丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่34 ข้ามอบให้เจ้า

ชื่อตอน : บทที่34 ข้ามอบให้เจ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 137

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่34 ข้ามอบให้เจ้า
แบบอักษร

"เหมยฮัว ข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อยสิ" เขาถามหล่อน 

"อยากถามอะไรข้าหรือ????" หล่อนพูดขึ้น ทั้งสองคนก็เดินไปเรื่อยๆ 

"ท่านจะถามอะไรข้าเหรอ??" พวกเขาทั้งสองหยุดอยู่ตรงสะพาน 

"ไป๋ลี่ คือนาง" เขาพูดขึ้น หล่อนตกใจมาก หล่อนคิดในใจว่า  

'ข้าให้เขากินยาลืมเลือนแล้วนี่ ทำไมเขาถึงยัง จำนางได้อยู่'  

"นาง?? ท่านหมายถึงใคร  แล้วไป๋ลี่ผู้นี้คือใครกัน??" หล่อนทำเป็นไม่รู้เรื่อง 

"ข้ารู้แล้วว่า วันนั้นเจ้าบดยาอะไรให้ข้ากิน" เขามองตรงมาที่หล่อน 

"ม่อหราน ที่ข้าทำไป ข้าไม่อยากเห็นท่านเจ็บอีกแล้วนะ"  หล่อนจับแขนของเขา 

"ข้ารู้ว่าที่เจ้าทำเพราะอะไร" เขาพูดขึ้น 

"ชะตาเป็นคนกำหนดทุกอย่าง เจ้าเองก็อย่าไปขวางเลย" เขาพูดจบก็เดินไป ทิ้งหล่อนไว้บนสะพานคนเดียว 

"ม่อหราน ท่านไม่เข้าใจ ท่านไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเลย" หล่อนตะโกนให้เขาได้ยิน

................จวนที่พักของนาง........................ 

"ท่านก็อย่าเพิ่งใช้พลังให้มาก ควรพักผ่อนก่อนสักสองสามวัน หากไม่ใช้เลยก็คงจะดีมาก" หมอจงพูดขึ้น นางก็เอาแต่พยักหน้าอย่างเดียว 

"นี่คือยาสำหรับที่แขนข้างขวาของท่าน หม่อมฉันขอตัว" ท่านหมอพูดจบก็เดินออกไปนอกจวน 

"เป็นไงบ้าง" เขาพูดขึ้น หมอจงเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของเขา แถมยังเป็นศิษย์พี่ของเหม่ยหลินอีกด้วย 

"ไม่เป็นไรมากแล้ว" หมอจงเดินตรงไปหาเขา 

"นี่มันอันตรายมากเกินไป อีกสองสามวันข้าจะกลับมาใหม่" พูดจบหมอก็เดินไป ส่วยเขาก็เดินเข้าไปที่จวนของนาง นางเหลือบไปมองเขาที่อยู่หน้าจวน 

"อาการเป็นอย่างไรบ้าง" เขาถามนาง 

"ดีขึ้นแล้วหล่ะ" นางตอบ 

"เมื่อครู่ ข้าเจอหมอจง เขากำชับข้าว่า ห้ามให้เจ้าใช้พลัง" เขาพูดขึ้น นางก็พยักหน้า 

"เมื่อครู่ ท่านหมอบอกข้าเรียบร้อยแล้วหล่ะ" นางตอบ 

"อ๋อ ใช่สิอีกอย่างที่ท่านหมอกำชับอีกด้วย" เขาพูดขึ้น นางก็ขมวดคิ้วตั้งใจฟัง เขายิ้ม นางก็หยุดขมวดคิ้ว 

"ท่านหมอบอกอะไรท่านอีกหล่ะ" นางถามเขา แล้วก็เบือนหน้าหนี 

"เหล้า  เขาบอกว่าเจ้าต้องหยุดกินเหล้า" เขาพูดขึ้น ทำเอานางช็อกไปเลย 

"อะไรนะ!!!" นางอุทานออกมา เหล้าก็เปรียบเสมือนปัจจัย5ของนาง นางเอามือกุมขมับที่หัว เขายิ้มแล้วพูดว่า 

"ถ้าหากเขาห้ามข้า แล้วข้าจะเอามาให้เจ้าทำไมกันเล่า" เขาเอาขวดสุราที่ซ้อนไว้ด้านหลังเอาออกมาให้นางดู นางยิ้มแก้มปริ เขารินสุราให้นาง นางก็ดื่มมัน 

"ข้ามีบางอย่างจะถามท่าน " นางถามเขา เขาก็ตั้งใจฟังรอคำถาม นางหันไปมองกระบี่ของนาง 

"ไม่ทราบว่า ท่านเอากระบี่เล่มนี้มาจากไหน" นางชี้ไปที่กระบี่เล่มนั้น เขายิ้มแล้วพูดขึ้นมาว่า 

"นั่นเป็นกระบี่จากสหายใจของข้า" เขาพูดขึ้น 

"สหายใจ??? ว่าแต่สหายใจของท่านคือใครกัน" นางถามเขา เขาหันหน้าไปมองหน้านาง ในดวงตาของเขามีสิ่งที่เรียกว่าน้ำตาเล็กน้อย เขาเพียงยิ้มแล้วพูดว่า 

"นางตายแล้ว" เขาพูดขึ้นก็ดื่มสุราอีกหนึ่งจอก 

'สหายใจผู้นี้เป็นใครกัน ไม่ใช่น้องของเหมยลี่หรอกเหรอ แล้วทำไมสหายคนนั้นถึงมีกระบี่ของข้าได้หล่ะ ตั้งแต่สู้กับฉงฉาง พี่สองก็บอกว่าข้าสลบไป500ปีเต็มๆ ทำไมกันนะ' นางคิดมันในใจ 

"น่าเสียดาย" นางพูดมันขึ้นมา 

"น่าเสียดายอะไรกัน??" เขาถามนาง 

"น่าเสียดายที่กระบี่ดีๆแบบนี้ ไร้เจ้าของเสียแล้ว" นางพูดพลางก็ดื่มสุุราพลาง 

"ใครบอกเจ้ากัน" เขาพูดขึ้น นางหันไปมองหน้าเขาด้วยความงงๆ 

"เกรงว่ามันคงมีเจ้าของใหม่แล้วกระมั้ง" เขามองมาที่นาง นางยิ้มมุมปาก 

"ท่านจะให้ข้าเหรอ??" นางถามเขา 

'ใครจะไปกล้าให้กัน กระบี่ของข้า ตอนนี้กลายเป็นของๆคนรักของเขาที่ทิ้งไว้ให้เขาก่อนตาย  ของสำคัญขนาดนี้  เขาจะกล้าให้ข้าเชียวหรือ' นางคิดมันในใจ แล้วก็ดื่มสุราอีก 

"ข้ามอบให้เจ้า" คำพูดนี้ ทำเอานางสำลักเหล้าที่นางดื่ม นางปาดเหล้าที่เลอะอยู่ที่ปาก นางหันไปมองหน้าเขา 

"นั่นมันเป็นของคนรักเจ้าไม่ใช่รึไง  ถ้าหากนางมารู้ทีหลัง  เจ้าไม่กลัวว่านางจะเสียใจฤา" ยังไงนางก็ไม่เชื่ออยู่ดี มีคนมามอบของสำคัญเช่นนี้ให้นาง ใครจะไปเชื่อลงกัน  

"ไม่หรอก นางเองก็คงดีใจ ที่มีเจ้าของที่คู่ควรและเหมาะสมกับกระบี่เล่มนี้แล้ว" เขามองไปที่นาง นางก็มองไปที่เขา แต่ก็หลบสายตาแล้วยิ้มเล็กน้อย  

"อีกหน่อยก็ถือว่าเจ้าจะแต่งเข้ามาแล้ว ก็ถือเสียว่า นี่เป็นของขวัญแต่งงานเสียแล้วกัน" เขาเดินออกไปจากจวนของนาง 

"ชิ ใครบอกว่าจะแต่งกับเจ้ากัน" นางยิ้มแล้วมองไปที่กระบี่เล่มนั้น ชวนพลันทำเอานึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่   

"คุณชายข้าขอกระบี่เล่มนั้นได้หรือไม่ " ไม่ว่าจะเป็นตอนก่อนที่นางจะออกไปต้านเจ้าสำนักมายา  หรือว่า ตอนที่เขาอุ้มนางจากด้านหลังแล้วนางใช้เท้าเตะไปที่พวกมัน  หรือไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาพานางหมุนรอบตัวเองเหมือนงานเต้นรำ แล้วเอนหลังลงไป ตอนนั้นนางมองหน้าเขาใกล้ที่สุดแล้ว เรื่องที่นางคิดทำเอานางยิ้มออกมา นางตั้งสติได้แล้วก็ตบหน้าตัวเองหลายๆที 

"เหล้าอะไรกัน ทำไมข้าถึงเมาแบบนี้นะ แค่เมานะ แค่เมา" นางพูดออกมา นางคลุกตัวลงไปใต้ผ้าห่ม แล้วก็หลับตาลง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น