True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : Special Edition #1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2562 13:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special Edition #1
แบบอักษร

6 เดือนผ่านมา (คอนโด โลกของเขาและเธอ)

เช้า

เบลล์ : “พี่คิมเป็นยังไงบ้างคะ ไปหาคุณพ่อให้ท่านตรวจหน่อยเถอะนะคะ”

เบลล์จ้องมองคนที่นั่งเงยหน้าหัวพาดพนักพิงโซฟามองเพดานด้วยความเป็นห่วง

คิม : “ไม่เป็นไรคะพี่ไหว แค่ปวดหัวมึนหัวเท่านั้นเองนะคะ ขอพี่นอนสักงีบน่าจะดีขึ้น”

เบลล์ : “แต่พี่เป็นแบบนี้มาจะอาทิตย์นึงแล้วนะทำไมดื้อแบบนี้ล่ะคะ”

คิม : “พี่ไม่เป็นไรจริงๆนะคะ น่าจะเพราะช่วงนี้เข้าตรวจโรงงานบ่อยเหม็นสีเหม็นทินเนอร์ติดจมูกไม่หายเลยรู้สึกเวียนหัว”

เบลล์ : “งั้นพี่คงต้องหยุดงานสักพักแล้วแหละคะ หน้าพี่คิมซีดมากๆเลยคะ” เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าเปียกพอหมาดๆมาลูบไล้บนใบของเขา

คิม : “ก็ดีคะพี่ควรจะพักสักหน่อย” เขายิ้มบางๆบนใบหน้าอันซีดเซียวให้ภรรยา

เบลล์ : “งั้นพี่นอนพักนะคะ หนูจะโทรไปบอกป๊าให้หาคนดูแลแทนพี่ก่อนจนกว่าพี่ที่จะหายดี”

คิม : “คร๊าบบ...คุณภรรยา” เขายังคงพยายามยกยิ้มบนใบหน้าทีซีดเซียวให้เธอคลายกังวล

เบลล์จับร่างหนาของสามีเธอนอนราบลงบนโซฟาตัวใหญ่ยืดขาเหยียดให้จนถนัดเพื่อให้เขาได้นอนหลับพักผ่อน

—————————————————-

บ่าย

“ว๊ายยย!! ที่คิมมม ปล่อยหนูก่อนนะคะหนูจะไปตักข้าวต้มให้พี่ทาน จะได้ทานยาพาราสักเม็ดนะคะจะได้หายปวดหัว” เบลล์ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจที่อยู่ๆสามีของเธอเข้ามาในครัวแล้วอุ้มเธอขึ้นไปแนบอกเขา

คิม : “พี่ว่าพี่จะปวดหัวหนักตอนที่หนูอยู่ไกลตัวพี่นะ พอหนูอยู่ใกล้ๆพี่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆละมุนๆของตัวหนูพี่จะมีอาการดีขึ้นทันทีเลยอะ ไม่รู้ทำไม” เขาทำท่ายกไหล่กับความแปลกของเขา

เบลล์ : “แต่หนูไม่ได้ตื่นเต้นขนาดที่ฟีโรโมนจะมีกลิ่นออกมาได้นะคะพี่คิม” เธอมองเขาด้วยท่าทีสงสัย

คิม : “มีสิเนี่ยที่รัก กลิ่นอ่อนๆจางๆรอบตัวหนูเลยนะคะ หอมด้วยหอมอ่อนๆมันทำให้รู้สึกดีมากๆเลยนะคะ” เขาซุกหน้าลงซอกคอขาวของเธอสูดดมกลิ่นกายเธอจนพอใจ

เบลล์ : “งั้นเรานั่งทานข้าวตรงนี้เลยละกันคะ ทานเสร็จหนูจะเก็บล้าง พี่ก็นั่งอยู่ใกล้ๆหนูตรงนี้นะคะ” เบลล์พยายามหาวิธีเพื่อให้สามีเธอรู้สึกสบายใจขึ้น

——————————————————-

เย็น

คิมนอนหลับสนิทใบหน้าพริ้ม นอนหนุนตักภรรยาสาวของเขาบนโซฟา

“คะคุณพ่ออาการเป็นแบบนี้มาสักอาทิตย์นึงได้แล้วคะ ติดหนูแจแทบทำอะไรไม่ได้เลยคะ ห่างไปทำอะไรก็ไม่ได้เลยคะ เค้าบอกได้กลิ่นตัวหนูแล้วหายปวดหัว” เธอเล่าอาการของชายหนุ่มให้พ่อของเธอฟังทางโทรศัพท์

.........

“ไม่ยอมไปหรอกคะโรงพยาบาล หนูชวนมาหลายวันแล้วคะคุณพ่อ หนูจะทำไงดีคะคุณพ่อ?”

..........

“คะได้คะถ้ามีอาการเปลี่ยนแปลงอื่นๆหนูจะรีบบอกคุณพ่อนะคะ ขอบคุณนะคะคุณพ่อ หนูคิดถึงคุณพ่อนะคะ บายคะ”

—————————————————

1 สัปดาห์ผ่านไป

เช้า

“ที่รักกกก โอ้ยยยซี๊ดดด!ปวดหัว ที่รักกกอยู่ไหนคะ!” เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่เพิ่งจะลืมตาตื่นเรียกหาภรรยาสาวทันทีที่ขยับร่างลุกขึ้นมา

ร่างบางรีบเดินจ้ำพรวดพราดเข้ามาหาเขาอย่างรีบร้อนทันทีตามเสียงเรียก

“มาแล้วคะๆ ตื่นแล้วหรอค่ะ หนูพาไปล้างหน้าล้างตานะคะจะได้ไปทานข้าวเช้า”

“คะ อย่าไปไหนนะคะรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนพี่ไปอาบแปปเดียวแล้วเดี๋ยวเราไปทานข้าวกัน”

เขาลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำไปอย่างปกติไม่ได้มีอาการใดๆหลังจากที่ได้พบหน้าภรรยาของเขา

บ่าย

“อุ๊บ!! แหวะ อ๊อกกก!!” ชายหนุ่มนั่งเข่าอ่อนทรุดตัวลงอยู่ที่พื้นห้องน้ำเพราะเมื่อสักครู่เขาเพิ่งจะอาเจียนออกมาอย่างหนัก

“พี่คิมเป็นขนาดนี้แล้วไปหาคุณพ่อกันเถอะนะคะ อย่าดื้ออีกเลยนะ หนูทนเห็นพี่เป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้ว พี่ดูโทรมมากเลยนะคะ” เบลล์น้ำตาคลอออกมาจนตาใสของเธอชุ่มน้ำ

“พี่ไม่อยากไปเลยอะ” เขาส่ายหน้าไปมาเบาๆ ด้วยท่าทางอิดโรยเหนื่อยหอบ

“งั้นให้คุณพ่อส่งหมอมาตรวจพี่ที่นี่นะคะ นะคะๆพี่คิม ตรวจสักหน่อยเถอะนะหนูเป็นห่วงพี่จะแย่แล้ว” นัยน์ตาเธอเศร้าสร้อยลงมาก

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะ ก็ได้คะให้คุณพ่อส่งคนมาตรวจพี่ที่นี่นะคะ พี่ไม่อยากออกไปไหนเลย” เขายิ้มบางๆให้เธอด้วยใบหน้าซีดเซียว

เบลล์ยิ้มออกทันทีเมื่อได้ยินคำยินยอมจากเขาที่เธอเฝ้าร้องขอมาเกือบเดือนเพื่อให้ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล

1 ชั่วโมงต่อมา

ชายหนุ่มร่างกำยำนอนแผ่หลาหลับสนิทด้วยความอ่อนล้าอยู่บนที่นอนใหญ่กลางห้อง

นายแพทย์ใหญ่ที่มาดูอาการลูกเขยของเขาด้วยตนเองกำลังลงมือตรวจร่างกายของเขาอย่างละเอียด

“พี่คิมเป็นอะไรคะคุณพ่อ ดูท่าอาการจะไม่ค่อยดีเลยนะคะ หนูเป็นห่วงพี่เค้าจังเลยคะ” เบลล์มีสีหน้ากังวลอย่างมาก

“จากที่พ่อตรวจอย่างละเอียดแล้วนะไม่ว่าจะเป็นความดัน เสียงปอด อุณหภูมิในร่างกาย ทุกอย่างปกตินะลูก เว้นแต่ร่างกายที่อ่อนล้าอ่อนเพลีย นอกนั้นเค้าคือชายหนุ่มที่แข็งแรงมากคนนึงทีเดียวเชียว” บดินทร์บรรยายผลการตรวจของเขาให้ลูกสาวฟัง

“แล้วพี่คิมเป็นอะไรกันแน่คะคุณพ่อ” เธอนั่งลงข้างๆเตียงใหญ่สายตามองดูคนรักด้วยใจที่เป็นห่วง

“พ่อแค่สันนิษฐานนะ แต่พรุ่งนี้หนูพาพี่เค้าไปโรงพยาบาลตรวจอีกทีละกัน บอกเค้าว่าเป็นคำสั่งพ่อ” บดินทร์ยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ

“คะคุณพ่อ ขอบคุณนะคะที่คุณพ่อมาด้วยตัวเองเลย พรุ่งนี้หนูจะพาพี่เค้าไปหาคุณพ่อให้ได้คะ” เธอเงยหน้ายิ้มบางๆจากใบหน้าที่เศร้าสร้อยให้เขา

“ห้ามคิดมากนะเรา มันไม่ดีต่อสุขภาพ เดี๋ยวก็ป่วยไปทั้งคู่ใครจะดูแลใครหล่ะทีนี้” บดินทร์ยกมือยีหัวลูกสาวของเขาอย่างเอ็นดู

สาวน้อยลุกขึ้นมาโอบกอดผู้เป็นพ่อของเธอด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่คุ้นเคย

——————————————————-

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง xox

ห้องตรวจพิเศษ

บดินทร์ : “ไงตาคิมอิดโรยมาเชียวนะ ตกลงจะดูแลลูกพ่อหรือให้ลูกของพ่อมาดูแลเราหนิ”

เบลล์ : “คุณพ่อคะอย่าแกล้งคนป่วยสิคะ”

คิม : “โหคุณพ่อครับ นอกจากบังคับให้ผมมาแล้วเจอหน้ากันยังแขวะผมอีกด้วยนะครับ”

บดินทร์ : “ฮ่าๆ ก็ดูสภาพแกดิตาคล้ำปากซีดเซียว สมน้ำหน้า ดีแล้วที่แกเป็นแทนลูกสาวพ่อจะได้สบาย”

คิม : “ผมเป็นแทนภรรยาผมได้ทุกอย่างแหละครับ ว่าแต่เราจะตรวจกันเลยมั้ยครับผมกลัวจะคลื่นไส้ขึ้นมาอีก” เขาทำท่าพะอืดพะอม

บดินทร์ : “รอคนที่เค้าจะมาฟังผลอาการแกด้วยมาก่อนแล้วเราจะเริ่มตรวจกันทันที ทนไปก่อนฮ่าๆ”

เบลล์ : “ใครจะมาหรอคะคุณพ่อ?” เธอทำหน้าสงสัยมองหาคุณพ่อเธอที่กำลังนั่งยิ้มกริ่มอยู่

ก๊อก ก๊อก

บดินทร์ : “นั่นไงคำตอบของหนู คงมาถึงกันแล้วแหละลูก ไปเปิดประตูเชิญพวกเขาเข้ามาสิลูก”

สาวน้อยเดินไปเปิดประตูตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ

คิม : “ป๊า ม๊า คุณแม่ มากันทำไมครับเนี่ย นี่ผมเป็นโรคร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอคุณพ่อ” เขาหันรีหันขวางมองทุกคนที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ป๊า : “ถ้าการเดาของลื้อผิดนะไอดินลื้อต้องเลี้ยงไวน์ที่แพงที่สุดและต้องเลี้ยงอั้วคืนนี้เลย”

คุณหมอบดินทร์นั่งยกยิ้มมองเพื่อนรักพูด

บดินทร์ : “เบญพายัยเบลล์ออกไปตามที่เราคุยกันเสร็จแล้วพาขึ้นไปห้องส่วนตัวข้างบนนะ”

เบญญาพยักหน้ารับคำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จูงมือลูกสาวสุดที่รักออกจากห้องไป

คิม : “พาภรรยาผมไปไหนอะ ผมห่างเธอแล้วผมจะเวียนหัวนะคุณพ่อตา” เขาทำหน้ากังวลใจ

ม๊า : “อาคิมเป็นขนาดนั้นเลยหรอลูก แสดงว่ามีสิทธิ์สินะอาดินถึงมั่นใจขนาดเรียกพวกเรามา”

คิม : “อุ๊บบบ!!!” คิมรีบหยิบยกถังขยะจากด้านข้างโต๊ะคุณหมอบดินทร์มาถือไว้

“ฮ่าๆๆ” เสียงผู้ใหญ่ทั้งสามหัวเราะออกมาจนคิมต้องส่ายหน้าให้กับทั้งสามที่มัวแต่หัวเราะเขาโดยไม่สนใจเขาเลยว่ากำลังเวียนหัวเป็นอย่างมาก

——————————————————

ห้องผู้อำนวยการ โรงพยาบาล

ทั้งสามเปลี่ยนที่ขึ้นมานั่งรอสาวน้อยอยู่ในห้องส่วนตัวของบดินทร์

คิม : “ผมไม่สบายแต่ป๊ากับคุณพ่อบังคับให้ผมมานั่งเฉยๆ ฟังทั้งคู่คุยกัน ตรวจก็ไม่ตรวจ แถมพาภรรยาผมไปไหนก็ไม่รู้” เขาส่ายหน้ากรอกตาเบาๆ

ป๊า : “บ๊ะ!ไอเสือนี่ ทุกคนก็รออยู่อย่าบ่นสิว่ะ”

คิม : “เรากำลังรออะไรครับป๊า ผมเริ่มเวียนหัวอีกแล้วเนี่ยะ! คืนเมียผมมาเลยนะ” เขาเริ่มมีสีหน้าแย่ลง

ก๊อก ก๊อก

เบลล์เดินนำเข้ามาด้วยใบหน้าเขินอายแดงระเรื่อ ส่วนเบญญาที่เดินตามลูกสาวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เธอยกนิ้วคล้ายจีบส่งสัญญาณให้สามีที่มองมาทางเธอและลูกสาว

บดินทร์ : “ฮ่าๆ ไอพงษ์มึงต้องเลี้ยงกูหว่ะกูชนะ”

คิมเมื่อเห็นภรรยาที่รักของเขากลับมาก็รีบลุกพราดพลาดวิ่งไปโอบกอดเธอเหมือนดั่งคนที่จากกันไปนานแสนนาน

เบญ : “ตาคิม!!!เบาๆลูกอย่าทำน้องแรงนักสิ” เบญญาที่ยืนอยู่ใกล้ๆตีแขนลูกเขยเธอเบาๆ

คิม : “ผมคิดถึงของผมมากอะ หายปวดหัวเลยทันทีด้วยนะครับ โอ้ย!! ผมเป็นอะไรเนี่ยะ?!” คิมขมวดคิ้วสงสัยในตัวเองจนหงุดหงิด

ป๊า : “รักเมียมากจนแพ้ท้องแทนเมียขนาดนี้ จะเป็นไรได้นอกจากกำลังจะเป็นพ่อคนหน่ะสิว่ะไอเสือ”

คิม : “ผมแพ้ท้อง!!....(ทำหน้าครุ่นคิด)...ห๊ะ!?! เดี๋ยวนะ!! นี่เมียผมท้องหรอ?!?” เขาส่งเสียงดังลั่นห้องด้วยความดีใจ

เบลล์พยักหน้ารับเขาเบาๆด้วยรอยยิ้ม

คิมกอดภรรยาของเขาแน่นพรมหอมไปทั่วหน้าเธอต่อหน้าพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอย่างไม่อายด้วยความดีใจกับสิ่งที่เค้าเฝ้ารอคอย

ทุกคนต่างปิติชื่นมื่นกันจนเผยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น