email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เข้าบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2562 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าบ้าน
แบบอักษร

“เป็นอะไร” ฉันหันไปถามเต้ที่อยู่ไม่ค่อยจะสุขนั่งขยับตัวไปมา ระหว่างทางนั่งรถไปบ้านฉัน เขาเป็นคนขับ

**“พ่ออิงดุไหมอ่ะ” เต้หันมาถามฉันตาปริบๆ ฉันต้องยิ้มกว้างกับท่าทางของเขา ไม่แน่จริงนี่น่า

“ดุมากกกก...” ฉันลากเสียงยาวๆ

“จริงอ่ะ” หน้าเขาซีดลงทันที ฉันหัวเราะอย่างพอใจ

“ฮ่าๆ”

“ตลกรึไง”

“ก็ดูหน้านายดิ อยากไปเองก็แล้วแต่นะ ไม่ช่วยนะบอกเลย” ฉันขู่

“กลับคอนโดตอนนี้ดีเลยไหม” เต้หันมายิ้มอย่างมีเลศนัยให้ฉัน จนฉันต้องหุบยิ้ม

“ขับรถไปเลย” เป็นเต้บ้างที่หัวเราะเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน

ฉันไม่พูดกับเขาอีกบอกแค่ทางเท่านั้น จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้าน เราสองคนลงจากรถฉันก็เห็นนมสายวิ่งออกมาต้อนรับ

ฉันเดินเข้าไปกอดหอมแก้มซ้ายขวา

“คิดถึงนมจังเลย”

“มาถึงก็อ้อนเลยนะคะ จะมาไม่ให้บอกเลยนมจะได้เตรียมอาหารอร่อยๆ ไว้ให้”

“เซอร์ไพรส์ค่ะ แล้วนี่พ่ออยู่บ้านไหมคะ อิงไม่ได้โทรหา”

“อยู่ค่ะ อยู่ที่ห้องทำงาน” ฉันย่นจมูกใส่ วันหยุดยังจะทำงาน

นมสายส่งสายตาไปด้านหลังฉัน ฉันเลิกคิ้วแล้วหันไปมอง เต้ยืนยิ้มหวานๆ อยู่

“สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้นมฉันแทบไม่ทัน นมฉันก็นะ สำรวจเต้ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ฉันกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่เมื่อคนตัวโตหน้าซีดลงๆ

“เพื่อนเหรอคะ คุณหนู” นมถามฉันเสียงเย็นๆ

“เอ่อ...หลานรหัสอิงเองค่ะแล้วก็..” ฉันมองคนที่หน้าตึงทันทีที่ฉันบอกแบบนั้น ความน้อยใจส่งออกมาผ่านทางสายตา

ฉันก้มลงไปกระซิบข้างหูนม นมสายตาโตทันที ฉันหัวเราะเบาๆ ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะพาเขามาที่บ้านฉันก็คงปิดบังทุกคนไม่ได้

แต่ที่พูดแบบนั้นแค่อยากแกล้งเด็กมันก็เท่านั้น อยากเจ้าเล่ห์กับฉันดีนัก

“เข้าบ้านกันเถอะค่ะ แล้วนี่จะค้างไหมคะ” นมเหลือบตามองทางเต้แล้วชวนฉันเข้าบ้าน ฉันพยักหน้าให้เขา แล้วเดินเข้าบ้านตามแรงดึงของนม

แอบหันไปมองเต้กลัวว่าเขาจะน้อยใจจนกลับไปซะก่อน แต่เขาก็ไม่ไป เขาเดินตามฉันเข้ามาในบ้าน

“พาน้องนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวนมไปเอาน้ำมาให้”

“ไม่เป็นไรค่ะนม นมมีอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวอิงจัดการเอง”

“งั้นก็ได้ค่ะ อยากได้อะไรเพิ่มเรียกนั่งขิงได้เลยนะคะ” ขิงเป็นเด็กรับใช้บ้านและเป็นหลานของนม

“โอเคค่ะ”

“แล้วให้นมไปเรียกคุณพ่อให้ไหมคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอิงไปเรียกเอง”

นมสายเดินออกไปแล้วเหลือแค่ฉันกับเต้ สายตาของเต้กำลังมองสำรวจบ้านฉันอยู่

“เอาของว่างไหม หรือว่าจะกลับเลย” ฉันเลิกคิ้วถาม เขาจ้องตาฉันเขม่ง

“ไล่”

“ก็มาส่งแล้วไง บ้านก็เข้ามาแล้ว”

เขาถอนหายใจแรงๆ ลุกขึ้น ยื่นกุญแจรถให้ฉัน ฉันรับมันไว้

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ” เขาก้มหัวให้ฉัน แล้วเดินออกไป ฉันอ้าปากเหวอ ถึงคำพูดจะสุภาพแต่ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เขา น้องมันกำลังงอนฉัน

เมื่อตั้งสติได้ฉันก็วิ่งตาม ขายาวๆ ของเขากำลังก้าวไปยังประตูบ้านฉัน ฉันวิ่งไปจับบ่าเขา

“เดี๋ยวก่อน” เต้หันมาเลิกคิ้วมองฉัน ทั้งใบหน้าและแววตาไม่มีแววขี้เล่นเหมือนเคย ฉันกลืนน้ำลายลงคอ นี่ฉันเผลอทำเสือตื่นรึเปล่านะ

“งอนเหรอ” เต้หันหน้าไปทางอื่น ฉันเม้มปากแน่น

“เปล่าครับ เจ้าของบ้านไม่อยากให้อยู่ไม่รู้จะอยู่ทำไม” นี่เหรอไม่งอน งอนชัดๆ เสียงเรียบขนาดนี้

“ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย” ฉันพูดเสียงอ่อย รู้ตัวว่าเล่นแรงเกินไป

“เข้าบ้านเถอะครับแดดร้อน” เขาบอก ฉันเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ แดดร้อนจริงๆ

“เข้าไปด้วยกันสิ” คิ้วเข้มเลิกขึ้น มองฉันอย่างไม่เข้าใจ

“กินข้าวเย็นก่อนค่อยกลับ” เป็นฉันที่ต้องยอมน้องมันอีกตามเคย เพียงแค่คิดว่าน้องมันงอน ฉันก็ทนไม่ได้กับท่าทางมึนตึงของเขา หลงหนักมากอิง

“เป็นแค่หลานรหัสไม่ได้สนิท ไม่อยากรบกวนครับ” ประเด็นหลักมันอยู่ตรงนี้สินะ ฉันเกาะแขนเขาไม่ปล่อยหน้ามุ่ย

“ล้อเล่นเอง” พูดเสียงอ่อย มองเขาตาปริบๆ

“ไม่ตลก” แต่คนหน้าหวานยังหน้าบึ้งอยู่

“ขอโทษ” ฉันรู้ว่าทำให้เขาเสียความรู้สึก คิดในทางกลับกันถ้าเขาทำแบบฉันบ้างฉันก็คงน้อยใจเหมือนกัน

“เรื่อง”

“เข้าไปคุยกันในบ้านนะ อิงร้อน” เมื่อเห็นว่าเขายังไม่หายโกรธฉันก็ใช่มุขอ้อนซะเลย เต้ถอนหายใจเบาๆ ดึงฉันกลับเข้าไปในบ้าน ฉันยิ้มอย่างพอใจ ถึงเขาจะน้อยใจยังไงเขาก็ยังห่วงฉัน

เราเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง ฉันชะงักนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ” ฉันเดินตัวปลิวเข้าไปหาท่าน กอดหอมท่านอย่างที่ทำเป็นประจำ

“จะมาไม่เห็นบอก” พ่อพูดเหมือนนมเปียบ ฉันยิ้มประจบ

“เซอร์ไพรส์ค่ะ ว่าแค่คุณพ่อเถอะ วันเสาร์แล้วยังทำงานอีกเหรอคะ”

“นิดหน่อยเอง แล้วนี่จะไม่บอกพ่อหนุ่มนั้นนั่งเหรอ”

ฉันหันไปหาเต้เขาสะดุ้งทันทีที่พ่อฉันทัก

“สวัสดีครับ” ดียกมือไหว้ พ่อฉันพยักหน้า มองสำรวจเขาเหมือนที่นมมองเปะ

“มานั่งสิ” พ่อพูดเสียงเรียบ เต้ค่อยๆ เดินเข้ามานั่ง

“ค้างใช่ไหมลูก”

“ค้างค่ะ อาทิตย์หน้าอิงต้องไปทำงานต่างจังหวัดกับเพื่อนนะคะ” ฉันบอกท่าน

“งานเยอะเหรอช่วงนี้”

“ก็นิดหน่อยค่ะ”

“เที่ยวก็เยอะใช่ไหม”

“พ่ออ่ะ มันก็มีบ้างตามวิถีวัยรุ่น” ฉันไม่ปิดบังหรือโกหกหรอกนะว่าไม่ได้ไปเที่ยว มีอะไรฉันก็เล่าให้ท่านฟัง เพราะยังไงก็ปิดไม่มิด

“เที่ยวได้ก็ต้องดูแลตัวเองได้เข้าใจไหมตัวแสบ”

“เข้าใจแล้วค่ะ อิงจะดูแลตัวเองอย่างดี”

“ดีมาก” พ่อลูบหัวฉันเบาๆ ฉันเหลือบตาไปมองทางเต้ เขาก็มองเขาสองพ่อลูกคุยกัน ดูเหมือนพ่อฉันจะไม่ให้ความสนใจฉันเท่าไหร่ ไม่ถามด้วยว่าเขาเป็นใครมากับฉันได้ไง

แล้วฉันต้องแนะนำไหมอะ

“เข้าไปดูในครัวสิว่านมทำอะไรกิน” อยู่ๆ พ่อก็ไล่ฉันเข้าไปในครัว ฉันกลืนน้ำลายลงคอ มองเต้ทีมองหน้าพ่อที พ่อฉันจะไม่ทำอะไรเต้ใช่ไหม จากที่ขู่เขาเล่นๆ ว่าพ่อฉันดุ พ่อฉันจะดุจริงซะงั้น ปกติท่านไม่ดุซะหน่อย

เต้

ผมกลืนน้ำลายลงคอลายอึก ตั้งแต่อิงเดินหายไป ความจริงผมยังน้อยใจเธออยู่และคิดว่าจะกลับจริงๆ แต่เธอดันออกไปง้อซะก่อน

คราวนี้ผมสมใจได้เจอกับพ่อเธอจริงๆ แถมตอนนี้ท่านยังจ้องผมเขม็ง

“ชื่ออะไรล่ะเรา” เสียงเรียบทุ่มถามขึ้นจนผมต้องเหยียดหลังตรงโดยอัตโนมัติ

“เต้ครับ” ท่านพยักหน้า

“อยู่ปีไหน”

“หนึ่งครับ” ผมเห็นว่าคิ้วท่านขมวดเข้าหากัน

ผมก็น้ำลายอีกหลายครั้ง

“น้ำค่ะพ่อ” เสียงอิงลอยมาแต่ใกล้มือถือถาดใส่แถวน้ำ เอามาให้ผมกับพ่อเธอ

“อะไร กลัวว่าพ่อจะทำอะไรน้องมันรึไง” ผมเม้มปากเข้าหากัน กับคำเรียกของท่าน ผมไม่อยากเป็นน้องซะหน่อย ทำไมผมไม่เกิดไวกว่านี้นะ

“เปล่าซะหน่อย แขกมาบ้านก็ต้องเอาน้ำมาเสิร์ฟสิคะ” เธอวางแก้วน้ำลงแล้วนั่งลงข้างๆ พ่อ

“มาเสิร์ฟแล้วก็เอาถาดไปเก็บสิ” อิงหน้ามุ่ยค้อนให้พ่อ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อน่าจะมากเลยทีเดียว

“นมไม่มีอะไรให้อิงทำแล้ว อิงคุยกับพ่อดีกว่า” มือใหญ่โยกหัวเธอเบาๆ

“เหรอ”

“พ่ออ่ะ”

“อ่ะๆ แนะนำหน่อยซิ”

“ไม่ใช่ซักกันแล้วเหรอคะ” อิงถามสายตาล่อกแล่ก

“รู้แค่ชื่อเต้เรียกปีหนึ่ง” พ่อเธอเองก็ไม่ปิดบัง

“พ่อต้องรู้อะไรอีกไหม”

“คือ....คือ อิงคบกับเต้อยู่ค่ะ พ่อจะว่าอิงไหม ทั้งๆ ที่อิงบอกพ่อเองแท้ๆ ว่าจะไม่มีความรักอีก อิงจะอยู่กับพ่อจนแก่” ผมตาโตที่เธอพูดตรงๆ และเข้าใจอะไรบางอย่าง แบบนี้เองสินะที่เธอไม่อยากให้ผมมาที่บ้าน

“คบนานรึยัง” ท่านไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามแทน

“สอนเดือนกว่าๆ แล้วค่ะ อิงขอโทษนะคะ” เธอเข้าไปกอดพ่อ

“พ่อไม่ได้โกรธเราซะหน่อยจะขอโทษทำไมล่ะ”

“ก็...”

“พ่อรู้ว่าลูกพ่อเก่ง ประสบการณ์การก็มีแล้ว พ่อเองก็เคยผ่านช่วงเวลาแบบนั้นมาแล้ว รู้ว่าความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ แต่พ่อก็อยากจะบอกลูก ไม่ว่าใครจะทำให้ลูกเสียใจแค่ไหน อย่าทำร้ายตัวเอง ขอให้ลูกกลับบ้าน กลับมาหาคนที่รักลูกที่สุด” คนตัวเล็กน้ำตาคลอ กอดพ่อแล้วพยักหน้า

“ค่ะ”

“ไปตั้งโต๊ะอาหารช่วยนมไป พ่อหิวแล้ว”

“ก็ได้ค่ะ” เธอหันมามองผม แล้วเดินออกไป แล้วเม้มปากแน่น ความเงียบเกิดขึ้น

“รู้ใช่ไหมว่าลูกสาวพ่อเคยเสียใจ” ผมเงยหน้าขึ้นมองท่าน คำแทนตัวเองของท่านทำให้ผมใจเต้นระทึก

“ครับ”

“ถ้าไม่รักหรือคิดจะมาเล่นๆ ก็ออกไปจากชีวิตอิงซะ” ท่านพูดเสียงจริงจัง ผมกลืนน้ำลายลงคอ

“ผมจริงจังครับ ผมจะไม่ทำให้อิงเสียใจ” ผมพูดเสียงหนักแน่น สบตากับท่านอย่างจริงจัง ตอนนี้ผมแน่ใจแล้วว่าผมรักอิงจริงๆ รักโดยไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

“แค่พูดใครก็พูดได้”

“ผมจะทำให้คุณพ่อเห็นครับ” ผมสบตาท่านอีกครั้ง ผมไม่รู้หรอกว่าท่านเคยได้ยินคำนี้มากี่ครั้งแล้ว แต่ถ้าเป็นผม ผมไม่เคยผิดคำพูด

“ดี”

“มาทานข้าวได้แล้วค่ะ” เสียงตะโกนแววมา

“ไปทานข้าวกันเถอะ” ท่านลุกขึ้นแล้วชวนผม ผมก้มหน้าให้แล้วลุกขึ้นเดินตามท่านไป ก็เจอกับห้องอาหาร อิงสบตากับผม ผมพยักหน้าให้เธอแล้วนั่งลง

ถึงพ่อเธอมาดออกจะดุๆ แต่ท่านก็มีเหตุผล และเคารพการตัดสินใจของลูก

การทานข้าวไม่ได้เกร็งอย่างที่ผมคิด ถึงจะไม่ค่อยมีเสียงพูดคุยแต่ก็ไม่ได้อึดอัด สองพ่อลูกคอยตักนั้นตักนี่ให้กัน บางครั้งอิงก็ตักให้ผมบ้าง ซึ่งทำให้ผมยิ้มได้ ผมเองก็ตักให้เธอด้วย โดยไม่เกรงใจพ่อตา ก็อยากเอาใจเธอคืนบ้าง

ความน้อยใจที่มีก่อนหน้านี้หายไปหมด ตั้งแต่ที่เธอบอกกับพ่อเธอแล้วว่าเธอคบกับผม**

ความคิดเห็น