ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จูบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2562 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จูบ
แบบอักษร


จูบ

            “ทำงานเหนื่อยเหรอ? วันนี้ดูหน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เลย”

            มินนี่เอ่ยถามผมหลังจากเธอวางแก้วน้ำเย็นลงบนโต๊ะเหมือนทุกวัน

          “วันนี้ทำอะไรมาบ้าง”

            ผมจ้องเข้าไปในดวงตากลมโต

            “เอ๋…” เธอทำหน้างงๆ

            “หูหนวกอ่อ ฉันถามไม่ได้ยินเหรอไง ห๊ะ!” ท่าทางไร้เดียงสาของยัยมินนี่สมองกลวงยิ่งกระตุ้นให้ผมรู้สึกเดือดมากขึ้นไปอีก

            “ก็ ก็ไปเรียนไง ถามแปลกๆ”

            “แล้วหลังจากเธอเลิกเรียนล่ะ”

            นั่นไง ผมเห็นมินนี่หน้าซีด เธอกลอกตาไปมาเหมือนคนที่กำลังคิดหาเหตุผลบางอย่างมารองรับประโยคคำถามของผม

            “วันนี้เธอกลับมาคอนโดยังไง” ผมโยนคำถามใส่ไปอีกเพื่อให้เธอไม่มีเวลาตั้งตัว มินนี่กัดริมฝีปากล่างก้มหน้าลงเสมือนการยอมจำนน

            “พี่เจไดมาส่ง”

          ผมกัดฟันกรอด รู้สึกเลยว่าหน้าตามันร้อนวูบวาบไปหมดด้วยความโกรธสุดขีด

            “มันเคยทำอะไรเธอเอาไว้ ไม่มีสมองจำเหรอไง”

            มินนี่ลุกขึ้นยืน

            “เขาแค่มาส่งฉันที่ด้านล่างคอนโดเท่านั้นเอง ทำไมนายต้องโกรธขนาดนี้ด้วยล่ะ”

            “อ่อ ต้องรอให้มันขึ้นมาส่งเธอถึงห้องนอนของฉันใช่ไหม ฉันถึงจะโกรธเธอได้”

            “หยาบคายที่สุด”

            มินนี่หน้าแดงจัด เธอกำมือแน่นทั้งสองข้าง สายตาที่มองผมแปรเปลี่ยนไปจากเดิมจนน่าใจหาย

          “นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะ”

            “เธอชอบมันงั้นเหรอ”

            “อะไรนะ นี่ฉันไม่…”

            “ชอบไอ้เจไดมันมากนักเธอก็ไปอยู่กับมันสิ ไป”

            “ว่าไงนะ ปะ… ปล่อย ฉันเจ็บนะ”

            มินนี่หน้าเสีย เมื่อผมปรี่เข้าไปจับต้นแขนเธอทั้งสองข้างบีบเต็มแรงด้วยความโกรธ ความโกรธที่ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย แต่ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องแสดงความไม่พอใจออกมามากมายขนาดนี้ กับแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่มาขออาศัยอยู่ห้องพักของผมและไอ้น้องชายต่างแม่มันแสดงท่าทีว่าชอบเธอ และต้องการจะแย่งชิงเธอไปจากผม… เท่านั้นเอง

            และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องสูญเสียสักหน่อย

          “ห้องนี้เป็นห้องของฉัน ของทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้ก็เป็นของฉันด้วย แม้นแต่ตัวของเธอเองก็ไม่เว้นมินนี่”

            “นะ… นายพูดเรื่องอะไร”

          “ยังไม่เข้าใจอีกงั้นเหรอมินนี่ เธอต้องให้ฉันแสดงให้ดูใช่ไหม ได้สิ!”

            ผมกดร่างของเธอให้นั่งลงบนโซฟา ก่อนจะผลักให้เธอนอนราบลงไปแล้วผมก็ทาบทับร่างบอบบางเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เธอหนีไปไหนได้

            “นายแจสเปอร์หยุดนะ นายจะทำอะไรฉัน อย่า ปล่อยนะ”

          ผมรวบข้อมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วยกขึ้นไปเหนือศีรษะของเธอ มินนี่มองผมหน้าตาตื่นตกใจ แก้มแดงอ่องต่อง ริมฝีปากอวบอิ่มลอยอยู่ตรงหน้าของผมห่างเพียงแค่คืบเท่านั้น

            “ฉันจะทำให้เธอรู้ไงมินนี่ ว่าเธอเป็นสมบัติของฉันเหมือนข้าวของทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้”

            “ไม่นะ อื้อ”

            ผมโน้มริมฝีปากเข้าไปหาเธอ สัมผัสแรกที่ริมฝีปากของเขาสองคนแตะต้องกันมันให้ความรู้สึกอันสุดแสนมหัศจรรย์ เวลาหยุดเดิน ทุกสรรพสิ่งรอบกายหยุดนิ่ง เธอหยุดดิ้นรนขัดขืนผมแทบจะทันทีเสมือนถูกผมตรึงเอาไว้ด้วยจุดสัมผัสของร่างกายระหว่างเรา สถานการณ์ตึงเครียดเมื่อครู่ราวกับไม่ได้เกิดขึ้น ผมและเธอต่างถูกแรงปรารถนาอันทรงพลังกระชากออกมาจากโลกแห่งความจริง จนเหลือเพียงแค่เราสองคนเท่านั้น

            หัวใจผมเต้นแรงเหลือเกิน… ทั้งที่เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ผมได้จูบ

          “…”

          “ทำงานเหนื่อยเหรอ? วันนี้ดูหน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เลย”

          “ทำงานเหนื่อยเหรอ? วันนี้ดูหน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เลย”

          “ทำงานเหนื่อยเหรอ? วันนี้ดูหน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เลย”

          “เธอว่าไงนะ”

            “ไม่สบายเหรอเปล่าฉันถามตั้งหลายครั้งแล้วนะ นายได้แต่นั่งเหม่อไม่ยอมพูดยอมจา”

            มินนี่ใช้หลังมือแตะหน้าผากของผม

            บ้าชิบ! ทำไมคิดอะไรเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้วะ

            “ตัวก็ไม่เห็นร้อนนี่”

            “ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไร” ผมปัดมือของเธอออก

            “นายนั่งรอแพ็บนะเดี๋ยวฉันมา” มินนี่เดินหายเข้าไปในห้องครัว ปล่อยให้ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องรับแขก

            “คิดอะไรวะกูเป็นเรื่องเป็นราวเชียว” ผมเอนหลังพิงพนักโซฟาระหว่างใช้ปลายนิ้วบีบขมับเบาๆ เพื่อหวังให้สมองได้ผ่อนคลาย

            “ได้แล้ว”

            มินนี่กลับมาพร้อมกับกะละมังใบหนึ่งมีควันลอยกรุ่น

          “การแช่เท้าในน้ำอุ่นจะช่วยให้ผ่อนคลาย นายรองดูนะเดี๋ยวฉันช่วยทำให้”

            ผมมองหน้าเธอนิ่งๆ เพิ่งสังเกตว่าในกะละมังมีน้ำอุ่นอยู่เกือบครึ่ง

            “อยู่เฉยๆ สิฉันจะถอดถุงเท้าออกให้”

            เธอทำเสียงดุๆ ขณะที่จับปลายเท้าของผมไปถอดถุงเท้าออกให้ผมทั้งสองข้าง แล้วจับเท้าผมจุ่มลงไปในน้ำอุ่น

            “เป็นไงบ้าง”

            เกลียด! เกลียดรอยยิ้มน่ารักๆ แบบนี้ชะมัด

            “อืม”

            ทำไมมันถึงรู้สึกดีจังวะ

            “แช่เท้าเอาไว้แบบนี้สักแพ็บนะ มันจะช่วยให้ผ่อนคลายแล้วก็นอนหลับง่ายด้วย” มินนี่นั่งเท้าคางมองผมอยู่ที่ปลายเท้า เธออมยิ้ม

            “เธอรู้ใช่ไหมว่าห้องนี้เป็นห้องของฉัน”

            “รู้สิ”

            “แล้ว…” ผมมองหน้าเธอแล้วจู่ๆ ไอ้ที่คิดจะพูดมันก็ดันพูดไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ

            “แล้วอะไรงั้นเหรอ”

          มินนี่เม้มปากมองผมตาแป๋ว

            “เออ ช่างมันเหอะ” ผมแกล้งทำเสียงเหมือนรำคาญ

            ผมไม่เห็นช่อดอกไม้ที่ไอ้เจไดมันบอกว่าให้เธอ บางทีเธออาจจะทิ้งมันไปแล้วก็ได้…


ความคิดเห็น