marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27: สิ่งที่มอบให้

ชื่อตอน : ตอนที่ 27: สิ่งที่มอบให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2562 09:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27: สิ่งที่มอบให้
แบบอักษร





image


“ที่รักครับตื่นได้แล้ว....” ฉันค่อยๆสะลึมสะลือขึ้นมาเพราะการปลุกของผู้ชายตรงหน้า

“ขอนอนต่ออีกแป๊บนะเมื่อคืนบางคนไม่ให้นอนเลย” เขายืนมือมาลูบหัวฉันเบาๆสัมผัสที่อ่อนโยนของเขาทำให้ฉันเคลิ้มหลับไปอีกครั้ง....

“วันนี้จะพาไปเที่ยวอยากจะนอนอยู่แต่ในห้องจริงๆเหรอ” แต่เขาก็ปลุกฉันขึ้นด้วยคำพูดของเขาฉันลืมตาแทบจะทันทีที่ได้ยินเพราะตั้งแต่มาที่นี่ก็เดือนหนึ่งละยังไม่ได้ไปไหนเลย

“จริงๆนะ” เขาไม่ตอบแต่ยิ้มแทนคำตอบของตัวเอรอยยิ้มที่น่าหลงใหลนั้นทำให้ฉันตกหลุมรักได้เสมอผู้ชายคนเดียวที่รู้ใจฉันดีกว่าตัวเองแววตาของเขาทุกสัมผัสที่ได้รับมันมากกว่าคำว่ารักที่เราพูดกันออกมาด้วยช้ำ

“ไปอาบน้ำเถอะครับถ้าอาบพร้อมกันเราอาจไม่มีแรงไปเที่ยวก็ได้”

“นั่นสิ...ครั้งนี้ต้องไปให้ได้” เราเคยนัดกันไปแล้วเมื่อครั้งก่อนแต่ต้องล่มไม่เป็นท่าเพราะเช้าไปอาบน้ำด้วยกันแล้วสรุปวันนั้นทั้งวันเราไม่ได้ไปไหนเอาดื้อๆ

ฉันลุกขึ้นจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปเที่ยวครั้งนี้โดยกไม่รู้ว่าเขาจะพาไปไหนวันนี้ฉันจึงเลือกที่จะแต่งตัวง่ายๆสบายๆแต่งหน้าอ่อนๆนิดๆและก็ไม่ลืมที่จะฉีดน้ำหอมกลิ่นอ่อนๆทันทีที่ฉันจัดแจงทุกอย่างเสร็จเขาก็อาบน้ำเสร็จและเดินมาใส่เสื้อผ้าส่วนฉันก็ไปเลือกร้องเท้าจะใส่วันนี้...

“ที่รักวันนี้ใส่ร้องเท้าไม่มีส้นนมันเดินทางง่ายกว่า” พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นฉันก็หันไปมองคนร่างโตที่ตอนนี้ร่างกายของเขามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปิดท่อนล่างอยู่ฉันมองชายตรงหน้าที่ไม่ว่าจะเคลื่อนไหวยังไงก็ดูเซ็กซี่มากกกกอย่างเคลิ้มๆ

“มินถ้าเธอยังมองพี่แบบนั้นไม่หยุดเราอาจไม่ได้ไปไหนก็ได้นะ”

“เราจะไปไหนกันค่ะ” พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นฉันก็เฉไฉไปเรื่องอื่น

“เอาน่าเดี๋ยวพาไปเตรียมเสื้อผ้าไปด้วยนะเราอาจต้องค้างคืนที่นั่น”

“ค่ะ” ฉันรับคำง่ายๆไม่ถามต่อหยิบร้องเท้าออกมาใส่แล้วก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาจัดต่อโดยที่ฉันก็เลือกเสื้อผ้าให้เขาด้วยพอจัดการทุกเสร็จฉันก็ออกไปนั่งรอเขาที่ห้องนั่งเล่นแต่ไม่นานคนร่างโตก็เดินออกมาพร้อมกับชุดลำลองที่คนอื่นใส่อาจจะดูธรรมดาแต่พออยู่บนตักเขามันเหมือนกับเขาหลุดออกมาจากนิตยสาร.....

“ไปกันเถอะ”


ณ เครื่องบินส่วนตัว


“เราจะไปไหนกันเหรอ”

“ไปสวีเดน” หื้อ!!! สวีเดน!!!!!

“เดี๋ยวนะ!!! เราไม่ได้จะเที่ยวในประเทศหรอกหรือ” เขาหันมามองฉันพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

“ว่าจะพาไปที่บ้านพักตากอากาศที่ปูซานแต่เปลี่ยนใจจะพาไปเกาะส่วนตัวของพี่ที่สวีเดนไม่ไปเหรอถ้าไม่ไปเราลงเครื่องได้นะ” เกาะส่วนตัวงั้นเหรอเป็นคนรวยมันดีจริงๆอยากได้อะไรก็ได้จิ!!

“ไปค่ะ...” พูดจบฉันก็หันมองรอบๆตัวเครื่องบินที่หรูหรามากๆๆๆๆๆในชีวิตนี้คงไม่มีทางที่จะได้ขึ้นมานั่งเครื่องแบบนี้ด้วยตัวเองได้แน่ๆถ้าได้รู้จักผู้ชายข้างๆนี้เพราะลำพังแค่เงินเดือนของฉันก็นะคิดมาละเหนื่อยใจ...เฮ้อ!!!

“มานี่มา เป็นอะไรจู่ๆถอนหายใจแบบนั้น” เขาพูดพร้อมกับอ้าแขนให้ฉันไปนั่งด้วยฉันก็ไม่พูดอะไรมากลุกขึ้นนั่งตักเขา(ใจง่ายเกินไปละ)ส่วนเขาก็ปรับที่นั่งให้มันเอนลงจนกลายเป็นฉันนอนทีบหน้าอกแกร่งของเขา

“เป็นอะไรครับมินไม่ชอบเหรอเห็นถอนหายใจหลายรอบละ”

“ไม่ใช่ค่ะฉันแค่ถอนหายใจให้ตัวเองถ้าเป็นฉันนะชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีทางได้ขึ้นเครื่องแบบนี้แน่ๆ”

“จะคิดมากทำไมครับอีกไม่นานมินก็จะเป็นคุณนายเชวที่ได้ขึ้นเครื่องแบบนี้จนเบื่อได้เป็นเจ้าของเกาะที่อยากได้ได้ทุกสิ่งที่ต้องการแค่มินพูดมาพี่จะให้ทุกอย่างที่มินขอ”

“ฉันไม่ได้เป็นง่อยขนาดที่จะต้องนั่งสั่งทุกอย่างที่ต้องการนะ” เขาพูดเหมือนกับว่าเขาจะไม่ให้ฉันทำงานอีกเลยแฮะ

“ฮึ!!! นอนเถอะครับอีดนานกว่าจะถึง”

“โอเคค่ะ” ฉันนอนลงฟังเสียงหัวใจของคนตัวโตที่ตอนนี้เต้นอย่างสม่ำเสมออายอุ่นจากตัวเขาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้อยากอยู่แบบนี้นานๆจัง....



อึนซา



ผมลูบหัวคนตัวเล็กที่นอนทีบร่างผมอยู่เบาวันนี้ผมตั้งใจจะพาเธอไปดูสิ่งที่ผมเก็บไว้ให้เธอคนเดียวมาตลอด...ถึงผมจะได้รับบริหารจากพ่อแต่ผมก็มีทำงานนอกบ้างอย่างเช่นผมเป็นนักลงทุนแต่ยัยตัวเล็กคงไม่รู้ว่าผมติดหนึ่งในสิบของมหาเศรษฐีอันดับโลกเธอคงไม่รู้ว่าสามีของเธอเป็นทั้งผอและนักลงทุนที่ทุกคนต่างให้การยอมรับ...ผมมีเกาะส่วนตัวที่สตอกโฮล์มผมตั้งใจซื้อมันให้เธอแค่คนเดียวไงละ

“ฉันรักเธอนะคิมโชมิน” ผมกระซิบอย่างแผ่วเบาให้กับร่างเล็กที่ตอนนี้หลับไปแล้ว....ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปของคนตัวเล็กที่หลับอย่างไม่รู้เรื่อง...

“หลับลึกจริงๆเลยนะยัยตัวเล็ก”



สตอกโฮล์ม, ประเทศสวีเดน

14ชั่วโมงต่อมา.....



“ที่รักครับตื่นได้แล้วถึงแล้ว” ผมปลุกคนตัวเล็กขึ้นจากการหลับตลอดการเดินทางเธองัวเงียลุกขึ้นจากตัวผม

“ถึงแล้วเหรอ”

“ไปกับเถอะ” เธอลุกขึ้นจากตัวผมพร้อมกับบิดขี้เกียจเล็กน้อยช่างเป็นภาพที่น่ารักจริงๆ

เราสองคนลงมาจากเครื่องบินก็เห็นแม่บ้านมารอต้อนรับพร้อมกับบอดี้การ์ดมากมาย...

“สวัสดีค่ะท่าน...ยินดีต้อนรับกลับค่ะ”

“จัดเตรียมห้องนอนให้ผมเสร็จแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

“งั้นฝากเก็บของขึ้นไปด้วยแล้วก็...ฮยอนนายสั่งคนเตรียมรถให้ฉันด้วย” ผมหันไปสั่งงานฮยอนมือขวาของผมที่ปกติเขาจะทำงานให้ผมที่นี่ไม่ค่อยได้ตามผมไปไหนมาไหนเท่าไหร่เพราะผมจะสั่งงานเขาผ่านทางมือถือมากกว่า

“ครับ” ฮยอนรับคำสั่งผมพร้อมกับมองไปยังร่างเล็กที่อยู่ข้างๆผมที่ตอนนี้เธอมองไปรอบๆเกาะอยู่

“เธอสวยกว่าในรูปนะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว..มินครับนี่ฮยอนมือขวาพี่เองเขาทำงานให้พี่ที่นี่นะ”

“อ้อ...สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับนายหญิง”



ไม่นานหลังจากที่ผมสั่งไปทุกอย่างเตรียมพร้อมผมหมดแล้วผมพายัยตัวเล็กขึ้นรถขับไปที่เนินเขาของเกาะผมให้สถาปนิกออกแบบที่นี่ให้เหมือนกับเป็นเมื่องๆหนึ่งของผมที่มีพร้อมทุกอย่าง....

“ที่นี่เหมือนฉันหลุดมาอีกโลกหนึ่งเลยนะ”

“ฮ่าๆ...งั้นเหรอ”

“มันสวยมากอ่ะ....วิวทิวทัศน์ทุกอย่างมันสวยจริงๆ”

“รอดูสิ่งที่พี่อยากให้เธอดูดีกว่าเธอจะต้องชอบแน่ๆ” พูดจบผมก็เหยียบคันเร่งขึ้นด้วยความเร็วก่อนจะไปถึงที่เนืนเขาที่สูงที่สุดของเกาะจุดชมวิวที่สวยที่สุดเกาะที่ใครๆต่างก็อยากเป็นเจ้าของแต่ผมยกให้เธอเป็นเจ้าของที่แห่งนี้เพียงคนเดียว

สายตาของคนตัวเล็กทอดมองไปยังดวงอาทิตย์ที่ตอนนี้เคลื่อนตัวต่ำลงเรื่อยแสงสีส้มปะทะเหนือน้ำสร้างความสวยงามให้แก่คนดูเธอรีบวิ่งจากรถไปดูด้วยสองตาของเธอ.....

“นี่มัน...สวยมากจริงๆเลยค่ะ” เธอหันมาหาผมที่เดินลงมาตามหลังเธอ

“สวยสิครับเพราะพี่จะเลือกสิ่งที่สวยที่สุดให้คนรักของพี่เสมอ” ผมสวมกอดคนตัวเล็กพร้อมกับมองไปภาพตรงหน้าราวกับนี่เป็นเพียงความฝันที่ผมฝันอยากให้เธอมานั่งอยู่ตรงนี้ตลอด12ปีที่รอคอย

“ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อฉันขนาดนี้”

“จะขอบคุณทำไมในเมื่อพี่เต็มใจทำให้เกาะนี้ทั้งเกาะเป็นของเธอคนเดียวแค่เธอคนเดียวจริงๆ” เธอหันหน้ามาหาผมพร้อมกับมอบจูบที่หอมหวานให้ริมฝีปากเล็กบดจูบลงมาอย่างอ่อนโยนผมตักตวงเอาความหวานของริมฝีปากคู่นั้นอย่างเพลิดเพลินเราสองคนมอบความหวานให้แก่กันจนดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไป......

“ฉันรักเธอนะรักมากจริงๆ”

“ฉันก็รักพี่เหมือนกันค่ะทูนหัวของฉัน” ผมจูบลงกระหม่อมเล็กเบาๆก่อนจะพาเธอขึ้นรถกลับบ้านของเรา....

“เหนื่อมั้ยวันนี้เดินทางทั้งวัน”

“ไม่เหนื่อยเลยสักนิดความเหนื่อยมันสู้วิวสวยๆมีาติดตาไม่ได้สักนิดเลยจริงๆ”

“อีกไม่นานจะกลับอังกฤษแล้วใช่ไหม”

“ค่ะแต่กลับไปก็คงจะอยู่ที่นั่นประมาณ3-4เดือนแล้วจะทำเรื่องย้ายมาที่เกาหลีค่ะ” ผมเหลือเวลาใช้ร่วมกับเธออีก2เดือนแล้วเธอก็จะกลับไปถึงไปไม่นานแต่ผมก็ใจหายอยู่ดี...

“ไม่ไปไม่ได้เหรอ”

“เราพูดเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้วนะไปไม่นานสักหน่อยเดี๋ยวก็กลับมาหารออีกหน่อยนะคะ”

“แต่...”

“ฉันจะรีบไปรีบกลับมาหาให้ไวที่สุดนะคะรออีกหน่อยนะแค่ไม่นานฉันก็จะมาอยู่ข้างๆพี่ตลอดไป”

“ครับ” ผมรับคำเธออย่างจนใจผมสามารถทำให้เธออยู่กับผมได้ง่ายมากแต่คนตัวเล็กอยากกลับไปลาทุกคนที่นู้นแล้วค่อยกลับมาผมเลยต้องตามใจเธอ....คนมันหวงเมียนิผมรู้นะว่าอยู่นู้นมีคนมาจรบเธอตลอด ==!



10:30PM



ผมเดินขึ้นเตียงไปนอนกอดร่างเล็กที่นอนอยู่พอเรากลับมาถึงคฤหาสน์แม่บ้านก็จัดเตรียมมื้อค่ำรอทุกอย่างแล้วเสียงท้องร้องของเธอเป็นสัญญาณเตือนบอกผมว่าวันนี้เราสองคนแทบไม่ได้กินข้าวเลยมื้อค่ำของเราจึงเต็มไปด้วยความหิวโหย...

“วันนี้....”

“อย่าขอบคุณพี่บอกแล้วว่าที่นี่เป็นแค่ของมินคนเดียวรวมถึงหัวใจของพี่ด้วย” ผมพูดดักคออย่างรู้ทันว่าเธอจะพูดอะไรคนตัวเล็กพลิกตัวหันมาหาผมสายตาของเราประสานกันความรู้สึกทีเอ่อล้นในแววตานั้นมากเกินพอที่จะพูดออกมา

ผมค่อยๆโน้มตัวลงไปมอบสัมผัสที่อ่อนโยนให้เธอและตั้งปณิธานในใจว่า...

‘จะทำให้ท้องจะต้องทำให้ท้องงงงงงงงงง’

ไฟรักอันร้อนสวาทดั่งเปลวไฟแทบจะแผดเผาผมทุกการเคลื่อนไหวทุกท่วงท่าของเธอมันสร้างความเสียวซ่านไปทั่วร่างไฟรักไม่อาจดับมอดแค่ครั้งเดียวแน่นอน.....



อันที่จริงตั้งใจว่าจะอัพให้สองตอนเนื่องจากเมื่อคืนหายแต่ตอนนี้งานเข้าไม่รู้จะว่างพอจะอัพอีกมั้ยรอกันก่อนเนอะ

ความคิดเห็น