marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 28: ความรักที่แสนบริสุทธิ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 28: ความรักที่แสนบริสุทธิ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2562 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28: ความรักที่แสนบริสุทธิ์
แบบอักษร




image



“พี่ค่ะ...เราจะไปไหนกันเหรอ” ฉันถามขึ้นในขณะที่เดินตามเขาเข้ามาในป่าของเกาะเขาปลุกฉันมาแตาเช้าทั้งๆที่เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ==

“เดี๋ยวรอดูกัน” เขาไม่ยอมบอกเอาแต่ยิ้มละบอกกรอดู..

“ฉันปวกขาละนะ” เขาหยุดเดินแล้วหันมาหาฉันทันทีพร้อมกับเดินกลับมาหา

“งั้นขึ้นหลังมา...” เขาย่อตัวหลังเหมือนเป็นสัญญาณบอกให้ขึ้นหลังฉันก็กระโดดขี่หลังเขาทันทีคนตัวโตใช้สองมือประคองฉันไว้แล้วเดินไปต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เราสองคนเดินเข้าไปเรื่อยทางเดินไปก็เป็นแผ่นไม้เหมือนจัดทำทุกอย่างไว้เรียบร้อยตอนนี้มันดูโรแมนติกมากที่ฉันได้ขี่หลังคนรักแถมยังได้ชมธรรมชาติอีกด้วย....

“หนักหรือเปล่า” ฉันถามขึ้นหลังจากที่เราเดินมาค่อนข้างจะนานมากละเพราะกลัวเขาจะหนัก

“ตัวเล็กขนาดนี้ยังจะถามแบบนี้อีก”

“แต่เคยอ้วนนะ”

“ก็นะ...แค่เคยนิ”

“งั้นเหรอ...ถามจริงนะทำไมตอนนั้นถึงทำแบบนั้นเหรอ” ฉันอยากรู้จริงๆที่ตอนนั้นฉันต้องโดนกลั่นแกล้งเพราะเรื่องแค่นั้นจริงๆเหรอ

“ตอนนั้นยังเด็กชอบทำอะไรไม่คิดเพราะคิดว่ายังไงพ่อก็สามารถจัดการทุกอย่างให้เงียบได้...เป็นคนที่ทำอะไรสิ้นคิดไง” เขาก็รู้ตัวเนอะว่าตัวเองเป็นแบบนั้นปกติคนที่หลงตัวเองแบบนี้มักจะไม่รู้ตัวเอง

“แต่สุดท้ายพอเห็นเธอร้องไห้....” พูดแค่นี้เขาก็เงียบไปจนฉันต้องถามขึ้น

“ทำไมค่ะ?”

“เปล่า...ไม่มีอะไรครับ”

“เอ๋.....หมายความว่าไงอ่ะ” ฉันพยายามจะถามต่อว่าที่เขาพูดหมายความว่าไง

“ไม่มีอะไรครับ”

“เฮ้อออออ...แล้วเราจะไปไหนกันค่ะเนี่ยเดินมานานแล้ว” ฉันมองไปข้างหน้าที่ทางยังทอดยาวไปไม่สิ้นสุดเพราะรู้สึกว่าเกาะนี้จะใหญ่กว่าที่คิด

“ชอบทะเลสาบมั้ย...” ฉันค่อนข้างจะตกใจกับคำพูดแบบนี้ของทะเลสาบงั้นเหรอจะมาอยู่ในเกาะนี้ได้ไงถึงจะใหญ่แต่ก็ไม่น่าจะมีนะ

“มันจะมีได้ไงอ่ะ” เขายิ้มละหันมามองฉัน

“งั้นหลับตานะหลับตาลงก่อนพี่บอกให้ลืมตาค่อยลืมขึ้นมาโอเคนะ”

“อ่าาาา...ก็ได้” ฉันทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่ายเขาก็เร่งฝีเท้าเดินเร็วขึ้นจนฉันเริ่มได้ยินเสียงน้ำไหล

“ลืมตาได้แล้ว” ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นตามที่เขาบอกก่อนจะอึ้งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทะเลสาบสีฟ้า!!!!!!

“เป็นไปไม่ได้” ฉันไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็นเลยมันเหมือนตอนนี้ฉันอยู่ในเทพนิยายที่ฉันสามารถเนรมิตทุกอย่างได้ตามใจต้องการ

“ไม่มีอะไรที่ชเวอึนซาทำไม่ได้นะจ๊ะที่รัก” เขาวางตัวฉันลงยืนมองประติมากรรมที่งดงามข้างหน้าอย่างตื่นเต้นเมื่อวานก็ได้ดูอาทิตย์ตกดินที่สวยยยยมากกกกกวันนี้ได้เห็นทะเลสาบสีฟ้าที่โคตรสวยยยยยย

“แต่นี่มัน...โอ้พระเจ้ามันสวยมากค่ะ” สิ่งที่ฉันได้เห็นมันเหมือนไม่ใช่เทพนิยายจริงๆนะ

“สวยเหมือนเธอไง....”

“นี่มันไม่น่าเชื่อจริงๆ...ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

“ไม่เลยที่รักเธอไม่ได้ฝัน...เพราะนี่มันคือความจริง” เขาเดินเข้ามาโอบกอดฉันจากด้านหลังพร้อมกับมองไปทะสีสาบสีฟ้าที่งดงามนั้น....

“ฉันสามารถเนรมิตทุกอย่างให้กับคนที่ฉันรักได้...ฉันสามารถมอบให้เธอได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิตของฉัน” เขาก้มลงมากระซิบข้างหูฉันคำพูดนั้นทำให้ฉันหน้าแดงมากกกกให้ตายสิคนอะไรน่ารักเป็นบ้าเขามันคนน่ารักจริงๆ

“ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณที่ทำให้ขนาดนี้” เขาหันตัวฉันไปหาเขาเราสองคนเผชิญหน้สกันสายตาประสานกันแววตาที่เขามองมามันทั้งอบอุ่นและดูจริงใจมากใครจะไปคิดว่าคนแบบเขาจะมาทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงธรรมดาแบบฉันได้ละชาติก่อนฉันคงทำบุญมาเยอะหรือเปล่านะฮ่าๆๆๆ

“คิมโชมิน...ผู้หญิงของฉันเธอช่างเหมาะกับสิ่งที่งดงามแบบนี้จริงๆ” เขาค่อยๆโน้มตัวลงมามอบสัมผัสที่หอมหวานให้กับฉันขูบที่อ่อนโยนและดูดดื่มในเวลาเดียวกันส่งผลให้เลือดในร่างกายเริ่มทำงานอย่างสูบฉีดความเร่าร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นเราสองคนจูบกันเนิ่นนานจนตอนนี้สองมือเขาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขค่อยๆลูบไล้ไปกลางลำตัวของฉันก่อนเขาจะใช้สองมือขย้ำสะโพกของฉัน...

“อื้ออออ...หวานจริงๆ” แรงปรารถนาของเรามองคนเพิ่มขึ้นจนความรู้สึกจะหยุดไม่อยู่เขาเริ่มใช้มือลูบเข้ามาข้างในเสื้อผ้าฉันสมองของฉันตอนนี้เบลอไปหมดคิดอะไรไม่ออกมีเพียงความต้องการเท่านั้นที่ร่างกายโหยหาแต่แล้วร่างโตก็ค่อยๆผละตัวออกอย่างอ้อยอิ่ง...

“คิมโชมินแต่งงานกับฉันนะ” เขาคุกเข่าลงต่อหน้าฉันพร้อมกับจับมือฉันเขาไปจูบเบาๆไม่มีการสวมแหวนใดๆเพราะเขาสวมมีนก่อนหน้านี้แล้วแต่ต่างกันตรงที่ตอนนี้คือแต่งงานกันนะ....

“เงียบทำไมไม่แต่งเหรอ” เขาพูดแบบนี้ขึ้นมาจนฉันนึกอยากแกล้งคนตัวโต

“ถ้าไม่ละค่ะจะว่าไง” เขาเงยหน้ามามองฉันพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ถึงไม่เธอก็ไปไหนจากฉันไม่ได้อยู่ดีและก็จะเป็นเมียฉันอยู่ดีถึงไม่มีงานแต่งฉันจะจับเธอไปจดทะเบียนสมรสถ้าเธอไม่ตกลงฉันจะให้เธออยู่แค่บ้านเลี้ยงลูกของเราแค่นั้น” ทุกคำพูดของเขาพูดเหมือนดักทางทุกอย่างไว้หมดจนฉันฟังแล้วต้องกลั่นขำเขาน่ารักชะมัด

“ไม่มีทางที่ฉันจะปฏิเสธพี่อยู่แล้ว...แต่งสิค่ะ” เขายิ้มกว้างออกมาอย่างน่ารักคนอะไรไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไรก็ดูดีไปหมดหล่อเป็นบ้าาาา....

“ฉันรักเธอนะคิมโชมินเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ฉันอยากให้เป็นแม่ของลูกเป็นคุณนายชเวเป็นทุกอย่างในชีวิตฉัน” เขาลุกขึ้นมาโอบกอดฉันด้วยความหวงแหนพร้อมกับคำพูดที่ฟังแล้วหัวใจพองโตเป็นอย่างมาก

“ฉันก็รักพี่ค่ะ...ชเวอึนซาผู้ชายเพียงคนเดียวของฉัน” เราทั้งคู่โอบกอดกันด้วยความรักไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่พิเศษที่สุดในชีวิตแล้วจริงๆ...อยากขอบคุณเขาที่มอบสิ่งสวยงามและล้ำค่านี้ให้....




3 เดือนต่อมา



“ตอนนี้กำลังเดินกลับห้องค่ะแล้วพี่ไม่หลับไม่นอนหรือไง” ฉันกลับมาอังกฤษหลังจากที่โครงการสิ้นสุดลงแค่จะทำงานที่ค้างไว้แล้วค่อยกลับไปที่นู้นถาวร

‘ยังไม่ง่วงอ่ะรอบางคนถึงห้องก่อน’ เสียงอู้อี้ของเขาทำให้ฉันรู้ว่าเขาง่วงแค่ไหนและเหนื่อยแค่ไหนก็หลังจากที่กลับจากสวีเดนครั้งนั้นเราก็ต้องมาพบโลกความจริงว่างานรอเราเป็นกองภูเขา

“ฮ่าๆ...จะถึงห้องแล้วเนี่ยตอนนี้ก็กำลังเดินเข้าตึกแล้วพี่นอนเถอะค่ะฉันไม่เป็นไรจริงๆ” ช่วงนี้ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยผิดปกติแถมชอบหน้ามืดบ่อยๆพอพูดให้เขาฟังเขาก็อยากมาหาแต่ฉันห้ามไว้เพราะรู้ว่าเขางานเยอะแค่ไหนและฉันพึ่งมารู้ที่หลังด้วยว่าเขาเป็นนักลงทุนที่รวยมากจนติด1ใน10...มิน่าละถึงซื้อเกาะนั้นได้สบายปกติฉันอ่านแค่หนังสือใช้เวลาอยู่กับการอ่านจนไม่รู้ความเคลื่อนไหวของโลกภายนอกด้วยช้ำ

‘ไม่อ่ะรอให้ถึงห้องก่อนเดี๋ยวหน้ามืดอีกเป็นห่วง’ พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็ไม่รู้จะค้านไง

“จ้าๆ....กำลังเดินขึ้นห้องแล้ว” ฉันรีบเดินขึ้นห้องด้วยความเร็วเพราะอยากให้คนตัวโตพักผ่อนสักทีแต่พอขึ้นมาถึงห้องฉันก็เจอกับใครบางคนที่รออยู่หน้าห้องจนฉันมองเธอด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้บอกอะไรเขา

“ถึงห้องแล้วค่ะพี่นอนเถอะนะจะได้พักผ่อนเยอะๆ”

‘งั้นฝันดีนะครับที่รัก’

“ฝันดีค่ะ” ฉันรีบกดตัดสายทันทีที่พูดจบแล้วคนตรงหน้าก็พูดขึ้น

“หวานกันจังนะในขณะที่ทำให้ชีวิตฉันพังแบบนี้”

“หยุดกล่าวหาฉันแบบนั้นนะนัมมีจา” ฉันมองเธอที่ยืนตรงหน้าสภาพตอนนี้แทบดูไม่ได้เลยละ

“กล่าวหางั้นเหรอ!!! ถ้าไม่ใช่ไอ้สราเลวนั้นปล่อยคลิปบ้าๆนั่นฉันคงไม่ต้องเจออะไรแบบนี้!!!” เธอพูดพร้อมกับร้องไห้เหมือนคนสติแตกฉันมองด้วยความเวทนาอยากช่วยแต่เธอทำตัวเองทั้งนั้น

“หยุดมองฉันด้วยสายตาที่น่าสมเพชแบบนั้นเดี๋ยวนี้!!!” เธอพูดขึ้นพร้อมกับมองฉันอย่างมุ่งร้ายก่อนจะหยิบมีดเล็กๆออกมาชี้หน้าฉัน

“ถ้าชีวิตฉันพัง...ฉันก็จะทำให้มันตายทั่งเป็นเพราะคนรักของมันต้องตาย!!!!!” เธอพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างน่ากลัวฉันรีบจับมือเธอที่พยายามจะเอามีดมาแทงฉัน

“หยุดเดี๋ยวนี้มีจาถ้าเธอทำแบบนี้เธอก็รู้ว่าเขาจะพลิกแผ่นดินหาตัวเธอแน่นอนและฉันก็คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ถ้าเขาพบเธอ”

“ฉันไม่สนใจ!!! แค่แกตายไปก็พอสะ!!!!” มีจาดันตัวเข้ามาหาฉันจนฉันต้องถอยหลังไปตามแรงดันของเธอจนมาถึงบันไดในหัวตอนนี้มีแต่คำว่าจะทำไงให้รอดจากที่นี่

“มีจาหยุดเถอะ...ฉันจะไปคุยกับเขาให้นะจะหางานให้เธอทำโอเคมั้ย” แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าไม่สนใจอะไรอีกแล้วและตอนนี้ฉันก็จะตกบันไดแล้วจนเธอเพิ่มแรงสุดท้ายใส่ฉันอีกจนฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองตอนนี้กำลังเคลื่อนตัวลงอย่างช้าๆภาพสุดท้ายทีาเห็นตรงหน้าคือหญิงสาวตรงหน้ายิ้มออกมาอย่าสะใจก่อนทุกอย่างจะเลื่อนหายไปกับความมืดมิด......




ยัยมีจามาอีกแล้วยัยนี้ไม่หลาบจำสักที่เฮ้อ!แต่ไรท์ขอโทษด้วยนะมาๆหายๆงานเยอะมากกกกกกเหนื่อยสุดๆแทบขาดใจงืออออ

ความคิดเห็น