NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14 โอกาส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2562 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 โอกาส
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 14 โอกาส

CENTER TALK

@ห้างT

"เม่นน้อย!!!"  ผมได้แต่ตะโกนเรียกเม่นน้อยของผม ที่โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินออกนอกร้านไป โดยที่ไม่หันมามองผมแม้แต่น้อย

"ว้า!!!ไปซะแล้ว”

“เอมมี่แค่อยากจะนั่งทานข้าวด้วยเท่านั้นเองนะคะ"  

เอมมี่แสร้งถอนหายใจ แล้วหันมาเกาะที่แขนของผมต่อ

แต่ขอโทษทีเถอะครับ!!! ตอนนี้ผมอารมณ์เสียแบบสุดๆ ผมคงไม่มีเวลามานั่งดูเธอเล่นละครตบตาให้ดูหรอกนะครับ 

"โอ้ยยยยย!!!"

ผมแกะมือเธอออกจากแขนของผม ก่อนจะออกแรงบีบไปที่ข้อมือของเธออย่างเต็มแรง แล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงดุดันปนเลือดเย็น ช้าๆและเน่นคำทีละคำว่า...

“เงียบ…แล้ว....ฟัง!!!”

"หากเธอยังอยากมีชีวิตอยู่!!! ต่อไปนี้....อย่ามายุ่งวุ่นวายกับผมอีก!!! ครั้งนี้ผมถือว่าเตือนคุณแล้ว!!! ถ้ามีอีก...ผมเอาคุณตายแน่!!!" 

“เข้าใจมั้ย!!!”

 ผมบอกเธอทั้งๆที่เก็บอารมณ์โกรธไว้ ก่อนที่จะตะคอกเธอเสียงดังลั่นพร้อมออกแรงบีบไปที่ข้อมือของเธออีกครั้ง

“อึก!!!...ขะ..เข้าใจค่ะ” เอมมี่ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากเพราะความกลัว ก่อนจะตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก เธอรู้ว่าเซ็นเตอร์ทำจริงอย่างที่พูดแน่ๆ เพราะเธอเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเขามาเหมือนกันว่าถ้าหากเขาโกรธหรือไม่พอใจใครแล้วละก็  เขาจะสามารถทำให้คนๆนั้นหายไปจากโลกใบนี้ได้ โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้เลย


@CONDO MINI

ปั้ง ปั้ง ปั้ง~

"เม่นน้อย อยู่ในนี้ใช่มั้ย!!! เปิดประตูให้พี่เถอะครับ"

"พี่ขอโทษ ออกมาคุยกับพี่ก่อนนะครับ"

ผมเคาะประตูเสียงดังลั่น พลางตะโกนเรียกคนข้างในให้มาเปิดประตูให้กับผม ตอนนี้ผมร้อนรนไปหมดกลัวเธอจะเข้าใจผมผิด กลัวเธอจะไม่ให้โอกาสผม กลัวเธอจะหนีผมไป ผมรู้ว่าก่อนที่ผมจะเจอเธอ เธอต้องเจอกับเรื่องอะไรมาบ้าง ผมไม่อยากทำให้เธอเสียใจและพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างให้ดีขึ้น แต่ผมก็ดันพลาดเรื่องสำคัญไป ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้


4 ชั่วโมงผ่านไป

ปั้ง ปั้ง ปั้ง~

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ ผมไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ผมยังคงพยายามเคาะประตูต่อไปเรื่อยๆ หวังให้เธอเห็นใจแล้วยอมเปิดประตูออกมาคุยกับผมเพียงสักคำก็ยังดี

"ถ้าหนูไม่ออกมาคุยกับพี่  พี่ก็จะนั่งรอหนูอยู่ตรงนี้ จะรอจนกว่าหนูจะอยากคุยกับพี่นะครับ"  


แอด~

ในที่สุดความพยายามของผมก็เป็นผล เมื่อเธอยอมใจอ่อนเปิดประตูให้กับผม ผมไม่รีรอที่จะรีบอธิบายในสิ่งที่เธอค้างคาใจให้ฟัง

"เม่นน้อย พี่ไ......."

"เดี๋ยวค่อยคุยค่ะ เข้ามานั่งคุยข้างในดีกว่า เชิญเข้ามาสิค่ะ"  เธอพูดโดยไม่มองหน้าผมเลยแม้แต่น้อย เธอคงจะโกรธผมมากซินะ ขนาดหน้าผมเธอก็ยังไม่อยากมอง


หมับ~

เมื่อเดินเข้ามาภายในห้องผมก็ไม่รีรอที่จะคว้าตัวเธอเอาไว้ ก่อนจะโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง แล้วเอาค้างเกยไว้บนไหล่บางพลางถามเธอด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

"โกรธพี่ใช่มั้ยครับ"

เธอไม่ได้ตอบผมแต่กลับแกะมือผมออกจากเอวบาง แล้วหันหน้ามาจ้องมองผมนิ่ง

"หนูว่าพี่กลับไปเคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อยดีกว่าคะ หนูไม่สะดวกใจที่จะพบพี่ตอนนี้" 

ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเธอพูดจบ นี้เธอไม่อยากจะเห็นหน้าผมแล้วหรอ? เธอจะไม่ให้โอกาสผมแล้วใช่มั้ย?

"เม่นน้อยจะไม่ให้โอกาสพี่แล้วหรอครับ พี่รักหนูมากนะครับ แล้วพี่ก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงพวกนั้นแล้วจริงๆ"  ผมรีบอธิบายให้เธอฟังก่อนที่จะคว้ามือเธอมากุมไว้

ผมกลัวจริงๆ กลัวเธอจะหนีผมไป กลัวเธอจะเข้าใจผมผิด  ผมเคยบอกแล้วไงครับว่าตั้งแต่เจอเม่นน้อยในวันนั้น ผมก็ไม่สามารถมองผู้หญิงคนไหนได้อีกเลยนอกจากเธอ ผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้พวกเธอจะเสนอตัวเข้ามาหาผมแต่ผมก็ไม่เคยเล่นด้วยเลยสักครั้ง เรื่องนี้พวกเพื่อนๆของผมก็ต่างรู้ดี เพราะตอนแรกพวกมันก็แทบไม่เชื่อผมเลยด้วยซ้ำ

"นี้ไงคะ หนูกำลังให้โอกาสพี่อยู่ แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หนูจะหยิบยื่น​มันให้กับพี่  พี่บอกว่าพี่เลิกยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้นแล้ว แต่พวกเธอไม่ได้เลิกยุ่งกับพี่นิคะ”

“พี่รู้มั้ยคะ ว่า​ทุกครั้งที่มีผู้หญิงคนอื่นมาหาเรื่องหรือมาแสดงความเป็นเจ้าของในตัวพี่หนูรู้สึกยังไง ขนาดไปทานข้าวด้วยกันยังมีผู้หญิงของพี่เข้ามาหาโดยไม่เกรงใจหนูเลย หากพี่บอกว่ารักหนู พี่ช่วยไปจัดการเรื่องในอดีตของพี่ให้มันเรียบร้อยด้วยนะคะ อย่าให้พวกเธอมาคอยระรานหนูอีก หนูขอแค่นี้ละค่ะ พี่เซ็นเตอร์ทำได้มั้ยคะ?"


หมับ~

เมื่อเธอพูดจบผมก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนจะเข้าไปสวมกอดเธอไว้อีกครั้ง แล้วเอ่ยบอกคนตรงหน้าอย่างหนักแน่นและแน่วแน่ว่า

"ได้ครับ พี่จะไปจัดการให้เรียบร้อย พี่จะไม่ให้ใครมาวุ่นวายกับหนูอีก พี่สัญญา"

"โอเคงั้นเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะคะ เชิญพี่กลับไปได้แล้วค่ะ"

เม่นน้อยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางดันตัวผมออกก่อนจะทำมือเชิญผมไปทางหน้าประตู ‘แต่ตอนนี้ผมยังไม่อยากไปนิน่า ผมอยากอยู่ด้วยกันกับเธออีกแค่สักนิดก็ยังดี’

"ขอพี่อยู่ต่ออีกนิดไม่ได้หรอครับ" ผมส่งสายตาอ้อนวอนเธอหวังว่าเธอจะเห็นใจ

"ไม่ได้ค่ะ หากพี่ยังเคลียร์ตัวเองไม่เรียบร้อย หนูจะไม่เจอ ไม่คุย ไม่รับโทรศัพท์พี่อีก" เม่นน้อยกอดอกพูดกับผมด้วยเสียงหนักแน่น

ให้ตายซิ!!! เธอจะลงโทษผมขนาดนี้เลยหรอ? ผมคงต้องตายก่อนแน่ๆ แค่ไม่เห็นหน้าเธอไม่กี่ชัวโมง ผมก็คิดถึงเธอจนแทบบ้าอยู่แล้ว(ಥ﹏ಥ)

"เม่นน้อย ทำใมใจร้ายกับพี่แบบนี้ล่ะครับ แล้วพี่จะนอนหลับได้ไงอ่ะ ไปหาก็ไม่ได้ จะโทรหาก็ไม่ได้ ยังงี้พี่ก็อกแตกตายกันพอดีซิครับ"  ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงระห้อยปานใจจะขาด พลางเอื้อมมือหนาไปจับมือบางไว้แน่น

"ไม่รู้ไม่ชี้ ออกไปได้แล้วค่ะ ก่อนที่หนูจะเปลี่ยนใจ ไม่ให้โอกาสพี่อีก" เธอสะบัดมือผมออกอย่างไร่เยื่อใยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น

"(ಥ﹏ಥ) ใจร้ายยยย~" ผมก็ได้แต่โอ๊ดครวญในลำคอเบาๆ พลางก้าวขาเดินออกไปหน้าประตู ก่อนจะมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่ก็ทำได้เพียงเห็นหน้าเธอแค่แว๊บเดียวเท่านั้น เมื่อเธอเดินเข้ามาปิดประตูใส่หน้าผมดัง..

ปัง~

เฮ้อ!!! ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ ผมคงต้องยอมรับชะตากรรมในสิ่งที่ผมเคยทำเอาไว้ ถ้าผมรู้ว่าอดีตมันจะส่งผลเสียมาถึงปัจจุบันของผมแบบนี้แล้วล่ะก็ ผมคงจะเป็นคนดีอย่างพวกไอดินและชาร์ตไปแล้วล่ะครับ


​​+++++++++++++++++++++

ไรท์: สู้ๆนะเฮีย รีบไปเคลียร์แล้วรีบมาหวานต่อได้แล้ว  ไรท์รออยู่ >_<

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น