facebook-icon Twitter-icon

พระจันทร์ที่อ่อนโยนและงามสง่า แท้จริงแล้วซ่อนเร้นด้านที่เฉยชาไร้ใจ #จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม

จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.7 (2/2) [ เจ้าวาฬกับอ้อมกอดดอกไม้ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

ชื่อตอน : จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.7 (2/2) [ เจ้าวาฬกับอ้อมกอดดอกไม้ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

คำค้น : เจ้าวาฬ , YAOI , ธัญล่าฝัน , จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม , ความฝัน , พระอาทิตย์ , พระจันทร์ , ทะเล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2562 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.7 (2/2) [ เจ้าวาฬกับอ้อมกอดดอกไม้ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์
แบบอักษร

7

เจ้าวาฬกับอ้อมกอดดอกไม้

​(ต่อจากตอนที่แล้ว)








หลังจากที่เข้าไปกอดเจ๊โกโก้และใช้ทิชชูซับน้ำตาให้จนหมดม้วนใหญ่ ก็โดนพี่ๆ ในสโมฯ ดึงเข้าไปกอดอีกคนละที พอจะปลีกตัวเองไปล้างเครื่องสำอางต้นข้าวกับตุ้งติ้งก็เดินเข้ามาสุมหัวกันกอดคอเขาร้องไห้อย่างรุงรังร่วมชั่วโมง เจ้าวาฬเองก็ชักจะแม่แน่ใจแล้วว่า คนที่ได้รับตำแหน่งคือเขากับลิซ่า หรือเป็นคนในห้องที่ร้องไห้ปานฟ้าถล่มดินทลายอยู่ตอนนี้


กว่าพวกพี่จะตั้งสติได้และนัดกันไปฉลองต่อที่ร้านเหล้าหลังมอ ก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งคืนแล้ว เจ้าวาฬกับลิซ่าต้องขอบายนัดนี้ เพราะองค์การเรียกตัวนิสิตสามคนที่ได้ตำแหน่งเข้าประชุมทันทีเพื่อแจกงานแรกที่ต้องทำหลังจากประกวดจบ...ก็คือทันทีที่แสงตะวันแรกของวันพรุ่งนี้มาถึง


ตุ้งติ้งยึดกล่องขนมที่ได้มาแกะกินไปครึ่งหนึ่งแล้ว เจ้าวาฬใจดีเลยยกให้ทั้งกองนั้นเลย ถือว่าตอบแทนสำหรับเมคอัปสวยๆ ที่เพื่อนเนรมิตให้ ตัวเองกับลิซ่าถือมาแค่ของส่วนตัวและช่อดอกไม้ช่อใหญ่ ที่เจ้าวาฬก็ยังไม่รู้ว่ามันคือดอกอะไร แต่ก็ยังหลงใหลในความงามของมัน เหมือนเวลาอ่านหนังสือแล้วหลงรักสำนวนของใครคนหนึ่งที่สื่อความรู้สึกผ่านตัวอักษรออกมา หลงรักเขา โดยที่ไม่เคยรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของผู้ที่อยู่หลังคีย์บอร์ดนั้นเป็นใครด้วยซ้ำ


พอมาถึงตึกกิจกรรมนิสิตก็อดจะใจเต้นไม่ได้เลยที่จะได้เจอหน้าพี่พระจันทร์ยิ้มใกล้ๆ หลังจากที่เพิ่งได้ตำแหน่งมาหมาดๆ แบบนี้ พี่จะว่ายังไงนะตอนที่คืนผ้าเช็ดหน้า จะโชว์สายสะพายให้พี่ดูดีไหม หรือจะยิ้มนำไปก่อน ตื่นเต้นจนวางมือไม้ไม่ถูกเลย


ลิซ่าให้เจ้าวาฬเข้าห้องประชุมไปก่อน เธอจะไปเติมกาวให้ขนตาอีกนิด และมันอาจใช้เวลานานกว่ากาวจะแห้ง


ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติเปิดต้อนรับขวัญใจคนใหม่พร้อมกับเสียงปรบมือของพี่ๆ องค์การนิสิตในนั้น เจ้าวาฬยิ้มให้พร้อมกับเกาท้ายทอยเขินๆ เจอของจริงแบบนี้เข้าไปสิ่งที่คิดไว้ในหัวว่าจะทำก็เลือนหายไปหมดเหมือนโดนลมพัด


“นั่งก่อนตัวเล็ก พี่คนอื่นๆ กำลังตามมา เราจะรีบประชุมน้องจะได้กลับไปพักผ่อนกัน”


“ครับ สวัสดีครับพี่กงยูอปป้าซา...”


“พี่ชื่อยูครับ”


“ครับพี่ยู สวัสดีครับพี่ขอเป็นพระเอกใน...”


“โห้ย อยากหยิกแก้มจริงๆ พี่ชื่อเป็นเอกครับ”


และพี่คนอื่นๆ ที่ต่างก็แย่งกันแนะนำตัวเพราะอยากให้ขวัญใจปีนี้ได้รู้จักตัวเอง


เว้นไว้คนหนึ่งล่ะ...คุณพระจันทร์ยิ้มที่นั่งหน้าเคร่งอยู่หัวโต๊ะนั่น เป็นอะไรไปเหรอครับ ไม่เห็นหันมายิ้มให้เลย


เจ้าวาฬคิดว่าควรจะต้องเดินเข้าไปทักทายพี่เสียหน่อย แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเดือนวิศวะรั้งแขนเอาไว้


“ก้อนเมฆ”


เดือนหมาดๆ ผู้ที่ได้รับเสียงกรี๊ดถล่มทลายจากสาวๆ ทั้งมอจนขี้หูเจ้าวาฬแทบเต้นระบำ


“ถือดอกไม้เต็มแขนเลย”


“อื้อ” คนถูกทักยิ้มตาหยี “มีคนให้มาตอนนับคะแนนป๊อปฯ โหวตอะ”


“รับนี่ไปอีกอันสิ”


“เห?”


พวงมาลัย


อ๋อ...วันนี้ก้อนเมฆแสดงเป็นเจ้าเงาะควงกระบองเหาะไปรับพวงมาลัยจากนางรจนา ที่ถอดเสื้อใส่โจงกระเบนแล้วสาวกรี๊ดจนหูดับตับไหม้นั่นน่ะเหรอ


“มันเป็นพวงมาลัยที่รจนาให้เจ้าเงาะตอนเลือกคู่นี่ ทำไมให้เราล่ะ”


“ก็เพราะอย่างนั้นแหละ เราถึงอยากให้เจ้าวาฬ” เพื่อนเดือนพูดเสียงทุ้มพร้อมกับมองมาอย่างมีความหมาย


“...”


“ช่วยรับไว้ด้วยนะครับ”


ได้ยินเสียงคนในห้องร้องโห่ฮิ้วอย่างดังทั้งที่แถวนี้ไม่มีขบวนขันหมาก

อยู่ดีๆ ก็โดนจีบซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ใครไปต่อไหวก็เชิญก่อนเลย เพราะเจ้าวาฬก้มหน้างุดๆ ตอนที่รับพวงมาลัยมาคล้องไว้ที่ข้อมือ หัวใจหวิวๆ ยิ่งกว่าตอนกำลังจะกระโดดบันจี้จัมป์ลงทะเล


สายตาคู่เดียวมีล้านความหมายก็ได้เหรอ เก่งจังนะคุณก้อนเมฆบนฟ้า


ร่างเล็กเลยยิ้มบางๆ ให้เจ้าของพวงมาลัยแล้วรีบหางานให้ตัวเองทำ หันซ้ายหันขวาเจอชั้นหนังสือ เลยลุกขึ้นแล้วพาตัวเองไปยืนอ่านแฟ้ม ‘ทำเนียบเดือน-ดาว-ดาวเทียม-ขวัญใจ’ มันดื้อๆ เสียเลย


มันคือแฟ้มรวมประวัติและรูปภาพวันได้รับตำแหน่งของผู้เข้าประกวดในปีต่างๆ บางภาพสีซีด บางภาพยังเป็นขาวดำเพราะรวมไว้ตั้งแต่รุ่นเมื่อหลายสิบปีที่แล้วโน่น พลิกไปพลิกมาอยู่นานจนมาสะดุดกับทำเนียบตำแหน่งปีสูงกว่าเจ้าวาฬสามปี


รุ่นของพี่ปีสี่


จะให้ตอบสิ่งที่กำลังเจออยู่ว่าอะไรดีล่ะ บุพเพอีกแล้วเหรอ หรือความบังเอิญ หรือว่าเราคือเนื้อคู่กัน


เจ้าวาฬเพิ่งรู้ว่าพี่ตะวันเป็นเดือนมหาวิทยาลัยรุ่นนั้น


แล้วก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตำแหน่งขวัญใจเฟรชชี่รุ่นนั้น...คือคนที่เป็นนายกองค์การนิสิตตอนนี้


มองรูปวันที่พี่ได้รับตำแหน่งแล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว สายสะพายเดียวกัน แต่พอมันอยู่บนตัวพี่แล้วดูดีมีออร่าอย่างประหลาด พี่ยิ้มกว้างตอนที่ชูถ้วยขึ้นไปในอากาศ ยิ้มที่ทำให้ตกหลุมรักได้ทุกครั้งแม้จะเพียงแค่เห็นมันจากรูปภาพก็ตาม


น้ำในทะเลกว้างกระเพื่อมไหวอีกแล้ว คำตอบที่ว่าใครทำก็มีแต่คุณพระจันทร์คนเดียวทั้งนั้น


ฟ้าร้องครืน ไฟกะพริบติดๆ ดับๆ จนคนในห้องบ่นกันอุบ เอาอีกแล้ว ไฟตกอีกแล้ว จะอยู่กันดีๆ ไม่ได้ใช่ไหม


“น้องก้อนเมฆ วิศวะไฟฟ้าใช่ไหม ไปช่วยพี่ดูแผงคุมไฟที่ห้องข้างๆ หน่อยสิ เดี๋ยวถ้าไฟดับขึ้นมาเราจะประชุมกันลำบาก”


ก้อนเมฆลุกขึ้นปฏิบัติหน้าที่จิตอาสาแรกของเดือนมหา’ลัยทันทีที่ได้รับตำแหน่งยังไม่พ้นวัน เขาตามหลังพี่บอสออกไป ในห้องจึงเหลือคนอยู่สี่คน คือเจ้าวาฬ พี่เป็นเอก พี่ยู และคุณพระจันทร์ยิ้ม


แต่ตอนนี้ไม่ยักจะยิ้มแฮะ หน้าบูดเหมือนเพิ่งดมตูดสฟิงก์มาเลย


เป็นอะไรไปน้า


ไฟดับพรึบหลังจากนั้นไม่นาน ความมืดเข้าครอบคลุมทุกพื้นที่ รวดเร็วกว่า 4G และ Wi-Fi ร่างบางไม่กล้าขยับไปไหนเพราะกลัวว่าตัวเองจะเดินไปชนอะไรเข้า จึงเลือกที่จะยืนอยู่เฉยๆ มือเรียวล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อหยิบผ้าเช็ดหน้ามากำไว้แน่น อย่างน้อยก็อุ่นใจเหมือนไม่ได้อยู่คนเดียวล่ะนะ


“ไอ้ยูมึงเอาโทรศัพท์มาเปิดไฟฉายดิ๊”


“ก็มันมืดแล้วกูจะหาโทรศัพท์เจอได้ไง จ๊าดง่าวอีกแล้วมึง”


“ของกูแบตฯ หมด”


“แต่ของกูหาไม่เจอ”


“งั้นให้ความรักของสองเราเป็นแสงนำทางไหม”


“ก็เหี้ยและ ถุ้ย...”


พี่ทั้งสองคนแหย่กันทีละนิดละหน่อย เล่นเอาคนตัวเล็กเผลอยิ้มในความมืดให้กับความน่ารักขี้เล่นของคนทั้งคู่


มันมืดสนิทจนมองเห็นแค่มือตัวเอง มองอะไรไกลกว่านี้ไม่รู้เรื่องแล้ว เจ้าวาฬยืนตรงไม่กล้าขยุกขยิกตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ จะขยับไปไหนก็กลัวจะชนกับเขา


รู้อะไรไหม โลกมักจะเล่นตลกกับเราในวินาทีที่เราไม่ทันตั้งตัวเสมอ


อยู่ดีๆ เจ้าวาฬก็ถูกแขนแกร่งของใครบางคนรั้งแขนเจ้าตัวเล็กเข้าหาจนปลิวเข้าสู่อ้อมกอด กดศีรษะและลูบเบาๆ อย่างปลอบประโลมแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้จมลงไปในแผงอกกว้าง หัวใจเต้นตึกตักด้วยความรู้สึกหลายอย่างผสมกัน ทั้งงุนงง ตื่นเต้น และตกใจกลัว คราวแรกตั้งใจจะร้องให้คนช่วย ถ้าไม่ติดตรงที่ว่ากลิ่นกายของคนคนนี้  คือกลิ่นเดียวกันดับดอกไม้ช่อสีม่วงที่ยังคงเป็นปริศนาว่าใครคือเจ้าของมัน


เหมือนคืนที่ท้องทะเลมืดที่สุด มีแสงสว่างจางๆ ส่องลงมาบ้าง แต่มันก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้มองเห็นว่าอะไรคืออะไร


ปริศนาเจ้าของช่อดอกไม้ก็ยังคงเป็นปริศนาต่อไป


ผู้ได้รับตำแหน่งขวัญใจเฟรชชี่เลือกที่จะเงียบสนิท ตั้งสติไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไปกับความอบอุ่นของอ้อมกอดปริศนาที่บุคคลปริศนามอบให้ เลือกที่จะเชื่อว่าเขาไม่ใช่ผู้ร้าย ทั้งที่ไม่มีเหตุผลสนับสนุนใดๆ เลยนอกจากเซนส์ของตัวเอง


จู่ๆ หัวสมองก็ขาวโพลน ริมฝีปากของคนข้างบนจุมพิตแผ่วเบาลงบนกลุ่มผมเส้นละเอียด เป็นความแผ่วเบาที่หนักแน่น ความขัดแย้งของการกระทำที่ปกปิดแต่เปิดเผย...บางเบา...ทว่าย้ำชัดในความรู้สึก


เพราะว่าสติเหลืออยู่น้อยกว่าเงินทอนจากร้านสะดวกซื้อ พอถูกโอบกอดจากอ้อมแขนของใครบางคนอย่างอ่อนโยน ฮอร์โมนอ๊อกซิโทซินก็เลยหลั่งออกมาอย่างรวดเร็วจนหัวใจแทบวาย ยิ่งไปกว่านั้นคือ พอลองปล่อยตัวเองให้ซุกหน้าลงไปกับแผงอกซึมซับเอาไออุ่นมาเป็นพลังเพื่อตอบคำถามตัวเองในใจ ก็พบว่ากลิ่นของดอกไม้ช่อนั้นติดกายเขาแน่นกว่าที่คิด


คุ้นเคยกับแผงอกนี้จนน่าตกใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งตกใจจนรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะหัวใจวายตาย เอาเป็นว่าเจอกันที่ข้าวต้มปลาศาลาสี่นะ พูดได้แค่นี้


ฝ่ามือหนาลูบหลังเจ้าวาฬย้ำๆ ราวกับปลอบโยนไม่ให้กลัวจินตนาการจากความมืด อีกมือหนึ่งลูบแขนเจ้าวาฬไล่ลงมาถึงมือที่กำผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ เขาคนนั้นค่อยๆ แกะปลายนิ้วของเจ้าวาฬและขโมยผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไป เพราะความเชื่อในอะไรบางอย่างจึงทำให้ร่างเล็กไม่ทวงมันคืนมาจากเขา แต่จะถามว่าเชื่อในอะไรเหรอ...ก็ตอบไม่ได้


เหมือนเราเชื่อว่าซื้อหวยแล้วจะถูกหวย แต่เอาหลักการไหนมาเชื่อ ในช่องว่างก็ไม่มีคำตอบไปเติมเหมือนกัน


ปีหนึ่งไม่แน่ใจว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาเต้นเร้กเก้ได้หรือยัง แต่มันคงจะแรงพอจนทำให้ผู้สวมกอดรู้สึกได้จนหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ พอได้ยินเสียงนั้นวิญญาณยอดนักสืบโคนันเลยเข้าสิง พยายามจะจับว่าเป็นน้ำเสียงของใคร มันคุ้นหูแต่กลับไม่กล้าตอบตัวเองจนกระทั่งเขาคนนั้นเสียบกระดาษแผ่นเล็กๆ ลงมาในกระเป๋าเสื้อของเจ้าวาฬ ยีเส้นผมเล็กละเอียดเล่นเบาๆ คลายอ้อมกอดและเดินถอยหลังจากไป ก่อนที่ไฟจะสว่างขึ้นเพียงแค่ไม่กี่วินาที


เหมือนรู้ว่าไฟจะมาเมื่อไหร่อย่างนั้นแหละ


“น้องวาฬ ทำไมไปยืนหน้าแดงอยู่ตรงนั้นล่ะลูก” พี่เป็นเอกทัก


“หนูหนาวเหรอครับ” พี่ยูทัก


แปลความหมายว่าอะไรได้บ้าง...ถ้าพี่สองคนนั้นจะยืนอยู่ไกลตัวของเจ้าวาฬขนาดนี้


ร่างเล็กส่ายหัวและก้มหน้าลง เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ของตัวเองก่อนจะพบว่าหัวใจเราก็แค่ก้อนเนื้อ จะยืนแกร่งท้าลมหนาวได้นานสักแค่ไหนกัน สุดท้ายพอหวั่นไหวต่อพายุอารมณ์ที่โหมเข้าใส่ก็ต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วยิ้มจนปากจะฉีกถึงคิ้ว ในทางประพฤติอาจจะฟังดูโอเวอร์ไปสักหน่อย แต่ในทางความรู้สึก...มันเป็นแบบนั้นจริงๆ


แอบล้วงเอากระดาษโน้ตในกระเป๋าเสื้อออกมาอ่าน เผื่อว่าจะเป็นชื่อของเขา...เบอร์ของเขา...หรือเบาะแสอะไรเกี่ยวกับเขาคนนั้น แต่ก็พบว่ามันคือข้อความตัวหนังสือหวัดๆ ที่เขียนว่า


‘เก่งที่สุดแล้วครับ

ป.ล.ดอกไลแลค ชอบไหม ลองหาความหมายของมันดูนะ*’*

ดอกไลแลคอย่างนั้นเหรอ


เงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษโน้ตแล้วพับมันกลับลงไปในกระเป๋าเสื้อ รีบคว้าช่อดอกไม้สีม่วงขึ้นมาดมและจ้องมองมันอย่างเพ่งพินิจ กลอกตาอย่างใช้ความคิด กัดเล็บโดยไม่รู้สึกตัวเหมือนเคย พอเบนสายตาไปที่หัวโต๊ะ พบพี่พระจันทร์ยิ้มนั่งอยู่ก็เลยได้สติเอามือออกจากปากตัวเอง กลัวว่ากัดเล็บมากๆ แล้วนิ้วมือจะไม่สวยเท่าพี่เขา


เดี๋ยวนะ


มือ...


ผ้าเช็ดหน้าไปอยู่ในมือพี่เขาได้ยังไง!


ทั้งที่พยายามจะไม่เข้าข้างตัวเองแบบนั้นแล้วแท้ๆ


สีหน้าของเจ้าวาฬต้องทั้งช็อกทั้งกินลูกเหวอลูกใหญ่จนน่าเกลียดแน่ๆ เพราะพอเงยหน้าขึ้นไปสบตาทันทีที่นึกออก พี่พระจันทร์ยิ้มก็เผลอหัวเราะออกมาราวกับขบขันในความเด๋อของเขา มือเล็กยกขึ้นมากุมหัวใจของตนเอง คุยกับตัวเองวนไปวนมาอยู่หลายทีว่าคำตอบของสิ่งที่คิดมันใช่เรื่องจริงหรือไม่ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่ก็แทบที่จะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้อีกเหมือนกัน


ไม่ว่าจะตอบตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอีกกี่ร้อยครั้ง คำตอบของทุกครั้งก็วนลูปกลับมาที่เดิม


...ปริศนาเจ้าของดอกไลแลค...


ไม่ว่ามันจะใช่อย่างที่คิดเอาไว้หรือไม่ ริมฝีปากก็กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ คลี่ยิ้มออกมาเมื่อความรู้สึกเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์และขีดเส้นความเป็นไปให้หัวใจเดินตาม ความรู้สึกที่เขาไม่ใช่ผู้ควบคุมมันอีกต่อไป...มันกลายไปเป็นของใครอีกคน...เป็นของเขาที่กำลังยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นหอมก่อนจะเก็บลงกระเป๋าเสื้อ


โดน น็อก เอ้าท์!

ศาลาสี่วัดไหนว่างบ้าง โทรสั่งข้าวต้มปลารอแล้ว!






TBC.

ย้ำอีกทีว่า น้องเจ้าวาฬกำลังจะออกเล่มหนังสือในงานใกล้ๆ นี้นะคะ

ใครประสงค์จะรับเล่มน้องและฉากดุๆ ในตอนพิเศษเอาไว้ไปแอบแม่อ่านก็เชิญจิ้มลิงก์ที่หน้าแรกนิยายไปลงชื่อกันได้เลยจ้า


คิ้กคั้ก


ความคิดเห็น