`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 13 : Choice (P.End)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2558 13:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 13 : Choice (P.End)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 13

Choice

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1999911456-member.jpg

 

“ไงไทน์ ดีขึ้นมั้ย?” วันนี้หนุ่มผมบลอนด์เพื่อนรักมาเยี่ยมวาเลนไทน์หลังเลิกเรียนโดยมีฮะเก๋าติดสอยห้อยตามมาด้วย เพราะกลัวว่าไทน์จะเหงา...ทุกคนที่รู้จักกับไทน์ก็ผลัดกันมาเยี่ยมเขาวันละคน หรือวันละหลายๆคน ไม่ว่าจะเป็นสามหนุ่มที่ 5 Stars Host Club ผู้อำนวยการหน้าโหดและเลขาหน้าสวย คุราอิกับเบลล์...จะมีก็แต่พี่ชายเขานี่แหละที่ยังคงวุ่นๆ กับทั้งงานและครอบครัวถึงได้เจียดเวลามาเยี่ยมน้องชายร่วมสายเลือดไม่ได้เลย ไทน์ยิ้มกว้างให้เพื่อนรักทั้งสองคนก่อนอ้าแขนจะรับอ้อมกอดจากเพ่ยหลิงแต่ก็ทำได้ไม่นานเพราะจู่ๆ มือเล็กของฮะเก๋าก็ดึงตัวหนุ่มหน้าตี๋ออกไป

“เฮ่ยอะไรเนี่ย!! แกนี่ ชั้นให้ติดรถมา ยังมาจะกวนประสาทอีกเรอะ ห๊ะ!!” เพ่ยหลิงตวาดแหวใส่ร่างเล็กที่ตอนทำหน้านิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทั้งยังยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับสิ่งที่เพ่ยพูด ไทน์หัวเราะร่าเพราะการทะเลาะกันของฮะเก๋าและเพ่ยหลิงเป็นอะไรที่ไร้สาระสุดๆ แต่ก็สร้างความสนุกสนานให้เขาได้เสมอ

“ฉวยโอกาส” ฮะเก๋าพูดลอยๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวเงียบๆ เพ่ยหันขวับไปมองร่างเล็กที่พูดจาไม่เข้าหูอย่างเอาเรื่องแต่ก็ถูกไทน์รั้งแขนเสื้อเอาไว้ก่อนไม่อย่างนั้นฮะเก๋าต้องโดนเพ่ยกินหัวเข้าไปแน่ๆ

“เพ่ย ขอบคุณนะที่ช่วยไทน์เรื่องผู้หญิงคนนั้นอ่ะ ถ้าไม่ได้เพ่ย...ไทน์คงต้องลาออกอ่ะ อยู่ไม่ได้แน่ๆผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมากๆเลย” ร่างบางไม่มีโอกาสได้เจอหน้าเพ่ยเลยตั้งแต่เหตุการณ์นั้น แล้วก็ยังไม่ได้เอ่ยปากขอบคุณลูกชายเจ้าพ่อมาเฟียขาใหญ่ของฮ่องกงคนนี้เลยสักคำ

“เล็กน้อยน่า” หนุ่มผมบลอนด์พูดก่อนจะลูบผมนุ่มสีเงินของไทน์เบาๆ ก่อนจะเคลื่อนมาจับใบหน้าที่ยังฟกช้ำอยู่ สัมผัสมันราวกับจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้

“อะแฮ่ม อะแฮ่ม อะแฮ่ม!!” เสียงเล็กๆที่กระแอมไอมากเกินความจำเป็นดังมาจากโซฟาทำให้เพ่ยต้องกัดฟันกรอดๆอีกครั้งอย่างหงุดหงิด ไอเตี้ยนี่มันจะตามรังควานเขาไปถึงไหน คิดผิดจริงๆที่ยอมให้มันติดรถมาด้วย ก้างขวางคอ มารความรักของเขาจริงๆ ฮึ่ย!!

“คันมากมั้ยคออ่ะ เดี๋ยวจะช่วยเกาให้ แต่ใช้นี่นะ!!” เพ่ยหลิงที่คันปากเหลือเกินอดไม่ได้ที่จะแขวะอีกฝ่ายด้วยการยกเท้าขึ้นมาอย่างหยาบคาย ไทน์เห็นท่าทางแบบนั้นจึงใช้มือบางตีที่ไหล่หนาของอีกฝ่ายเป็นเชิงปราม นี่ระหว่างที่เขาไม่อยู่สองคนนี้คงทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวันแน่ๆ เพราะขนาดเข้ามาในห้องแค่ไม่กี่นาทีก็ทำท่าจะฆ่ากันเสียแล้ว

“เมื่อไหร่กลับมาเรียนอ่ะ? นายไม่อยู่เพ่ยชอบทำร้ายชั้นอยู่เรื่อย...” ฮะเก๋าที่เอาแต่นั่งนิ่งมาสักพักถามเพื่อนรักของตัวเองบ้างแต่ก็ไม่เว้นต้องหาเรื่องเพ่ยหลิงอยู่ไม่ขาด ไทน์ส่ายหน้าให้กับความไร้สาระของคนทั้งคู่ก่อนจะรีบคว้าขอเสื้อของเพ่ยไว้เพราะไม่อย่างนั้นฮะเก๋าต้องแบนติดพื้นคารองเท้าเพ่ยแน่ๆ

“ใครทำร้ายแกห๊ะ!!? ชั้นทำอะไร พูดให้ดีๆนะเว่ย ไอเตี้ยหน้าตุ๊ด!! ไอตุ๊ด!!” ร่างสูงพูดลอดไรฟันอย่างโกรธเคืองเพราะฮะเก๋าเอาแต่พูดจาใส่ร้ายเขา คนอย่างเขาเนี่ยนะจะไปทำร้ายฮะเก๋า แค่เข้าใกล้ยังไม่อยากจะเข้าใกล้เลย ฮะเก๋าจ้องหน้าอีกฝ่ายผ่านแว่นกรอบดำอันโตด้วยหน้ามึนๆ ที่กระตุ้นโทสะของเพ่ยได้ดีที่สุด

“เพ่ย!! ว่าฮะเก๋าแบบนั้นได้ไงอ่ะ นี่หยุดทะเลาะกันได้มั้ย ไทน์ปวดหัวแล้วเนี่ย!” ไทน์โวยวายอย่างหงุดหงิดเพราะดูเหมือนสองคนนี้จะทะเลาะกันจริงจังเกินไปแล้ว

“เดี๋ยวไทน์ก็กลับไปเรียนแล้วล่ะ น่าจะอาทิตย์หน้านะ” ร่างบางตอบคำถามของฮะเก๋าเมื่อเห็นว่าในที่สุดทั้งสองก็ยอมสงบศึกกันเพราะเห็นแก่คนป่วย พอดีกับที่ฮิคาริเดินเข้ามาในห้อง

“สวัสดีครับ” ทั้งเพ่ยหลิงและฮะเก๋าต่างลุกขึ้นยืนแสดงความเคารพชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นผู้ปกครองของไทน์ หรือจะเรียกให้ถูกก็คือสามีของไทน์นั่นแหละ ฮิคาริโค้งให้เด็กทั้งสองเล็กน้อยก่อนจะลากโต๊ะกินข้าวมาไว้ข้างหน้าไทน์เพราะนี่ก็เลยเวลาอาหารเที่ยงมาสักพักแล้ว

“งั้น พวกเรากลับก่อนนะ ไว้มาเยี่ยมอีก” ฮะเก๋าที่ดูจะมีไหวพริบมากกว่าเป็นคนเอ่ยคำลาและลากเพ่ยหลิงออกจากห้องไป ปล่อยให้สามีภรรยาได้จู๋จี๋กัน   

“สองคนนั้น...แฟนกันเหรอครับ?” ฮิคาริที่มองตามเด็กทั้งสองถามหนุ่มน้อยร่างบางบนเตียงอย่างสนใจ ไทน์หัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำถามจากคนรัก ทะเลาะกันทุกวันแบบนั้นคนโบราณเขาว่าลูกดกใช่รึเปล่านะ?

“แหม...ไอก็ว่าไป แต่ผมว่าอาจจะใช่ก็ได้นะครับ” ร่างบางพูดพลางหัวเราะคิกคักกับความคิดพิสดารของตัวเอง ถ้าเกิดเพ่ยกับฮะเก๋าคบกันจริงๆ ก็คงมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นอีกเยอะเลยนะ

“ไอ...อยากได้หมีอ่ะ” หนุ่มผมเงินพูดขึ้นระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังเป่าอาหารให้คลายร้อน ฮิคาริมองหน้าไทน์อย่างงุนงงก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมๆ หมียักษ์สองตัวที่บ้านยังไม่พอ นี่จะขอหมีไหนอีกล่ะเนี่ย?

“นะนะนะ ผมอยากได้หมีอ่ะ...เอาตัวเล็ก ตัวเล็กก็ได้ นะ นะ” ร่างบางยังคบรบเร้าต่อเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายยังนิ่งเฉยกับคำขอของเขา ก็วันนั้นเขาเปิดดูเว็บไซต์ขายตุ๊กตาหมีโดยเฉพาะ มีหมีหลายตัว หลายสี หลายแบบ หลายขนาดมาก เขาอยากจะได้มันทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ...แต่เพราะที่บ้านมีตัวใหญ่แล้วเดี๋ยวไอจะหาว่าสิ้นเปลือง งั้นเขาเอาตัวเล็กก็ได้

“ถ้าอยากได้ต้องเก็บเงินซื้อเองครับ” ฮิคาริพูดพร้อมกับคลี่ยิ้มออกมาอย่างใจดีก่อนจะส่งอาหารคำโตเข้าปากหนุ่มน้อยที่เริ่มจะทำหน้างอไม่น่ารัก ความจริงแล้วเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกถ้าไทน์จะคลั่งไคล้หมีมากมายขนาดนั้น เพียงแต่เขาอยากให้ไทน์รู้จักเก็บเงินเองดูบ้าง ทุกวันนี้เงินที่เขาเอาไทน์ไว้ใช้จ่ายมันก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไรถ้าจะเจียดมาซื้อตุ๊กตาสักหน่อยคงไม่มีปัญหา

“งั้นผมซื้อเยอะๆ ก็ได้ใช่มั้ยครับ 10 ตัว 20 ตัว อ๊า 30 ตัว” หนุ่มผมเงินพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างล่องลอยเมื่อจินตนาการว่าห้องของเขาจะเต็มไปด้วยหมี หมี และหมี!! มือบางปิดหน้าพร้อมกับบิดตัวไปมาจนเหมือนคนเสียสติทำให้ฮิคาริต้องส่ายหัวอย่างปลงๆ เด็กหนอเด็ก...

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น