อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

ชื่อตอน : [ Episode 20 ] : Sex with you (NC)

คำค้น : the mission sniper 20

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 20 ] : Sex with you (NC)
แบบอักษร

บทที่ 20

Sex with you


ณ ที่ราบไซบีเรีย บริเวณโดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวบริสุทธิ์ของหิมะ ทุกครั้งที่ลงน้ำหนักไปที่เท้า เท้าของเขามักจะจมลงไป การเดินบนหิมะหนาๆเป็นอะไรลำบาก แต่นั่นยังไม่รวมถึงการที่ต้องใส่ชุดปกปิดทุกสัดส่วนเว้นว่างไว้แค่ลูกตาพอให้มองเห็นทางด้านหน้า 

สภาพของลีโอตอนนี้เลยไม่ต่างจากหมีขั้วโลกเท่าไหร่นัก แต่จะบอกว่าเฉพาะเขามันก็ไม่ถูก....

ลีโอเหล่ตามองไปยังผู้ร่วมชะตากรรมอีกสามคน ชุดที่หนาจนเทอะทะกอปรกับท่าย้ำบนหิมะเล่นทำเอาโนเอลเหมือนนกเพนกวินเข้าไปทุกที ส่วนอีธานน่ะเหรอ? กลายเป็นหมีกริซลีเผือกไปโดยปริยาย และที่เขาบอกว่ามีสามคนมันไม่ผิดหรอก คนสุดท้ายคือชาวพื้นเมืองไซบีเรีย เป็นคนนำทางให้ ขืนมากันเองพวกเขาคงไปไหนไม่ได้ไกลแน่ๆ การมาเดินในเขตทุรกันดารGPSก็คงช่วยเขาไม่ได้หรอกนะ

ในขณะที่พวกเขากำลังเดินทางมุ่งไปยังเบื้องหน้า จู่ๆชาวพื้นเมืองก็หันมาพูดอะไรสักอย่างกับโนเอล ภาษาที่เราใช้สื่อสารกันคือภาษาท้องถิ่น เขาเองก็ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่

โนเอลพูดตอบโต้กับชาวพื้นเมืองอีกสองสามประโยคก่อนจะหันมาพูดว่า "เขาบอกว่าให้เราเข้าไปพักกันในถ้ำก่อน พายุหิมะกำลังจะมา" อีธานพยักหน้ารับเป็นอันเข้าใจ

เมื่อตกลงกันเสร็จเรียบร้อย ข้อสรุปคือพวกเขาจะเข้าไปพักในถ้ำกันก่อน รอจนพายุหิมะสงบถึงจะออกเดินทางต่อ เพราะสภาพอากาศตอนนี้มันเริ่มเลวร้ายลงทุกที

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงถ้ำที่ใช้หลบพายุ ชาวพื้นเมืองและโนเอลช่วยกันก่อกองไฟจนสำเร็จ เขาเข้าไปนั่งผิงกองไฟเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บ

ลีโอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าเมื่อครู่ทั้งมือและเท้าของเขาชาจนไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้พอได้มานั่งผิงกองไฟอุ่นๆมันกลับทำให้รู้สึกดีขึ้นเป็นร้อยเท่า

แสงจากกองไฟสาดกระทบกับผนังถ้ำปรากฏเงาทาบทับอยู่ด้านหลังอีกเงา "อีธาน" ลีโอเอ่ยชื่อคนด้านหลังก่อนที่อีกฝ่ายจะย่อตัวนั่งลงเคียงข้างเขา

"......" ตอนนี้พวกเขานั่งล้อมกองไฟโดยชาวพื้นเมืองและโนเอลอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาและอีธาน เจ้าของนัยน์ตาสีอำพันขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้กว่าเก่า คงเป็นเพราะอากาศหนาวจนติดลบ30องศาใบหน้าหล่อถึงได้ดูซีดเซียวกว่าเดิม

หนาวหรอ....ไม่สิ เขาไม่ควรถามอะไรโง่ๆแบบนั้น

"ให้ตายเถอะ ฉันเกลียดอากาศหนาว..." จู่ๆอีธานก็พึมพำอะไรบางอย่างขึ้นมา แต่เขาดันได้ยินเต็มสองรูหู

โนเอลที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นบอสของตนนั่งนิ่งไม่ไหวติง เนื่องจากอยู่กับอีธานมานานจึงเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดีเลยตัดสินใจจะต้มชาให้ผู้เป็นนายกิน เมื่อหันหลังกลับไปควานหาถุงชาในกระเป๋าที่เตรียมมาด้วยกลับไม่เจอแต่กลายเป็นว่าเจอซองใส่ผงโกโก้แทน เขาคงจะเผลอหยิบมาผิด....

เลขาหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะลงมือต้มน้ำเพื่อทำโกโก้ร้อนให้อีธาน "นี่ครับบอส" เขายื่นแก้วกักเก็บความร้อนไปให้ผู้เป็นนายและเตรียมแบ่งส่วนที่เหลือให้ครบทุกคน

อีธานรับแก้วมาถือไว้ในมือ เป่าเบาๆให้ไอร้อนตีรดขึ้นมาปะทะใบหน้าเย็นเฉียบ ชายหนุ่มนั่งกุมแก้วไว้ในมืออย่างนั้นแต่ไม่ยอมดื่มสักทีจนลีโออดเอ็ดไม่ได้ "รีบดื่มเถอะ เดี๋ยวมันก็กลายเป็นน้ำแข็งหรอก" อีธานเหลือบสายตามามองคนข้างกายก่อนจะยกโกโก้ร้อนขึ้นดื่มตามที่เจ้าตัวบอก

ลีโอกลับมาคิดในใจ ถ้าอีธานว่าง่ายแบบนี้ทุกวันคงจะดีไม่น้อยเหมือนกัน



♜ THE MISSION SNIPER ♜



หลังจากพายุหิมะสงบลงพวกเขาถึงออกเดินทางกันต่อ จุดหมายที่กำลังมุ่งหน้าไปก็คือหมูู่บ้านทางตอนเหนือของไซบีเรีย สตีเฟ่น เกรกสันอาศัยอยู่ที่นั่น ส่วนเหตุผลว่าทำไมเกรกสันถึงมาอยู่ในถิ่นทุรกันดารแบบนี้ นั่นเป็นเพราะเจ้าตัวกำลังหนีคดีอยู่และคงคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะมีแขกมาเยี่ยมถึงสามคน

"อีกประมาณ 2 ไมล์จะถึงหมู่บ้าน"

"ตรงด้านหน้านั่นสินะ" ลีโอชี้ไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไกลสุดสายตา หลังคาบ้านทุกหลังถูกปกคลุมโดยหิมะสีขาวจนเกือบจะกลมกลืืนไปกับหิมะจริงๆ

"อืม นายเอากุญแจของออสติสมาด้วยใช่มั้ย" โนเอลหันกลับมาถามด้วยน้้ำเสียงจริงจัง

มือปืนหนุ่มเห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็อดแกล้งไม่ได้ เขาทำท่าตะปบมือไปทั่วทั้งตัวก่อนจะทำสีหน้าลนลานอย่างบอกไม่ถูก

"......"

"ลีโอ เรนเดล....อย่าบอกนะว่านายลืม"

ชายหนุ่มยิ้มแหยๆให้โนเอลเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือขึ้นตบบ่าอีกฝ่ายเพื่อปลอบประโลม "ล้อเล่นน่า เอามาอยู่แล้ว" จู่ๆโนเอลก็รู้สึกคันมือคันเท้าอย่างบอกไม่ถูก บอกทีว่านี่คือเขาโดนลีโออำงั้นเหรอ?

"ไร้สาระจริงๆ" อีธานที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นทำเอาคนโดนว่าหันขวับไปมองตาเขียวปั๊ด โนเอลเห็นดังนั้นถึงกับต้องเหยียดยิ้มเย้ยหยันชนิดที่ว่าใครเห็นก็ต้องคันไม้คันมือไปตามๆกัน

เขาชักจะเริ่มเชื่อที่คาร์ลอสเคยพูดไว้แล้วแหละว่าโนเอลชอบทำสงครามประสาท

เมื่อมาถึงยังหมู่บ้านก็แยกตัวกับชาวพื้นเมืองเพื่อไปพักยังโรงแรมที่โนเอลจองไว้ล่วงหน้า โดยที่พวกเขาทั้งสามมาเข้าพักในฐานะนักท่องเที่ยว ห้องที่โนเอลจองไว้มีทั้งหมดสามห้องเพื่อตัดปัญหาการแย่งที่นอน แต่ถึงกระนั้นลีโอก็รู้ชะตากรรมตัวเองดีว่าคืนนี้เขาต้องถูกมาเฟียหนุ่มบังคับให้มานอนห้องเดียวกัน

ชายหนุ่มเดินผ่านโถงทางเดินและมุ่งหน้าตรงไปยังห้องอาหาร ส่วนใหญ่ก็จะมีแต่พวกอาหารพื้นเมืองและเนื้อสัตว์เพราะเป็นเขตหนาวเย็นตลอดทั้งปีจึงทำให้ปลูกผักไม่ขึ้น แต่ยังดีที่มีฮีตเตอร์ในโรงแรมช่วยชีวิตไม่งั้นเขาคงจะหนาวตายก่อนได้ลองกินอาหารพื้นเมือง

ว่าแล้วก็ตักอาหารมานั่งกินคนเดียวพลางมองทิวทัศน์ด้านนอกผ่านบานหน้าต่าง แค่เห็นหิมะหนาทึบจากด้านในยังรู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจได้ขนาดนี้ เขาไม่อยากจะนึกถึงตอนที่ต้องใส่ชุดหนาๆทำตัวเป็นหมีขั้วโลกแล้วออกไปเลย

"ทำไมไม่เรียก" ขณะที่กำลังชมวิว ตักอาหารเข้าปากไปพลางก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ต้องหันไปมองร่างที่คุ้นตา อีธานถอดชุดกันหนาวออกแล้วและเปลี่ยนมาใส่เสื้อแขนยาวแทน แบบนี้สิเขาถึงค่อยชินตาหน่อย

"ผมเห็นคุณพักอยู่ในห้อง ไม่อยากกวน" เขาตอบไปตามความจริง

พอมาถึงโรงแรมอีธานก็ตรงดิ่งเข้าห้องไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เหมือนเจ้าตัวจะหนาวและเพลียสุดๆเขาเลยปล่อยให้พักผ่อนจนเวลาล่วงมาถึงตอนนี้

อีธานเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา ลีโอเห็นอีกฝ่ายไม่ได้ถือจานมากินด้วยเลยถามขึ้น "ไม่หิว?" คนโดนถามส่ายหน้าแทนคำตอบ เจ้าตัวชี้นิ้วไปยังเนื้อบนจานเขาก่อนจะชี้มาที่ปากตัวเอง แค่มองตาก็รู้ใจอีธานกะจะมาแย่งเขากินนี่เอง

"ไปตักสิครับ" กล้าแย่งก็กล้าปฏิเสธ เห็นดังนั้นอีกฝ่ายถึงกับหน้าเปลี่ยนสีทันควัน

"ฉันไม่รู้จะกินอะไร" ลีโอลอบมองอีธานอย่างจับผิดก่อนจะถอนหายใจออกมา เขาใช้ส้อมจิ้มเนื้อขึ้นป้อนปากอีกฝ่ายอย่างรู้งาน อีธานกลายเป็นคนพิการไปโดยปริยาย หน้าที่ของมาเฟียหนุ่มคือการแย่งเขากินดีๆนี่เอง

เมื่อกินจนอิ่มแล้วถึงลุกขึ้นกลับเข้าห้องเดิมโดยไม่ลืมลากลีโอมาด้วย เขาถึงบอกไงว่ารู้ชะตากรรมตัวเองดี....

ปึก

ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมร่างสูงของอีกฝ่ายกดทับลงมาบนตัวเขา อีธานกำลังดันเขาเข้าหากำแพงเพื่อกันไว้ไม่ให้หนี ใบหน้าหล่อโน้มลงมาพรมจูบพลางสูดดมความหอมหวานไปทั่วเนินคอระหงแต่เป็นเขาเองที่ปฏิเสธโดยดันแผงอกให้อีธานห่างออก

"........"

ถึงบัดนี้ใบหน้าหล่อจะดูเรียบเฉยไร้อารมณ์แต่นัยน์ตาสีอำพันกลับแฝงความไม่พอใจไว้อย่างชัดเจน ทันทีที่เห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่มลีโอก็ลอบยิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อมมือขึ้นเหนี่ยวรั้งท้ายทอยให้ลงมารับจุมพิต เขาจงใจขบกัดริมฝีปากหยักได้รูปเพื่อเย้าหยอกก่อนจะปล่อยให้อีธานสอดลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปาก

ร่างสูงดูดดึงลิ้นเล่นอยู่พักใหญ่จนเป็นฝ่ายเขาเองที่ต้องยอมศิโรราบให้กับคนตรงหน้า อีธานถอนริมฝีปากออกเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มหายใจไม่ทัน แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจก็ถูกคนตรงหน้ารุกเร้าไล่ต้อนจนจนมุม บทสรุปคือเขาต้องตกมาอยู่ใต้อาณัติในสภาพน่าอาย

"อย่าถอดได้มั้ย หนาว" อีธานเลิกเสื้อเขาขึ้นทำให้สัมผัสเย็นวาบเข้ามาปะทะผิวเนื้อ พอได้ยินคำขออีกฝ่ายชะงักงันก่อนจะครางเสียงต่ำเป็นอันตกลง

ลีโอใช้จังหวะนี้พลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นฝ่ายนั่งคร่อมแทน เขาใช้มือปลดเปลื้องอาภรณ์เบื้องล่างอย่างคล่องแคล่วก่อนจะนั่งทับเบียดกายใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน "เกมส์นี้ผมคุม" ใช่ คืนนี้เขาจะเป็นคนคุมเกมส์ทั้งหมดเอง

"หึ แล้วจะรอดู"

"เดี๋ยว ถุงยาง?"

"ไม่ต้องหรอก ปกติก็ไม่ใช้อยู่แล้ว" เขาละเกลียดความตรงไปตรงมาของอีธานจริงๆ

"พูดมากน่า..." เอ็ดจบลีโอก็โน้มหน้าลงใช้ปากครอบครองแก่นกายพลางใช้มือรูดรั้งพร้อมกับขยับปากไปด้วยเพื่อปลุกปั่นคนตรงหน้า ลิ้นร้อนไล่เลียวนอยู่ตรงส่วนหัว ดูดเม้มอย่างรู้หน้าที่ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงครางต่ำในลำคอ

ศีรษะเขาถูกอีธานใช้เป็นที่ระบายความเสียวซ่าน มือหนาขยุ้มเรือนผมสีอ่อนไม่แรงมาก ใบหน้าหล่อที่มีเม็ดเหงื่ออยู่ประปรายทำให้รู้ว่าต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหนเพื่อไม่ให้เผลอทำตามสัญชาตญาณดิบ

ลีโอใช้ปากดูดดึงส่วนอ่อนไหวแล้วค่อยๆกดหัวลงต่ำเพื่อครอบครองแก่นกายใหญ่เข้าไปทั้งลำอีกรอบก่อนอีธานจะดันตัวขึ้นจับศีรษะเขาโขกเข้าออกตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มสูงอย่างฉุดไม่อยู่

"อะ อืม..." ชายหนุ่มครางเสียงต่ำเมื่อถึงจุดสุดยอด อีธานปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นเข้ามาในโพรงปากเขา นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นจนแน่ใจว่าปล่อยออกมาหมดแล้วถึงยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

ลีโอถอนริมฝีปากออกโดยที่ไม่ลืมกลืนน้ำรักลงไปจนหมด ในเมื่ออีธานไม่ชอบให้คายเขาก็จะไม่คาย

มือปืนหนุ่มนั่งชันเข่าขึ้นก่อนจะจับกายใหญ่ให้มาจ่ออยู่ที่ปากทางเข้า เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งพลางกดส่วนหัวให้เข้ามายังด้านใน เพราะมีน้ำที่แบรนโดปล่อยออกมาเมื่อครู่มันถึงง่ายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

อีธานไม่ยอมอยู่เฉยแต่กลับใช้มือยึดจับสะโพกเขากดลงทั้งอย่างนั้น "อ๊ะ!? อีธาน!" ใบหน้าเหยเกเพราะความเจ็บที่แล่นจี๊ดขึ้นมา เขารู้สึกได้ว่าภายในช่องทางด้านหลังมันกระตุกเกร็งขนาดไหน

"ขยับสิ" ไม่ทันรอให้ช่องทางคับแคบปรับตัว อีธานก็เป็นฝ่ายดันแก่นกายสวนขึ้นมาด้านบนแทน "อึก เจ็บ..." เขาโก่งตัวลงดันแผงอกคนใต้ร่างเพื่อบรรเทาอาการจุกจากความใหญ่โตของอีกฝ่าย

"อะ อา อืมมม" เมื่อร่างกายเริ่มคุ้นชินกับสิ่งแปลกปลอมแล้วเขาถึงขยับสะโพกลงสวนกับกายใหญ่ที่ดุนดันขึ้นมา คนด้านล่างใช้มือลูบไล้ไปตามสัดส่วนของเขาราวกับกำลังหยอกล้อเล่น

ลีโอแอ่นกายรับสัมผัสจากคนใต้ร่าง มือหนาบีบเค้นยอดอกสีชมพูระเรื่อผ่านเนื้อผ้าอย่างรู้งาน "อ๊า อีธาน" สายตาหยาดเยิ้มและน้ำเสียงที่เปล่งออกมาทำให้สติสัมปชัญญะเจ้าของชื่อแทบจะขาดสะบั้น

มือปืนหนุ่มถูกดึงตัวลงมาแนบกับแผงอกแกร่ง สะโพกมนถูกมือของชายหนุ่มจับยึดไว้ก่อนอีธานจะเร่งจังหวะกระแทกเน้นย้ำเข้าไปอย่างไม่ปราณีจนร่างเขาสั่นสะท้านไปตามแรง

"อ๊ะ อึ่ก! อาา" เจ้าของร่างรู้สึกเสียวซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก น้ำสีใสไหลเอ่อล้นขอบตายามเมื่อถูกกระทำรุนแรง ช่องทางด้านหลังเขาปวดหนึบราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆก็ไม่ปาน

ป๊าบ! เพี๊ยะ!

มาเฟียหนุ่มทั้งตบและบีบคลึงจนแก้มก้นเขาชอกช้ำไปหมด กายใหญ่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ให้พักหายใจ จนในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงความอุ่นวาบที่ช่องทางด้านหลังแต่อีธานก็ยังมิวายหยุดขยับ

"พอก่อน อีธาน อ๊ะ!" ลีโอเอ่ยปากห้ามแต่เป็นตัวเขาเองที่แสดงออกตรงข้าม

แบรนโดถอนกายออกเพื่อจัดท่าให้เขากลับไปอยู่ใต้อาณัติดังเดิมก่อนจะสอดใส่ความแข็งขืนเข้ามาอีกรอบ เขายกแขนขึ้นคล้องท้ายทอยแกร่งเพื่อเตรียมรับความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้ต่างไปจากครั้งก่อนเพราะอีกฝ่ายใช้มือปรนเปรอให้เขาด้วยจนเสร็จนำไปก่อนถึงสองรอบ

บทบรรเลงรักยังคงดำเนินต่อเนื่องตลอดทั้งคืน ฝ่ายโนเอลที่พักอยู่ห้องข้างๆต้องทนฟังเสียงร้องครวญครางจนแทบไม่ได้นอน คิดแล้วก็นึกสงสารห้องด้านล่าง...

พอถึงรุ่งเช้าทั้งสามก็ลงไปกินอาหารเช้าทำเหมือนเมื่อคืนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาพูดคุยสัพเพเหระกันตามปกติ เว้นก็เสียแต่ท่าเดินของลีโอที่ดูผิดแปลกไป




#talk

โนเอลนี่อยู่ผิดที่ผิดเวลาจริงๆ55555 หมาควรจะขำหรือสงสารนางดี #โนเอลผู้กุมความลับ #โนเอลกับเสียงครวญครางอันน่าพิศวง

ความคิดเห็น