสียงสนทนาชัดเจน

หลังจากนั้นฉันก็จัดการชงคาปูชิโน่เย็นให้กับลูกค้าท่านนั้นจนเสร็จ

"คาปูชิโน่เย็นได้แล้วค่ะ" ฉันส่งเสียงแจ้งลูกค้าที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ ไม่ไกลจากหน้าเคาน์เตอร์สักเท่าไหร่

"เท่าไหร่ครับ"  ลูกค้าท่านนั้นเดินเข้ามารับคาปูชิโน่เย็นแล้วสอบถามถึงราคา ก่อนที่ฉันจะเอ่ยตอบ

"ทั้งหมด60บาทค่ะ"

หลังจากที่ฉันแจ้งราคาลูกค้าท่านนั้น เขาก็ยื่นเงินแบงค์ร้อยส่งมาให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะหยิบเงินทอนส่งให้กับลูกค้าพร้อมกับกล่าวคำเชิญชวนก่อนจาก

"เงินทอนค่ะ ครั้งหน้าเชิญใหม่นะคะ" ฉันส่งยิ้มหวานให้กับลูกค้า ก่อนที่เขาจะยิ้มรับพร้อมตอบกลับเสียงใส

"คนขายหน้ารักแบบนี้ ผมจะมาทุกวันเลยครับ"

"ยินดีค่ะ" ฉันส่งยิ้มกว้างให้กับลูกค้าอีกครั้งหนึ่งก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากร้าน

จะว่าไปฉันก็ชิ้นแล้วนะคะ ที่มีลูกค้าหนุ่มๆคอยแวะเวียนมาใช้บริการที่นี้ ถึงแม้จะรู้ว่าบางคนต้องการมาขายขนมจีบฉันก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรคอยให้บริการลูกค้าทุกคนอย่างเต็มที่


กริ้งๆๆ~


‘ใครโทรมานะ?’  ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆช่อดอกไม้ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูแล้วถึงกับต้องยกยิ้มกว้างก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหลว่าไงจร้าคุณแม่"

[มินิคืนนี้แกว่างมั้ย]

"คืนนี้หรอก็ว่างนะ ทำใมหรอ?"

[พอดีฉันจะชวนแกกับยัยนิกกี้มางานปาตี้ที่คฤหาสน์พี่ชาร์ตนะ แกมาหาฉันหน่อยซิ ฉันไม่เจอพวกแกตั้งหลายวันคิดถึงอ่ะ]

"ฉันก็คิดถึงแกกับหลานของฉันเหมือนกัน ไว้คืนนี้เจอกันนะ"

[โอเคจร้า งั้นสองทุ่มเจอกัน  เดี๋ยวฉันโทรไปหายัยนิกกี้ก่อนนะ]

"จร้า"

"พี่อายคะ เดี๋ยวฝากพี่อายดูร้านหน่อยนะคะ มินิต้องไปธุระนิดหน่อย คงจะไม่เข้ามาแล้วค่ะ"

"คร้าาา เจ้านาย"ヽ(^o^)丿    

หลังจากที่ฉันบอกพี่อายเสร็จ ฉันก็เดินไปหยิบสัมภาระของฉันแล้วเดินออกจากร้านไปขึ้นรถทันที

สงสัยกันใช่มั้ยคะว่าฉันจะรีบออกมาทำใมทั้งๆที่ยัยซีนัดฉันต้องสองทุ่ม  ก็ยัยซีบอกฉันว่าจะมีปาตี้ที่คฤหาสน์ใช่มั้ยล่ะคะ ปาตี้ก็ต้องมีคนเยอะนะซิ จะให้ฉันแต่งตัวเฉิ่มๆ เป็นยัยป้าแบบนี้คงไม่ได้หรอก ฉันก็ต้องไปหาซื้อชุดแล้วแต่งตัวให้มันเข้ากับงานหน่อยใช่มั้ยละคะ ส่วนเรื่องแต่งหน้าทำผม ฉันว่าฉันจะไปหายัยนิกกี้ให้เธอช่วยทำให้คะ จะได้ไม่ต้องเปลืองเงิน อิอิ


@คฤหาสน์CHART

19.59น.

ตอนนี้ฉันกับยัยนิกกี้ก็มาถึงคฤหาสน์ของพี่ชาร์ตแล้วละค่ะ ดีนะที่ฉันทักไลน์ไปถามยัยซีก่อนว่าเราต้องใส่ชุดราตรีกันมั้ย สรุปไอที่ฉันคิดมาทั้งหมดตั้งแต่ต้นนั้น ฉันมโนเองล้วนๆเลยละค่ะ  เพราะในความเป็นจริงแล้วปาตี้ที่ว่านั้น มีกันแค่พวกเรา และก็เพื่อนๆของพี่ชาร์ตอีกไม่กี่คนเท่านั้นเองจร้า ดีนะที่ฉันยังไลน์ไปถามยัยซีก่อน ไม่งั้นนะ!!! หน้าฉันคงแหกหมอไม่รับเย็บแล้วละค่ะ อิอิ>w< 

"ชะนี้ แกเดินเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันขอโทรหาผู้ชายแป๊บ"  นิกกี้พูดขึ้นเมื่อเราลงมาจากรถเพื่อที่จะเดินเข้าไปด้านใน

อ่อ!!!วันนี้ฉันมารถนิกกี้นะคะไหนๆก็มาทางเดียวกันอยู่แล้วเลยขี้เกียจขับมานะ  ส่วนรถของฉันก็จอดไว้ที่คอนโดนิกกี้นั้นแระค่ะ

"ชิ..ตลอดเลยนะยะ เห็นผู้ชายสำคัญกว่าเพื่อน" ฉันหันไปต่อว่ายัยนิกกี้แบบไม่จริงจังเท่าไหร่ ก่อนที่ยัยนิกกี้จะเบะปากตอบฉันอย่างกวนๆ

"ก็แน่นอนอยู่แล้วป่ะ?"  ฉันได้แต่อมยิ้มให้กับท่าทีของยัยนิกกี้แบบขำๆก่อนที่จะเดินออกไป

"เอ๋!! ยัยซีบอกว่าจัดงานข้างสระวายน้ำใช่มั้ยน้า~"  ฉันเดินพึมพำคนเดียวแล้วพลานนึกถึงสถานที่ที่เรานัดหมายกันไว้

"ทำใมมันเงียบแบบนี้ล่ะ" เมื่อฉันมาถึงสถานที่นัดหมายก็ต้องแปลกใจในสิ่งที่เห็น  ‘นี้มันปาตี้อะไรกันเนี้ย!!! ทำใมไม่เห็นมีคนสักกะคนเลยล่ะ

ฉันได้แต่ยืนมองไปรอบๆ ก็ไม่พบผู้คนเลยสักคน เห็นก็แต่เพียงดอกทิวลิปสีแดงสดนับพันนับหมื่นดอกที่ถูกจัดตกแต่งประดับประดาเป็นพุ่มๆซะสวยงาม

พรึบ!!!

"เฮ้ย!!! อะไรกันว่ะเนี้ย!!!" ฉันได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อตกใจกลัว เมื่ออยู่ๆ ไฟในงานก็ดับลงไปเสียดื้อๆ  

“อ่ะ!!!”

แต่ก็ต้องตกใจกลัวแล้วสะดุ้งโหย่งอีกครั้งหนึ่ง เมื่ออยู่ๆ ฉันก็โดนมือหนาของใครบางคนเอื้อมมาคว้าเอวบางของฉันไว้ แล้วดึงเข้าไปสวมกอดจนหลังของฉันปะทะกับอกแกร่งของเข้าอย่างจัง

“ใครนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!”  ฉันดิ้นพล่านในวงแขนแกร่งพยายามแกะมือหนาของคนในความมืดออก ก่อนที่จะหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินน้ำเสียงของคนที่คุ้นเคยเปล่งเสียงออกมา

"คิดถึงจัง เม่นน้อยของพี่~"

“พี่ทำตามสัญญาแล้วนะครับ”

+++++++++++++++++++++

ไรท์: พี่เซ็นเตอร์ของไรท์กลับมาแล้วน้าาาา~  ตอนต่อไปจะมาพร้อมกับความหวานเลยล่ะ ^^ // เพื่อนๆเขารู้กัน ^^

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น