True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : เพื่อนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2562 11:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนรัก
แบบอักษร

12 วันก่อนวันแต่งงาน

แสงตะวันยามเช้าคลื่นตัวสาดแสงอ่อนของรุ่งอรุณวันใหม่ ร่างบางในอ้อมกอดชายหนุ่มที่รักเธอยังคงอบอุ่นเหมือนเช่นทุกวัน

หญิงสาวขยับร่างลืมตาตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น

เบลล์ค่อยๆขยับมือของชายหนุ่มออกจากเอวบางของเธอ เธอค่อยๆลุกจากที่นอนหนาเบาๆโดยไม่ให้เขาตื่น

เวลาผ่านไปนานพอสมควรร่างกำยำเริ่มขยับตื่นจากการหลับ มือหนาลูบไล้ไปทั่วที่นอนด้านข้างเพื่อหาคนร่างบางของเขา เมื่อไม่เจอสิ่งที่เขาควานหาจนทั่วที่นอนนุ่ม ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

“ตัวเล็ก!” เขาลุกขึ้นพรวดพราดเหมือนเคยยามที่เธอหายไปอย่างเงียบๆ

คิมรีบเดินออกมาจากห้องนอนตรงไปที่ครัวแต่กลับไม่พบเธอ ชายหนุ่มหัวใจเต้นรัววิ่งพรวดพราดอีกครั้งออกไปนอนตัวบ้าน

สายตาของเขากวาดไปทั่วชายหาดจนพบว่าร่างบางคนรักของเขานั่งทอดสายตาออกไปที่ทะเลอย่างเงียบๆคนเดียว

“เห้ออ! อยู่นี่เอง ชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อยเลย”

เขายืนมองดูเธออยู่ครู่หนึ่งจึงเดินกลับเข้าบ้านไปเพื่ออาบน้ำ เมื่อกลับลงมาอีกครั้งเขาพบว่าเธอมานั่งเล่นดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นแล้ว

เบลล์ : “ตื่นแล้วหรอคะ ทานข้าวกันคะหนูทำข้าวต้มกุ้งไว้แล้ว” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยใบยิ้มกว้าง

คิม : “หึ น่ารักจริงๆ ไปคะทานข้าวกัน”เขายกยิ้ม

หญิงสาวจัดการเสริฟ์ข้าวต้มให้เขาด้วยตัวเองทั้งคู่นั่งทานข้าวด้วยกันและคุยกันไปพรางๆ

เวลาผ่านไปจนบ่ายคล้อยร่างบางที่นั่งอยู่ตรงโซฟาก็เริ่มเคลิ้มหลับ โดยมีชายหนุ่มนอนหนุนตักเหมือนเคย

image

Kimmmm > คิดถึงกลับมาสักที#@Jinger bell

So Art > กูใกล้จะถึงกันแล้ว

LixMax > น่ารักที่สุด

Momay > เลิกกันหรอโพสแบบนี้

LinloLin > อย่าท้อดิพี่

ไตเติ้ล > แค่นี้เสือยอมแพ้แล้วหรอ

คิมค่อยๆลุกขึ้นมานั่งข้างๆเธอแทนแล้วจับศรีษะเธอเอียงมาพิงอิงไหล่เขา และเขาก็เอียงพิงศรีษะเธองีบหลับไปอีกคน

—————————————————-

17:00น.

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่ภายในบ้าน

ก๊อก ก๊อก ๆ

คนจากด้านนอกเปิดประตูเข้ามาทันทีโดยคนด้านในยังไม่ทันได้ตอบรับ

“ไงไอคิม น้องเบลล์ พวกพี่มากันแล้วจ้า” อาทเอ่ยขึ้นด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส

หลินกับเนยรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนรักของเธอ ทั้งสองกอดเธอไว้ด้วยความคิดถึง

เนย : “จากปฏิกิริยาเรื่องจริงใช่มั้ยเนี่ยะพี่คิม”

คิมพยักหน้ารับเบาๆ และยกยิ้มมุมปาก

หลิน : “ควักวิชาที่เรียนจิตวิทยามาใช้ให้หมดเลยนะยัยเนยสองสามวันนี้”

ไตเติ้ล : “สาวๆใจเย็นๆ ดูเบลล์สิตัวแข็งไปแล้ว”

เบลล์ : “สะสวัสดีนะคะทุกคน” เธอกวาดสายตามองทุกคนในบ้านซึ่งเธอไม่สามารถจำใครได้เลย

เธอเริ่มรู้สึกประหม่าจึงค่อยๆลุกขึ้นไปยืนหลบหลังแฟนหนุ่มของเธอและเอื้อมมือจับเขาไว้แน่นด้วยมือเล็กๆที่สั่นเทา จนคิมต้องหันหน้าไปหาเธอแล้วกอดให้หน้าของเธอซุกลงอกแกร่งเขาเบาๆและโอบอย่างหลวมๆลูบผมเธอเบาๆให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้น

คิม : “ทุกคนให้เวลาเธอหน่อยนะ อย่าผลีผลามแบบนี้เบลล์กำลังกังวล ตอนนี้เบลล์จำใครไม่ได้จริงๆแม้แต่พี่เองด้วยนะ หลิน เนย มายด้วย ค่อยๆเข้าหาเธอนะพี่ขอร้องเบลล์กำลังสับสน”

คิมอธิบายยาวถึงอาการของเธอตอนนี้หลังจากที่เจอกับคนที่ไม่คุ้นเคย

หลิน : “เออพี่หลินขอโทษอะลืมตัวไป คิดถึงยัยเบลล์ไง ลืมนึกไปว่าคราวนี้มาทำอะไร”

เนย : “พี่คิม ไอเบลล์ เนยขอโทษ ขอตั้งสติก่อนนะ เหมือนต้องทำความรู้จักกันใหม่อะ”

อาทและต๊อบเดินเข้ามาตบบ่าคิมเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเดินเอาของเข้าไปเก็บที่ห้องพัก ทุกคนแยกย้ายกันไปเก็บสัมภาระของตัวเองก่อน

คิมยืนลูบผมเธอเบาๆอยู่ที่เดิม

คิม : “ตัวเล็ก ดีขึ้นรึยังคะ เพื่อนๆเค้าไม่ได้ตั้งใจนะคะ อย่าโกรธพวกเค้าเลย”

เบลล์ : “หนูไม่ได้โกรธนะคะไม่เลย หนูแค่ตั้งตัวไม่ทันคะ เลยตกใจนิดหน่อย” เธอยิ้มอ่อนมองเขา

เขาพาเธอเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิมและเขาก็หย่อนตัวนั่งข้างๆเป็นเพื่อนเธอ

คิม: “ผู้ชายที่มาทั้งหมดคือเพื่อนรักของพี่นะคะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมต้นเลย ส่วนสาวๆที่มาด้วยคือเพื่อนรักของหนูนะคะ เรียนคณะเดียวกันจบพร้อมกันรักกันสนิทสนมกันมากๆ และยังเป็นเพื่อนเจ้าสาวในงานแต่งงานของเราด้วยนะคะ”

เบลล์ : “คะ ตอนนี้หนูโอเคแล้วคะ หนูพร้อมจะคุยกับพวกเธอแล้ว” เธอเริ่มยิ้มออกมาบางๆ

คิมเงยหน้าขึ้นไปพบว่าเนยกับหลินยืนมองอยู่ เขาพยักหน้าให้สองสาวที่รอจังหวะที่จะเข้ามาอยู่

คิม : “พี่ขอไปดูความเรียบร้อยก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่มา หนูนั่งอยู่นี่ก่อนก็แล้วกัน”

หญิงสาวพยักหน้าเบาๆให้เขาพร้อมยิ้มบางๆ

เมื่อชายหนุ่มเดินออกไปจากเธอ เพื่อนสาวที่รอจังหวะอยู่ก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอ

หลิน : “แดดล่มแล้วเราไปเดินเล่นกันเถอะ”

หลินยื่นมาจับจูงมือเบลล์ให้ลุกขึ้นไปกับพวกเธอ สามสาวพากันเดินเรียบชายหาดกันเรื่อยๆ หยุดรับลมบ้างบางครั้งคราว

เบลล์ : “ขอโทษนะฉันจำพวกเธอไม่ได้จริงๆ”

หลิน : “เห้อ ก็ไม่ต้องรีบสิ พวกเราก็ไม่ได้จะเร่งอะไรแกนะยัยเบลล์ แค่เห็นแกปลอดภัยพวกเราก็ดีใจแล้วรู้มั้ยยัยบื้อ”

เนย : “ถึงมันจะแปลกๆนะ แต่พวกเราอยากช่วยนะไม่ทิ้งกันหรอกเรื่องแค่นี้”

เบลล์ : “ดีจังที่ฉันมีเพื่อนแบบพวกเธอ ฉันนี่โชคดีจริงๆเลย”

หลิน : “ก็พวกเราคือเพื่อนรักกันนิ เออเบลล์เอางี้ดีกว่า แกอยากรู้อะไรถามพวกฉันได้เลยนะจะได้หาไรคุยกันเพลินๆ” เธอยิ้มกว้างให้เพื่อนสาว

เนย : “เออนั่นสิถามมาดิ จะได้หาเรื่องคุยกันจะได้คุ้นเคยกันนะแก”

เบลล์ : “เอ่อ ถามอะไรดีหล่ะ” เธอทำท่าครุ่นคิด

หลิน : “นั่นสินะนอกจากเรื่องเรียนเรื่องพี่คิม ชีวิตแกมันเรียบหรูอยู่แล้วอะ จะให้มาถามอะไรคงยาก”

เบลล์ : “เอางี้ได้มั้ยพวกเธอช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับพวกเธอให้เราฟังหน่อย แบบทำความรู้จักกัน เรื่องที่บ้านเรื่องแฟนไรแบบนี้อ่ะ”

เนย : “เออๆได้สิ เอาของเราก่อนนะ”

สามสาวยืนดูพระอาทิตย์ตกดินกันไปคุยกันไปจนเพลิดเพลินท่ามกลางสายตาของชายหนุ่มที่ยืนดูอยู่ไม่ห่างมากนัก

อาม : “ไหวป่าวว่ะไอคิม” เขาตบลงบนบ่าเพื่อนรัก

คิม : “กูไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก จำไม่ได้ก็จีบใหม่ค่อยแต่งทีหลังก็ได้ กูไม่ยอมให้ตัวเล็กเป็นของใครหรอกนะ”

ไตเติ้ล : “เออคิดเผื่อใจแบบนี้ก็ดี”

ต๊อบ : “เชื่อมั่นในความรักดิว่ะเพื่อนเบลล์ต้องหายแน่นอนจะช้าหรือเร็วแค่นั้นเอง”

คิม : “ได้มีเพื่อนคุยดูเค้าผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย มีรอยยิ้มแบบนั้นก็ดีแล้ว”

ชายหนุ่มทั้งสามจับจ้องมองไปที่กลุ่มสาวๆที่กำลังยืนคุยกันอยู่เนิ่นนาน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น